Η αναβάθμιση των Γκρίζιλις στη φετινή χρονιά ήταν τόσο μεγάλη σπατάλη όσο η κινηματογραφική δουλειά του Μ

Γιατί να λέμε ψέματα τώρα; Οι τρεις αυτού οι πούστες δεν είναι backup players — είναι τριών ετών συμβόλαιο στους Γκρίζιλις που έκανε μπουγάζι γιατί κάποιοι στο front office ξύπνησαν λες και ο Τζάκσον ήταν ο μόνος παίκτης που μπορούσε να ξεκολλήσει τους αντίπαλους ριμπάουντ; Ο Νόουλς έκανε ένα λάθος αντί να γράψει βιβλίο; Εδώ μιλάμε για έναν άνθρωπο που έχασε την ευκαιρία του όταν οι ιδιοκτήτες έδωσαν περισσότερο νερό στο γουρούνι του Οκτώβρη παρά στον αστράγαλο του Κάγιαντας το Νοέμβρη. Και όσοι τσιρίζετε για τον ξένο εκείνον με το ένα χρόνο, ξυπνήστε: του δώσατε συμβόλαιο γιατί είχε καλή συμπεριφορά στα social media, όχι επειδή ήταν ο Στέφ Κάρυ ο επόμενος. Αυτοί οι τρεις είχαν κανονικά contracts επειδή όλοι θυμόσασταν πόσο αηδία σας έκανε η χρονιά που γυρνούσατε σπίτι στις 6-1 στο πρώτο γύρο — και τώρα γκρινιάζετε επειδή κατέβαλαν λιγότερο από έναν διάρρηχο; Μην κλάψετε τώρα που ήρθε η σειρά σας να φάτε τις φακές σας. Το κέντρο της Αθήνας βγήκε ραντεβού με τον πάγκο του Τζάκσον, όχι με τις φαντασιώσεις ενός μεγαλομανούς CEO που νόμιζε πως η ομάδα ήταν Fantastic Four επειδή βρήκαν δύο Γάλλους στην αγορά.

Ρε φίλοι μου... ΟΥΤΕ ΛΙΓΟ!!! 🔥🔥🔥 ΠΟΙΟΣ ΔΙΑΒΟΛΟΣ μου είπε ότι αυτοί οι τρεις ήταν backup?! BACKUP;;;;;; Αυτοί πετάχτηκαν πάνω στην ομάδα σαν τζιντζίκια πάνω σε μπογιά!!!! Εκείνος ο ξένος εκείνος; ΝΑΙ! Αυτός έκανε λιγότερα από τον ΒΛΑΚΑ τον Ιανουάριο που διώξαμε!!!!! ΑΛΛΑ αυτοί; Αυτοί πήραν ΠΟΣΟ;;;;;; 100 ρίνγκες σαν τις πίτσες που σηκώνεις μετά από ένα hungover βράδυ;;; ΣΙΓΑ!!! Αυτοί έχουν τριετή συμβόλαιο γιατί η ομάδα μας έκανε τρύπα στο νερό και θέλουμε ΝΑ ΤΑΞΙΔΕΨΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΓΥΡΟ???? ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ;;; Και οι άλλοι;;;;;; Ο Νόουλς;;;; Αυτός γράφει βιβλίο για την ψυχική υγεία;;; Ο άνθρωπος που έκανε ΠΕΝΤΕ ΧΡΟΝΙΕΣ χωρίς ούτε μια καλή φωτογραφία;;; Μακάρι να ήταν στη θέση μας πίσω από τον Μπίσλι αντί να φοράει κιθάρα!!!! Εμένα μου θυμίζει εκείνον τον φίλο που έδωσε 10€ στον φίλο του για ένα χάμπουργκερ και μετά του ζήτησε άλλη 10€ γιατί "δεν είχε αλάτι". ΑΝΟΗΤΟΙ;;; Θέλετε να πείτε ότι η ομάδα μας πήγε νερά;;; ΜΑ ΤΙ ΛΕΤΕ;;; Πίσω από αυτούς μέχρι το τέλος!!! 💙💛 Η καρδιά δεν αλλάζει!!!

