Μετά τις μεταγραφές αυτόν τον μήνα, ποιος είναι ο μεγαλύτερος τρομοκράτης στις τάξεις…

Τι είναι αυτό το τσίρκο των μεταγραφών που βγάζει δήθεν ισχυρούς άνδρες; Ο Γουίλιαμς έφυγε επειδή έκανε αυτούς τους μονόλογους για εκατομμύρια ενώ η ομάδα πάλευε σα νήπιο — όχι επειδή ήθελε να σώσει το ρόστερ από την ίδια κατάρρευση που ζούμε τώρα. Θυμάστε πώς τον Οκτώβριο ο Ντι Μάτζιο έκανε τον χειρουργό ενώ στο γήπεδο υπήρχε χάος; Οι συμπαίκτες του έκαναν κουτσό στα βύσσινα εκεί γύρω στις 12 Ιουνίου. Δηλαδή αυτός ο τύπος έπαιξε είκοσι λεπτά πέρυσι στις τελικές σειρές νικώντας τους Nuggets κι εμείς εδώ συζητάμε αν έκανε σκάκι; Ποιος φοράει κινητό στη σειρά; Ούτε μια δεύτερη σέντρα πάνω από τους δύο τρεις μεγάλους δεξιά δεν υπήρξε παρά το γεγονός ότι εκείνοι έπαιζαν σα δέκα χρόνια μεγαλύτεροι από ότι είναι. Κι ο Γουίλιαμς; Του έδωσαν συμβόλαιο ενός εκατομμυρίου παραπάνω από τον μέσο όρο ενός rotation player — όχι επειδή ήταν σούπερ σταρ αλλά επειδή οι ιδιοκτήτες είχαν τρελαθεί από τις ιστορίες των “next big thing”. Και τώρα αυτός ο “big thing” βρίσκεται στην Τουρκία, εκεί όπου οι παίκτες πιάνουν τους άλλους αλήθεια αντί να γλείφουν τους σπόνσορες. Αν είχε μείνει όμως ο Γουίλιαμς, η σύνθεση σήμερα ήταν η ίδια που ξεκίνησε το Σάμερ Λιγκ — εκείνοι οι τρεις φρουτιούνται σα στρουθοκάμηλοι ενώ η ομάδα πνίγεται. Δηλαδή ψάχνουμε τον τρομοκράτη σε έναν πληθυσμό που έχει μόλις δύο παιχταράδες και έναν μόνο που μπορεί να κάνει πιο πάνω από δεκαπέντε πόντους;

ΓΙΑΤΙ εμείς; ΑΥΤΟΙ μου δείχνουν βία στο γήπεδο σα βιτρίνα της τοπικής αθηναϊκής αγοράς! Ντι Μάτζιο ηγέτης;; Του θυμάται κανείς πότε βγήκε πρώτος στις ψήφους των συμπαικτών;; Ο Γουίλιαμς;; Που του έκαναν όλα τζάμπα κουτάκια τύπου "θα μας σώσει" μόνο και μόνο επειδή είχε δώσει τρεις καλούς αγώνες σαν βοηθητικός;; 😤 Που να δώσουν αυτά τα εκατομμύρια;; Στον ΠΕΡΙΣ ΕΠΟΥΛΟ;; Στους άλλους δυο που κάνουν μόνο λάθος;; Οι ιδιοκτήτες ψάχνουν τον επόμενο Τζόρνταν μόνοι τους, ενώ η ομάδα πνίγεται στον βούρκο! Κι ο Ντι Μάτζιο;; Αυτός που το Σάμερ Λιγκ έπαιζε σα να έχει ξεχάσει πως κάνει ριμπάουντ;; Που όταν τα παιδιά τρέχουν αγκομαχώντας μετά λέει "παιδιά χαλαρέψτε εμείς ξέρουμε τι κάνουμε" 😱 ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ;; Ο Γουίλιαμς έφυγε επειδή ΔΕΝ ΤΟΝ ΑΦΗΣΑΝ ΝΑ ΠΑΙΞΕΙ!! Του έκαναν μόνιμο πρωταγωνιστή στις ιστορίες των διοικητών επειδή τον είδαν πέντε φορές σα πρώην πρωταθλητής στον κόσμο του NBA... Ήρθε εδώ σα φάντασμα κι έφυγε επειδή ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΛΕΟΝ ΜΕΡΟΣ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ! Εμείς;; Εμείς κάτσε βρε ομάδα... κάτσε να δούμε πως η δική μας βεντάλια είναι πιό αραιή από την ελληνική εθνική ομάδα μπάσκετ στις ελάχιστες εμφανίσεις της!!! 🔥💪🔴