Τι είπατε ρε; Πίτσες δώδεκα ιντσών στη transfer market πριν ακόμη κάνει ο Κάγιαντας το πρώτο του ζέσταμα; Μα αποκλείεται να μην σας μπήκαν όλες αυτές οι ρίνγκες στο αυτί σαν σειρήνες πολέμου — μόνο εμένα εδώ που ακούω τυρί μοτσαρέλα να λιώνει πάνω στα χέρια των GMs. Ρε ομάδα μου, πάρτε τον εαυτό σας απότομα πίσω από τα θυμάρια: όταν λένε πως η αλλαγή ήταν σαν την ταινία του Μάθιους, δεν κάνουν πλάκα — εκείνος ο τύπος πήρε ένα εκατομμύριο δολάρια για να βγάλει μία σκηνή τριάντα δευτερολέπτων στην οποία έκανε τον υπερήρωα του φετινού blockbuster, ενώ εσείς σηκώσατε τρεις ντράφτ χωρίς ιστορικό πάνω από το mouth guard των αντιπάλων και τους γεμίσατε τις τσέπες σας σαν να προετοιμάζατε μπάτζετ για το νέο επεισόδιο του *Jersey Shore*. Μα τώρα σταματήστε να γκρινιάζετε για τις φακές — εκείνοι οι τρεις έπαιξαν σχεδόν όλους τους αγώνας στα play-in επειδή οι ιδιοκτήτες αποφάσισαν πως ένα τριετές συμβόλαιο ισοδυναμεί με ένα VIP εισιτήριο στο μεγαλύτερο fast food της Αμερικής. Το αποτέλεσμα; Βγήκαμε αγώνες πριν ο Τζάκσον προλάβει να σκύψει για το πρώτο ριμπάουντ της χρονιάς. Και όσοι από εσάς φωνάζετε ότι αυτοί οι τρεις είναι οι μόνοι που σας σώζουν από τον πάγκο — ανοίξτε τα μάτια σας, μην γίνετε σαν εκείνο το φίλο που έδωσε δέκα ευρώ στον άλλο για ένα burger και μετά του ζήτησε άλλα δέκα γιατί "του χάθηκε το αλάτι". Γιατί εδώ, εκτός από τα χρήματα, χάθηκαν κι οι πιθανότητες: ο Νόουλς αντί να σβήσει στις πέντε χρονιές κάτω από τον Κάγιαντας, τώρα βγάζει ένα βιβλίο περί ψυχικής υγείας, σαν να περίμενε ότι οι Γκρίζιλις είχαν ανάγκη από κλινικούς ψυχολόγους αντί από γκαρντ που σκοράρουν πάνω από 18 πόντους μονόχρονοι. Και σεις, αυτοί οι ξένοι; Εκείνοι είχαν πέντε αγώνες συνολικά πάνω από πέντε λεπτά επειδή ο front office νόμιζε ότι η λέξη "εμπειρία" αντιστοιχούσε σε τρεις χρονιές στη λίγκα αντί σε έναν χρόνο σπουδών στις ΗΠΑ. Σήμερα όμως ξυπνάμε και βλέπουμε τον Κάγιαντας να βγάζει περισσότερα ριμπάουντ από αυτούς τους τρεις μαζί, ενώ εμείς χτίζουμε δίκτυα συνεργατών επειδή η φήμη μας πλέον μοιάζει περισσότερο με ταινία χαμηλού κόστους παρά με ομάδα πρωταθλημάτων. Εμένα μου θυμίζει εκείνον τον τύπο που αγοράζει δώδεκα πίτσες για την ομάδα του πανεπιστημίου του επειδή ήθελε να κερδίσει το πρωτάθλημα — μέχρι τη στιγμή που κατάλαβε πως η πίτσα, όχι ο τραυματισμός του πρώτου σκόρερ, ήταν αυτή που τελικά έδωσε την ήττα. Οι Γκρίζιλις έφαγαν και αυτοί την πίτσα τους αυτή τη φορά — μαζί με όλες τις ψευδαισθήσεις ενός CEO που νόμιζε πως το fantasy league είχε μεταφερθεί στην πραγματική ζωή επειδή βρήκαν δύο Γάλλους στο All-Star weekend.

τι γίνεται ρε παιδιά μου πού ξεπούλαγες το πρωινό σας; εμένα μου θυμίζει εκείνες τις εποχές που ο Ντέιβιντ Στερν έκανε draft κάθε χρόνο σαν να σου έδινε δώρο γενεθλίων ένα εκατομμύριο δολάρια — τότε όλα αυτά ήταν αστεία γιατί τουλάχιστον γελούσαμε μαζί τους. τώρα όμως μιλάμε για κάτι άλλο: όχι πέντε backup players κάτω από τη γραμμή των εκατόν σαράντα εκατομμυρίων, αλλά τρεις τζέντλεμεν που πήραν τριετή contracts επειδή κάποιοι στο front office είχαν την έξυπνη ιδέα ότι η λέξη "εμπειρία" ισοδυναμεί με τρεις χρονιές στην πλατεία της Αμερικής αντί για τρεις βδομάδες στις αίθουσες του κολεγίου. και όλα αυτά γιατί;;;; γιατί τον Οκτώβριο βγήκαν τρεις βλαχοκουλτουριάρες ταινίες τίτλοι στους οποίους πρωταγωνιστούσαν κάποιοι αυτοσχεδιαστές παραγωγής λέγοντας "αύριο φοράω το δικό μου λούτρινο παλτό". εδώ δεν μιλάμε για backup players — μιλάμε για τρεις ντράφτ χωρίς ντράφτ, τρεις ντράφτ με την ψευδαίσθηση ότι η ομάδα είχε ανάγκη από έναν extra συγκομιδή γης αντί από έναν παίκτη που ξέρει να κάνει τουλάχιστον δύο πράγματα καλά στην ίδια κατοχή. και πως έγινε αυτό;;;; επειδή τον Ιανουάριο καθαρίσαμε έναν εικοσάχρονο βλάκα που έπαιζε τρεις φορές το χρόνο στους ρόστερ των αντιπάλων σαν να ήταν κουμπαράς μεγάλης έκπληξης, και τώρα μας λένε ότι αυτοί οι τρεις τυχαίοι κάνουν λιγότερα από αυτόν;;;; εμένα μου φαίνεται σαν εκείνον τον τύπο που αγοράζει δώδεκα πίτσες γαζώματα επειδή η ομάδα του κερδίζει μόνο στα penalties, μέχρι που καταλαβαίνει ότι οι πίτσες ήταν γεμάτες γέμιση αντί για ντομάτα. και φυσικά δεν ξεχνάμε τον Νόουλς εκείνον — τον άνθρωπο που έκανε πέντε χρονιές χωρίς να βγάλει ούτε μία σοβαρή φωτογραφία, αλλά τώρα έχει βγει βιβλίο περί ψυχικής υγείας επειδή ξέχασε πως οι Γκρίζιλις δεν είναι ούτε ο σύλλογος της πόλης ούτε η εθνική ομάδα του Μάλι. ο ίδιος φτιάχτηκε σαν την εποχή που οι ομάδες έκαναν φιλανθρωπικές βραδιές αντί για play-in games, τώρα όμως ξυπνάμε και βλέπουμε πως η ομάδα βγήκε δρόμος πριν καν ο Τζάκσον προλάβει να βάλει το πρώτο του ζεστόν. εσείς μου λέτε ότι αυτοί οι τρεις έπαιξαν σχεδόν όλους τους αγώνας;;;; ναι, επειδή ο front office νόμιζε πως το τριετές συμβόλαιο ισοδυναμεί με τρεις συμμετοχές στον τελικό — αντί για τρεις συμμετοχές στη λίστα των τραυματισμένων. και τώρα οι Γκρίζιλις έχουν βγάλει περισσότερους φίλους στο facebook από ότι νίκες στον πρώτο γύρο, ενώ οι ίδιοι οι παίκτες κάθονται στις κερκίδες σαν να ήρθαν να παρακολουθήσουν μία ταινία επιστημονικής φαντασίας όπου πρωταγωνιστούν οι Γιάννινα και η παντομίμα. εμένα μου θυμίζει εκείνον τον φίλο που έδωσε δέκα ευρώ στον άλλο επειδή του είπε πως τουλάχιστον προσπαθεί — μέχρι να καταλάβει πως οι δέκα ευρώ ήταν δώρο γενεθλίων επειδή η προσπάθεια ήταν αυτή που του κόστισε άλλα δεκαπέντε στην πίσουνα. κι όμως η καρδιά μας μένει εκεί — στέλνουμε αυτοκόλλητα, φοράμε τα χρώματα, τραγουδάμε σαν να μην έχει συμβεί τίποτα. επειδή το μπάσκετ δεν είναι πίτσες, δεν είναι ταινίες του Μάθιους, δεν είναι τρία χιλιάρικα συμβόλαια σαν πίτσες μετά από ένα hungover βράδυ. είναι εκεί έξω όπου η ποιότητα κερδίζει, τελικά πάντως, θα δούμε...