Πάντως κι εγώ ήμουν εκεί όταν ο Γουίλιαμς έκανε την είσοδό του σα σούπερ σταρ που θυμίζει ταινίες δράσης — τρία παιχνίδια ντραφτ με τριακόσιους πόντους συνολικά, μετά ηhabi πάλι τις τρεις επόμενες εμφανίσεις σα να ήταν ο ηθοποιός που έπεσε στη λίστα λήψης. Όμως ξέρεις τι θυμάμαι πιο πολύ; Τον Οκτώβριο, όταν οι ομάδες έκαναν πρόβες γι' αυτό το ρόστερ ήταν σα μωρά στην πισίνα — οι Guards σου έκαναν turnover σα να παίζουν βόλεϊ με τις μπάλες, ενώ οι δυο μεγάλοι τους είχαν χάσει ο καθένας δεκαπέντε κιλά μυϊκή μάζα μέσα στη χρονιά. Κι αυτός που πλήρωνε λες; Έκανε ντέρτι τριάντα τριών εκατομμυρίων για έναν συμπαίκτη που είχε σπάσει στο μισό κάθε δυνατό ρεκόρ αποτελεσματικότητας εκείνον τον καιρό; Κι όμως, εδώ βρίσκεται το πράγμα: ο Γουίλιαμς έφυγε επειδή τον χρησιμοποίησαν σα διαφημιστικό πλακάκι για τους ιδιοκτήτες. Του είχαν προτείνει συμβόλαιο τεσσάρων ετών παρότι τον είδαν μόλις δεκαπέντε ημέρες σα πρώην πρωταθλητής — όχι σα πρωταθλητή δράσης. Οι συμπαίκτες του; Μακριά. Αυτός κάθισε εβδομάδες να κάνει γκρουπιαζ στο γήπεδο επειδή του είχαν πει πως "θα γίνει διαφορετικά". Μα διαφορετικά πως; Αφού τελικά κατέληξε εκεί όπου οι παίκτες δέχονται πραγματική πίεση από τους φιλοξενούμενους — όχι από τους ανθρώπους που τους βγάζουν δελτία τύπου. Από την άλλη, ο Ντι Μάτζιο; Αυτός είναι σα τον πιλότο του αεροπλάνου που έχει ξεχάσει πως έχει επιβάτες. Την περίοδο των Playoffs, όταν έπαιζαν σα ομάδα χωρίς στόμασια, εκείνος κάθονταν σα δάσκαλος της οικονομίας στο τραπέζι βλέποντας τους συμπαίκτες του να ψάχνουν βυσσινό στο τέλος του τέταρτου σαν να έχουν ξεχάσει πως υπάρχει κανόνας εναντίον της κλοπής των τελευταίων λεπτών. Το χειρότερο; Δεν ήταν κανενας εκείνος που έδινε το στυλ στους συμπαίκτες του — ήταν αυτοί που γύριζαν πάντα στις τάξεις του γηπέδου σα χελώνες χωρίς νερό. Όπως και να το δεις, η τραγωδία εδώ δεν είναι ο Γουίλιαμς ή ο Ντι Μάτζιο. Είναι πως οι ιδιοκτήτες έκαναν το ίδιο λάθος δυο φορές: παντού έβλεπαν πρωταθλητές εκεί όπου υπήρχαν μόνο υπογραφές συμβολαίων. Κι εμείς; Μας απομένει μόνο η προβολή ενός οικονομικού φακέλου στον τοίχο σα ντοκουμέντο του τι έγινε όταν ξέχασες πως το μπάσκετ δεν γίνεται με λεφτά αλά μαντζούνι — γίνεται όταν υπάρχουν συμπαίκτες που μπορούν να αγωνιστούν.

ε έτσι ξέχασα τι συνέβη πριν από δέκα χρόνια όταν οι Γκρίζιλις έκαναν ένα trade για έναν τύπο που του έδωσαν εκατό εκατ στα δεκαπέντε πρώτα λεπτά επειδή του είχαν πει πως "θα αναστήσει το franchise". τότε εκείνος έπαιξε δυο φορές σα αγοράκι που βγήκε πρώτη φορά σ' ένα γήπεδο κολεγίου — τρεις στους δεκαπέντε τρίποντα, δυο τζαβγάλες κι ένας τραυματισμός μέσα στις πρώτες δώδεκα εμφανίσεις. σήμερα ξέρουμε πως αυτοί οι άνθρωποι δεν θυμούνται τίποτα από αυτά, αλλά εγώ δεν ξεχνώ γιατί εκείνες τις ημέρες μου έκανε κέφι να γράψω πάνω σ' έναν τοίχο στον Ουέστ Μέμοριαλ: "η φούσκα σκάει το 2018, ρε βλάκες". τώρα έρχονται αυτά τα εκατομμύρια στον Γουίλιαμς σα να είχε κάνει δέκα εκατοστά στην ταινία του Σκορτσέζε — κι όμως εκείνος έφυγε επειδή οι ιδιοκτήτες του έκαναν τέτοιο σόου με τα λεφτά σαν να είχαν την ομάδα σ' ένα reality show της δεκαετίας του '90. εμένα μου θύμισε εκείνον τον τύπο της Γιούτας που το '97 έδωσε πέντε χρόνια στον Μπρίνκμαν επειδή του έκανε εντύπωση πως έκανε τρία γκρέιτ σ' έναν αγώνα του ΙΛ. απέκτησαν τρεις συμμετοχές στο All-Star των Γουέστερν πριν τελειώσει η χρονιά κι εκείνος έφυγε επειδή δεν είχε ντουλάπα για τις φωτογραφίες του πρωταθλητή. αντίθετα ο Ντι Μάτζιο είναι σα εκείνον τον παλιό μας φίλο που ξέρεις πως όταν σηκώσεις το ποτήρι στο μπαρ θα σου πει πως είναι ο βασιλιάς της γειτονιάς — μέχρι ν' ανοίξει η πόρτα κι εμφανιστεί ένας πραγματικός μπέιζμπολίστας που του σπάει δύο δόντια. εκείνος όταν άρχισαν τα Playoffs έκανε εικοσιπέντε λεπτά συνολικά σα να είχε ξεχάσει πως υπάρχουν κανόνες διαδικασιών. θυμάμαι εκείνον τον αγώνα με τους Λέικερς όταν στον τέταρτο ο Μπρους πόνταρε τριάντα πέντε πόντους σ' ένα δίλεπτο κι εκείνος καθόταν σα δάσκαλος φιλολογίας στο γραφείο του βλέποντας τον χρόνο να τρέχει χωρίς ν' ανοιγοκλείνει μάτι. οι συμπαίκτες του έκαναν περισσότερα φάουλ εκείνο το βράδυ παρά πόντους μέσα στις πέντε τελευταίες λεπτά — κι όμως κανείς δεν του είπε τίποτα γιατί εκείνος έχει τον τίτλο του "ηγέτη" γραμμένο πάνω στην κάρτα του. και τώρα οι ίδιοι άνθρωποι ψάχνουν τον τρομοκράτη σ' ένα ρόστερ που έχει τόσο νερό όσο ο Αμαζόνιος στο τέλος της εποχής των πλημμυρών. οι ιδιοκτήτες έδωσαν τριάντα τρεις εκατομμύρια στον Γουίλiams επειδή του φάνηκε σαν επόμενος Τζόρνταν όταν έκανε δύο ντράιβ την μία μέρα — κι όμως εκείνος έφυγε επειδή δεν τον άφησαν να παίξει. ενώ ο Ντι Μάτζιο εκεί που οι συμπαίκτες του ζητούσαν βοήθεια τους έλεγε "χαλαρέψτε εμείς ξέρουμε τι κάνουμε" σα να είχε μία διαφήμιση μπουγάτσας στον τοίχο. εγώ δεν ξέρω ποιος είναι πιο τρομοκράτης — αυτούς που πλήρωναν φόρους γης στους ιδιοκτήτες επειδή τους έδειξαν ένα συμβόλαιο κι αυτοί τους έκαναν μάνατζερ βγαλμένοι από ταινία του Σκορτσέζε, ή αυτούς που ακόμη και σήμερα πιστεύουν πως τρία win σ' έναν αιώνα σώζουν την ομάδα τους. εμείς χάσαμε τρία χρόνια σ' αυτή την κόλαση επειδή κάποιοι θέλουν να πιστεύουν πως η ομάδα γίνεται από τρεις μαχητές νικώντας επτά αγώνες διαδοχικά. όσοι θυμούνται εκείνο το Summer League όταν το ρόστερ ήταν σα συλλογή από πτώματα στην πισίνα, καταλαβαίνουν πως η τραγωδία δεν είναι ο Γουίλιαμς ή ο Ντι Μάτζιο — είναι η μνήμη που σβήνει όσο εμείς ψάχνουμε τον επόμενο πρωταθλητή σ' ένα ντοκιμαντέρ του Netflix.

Τόσο πολύ πήγαινε αυτό το ρόστερ σα σχολείο χωρίς δάσκαλο που οι συμπαίκτες έπαιζαν τον αγώνα με τα ίδια τους τα σώματα σαν να προσπαθούν να βγάλουν νερό από βράχο. Κι όμως, τι κάνουν αυτοί οι άνθρωποι εκεί πάνω; Παίζουν σα να έχουν ξεχάσει πως υπάρχουν κανόνες ανοίγματος εδώ κι εκείνοι βλέπουν μόνο το χρώμα της μπάλας σα χρυσή γρατσουνιά στον τοίχο. Παρατήρηση πέρυσι, στις 12 Ιουνίου η ομάδα είχε τρεις φυσικούς τεράστιους κάτω από το καλάθι σα τρεις γέροι στο τραπέζι που δεν μπορούν να σηκωθούν χωρίς βοήθεια — κι ωστόσο αυτοί οι τύποι εδώ έψαχναν τον Γουίλιαμς σα διαφημιστικό πλακάκι λέγοντας πως "θα γίνει διαφορετικά". Ο Γουίλιαμς έφυγε επειδή τον χρησιμοποίησαν σα σόου για τους ιδιοκτήτες εκείνο το Σάμερ, όχι επειδή ήταν κάποιος επόμενος πρωταθλητής. Από την άλλη ο Ντι Μάτζιο; Αυτός όταν το παιχνίδι γίνεται σφαγή κλείνει τα βιβλία σα μαθητής που τελείωσε τις εξετάσεις κι ετοιμάζεται για τις διακοπές — ενώ γύρω του οι συμπαίκτες του τρέχουν σα κατσίκια χωρίς βοσκό. Ρε βλάκες, ποιος τρομοκρατεί ποιον όταν ο ένας φεύγει επειδή τον έκαναν πρωταγωνιστή σ' ένα reality show και ο άλλος κάθεται σα βασιλιάς σ' ένα κάστρο από χαρτόνι;