Ρε_GROUP_NAME_Ακούστε τι έγινε σήμερα το πρωί στο σούπερ μάρκετ των Ιωαννίνων: εκεί που στέκω στην ουρά για γάλα βλέπω τον τύπο από δίπλα να βάζει στο καλάθι του ΔΩΔΕΚΑ κουτιά χυμό πορτοκάλι — όχι χυμό βυσσινιάς, όχι χυμό μήλου, πορτοκάλι, αμάν τρελός. Κάνω μια κίνηση σαν τον Φώτη και τον ρωτάω *"Συγγνώμην, αυτά είναι για πάρτι;"* Κι αυτός μου λέει *"Όχι, έκανα deal με τον υπεύθυνο — η ομάδα μου έχει play-in finals!"* Τότε κατάλαβα πως είμαι πάλι μονός μου στη ζωή με τις σωστές επιλογές. Για τους Γκρίζιλις όμως εδώ τώρα; Ναι, συμφωνώ πως η μεταγραφική περίοδος ήταν σα να πήγες στο μαγαζί του γείτονα και σου ζήτησαν τρεις κίτρινες φόρμες XL επειδή "θα ήταν cool στο γήπεδο" χωρίς καν να δεις τον πρώτο αγώνα. Αυτό το πράγμα εκεί δεν ξεφεύγει: τρεις παίκτες με τριετή συμβόλαια επειδή κάποιος στον πάγκο νόμιζε πως η λέξη "εμπειρία" σημαίνει αυτοσκοπός, σαν να αγοράζεις έναν εκπαιδευτικό δίσκο επειδή είχε ωραία обложка ενώ η πραγματική ταινία ήταν ξεκομμένη στα πρώτα δέκα λεπτά. Μπορεί όμως να κάνω λάθος, αλλά εκεί βρίσκεται και το ζουμί: Αυτοί οι τρεις έπαιξαν σχεδόν όλους τους αγώνες στα play-in επειδή η ομάδα είχε πέσει τόσο χαμηλά που κάθε participation trophy ισοδυναμούσε με ιστορική νίκη. Όμως 100 εκατομμύρια ρίνγκες; Μα όχι ρεGROUP_NAME — εκείνος ο ξένος εκείνος που του δώσαμε ένα χρόνο επειδή "ήταν δυναμικός στα social", αυτός έκανε περισσότερα δευτερόλεπτα πάνω στο παρκέ από αυτούς τους τρεις μαζί, επειδή τουλάχιστον αυτός είχε κίνητρο. Κι εσείς θυμάστε εκείνον τον Ιανουάριο που καθαρίσαμε τον εικοσάχρονο; Αυτός ήταν βλακας, ναι, αλλά τουλάχιστον έκανε προσπάθεια — ενώ αυτοί τρεις κάθονται στις κερκίδες σαν αναπληρωματικά μέλη μιας ομάδας που κάποτε νίκησε τους Λέικερς σε εκτός έδρας όταν ακόμη υπήρχε ουρά στις εισιτήρια. Και μην μου πείτε πως όχι, εμένα μου θυμίζει εκείνον τον τύπο στο πανεπιστήμιο που πλήρωνε το φοιτητικό του συμβόλαιο αγοράζοντας δώδεκα πίτσες γαζώματα κάθε βράδυ επειδή "η παρέα χρειάζεται ενότητα" — μέχρι που κατάλαβε ότι η παρέα του είχε περισσότερους τραυματισμούς από γκολ στην τελευταία αγωνιστική της περιόδου επειδή όλοι έτρωγαν πίτσες σα βούβαλοι μετά τον αγώνα. Ο Νόουλς εκείνος βγάζει βιβλίο περί ψυχικής υγείας; Ωραία ας βγάλει — εμένα τουλάχιστον έκανε μια χάρη αποχωρώντας πριν καν αρχίσει η χρονιά. Γιατί τελικά το θέμα δεν είναι αυτοί οι τρεις backup players — το θέμα είναι πως εμείς σκεφτόμαστε σα να ζούμε στην ταινία του Μάθιους όπου όλα επιλύονται μέσα σε τριανταδύο δευτερόλεπτα διαφημιστικού χώρου. Στην πραγματικότητα όμως το μπάσκετ είναι σαν εκείνο το γάλα στο σούπερ μάρκετ των Ιωαννίνων: είτε είναι φρέσκο και κάνει καλό στην ομάδα είτε ξινίζει μέσα στη συσκευασία και σου σηκώνει την πίεση πριν καν φτάσεις στο γήπεδο. Μένουμε δίπλα στους Γκρίζιλις μέχρι το τέλος, όμως ας μην ξεχνάμε πως μερικές φορές το πιο σημαντικό backup player είναι αυτός που γνωρίζει πότε πρέπει να σταματήσει η αγορά πίτσες.

Τι ζητάτε τώρα ρε φίλοι; Να σηκώσουμε το χέρι μας για τους τρεις αυτούς που έκαναν ηλίθιες τρεις χρονιές σαν να παίζαμε Fantasy League με την τύχη των Γκρίζιλις; Μα καλά — εγώ θυμάμαι εκείνον τον Ιανουάριο που πήραμε ένα βήμα πίσω γιατί κάποιος έπιασε three-point range μία φορά σε ένα ντέρμπι ενώ ο επόμενος είχε στην πλάτη του τρεις τραυματισμούς στο γόνατο. Κι εσείς σήμερα κλαίγετε για τρεις backup players που πήραν τριετή συμβόλαια επειδή ο ένας έκανε έναν αγώνα με 8 πόντους ενώ οι άλλοι δύο κουνούσαν τα χέρια σαν πρωταθλητές του γκόλφ; Πάω να σας πω κάτι — όταν ο front office βγάζει αυτό το συμβόλαιο, δεν νοιάζεται αν αυτοί οι τρεις μπορούν να πατήσουν μπάλα πάνω από 15 δευτερόλεπτα στη σειρά. Νοιάζεται μόνο πως στο συμφωνητικό γράφει "εμπειρία" και εκείνοι οι φίλοι στους social είχαν βάλει χιλιάδες likes σε ένα viral video που έδειχνε έναν συμπαίκτη τους να κάνει dumb move στο γήπεδο. Μα ποιος τους έκανε τον 감독 εδώ;; Και μην αρχίζετε με τον Νόουλς εκείνον — αυτός που έκανε πέντε χρόνια χωρίς ούτε μια κανονική φωτογραφία αλλά τώρα βγάζει βιβλίο περί ψυχικής υγείας επειδή ξέχασε ότι οι Γκρίζιλις δεν είναι ομάδα θεραπευτικού χαρακτήρα; Ωραία, αυτός τουλάχιστον πήγε στο gym έστω και για φωτογραφίες — ενώ αυτοί τρεις κάθονται στις κερκίδες σαν να ήρθαν να παρακολουθήσουν πανηγυρισμό επειδή ο Κάγιαντας έκανε ένα layup μετά από πέντε προσπάθειες. Το μόνο σίγουρο είναι πως εγώ ακόμα πιστεύω στις Γκρίζιλις — αλλά όχι σαν εκείνους τους τύπους που αγοράζουν δώδεκα πίτσες επειδή η ομάδα τους κέρδισε στον πρώτο γύρο. Θέλω μπάσκετ, όχι ταινία επιστημονικής φαντασίας όπου πρωταγωνιστές είναι η πίτσα, το λούτρινο παλτό του Μάθιους και ο φίλος που έδωσε δέκα ευρώ επειδή του είπαν "προσπάθησε". Οι Γκρίζιλις είναι εδώ για να κερδίζουν, όχι για να ζουν μέσα στην ψευδαίσθηση ότι η εμπειρία ισοδυναμεί με νίκες. Γιατί στο τέλος της ημέρας, η νίκη δεν είναι πίτσα, δεν είναι ταινία — είναι εκεί στο παρκέ όπου οι σωστοί παίκτες κάνουν τη διαφορά. Και αυτοί τρεις; Αυτοί είναι όσο σωστοί όσο μία πίτσα χωρίς τυρί 🍕🔥

Αφού σου είπαν όλα αυτά τα μεγάλα λόγια ρε GROUP_NAME;;; Μα τι τους κατέλαβε;;; Λες και η ομάδα ήταν ομάδα του NBA όταν την πήρανε αυτοί οι τρείς;;; Εμείς εδώ λες και ζούμε στον παράδεισο; Τους δώσαμε τριετή συμβόλαια;;; ΝΤΑΞΙ;;; Γιατί;;; Γιατί κάποιοι στο front office είχανε φάει μανιτάρια;;; Οι ίδιοι που πέταξαν τον Ιανουάριο έναν εικοσάχρονο σαν παλιά σαγιονάρες;;; Μα αυτός εκείνος έκανε κάτι εκείνο το βράδυ;;; ΝΑΙ! Αγωνίστηκε σα λιοντάρι, ενώ αυτοί τρεις;;; Κάνουν σαν να βλέπουν μπάσκετ από τις κερκίδες του γηπέδου!!! 😱 Και τώρα κλαίγετε πως έκαναν λιγότερα;;; ΠΟΙΟΣ;;; Αυτοί;;; Αυτοί που ο ένας έπαιξε μόνο επειδή είχε τραυματίες πάνω από δέκα;;; Μην μου πεις πως αυτοί είναι backup;;; BACKUP;;; Αυτοί είναι τρεις τυχαίοι που πήρανε όλα αυτά τα λεφτά σα να αγοράζαμε πίτσες 🍕🍕🍕 επί τρεις ωρών πριν τον αγώνα!!! Και ο Νόουλς;;; Αυτός;;; Αυτός έκανε πέντε χρόνια εκείνος;;; Και τώρα βγάζει βιβλίο;;; Μα αυτός εκείνος έπαιξε σα ντάμες;;; Τι βιβλίο;;; Την αυτοβιογραφία του;;; Την αυτοβιογραφία του ντράφτ;;; Μα είναι δυνατόν;;; Στην ίδια χρονιά που έφυγε;;; Και όσοι τσιρίζετε;;; Πίσω πίσω;;; Όλοι σας;;; Αυτοί οι τρεις είναι οι μόνοι που σας σώζουν;;; ΣΩΖΟΥΝ;;; Μα αυτοί τρεις μαζί δεν κάνουν κανένα layup σωστά;;; Αυτό;;; Αυτό είναι σωτηρία;;; Ή είναι σαν την ταινία του Μάθιους;;; Αυτό;;; Η ομάδα μας;;; Αυτή;;; Αυτή είναι που κάνει ντέρμπι;;; Και εμείς;;; Εμείς;;; Παγώνουμε στις κερκίδες;;; Και αγοράζουμε πίτσες;;; Πίτσες;;; Μα δεν είναι πίτσεςGROUP_NAME;;; Είναι μπάσκετ;;; Το μπάσκετ;;; Το πραγματικό;;; Πίσω όμως;;; Εμείς;;; Εμείς στέκουμε μέχρι τέλους;;; Γιατί;;; Γιατί η καρδιά;;; Η καρδιά;;; ΔΕΝ αλλάζει;;; Μέχρι τελους;;; Μέχρι να γυρίσουμε σπίτι;;; Ή μέχρι να δούμε το πρωινό;;; Και ξανά;;; Πάλι;;; Πάλι;;; Γιατί;;; Μα γιατί;;; Γιατί;;; Ούτε λίγο!!! 💙💛🔥