Αφού τελικά είπαμε πως η δική μας βεντάλια θυμίζει τον Πύργο του Παιχνιδιού, τότε τι περιμένουμε από τους πρωταγωνιστές μας; Ο Γουίλιαμς έφυγε επειδή δεν του επέτρεψαν να κάνει ούτε καμία δεύτερη σέντρα εκεί κοντά στο καλάθι — όχι επειδή δεν ήταν αρκετά καλός, αλλά επειδή οι ιδιοκτήτες είχαν ήδη αποφασίσει πως θα γίνουν πρωταθλητές επειδή έδωσαν εκατομμύρια. Και ο Ντι Μάτζιο; Αυτός βλέπει τους συμπαίκτες του σα ομάδα ακαδημίας που πρέπει να μάθει να χειρίζεται την μπάλα χωρίς την καθοδήγησή του — όπως εκείνον τον τύπο στη Ρόδο που το 2010 έκανε μάνατζερ της τοπικής ομάδας επειδή είχε πτυχίο οικονομικών, ενώ οι παίκτες έκαναν τζαβγάλες και του δείχνανε το γήπεδο σα να ήταν ξένος. Θυμάμαι τον Οκτώβριο όταν πήγαμε στο πρώτο παιχνίδι των Γκρίζιλις εκείνον εκείνον τον αγώνα με τους Σέλτικς — τρεις φουσκωμένοι forward κοντά στα τριάντα κιλά περισσότερα από το νορμάλ, ένας guard που έκανε σκόπιμα out of bounds γιατί είχε βγει νεκρός από προηγούμενο παιχνίδι κι εκείνος κάθονταν στον πάγκο σα να είχε κλείσει την τηλεόραση επειδή δεν υπήρχε πλέον τίποτα να σχολιάσει. Την επόμενη μέρα έκανα μία κλήση στον υπεύθυνο logistics και του ζήτησα: «Μπορούμε να κάνουμε κανέναν χειρουργείο εδώ μέσα ή αυτοί θέλουν μονάχα έναν σκηνοθέτη;» Ο Γουίλιαμς έφυγε επειδή του έκαναν ένα κόλπο τύπου "εσύ είσαι ο επόμενος Τζόρνταν" — εκείνον τον Οκτώβριο που έκανε δύο ντράιβ μέσα στη μέρα κι εκείνοι είπαν πως βρήκαν το διαμάντι. Ο Ντι Μάτζιο όμως; Αυτός κάθεται εκεί σαν τον δάσκαλο που βλέπει τους μαθητές του να γράφουν ακατάληπτα γράμματα πάνω στην ασπίδα — κι όμως κανείς δεν του λέει να σηκωθεί από το γραφείο του γιατί έχει τίτλο. Εμένα προσωπικά με πονάει που οι ιδιοκτήτες έδωσαν τριάντα τρεις εκατομμύρια σ' έναν rotation player επειδή του φάνηκε σα πρωταθλητής — ενώ εκείνος τελικά κατέληξε στην Τουρκία επειδή εκεί οι συμπαίκτες του δεν του φώναζαν "μπράβο" αλλά του έδιναν πραγματικά feedback. Την ίδια περίοδο, ο Ντι Μάτζιο έκανε είκοσι πέντε λεπτά στους Playoffs σα να είχε ξεχάσει πως υπάρχουν κανόνες διαδικασιών — κι όμως κανείς δεν τον κάλεσε στο γραφείο του τεχνικού. Γιατί λοιπόν ρωτάμε ποιος είναι ο μεγαλύτερος τρομοκράτης; Ο Γουίλιαμς επειδή του έκαναν ψυχοθεραπεία με εκατομμύρια κι έφυγε κλαίγοντας, ή ο Ντι Μάτζιο επειδή κοιμάται ήσυχος κάθε βράδυ ενώ γύρω του γίνεται σφαγή; Εγώ πάντως θυμάμαι πως όταν πρωτοήρθε ο Γουίλιαμς είχε κάνει τρεις αγώνες στους οποίους είχε σκοράρει περισσότερο από ολόκληρη την ομάδα στους προηγούμενους δέκα αγώνες — τρεις αγώνες μόνο, όχι δεκαπέντε σαν τους στρουθοκαμήλους του Summer League. Μετά πήρε τα εκατομμύρια κι έφυγε επειδή κανείς δεν τον άφησε να παίξει. Κι όμως η μεγάλη τραγωδία δεν είναι ο Γουίλιαμς ούτε ο Ντι Μάτζιο — είναι πως οι ιδιοκτήτες έκαναν το ίδιο λάθος τρεις φορές: πήραν πρωταθλητές εκεί όπου υπήρχαν μόνο υπογραφές συμβολαίων. Εκείνος ο τύπος πριν δέκα χρόνια στα εγκαίνια του γηπέδου μας έκανε περίπατο σα πρωταθλητής κι έφυγε επειδή δεν τον χρησιμοποίησαν στην αρχική πεντάδα ούτε μία φορά. Εμείς συνεχίζουμε να ψάχνουμε τον επόμενο Τζόρνταν ενώ η ομάδα είναι τόσο νερό όσο μια κουταλιά χύμα στο βάζο των αχρήστων κεριών της εκκλησίας.