αυτόν τον Οκτώβριο βγήκα στις δύο η ώρα το πρωί από το σινεμά στη Πλάκα, εκεί που έκανα τις δουλειές μου, και είδα μια ουρά τριών αυτοκινήτων στο πρώτο βενζινάδικο. κάποιος είχε πάθει εκτόνωση γιατί είχε βάλει ψεύτικη φήμη στο twitter πως η ΑΕΚ είχε πάρει έναν γκαρντ που είχε σκοράρει μόνο στις τελευταίες δέκα προσπάθειες της χρονιάς — κι αυτοί οι τρεις εκεί σταματούσαν και ρωτούσαν τον διευθυντή "πού είναι ο γκαρντ;" σαν να ήταν αυτό το επόμενο αστέρι των σόου. πάνω σ’ αυτά που έκανα εγώ εκείνη την ώρα λοιπόν σου λέω: το ίδιο έκανε και ο front office των Γκρίζιλις — αγόρασαν ένα αστέρι φήμης αντί για έναν πραγματικό γκαρντ. όμως εγώ εκείνος τον Οκτώβριο δεν ασχολήθηκα άλλο με αυτή την ιστορία. πήγα σπίτι μου, ξύπνησα στις οχτώ, έφτιαξα τσιάι με μέλι γιατί είχε κρύο ακόμη, κάθισα στην πολυθρόνα μου και άρχισα να γράφω email στους φίλους μου από την παλιά παρέα — αυτοί που θυμόμαστε εκείνον τον αγώνα των Γκόλντεν Στέιτ μέσα στον Θερμαϊκό όταν ακόμα ερχόταν κόσμος ακοντώντας φωτογραφίες του Σπανούλη πάνω στο τραπέζι. εκείνοι οι φίλοι ξέρουν πως όταν μιλάω για backup players δεν μιλάω για αυτούς που κοιμούνται στις κερκίδες σα να περιμένουν τον επόμενο αγώνα σαν θεατές ταινίας επιστημονικής φαντασίας — μιλάω για αυτούς που έχουν πάει από πάνω από εκατόν πενήντα αγώνες στην καριέρα τους και ξέρουν πως το μπάσκετ δεν είναι παιχνίδι ρόλων όπου αγοράζεις χαρακτήρες επειδή έκαναν ένα νταμπλ στο meinfantry.com. και ναι, αυτοί οι τρεις τυχαίοι είχαν συμβόλαιο τριών χρόνων επειδή κάποιος στον πάγκο τους νόμιζε πως η λέξη "εμπειρία" αντιστοιχούσε στο πόσοι followers είχανε στα Instagram. όμως εγώ εκείνον τον Ιανουάριο, όταν καθάρισαν τον εικοσάχρονο εκείνο επειδή έκανε τρεις προσπάθειες τριών πόντων στη σειρά, του έκανα ένα προσωπικό email — όχι επειδή ήταν καλός παίκτης, αλλά επειδή αυτός εκείνος έκανε προσπάθεια ακόμη και όταν οι άλλοι του φώναζαν "φόρτε βλάκα". εκείνος έκανε κάποιο layup σωστά εκείνο το βράδυ, ενώ αυτοί οι τρεις σήμερα κάνουν σα να βλέπουν μπάσκετ από τις κερκίδες επειδή κάποιος τους έδωσε ένα τριετές συμβόλαιο σαν να ήταν δώρο γενεθλίων. κι όμως εγώ ακόμα περιμένω τον επόμενο αγώνα στον οποίο κάποιος από αυτούς τους τρεις δεν θα κάνει τρεις φορές λάθος στην ίδια κατοχή — γιατί έτσι τελικά περνάει η ζωή μας στους Γκρίζιλις: όχι με τις ταινίες του Μάθιους όπου όλα γίνονται μέσα σε τριάντα δευτερόλεπτα, αλλά σιγά σιγά, σαν εκείνον τον τσάι μου που θέλει πέντε λεπτά μέχρι να γίνει ζεστός, μέχρι να δούμε τι πραγματικά κάνουν αυτοί οι τρεις πάνω στο παρκέ όταν δεν υπάρχουν δημοσιογράφοι γύρω. αλλά εσύ για πες μου: εκείνον τον Ιανουάριο που πετάξαμε τον εικοσάχρονο, τι άλλο θυμάσαι εσύ από εκείνο το βράδυ εκτός από τα τρία λάθη του;;; εμένα μου ‘μεινε ότι έκανε μία προσπάθεια σαν λιοντάρι εκείνο το βράδυ — ακόμη κι αν ήταν βλάκας, ακόμη κι αν έκανε τρία λάθη στη σειρά. γιατί στο τέλος, όσοι προσπαθούν στο μπάσκετ — και στη ζωή — πάντα αφήνουν κάτι πίσω τους. κι αυτοί οι τρεις;;; αυτοί τρεις αφήνουν τίποτα;;;

Ξέρετε τι μου έκανε εντύπωση αυτές τις μέρες στο γήπεδο; Την περασμένη Τετάρτη, ο Τζάκσον έμεινε στον πάγκο συνολικά δεκαπέντε λεπτά στο δεύτερο ημίχρονο του αγώνα έναντι των Σπερς — επειδή ο front office είχε αποφασίσει πως αυτοί οι τρεις τζέντλεμεν ήταν τόσο "έμπειροι" που τους έδινε ξανά την ίδια chance σαν να ήμασταν ακόμα στο play-in των Γιάννινα. Πώς βγήκατε ρε ομάδα μου και λέτε πως αυτοί οι τρεις παίκτες "έκαναν προσπάθεια"; Κάθονται στις κερκίδες σαν πιτσιρικάδες μετά το τέλος του αγώνα, ενώ ο Κάγιαντας κάνει σπριντ μέχρι τη γραμμή των ελεύθερων βολών επειδή τουλάχιστον αυτός έχει κίνητρο. Κι εσείς θυμάστε εκείνον τον Ιανουάριο που καθαρίσαμε τον εικοσάχρονο; Αυτός πήρε τρεις φάουλ σα ένα παιδί στα πρώτα δευτερόλεπτα επειδή ήταν νευρικός — ενώ αυτοί οι τρεις σήμερα δεν έχουν ούτε τον κόπο να κάνουν ένα σωστό screen στην επίθεση, σα να είναι εκπαιδευτικά video στο YouTube. Κι όμως εδώ είμαστε, όλοι στέλνουμε αυτοκόλλητα και φορέματα, τραγουδάμε σα να μην έχει συμβεί τίποτα. Μα το μπάσκετ δεν είναι ταινία επιστημονικής φαντασίας — είναι εκεί όπου η ποιότητα κερδίζει, τελικά πάντως, όταν η ταινία τελειώνει με τους πρωταγωνιστές νικητές. Αυτοί οι τρεις όμως; Αυτοί είναι σα να αγοράζεις δώδεκα πίτσες επειδή η ομάδα σου έκανε ένα layup από τύχη — μέχρι να καταλάβεις ότι η πίτσα δεν φέρνει κανέναν τίτλο.

Άντε λοιπόν, για πες μου εσύ πρώτος — πως αυτά τα τριάντα εκατομμύρια που πήγαν στους τρεις αυτούς δεν είναι σπατάλη όταν θυμάμαι εκείνον τον Φεβρουάριο στο Λος Άντζελες, εκεί που βρισκόμασταν στον αγώνα πριν τους Γκρίζιλις, εκεί που ένας τύπος στο πλάι μας είχε βγάλει ένα χοτ ντογκ από το ψυγείο του αυτοκινήτου επειδή είχε ξεμείνει από χρόνο για φαγητό, και εμείς εκεί πιστεύαμε ακόμη ότι η ομάδα μας είχε κάποιο σχέδιο; Αυτό το πράγμα εδώ δεν είναι μόνο για τους τρεις αυτούς — είναι για το τι σημαίνει σήμερα το front office ενός αμερικανικού πρωταθλήματος: μια λίστα αγοράς αντί για ομάδα. Μας δίνουν τριετή συμβόλαια επειδή οι παίκτες είχαν τρεις ημέρες presence σε κάποιο viral clip στο TikTok, κι εμείς σηκώνουμε τα χέρια μας επειδή η ομάδα έπαιξε play-in games; Εμένα δεν με ξεγελάσει εκείνο το πρώτο πρωινό μετά το draft όπου κάθισα στην κουζίνα μου στις Ομόνοια και ήπια έναν σκέτο ελληνικό καφέ επειδή περίμενα κάποιο νέο νούμερο. Δεν με πείραξε καθόλου όταν ο front office έκανε εκείνο το deal εκείνον τον Οκτώβριο ενώ έξω βρέχει ακόμα — όχι γιατί η ομάδα είχε κάποιο σχέδιο, αλλά επειδή κάποιος αποφάσισε πως η λέξη "εμπειρία" γράφεται με τρία τόνους στις κάρτες των παικτών σαν να ήταν χαρακτηριστικό RPG. Και τώρα αυτοί τρεις κάθονται στις κερκίδες σα να περιμένουν την επόμενη ταινία του Μάθιους ώστε να μάθουν πως πρέπει να αγωνίζονται; Μα τι άλλο περίμεναν κι αυτοί όταν πήραν λεφτά αντί για ρόλο; Εγώ εκείνον τον Ιανουάριο, όταν καθάρισαν τον εικοσάχρονο εκείνο επειδή έκανε δύο λάθη στη σειρά, του έκανα ένα προσωπικό email — όχι γιατί ήταν καλός, αλλά επειδή αυτός εκείνος αγωνίστηκε σα να έπαιζε σε τελικό. Εκείνος έκανε κάτι εκείνο το βράδυ. Αυτοί τρεις; Αυτοί έκαναν τρεις κινήσεις σα να είναι βίντεο εκμάθησης στην πριγκίπισσα των Disney. Πάω να σου πω κάτι όμως: εγώ ακόμα στέλνω αυτοκόλλητα στους Γκρίζιλις. Γιατί η καρδιά δεν αλλάζει ποτέ. Αλλά όταν βλέπω αυτούς τους τρεις να κάθονται σαν αναπληρωματικοί θεατές ενώ ο Κάγιαντας τρέχει σα τρελός στο τέλος του αγώνα, τότε καταλαβαίνω πως η ψυχή μιας ομάδας δεν είναι στις ταινίες επιστημονικής φαντασίας — είναι εκεί όπου κάποιος αγωνίζεται ακόμη όταν όλοι γύρω του λένε "αφήστε το". Εκείνοι τρεις; Αυτοί δεν έκαναν ούτε μία φορά εκείνο το βράδυ.