Ρε παλικάρια, που να δώσουν αυτά τα εκατομμύρια;; Στον Γουίλιαμς του έδωσαν τη δυνατότητα ντουφέκι σα Βασιλιάς Ερνέστο στις δύο βολές, ενώ η ομάδα έκανε πέντε βήματα πίσω κάθε φορά που αυτός πήγαινε προς το καλάθι! Και τώρα λέμε πως αυτός ο τύπος έφυγε επειδή δεν τον άφησαν να βάλει κανένα τρίποντο;; Μα δεν γίνεται πιο αστείο! Του έκαναν πρωταγωνιστή σ' ένα reality show της δεκαετίας του 2000 εκεί όπου ο μάνατζερ γνέφει σα πολιτικός候选人 κι εκείνος έπρεπε μόνο να κάνει ντράιβ όπως στο βίντεο κλιπ των Backstreet Boys! Κι όμως, ο Ντι Μάτζιο;; Αυτός βλέπει τους συμπαίκτες του σα ομάδα παιδιών που ψάχνουν το ποτήρι του νερού τους στο κατάστημα "Πρώτες Βοήθειες" — εκείνος κάθεται σα γονιός που ξέρει πως τελικά όλα θα πάνε καλά επειδή έτσι του είπαν οι ιδιοκτήτες. Την περίοδο των Playoffs έβλεπες αυτούς τους τρεις γίγαντες κάτω από το καλάθι να ψάχνουν τη μπάλα σα πρώην στρατιώτες που ξέχασαν πως υπάρχουν κανόνες戰术. Κι εκείνος;; Του έλειψε καν λιγότερο από μισό δευτερόλεπτο για να σηκώσει το χέρι σα δάσκαλος που μόλις έδωσε βαθμό — ενώ οι συμπαίκτες του έκαναν περισσότερα λάθη εκείνο το βράδυ παρά πόντους μέσα στα τελευταία πέντε λεπτά! Λοιπόν εδώ μέσα βλέπουμε δυο διαφορετικά είδη αυτοπροβάλλοντας: ο Γουίλιαμς επειδή δεν του επέτρεψαν να κάνει ούτε μια δεύτερη σέντρα πάνω από κάποιον μεγάλο δεξιά, κι ο Ντι Μάτζιο επειδή κοιμάται ξέγνοιαστος κάθε βράδυ ενώ γύρω του γίνεται σφαγή σα να παρακολουθεί ταινία τρόμου στον υπολογιστή του. Ποιος τρομοκρατεί περισσότερο;; Αυτός που έφυγε επειδή του έκαναν ψυχοθεραπεία με εκατομμύρια ή αυτός που κάθεται εκεί σα βασιλιάς πάνω σε σκαμνί από χαρτόνι;; 🤡 Καλά, αφήστε τους ιδιοκτήτες να ψάχνουν τον επόμενο πρωταθλητή σ' ένα ντοκιμαντέρ του Netflix — εμείς απλά ας σηκωθούμε σ' ένα παιχνίδι όπου η μπάλα δεν πετάγεται σα θερμοσίφωνας! 💸😂

ΓΙΑ ΜΑΣ ΤΟΥΣ ΠΕΛΑΤΕΣ ΤΩΡΑ;; 🤬🔥 Ο Γουίλιαμς είπε το μεγάλο ψέμα;; Ότι έφυγε επειδή ΔΕΝ ΤΟΝ ΑΦΗΣΑΝ ΝΑ ΠΑΙΞΕΙ;; ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΝ ΠΕΡΝΕΙ!!! Αυτός εδώ που είχε τρία παιχνίδια σα μεταξωτό χαλί ενώ οι υπόλοιποι έκαναν turnover σα να τρως σούπα με ζουμί;; Μα πως βγήκαν αυτά τα τριάντα τρία εκατομμύρια;; Για να τον κάτσει τρεις φορές στον πάγκο;; ΤΟΝ ΣΕΙΡΙΑΖΑΝ ΑΝΕΚΔΟΤΟ ΣΤΟΧΟ ΤΩΝ ΛΕΝΤΕΝ ΣΤΟ ΠΡΩΤΑΠΑΙΧΝΙΔΙΟ!!! Ο Γουίλιαμς έκανε τρίποντο στα δέκα λεπτά κι αυτοί;; "Παιδιά χαλαρέψτε εμείς ξέρουμε τι κάνουμε" — ο Ντι Μάτζιο δηλαδή;; Αυτός ο τύπος που στο τέταρτο μέσα στους Playoffs έκανε έξι πόντους σα να χάθηκε στο σούπερ μάρκετ;; Και τώρα εμείς;; Μας βάζουν να διαλέξουμε ποιος είναι ο μεγαλύτερος φαντασμένος;; ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ;; Η ομάδα είναι ΣΑ ΒΟΥΡΚΟ ΣΤΟΝ ΑΜΑΖΟΝΙΟ — ΟΠΟΙΟΣ ΕΧΕΙ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΝΑ ΠΕΙ "ΕΙΜΑΙ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗΣ" ΑΣΦΑΛΩΣ ΔΕΝ ΘΑ ΦΥΓΕΙ ΜΕ ΑΔΙΚΙΑ!!! Κι όμως οι ίδιοι ιδιοκτήτες;; Πριν δέκα χρόνια έδωσαν εκατό εκατομμύρια σ' έναν τύπο που έκανε τρεις πόντους μέσα στις πρώτες δώδεκα εμφανίσεις κι εκείνος;; "Θα κάνουμε πρωταθλητές!" — τώρα ξανά δίνουν τριάντα τρία στον Γουίλιαμς επειδή έκανε δύο ντράιβ σα ταινία του Νικολς;; Μα γιατί εμείς περιμένουμε διαφορετικά;; ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!! 💪🔴⚡

αυτό εδώ ο Γουίλιαμς ήταν σαν εκείνο το ελβετικό ρολόι που σου έφτιαχνε σάντουιτς κάθε πρωί στο ξενοδοχείο — μέχρι την ημέρα που αποφάσισαν πως η μονή κεραία του είχε τρία χιλιοστά λιγότερη λάμψη από τα υπόλοιπα. θυμάμαι τον Σεπτέμβριο όταν πήγαινε σα να κάνει ντέρτι για κόκκινη μοτοσικλέτα στην ταινία του Ταραντίνο εκείνος εκείνος έκανε τρία ντράιβ μέσα σε είκοσι λεπτά κι εκείνοι άρχισαν να του γράφουν μηνύματα σα σύνδεσμοι αθλητικού τύπου: "θα δεις, γίνεται διαφορετικά". διαφορετικά πως; σα να ήσουν ο πρωταθλητής του κριμένου όταν οι συμπαίκτες σου έκαναν turnover σα να παίζουν βόλεϊ με τις μπάλες; αυτοί εκείνοι έδωσαν τριάντα τρία εκατομμύρια επειδή του φάνηκε σα γκουρού της δεκαετίας του '90 εκείνος έφυγε επειδή τελικά δεν είχε ντουλάπα αρκετά μεγάλη για τις φωτογραφίες του πρωταθλητή. κι όμως εμείς ψάχνουμε τον τρομοκράτη σ' αυτή την ομάδα όπου κάθε φορά που βγάζουμε κεφάλι πάνω από το τείχος βρίσκουμε πάλι τους ιδιοκτήτες να έχουν κάνει χορογραφία με σκιές σαν να έχουν σκηνοθετήσει ολόκληρη την ταινία σα σινεμά ντοκιμαντέρ της δεκαετίας του 2000. ο Γουίλιαμς έφυγε επειδή του έκαναν μάνατζερ στο reality show σα εκείνον τον τύπο που αγόρασε τρεις ομάδες μόνος του επειδή είχε κουραστεί να βλέπει τους άλλους να κερδίζουν στο τραπέζι. ο Ντι Μάτζιο όμως; εκείνος είναι σα εκείνον τον δάσκαλο στο χωριό σου που σου λέει πως η τάξη του πήρε πρώτο βραβείο στο σχολικό πρωτάθλημα — μέχρι να εμφανιστεί η ομάδα του γείτονα και να σου δείξει πως είχαν σκοράρει εκατόν είκοσι πόντους περισσότερους εκείνο το βράδυ. εκείνος όταν οι συμπαίκτες του ζητούσαν βοήθεια τους έλεγε "έχουμε σχέδιο", ενώ γύρω του γινόταν σφαγή σα στην ταινία των βίντεο κλιπ εκείνων που είχαν ξεχάσει πως υπάρχει κανόνας για τις χορογραφίες. εμένα μου κάνει κέφι να φανταστώ αυτούς τους δύο σα πρωταγωνιστές ενός γηπέδου που είχαν ξεχάσει πως υπάρχουν συμπαίκτες. ο Γουίλιαμς επειδή του έκαναν πρωταγωνιστή σ' ένα reality show κι έφυγε επειδή τελικά οι συμπαίκτες του έκαναν τρεις φορές περισσότερα λάθη από αυτόν σ' έναν αγώνα. ο Ντι Μάτζιο επειδή κάθεται εκεί σα βασιλιάς σ' ένα θρόνο από χαρτόνι ενώ γύρω του όλα καίνε σα εκείνη την ταινία όπου ο ήρωας ξυπνάει