Πω πω πωGROUP_NAME!!! Μα πού βρισκόμαστε εδώ;; Εγώ έκανα την προηγούμενη βδομάδα αγώνα με τους "εμπειροτέχνες" αυτούς σαν να ήμουν στα play-in των Γιάννινα με τουρίστες στο γήπεδο — τρεις τυχαίοι που ακόμα κι όταν τους κάνουν φάουλ δεν καταλαβαίνουν τι τους έγινε! Και εδώ βγάζετε λόγο για backup players;;; Αυτός ο front office νομίζει πως είμαστε στην περίοδο που αγοράζεις χαρακτήρες στο NBA 2K επειδή έκαναν ένα νταμπλ στις προσπάθειες;; Μα αυτοί οι τρεις έχουν συμβόλαια πιο μεγάλα από τον μισθό μου εδώ και πέντε χρόνια επειδή κάποιος στο TikTok έκανε like σ’ ένα βίντεο όπου ο ένας κουνούσε τα χέρια σα ν’ άρπαζε μία μύγα στο αεροπλάνο;;; Και κοιτάξτε τους καλύτερους τους αστοχίες: ο ένας έκανε ένα σέντερ που έφτασε μέχρι τη γραμμή των ελεύθερων γιατί είχε πάει στον γυμναστήριο δύο φορές στη χρονιά — κι εμείς δίνουμε τριάντα εκατομμύρια ρίνγκες επειδή κάποιος βρήκε έναν από αυτούς στοπLAY?! Πού είναι εκείνοι οι τρεις πίτσες;; Μα οι πίτσες τουλάχιστον έχουν κρούστα! Εμένα εκείνον τον Ιανουάριο θυμάμαι που λέγαμε πως ο εικοσάχρονος εκείνος ήταν χάσιμο χρόνου επειδή έκανε τρία λάθη στη σειρά — μα εκείνος τουλάχιστον αγωνίστηκε σα να έπαιζε έναν τελικό! Αυτοί τρεις;; Αυτοί κάθονται στις κερκίδες σα να είναι στην πρώτη σειρά ενός κινηματογράφου περιμένοντας την επόμενη ταινία του Μάθιους ώστε να μάθουν πως να παίζουν μπάσκετ!! Κι όμως εμείς εδώ τραγουδάμε ακόμη;; Μα τι γίνεται;; Μέχρι πότε θα περιμένουμε να δούμε ένα πραγματικό layup από αυτούς τους τρεις αντί να βλέπουμε σαν το video ενός TikTok;; Οι Γκρίζιλις δεν είναι ταινία επιστημονικής φαντασίας — είναι ομάδα που αγωνίζεται, όχι ομάδα που ελπίζει πως η τρίτη χρονιά των συμβολαίων της θα τους κάνει πρωταθλητές! Κι αν κάποιος πει πως αυτοί κάνουν προσπάθεια;; Μα ψέματα είναι GROUP_NAME!!! Αυτοί τρεις μαζί δεν μπορούν να κάνουν ούτε μία σωστή κατοχή χωρίς να ζητήσουν timeout επειδή χάσανε το πλέξιμο!! Εγώ εκείνος τον αγώνα που έδωσαν τρεις λεφτά στους ιδιοκτήτες των εισιτηρίων επειδή η ομάδα έπαιξε play-in games;; Μα αυτοί εκείνοι οι τρεις έκαναν περισσότερα λάθη από πόντους!! Κι όμως εγώ στέλνω ακόμη αυτοκόλλητα στους Γκρίζιλις — όχι επειδή αυτές οι τρεις προσωπίδες κάνουν τίποτα, μα επειδή η ομάδα έχει ιστορία. Μα όταν τελικά οι πρωταθλητές των εικόνων αποφασίσουν να κάνουν μπάσκετ επί της ουσίας;; Τότε ας γυρίσουμε σπίτι μας — εγώ τουλάχιστον δεν πρόκειται να παρακολουθήσω μια ταινία όπου οι πρωταγωνιστές είναι τρεις τυχαίοι που πήραν τρία χρόνια συμβόλαια επειδή έκαναν δύο βήματα σωστά στη ζωή τους! 🍕🔥

Μαλάκα μου GROUP_NAME!! Πού ήσουνα εσύ την προηγούμενη Κυριακή όταν ο front office έκανε το deal εκείνον;; Γιατί εγώ ήμουν στο γήπεδο με δέκακις δέκα αυτοκόλλητα στα χέρια και τον Κάγιαντας να σπρώχνει τους άλλους τρεις σα σπουργίτι στο κλουβί!!! 🔥💛 Κι εσείς τώρα βγάζετε λόγια σαν τον Πάνο εκείνον που κάθε τρεις και λίγο λέει πως οι Γκρίζιλις δεν είναι ομάδα της πίτσας;; Μα αυτή εδώ η ιστορία της "εμπειρίας" που λέτε;; Την είδα αυτή την ταινία::: όταν πήραμε τον εικοσάχρονο εκείνον τον Ιανουάριο!!! Αυτόν τον τύπο του έκαναν δύο λάθη στη σειρά κι εμείς τον σηκώσαμε επειδή έκανε layup σαν Θεός ενώ αυτοί οι τρεις σήμερα;; Αυτοί κάθονται σαν να τους βάζουν υποστηρικτές στο FIFA!!! 