στο τέλος και βλέπει πως ήταν όλα όνειρο. αλλά εδώ βρίσκεται η μεγάλη τραγωδία: οι ιδιοκτήτες μας έχουν κάνει τρεις φορές το ίδιο λάθος και περιμένουν διαφορετικά αποτέλεσμα. πρώτοι έδωσαν εκατό εκατομμύρια στον τύπο της Γιούτας επειδή είχε κάνει τρία γκρέιτ σ' έναν αγώνα εκείνος έφυγε επειδή του έδωσαν τρεις συμμετοχές στο All-Star πριν τελειώσει η χρονιά. δεύτεροι έδωσαν τριάντα τρία εκατομμύρια στον Γουίλιαμς επειδή έκανε δύο ντράιβ σα ταινία του Σκορτσέζε εκείνος έφυγε επειδή του έκαναν μάνατζερ σ' ένα reality show. τρίτοι τώρα ψάχνουν τον επόμενο πρωταθλητή σ' ένα ντοκιμαντέρ του Netflix ενώ η ομάδα είναι τόσο νερό όσο η θάλασσα της Ερυθραίας τον Αύγουστο. εμείς λοιπόν εδώ ψάχνουμε τον τρομοκράτη σ' μια ομάδα όπου οι ιδιοκτήτες έχουν γράψει ήδη το τελικό κείμενο σα σπουδαστές που περιμένουν δεκάρα επειδή έκαναν τρεις λέξεις σωστά στα γραπτά τους. ο Γουίλιαμς επειδή έφυγε επειδή δεν του επέτρεψαν να κάνει ούτε μία δεύτερη σέντρα πάνω από κάποιον μεγάλο δεξιά. ο Ντι Μάτζιο επειδή κάθεται εκεί σα δάσκαλος φιλολογίας στο γραφείο του βλέποντας τον χρόνο να τρέχει σα να διάβαζε κριτική βιβλίου χωρίς πράξεις. αλλά εμείς εδώ ξέρουμε το μεγάλο μυστικό: η ομάδα δεν γίνεται ποτέ πρωταθλητής επειδή κάποιος είχε πολλά εκατομμύρια ή επειδή έκανε δύο ντράιβ μέσα σ' ένα δεκαπενθήμερο. γίνεται πρωταθλητής επειδή υπάρχουν συμπαίκτες που μπορούν να αγωνιστούν σα ομάδα — όχι σα συλλογή από πρωταγωνιστές σ' ένα reality show.

Καλά ρε παιδιά, σκεφτείτε έναν αγώνα πέρυσι στα playoffs όπου ο Γουίλιαμς έκανε τρεις προσπάθειες μέσα στον πρώτο ημίχρονο — όχι σκόρ αλλά για σέντρα πάνω από το μεγάλο αριστερά. Τρεις φορές λοιπόν έκανε out of bounds επειδή οι συμπαίκτες του είχαν ξεχάσει πως υπάρχουν μεγάλοι εκεί; Και να δεις πως οι φίλαθλοι στο γήπεδο άρχισαν να σφυρίζουν σα να είναι ζώα σε ζωολογικό κήπο επειδή περίμεναν κάτι περισσότερο από έναν rotation player. Τι έγινε μετά; Ο τύπος είχε χρόνο πέντε λεπτά συνολικά εκείνο το βράδυ. Για αυτούς τους πέντε λεπτά οι φίλαθλοι είχαν ήδη γράψει ένα τραγούδι σα να ήταν ο επόμενος Τζόρνταν — μέχρι ν' ανοίξει η πόρτα κι εμφανιστεί ο Ντι Μάτζιο να τους λέει πως όλα πάνε καλά επειδή έτσι είχαν σχεδιάσει οι ιδιοκτήτες. Και τώρα εμείς εδώ ψάχνουμε τον τρομοκράτη; Ρε, ο Γουίλιαμς έφυγε επειδή πρώτον δεν του επέτρεψαν καν να αγγίξει τη μπάλα χωρίς τρεις φίλαθλοι να χειροκροτούν κάθε του βήμα σα να ήταν τελετή απονομής βραβείου. Δεύτερον, επειδή γύρω του υπήρχε τόσος θόρυβος όσο εκείνοι οι τύποι στην τηλεόραση που έκαναν σόου με σακούλες χυμού. Και τρίτον, επειδή όταν πήρε τα τριάντα τρία εκατομμύρια του έκαναν τόσο μεγάλο χειροκρότημα όσο όταν κάποιος σπάει ένα πιάτο σ' ένα γάμο — χωρίς ουσία, μόνο θόρυβος.

Ακούστε, αυτές τις μέρες στο γήπεδο ξεχνάς ότι παίζεις μπάσκετ κι αρχίζεις να ψάχνεις για την επόμενη σειρά του *Survivor* εκεί μέσα. Την προηγούμενη Κυριακή βρέθηκα στο γήπεδο στις πρώτες σειρές και είχαν βγάλει μια μεγάλη πινακίδα προς τιμήν κάποιου "πρωταθλητή" — όχι παιδιού της ομάδας, ούτε καν έλληνα, κάτι χορηγό από το Ηνωμένο Βασίλειο. Εκεί γύρισα και είπα στον γείτονά μου: «Αυτό δεν είναι ομάδα, είναι φωτογραφείο». Τώρα, για τους δύο πρωταγωνιστές σας αυτής της νέας περιπέτειας — γιατί τελικά η αλήθεια είναι ότι ζούμε μια ταινία όπου οι πρωταγωνιστές αλλάζουν τίτλους και τα σκηνικά μένουν ίδια. Ο Γουίλιαμς έφυγε όχι επειδή δεν ήταν καλός, αλλά επειδή του έδωσαν τόσους τίτλους πρωταθλητή όσοι πήρανε οι ιδιοκτήτες πριν δέκα χρόνια από το πρώτο κατοχύρωμα εικόνας. Θυμάστε εκείνον τον Σεπτέμβριο που έκανε τρεις ντράιβ σ' είκοσι λεπτά και οι ιδιοκτήτες άρχισαν να του στέλνουν αυτοκόλλητα για την αθλητική κάρτα τους; Αυτός ήταν ο πραγματικός πρωταθλητής — όχι αυτοί που έδιναν τα τριάντα τρία εκατομμύρια επειδή του φάνηκε σα εκείνος ο πρωταθλητής των αγγλικών πρωταθλημάτων που έκανε βουτιά στον πάγκο επειδή είχε κουραστεί. Τι έκανε μετά; Στις τρεις πρώτες εμφανίσεις του έκανε περισσότερα λάθη από πόντους — κι ωστόσο η φήμη του είχε τόσο θόρυβο όσο η ηχώ ενός γηπέδου χωρίς κοινό. Και τώρα ο Ντι Μάτζιο; Αυτός κάθεται εκεί σα εκείνος ο καθηγητής φιλολογίας που έχει τελειώσει όλα τα βιβλία του σχολείου μέχρι τον Οκτώβριο — ενώ οι μαθητές του ψάχνουν ακόμα τη μπάλα σα να είναι μέσα στο κατάστημα "Πρώτες Βοήθειες". Την περίοδο των Playoffs έκανε είκοσι πέντε λεπτά συνολικά, έκανε έξι πόντους, κι όμως κανείς δεν τον αγγίζει επειδή έχει τίτλο. Εκείνος βλέπει τους συμπαίκτες του σα ομάδα ακαδημίας που ψάχνει το ποτήρι του νερού στο ντουλάπι — κι εκείνοι τον βλέπουν σα δάσκαλο που ξέρει πως τελικά όλα θα πάνε καλά επειδή έτσι είχε σχεδιαστεί η ταινία. Ρε φίλοι, το μεγάλο λάθος εδώ δεν είναι αυτοί οι δύο άνθρωποι, αλλά η ιστορία που ζούμε: τρεις φορές έκαναν το ίδιο λάθος οι ιδιοκτήτες. Πριν δέκα χρόνια έδωσαν εκατό εκατομμύρια σ' έναν τύπο που έκανε τρεις πόντους στις πρώτες δεκαπέντε εμφανίσεις, κι έλεγαν πως αυτός ήταν ο επόμενος πρωταθλητής. Μετά πήραν τον Γουίλιαμς επειδή έκανε δύο ντράιβ σα ταινία του Σκορτσέζε, κι εκείνος τελικά κατέληξε στην Τουρκία επειδή εκεί οι συμπαίκτες του έκαναν feedback σα ομάδα — όχι σα συλλογή από πρωταγωνιστές ενός reality show. Τώρα ψάχνουν τον επόμενο πρωταθλητή σ' ένα ντοκιμαντέρ του Netflix, ενώ η ομάδα είναι τόσο νερό όσο μια κουταλιά χύμα στο βάζο των αχρήστων κεριών της εκκλησίας. Η ερώτηση εδώ δεν είναι ποιος τρομοκρατεί περισσότερο — είναι γιατί συνεχίζουμε να ψάχνουμε έναν πρωταθλητή σ' ένα κόσμο όπου οι πρωταθλητές παίζουν μόνον στο τελευταίο δέκατο ενός αγώνα. Ο Γουίλιαμς έφυγε επειδή δεν του επέτρεψαν να γίνει πρωταθλητής σ' έναν αγώνα, όχι επειδή δεν είχε ταλέντο. Ο Ντι Μάτζιο κάθεται εκεί σα βασιλιάς σ' ένα θρόνο από χαρτόνι, ενώ γύρω του γίνεται σφαγή σα εκείνη την ταινία όπου όλα είναι ψεύτικα εκτός από τα δάκρυα των πρωταγωνιστών. Αλλά ξέρετε τι; Η ομάδα δεν γίνεται πρωταθλητής επειδή κάποιος είχε πολλά εκατομμύρια ή επειδή έκανε δύο ντράιβ σ' ένα δεκαπενθήμερο. Γίνεται πρωταθλητής όταν υπάρχουν συμπαίκτες που μπορούν να αγωνιστούν σα ομάδα — όχι σα συλλογή από πρωταγωνιστές ενός reality show. Αυτή η ομάδα όμως έχει γίνει τόσο νερό όσο το γάλα του γαλατά που ξέχασε την ψύξη — επειδή οι πρωταγωνιστές της είναι περισσότεροι από εκείνους που αγαπάνε πραγματικά το μπάσκετ. Και σεις εσείς τι λέτε; Ποιος τρομοκρατεί περισσότερο — αυτός που έφυγε επειδή του έκαναν πρωταγωνιστή σ' ένα reality show ή αυτός που κάθεται εκεί σα δάσκαλος στο γραφείο του ενώ γύρω του γίνεται σφαγή;