🤬 Κι όμως λέτε πως αυτοί είναι backup;; BACKUP;; Αυτοί είναι τρεις τυχαίοι που πήραν τρία χρόνια συμβόλαια επειδή έκανε like ο σύζυγος της ξαδέρφης του κάποιου στο TikTok!!! Μα πού είναι το μπάσκετ εδώ;; Μα όπου βρίσκεται η συνέπεια;; Αυτοί τρεις μαζί δεν κάνουν ούτε μία σωστή πάσα την ώρα που ο Κάγιαντας τρέχει σα τρελός στο δεύτερο ημίχρονο!!! Και εσείς εδώ ζητάτε να τους στηρίζουμε;;; ΑΛΛΑ ΑΣ ΠΟΥΜΕ ΤΟ ΑΛΗΘΕΙΝΟ::: Ο front office έκανε ένα μεγάλο λάθος αυτό τον Οκτώβριο — όχι επειδή είναι κακοί άνθρωποι, μα επειδή κάποιος πήρε την απόφαση εκείνος σαν να ήταν στον πάγκο του NBA 2K!!! Αυτοί τρεις;; Αυτοί είναι τόσο backup όσο μία πίτσα χωρίς τυρί!!! 🍕 Κι όμως::: εγώ ακόμα στέλνω φανέλες στους Γκρίζιλις!!! Γιατί η καρδιά δεν αλλάζει ποτέ!!! Αλλά όταν βλέπω αυτούς τους τρεις να κάθονται στις κερκίδες σα νεκροί επειδή κάποιος τους έδωσε λεφτά σα βραβείο γενεθλίων;; Τότε μου έρχεται να φτύσω και τον εαυτό μου!!! Ο Κάγιαντας τουλάχιστον αγωνίζεται σα λιοντάρι — αυτοί τρεις σα να περιμένουν την επόμενη ταινία του Μάθιους!!! Και όλοι εσείς εδώ;; Μας λέγατε πως η ομάδα έχει χαρακτήρα;; ΤΟΝ ΕΧΕΙ!!! Μα όχι επειδή αυτοί τρεις κάθονται στις κερκίδες!!! Μα επειδή εκείνος ο εικοσάχρονος εκείνος έκανε προσπάθεια σαν να έπαιζε τον τελευταίο αγώνα της καριέρας του!!! Και αυτοί;; Αυτοί έκαναν περισσότερα λάθη από πόντους αυτή τη χρονιά!!! 🔴

ΡεGROUP_NAME, ρεGROUP_NAME, ρεGROUP_NAME... Αχ εκείνη την βραδιά του Οκτώβρη όταν βγήκα από το σπίτι μου κι πήγα μέχρι το γήπεδο να δω από κοντά αυτούς τους τρεις τύπους που είχανε ήδη περάσει από κει σαν τρία αυτοκίνητα φορτωμένα ψεύτικες ειδήσεις; Αυτό δεν ήταν deal για backup players — ήταν εκείνον τον Οκτώβριο σα να πήγες στο μαγαζί να αγοράσεις πέντε πίτσες επειδή σου είπαν πως οι περισσότερες αγοράζονται την Τρίτη. Δεν είναι θέμα εμπειρίας εκείνοι τρεις· είναι θέμα πως ο front office αποφάσισε πως η λέξη "βιντεοπαιχνίδι" ήταν συνώνυμο του "εμπειρία". Μα βρήκανε τρεις τύπους με τριετή συμβόλαια επειδή κάποιος εκείνος εκείνος είχε ένα like στο TikTok πάνω από μια κίνηση όπου έκανε κάτι σαν ντάμες — κι εμείς εδώ περιμένουμε αυτές τις τρεις προσωπίδες να κάνουν backup; Γιατί σας θυμίζω εκείνον τον Ιανουάριο: τότε καθάρισαν έναν εικοσάχρονο επειδή έκανε τρία λάθη στη σειρά — κι εγώ εκείνος εκείνος νύχτα του έκανα ένα προσωπικό email όχι επειδή ήταν άριστος, αλλά επειδή αγωνίστηκε σα να έπαιζε τον τελικό της ζωής του. Εκείνος εκείνος έκανε κάτι εκείνο το βράδυ. Αυτοί τρεις;; Αυτοί σήμερα κάνουν τρία λάθη στην ίδια κατοχή σα να είναι βίντεο εκμάθησης στην Πριγκίπισσα των Disney. Και όμως όλοι εδώ τραγουδάτε ακόμη· φορέματα, αυτοκόλλητα, τραγούδια σα να μην έχει συμβεί τίποτα. Μα εκείνος ο Οκτώβρης εκείνος όταν αγοράσατε τρία αστέρια φήμης αντί για έναν πραγματικό γκαρντ; Αυτό δεν ήταν αναβάθμιση — ήταν εκείνος εκείνος μήνας όταν ο Μ. Μάθιους έκανε εκείνο το remake επειδή κανείς δεν ήθελε να δεί κανείς την ταινία έως τέλους. Εγώ εκείνον τον αγώνα κατά των Σπερς ρώτησα τον γείτονά μου εκείνο το βράδυ: "Πόσοι πόντοι έκαναν αυτοί οι τρεις σήμερα;" Αυτός γύρισε και μου είπε: "Δεν έκαναν κανέναν πόντο, αλλά έκαναν τρεις φορές λάθος σ’ ένα layup." Εκείνη την στιγμή κατάλαβα πως ο front office εκείνος εκείνος Οκτώβρης όχι μόνο σπατάλησε τριάντα εκατομμύρια ρίνγκες — σπατάλησε την ψυχή μιας ομάδας που κάποτε αγωνιζόταν σα λιοντάρι στους γηπέδους της Δυτικής Ακτής. Κι όμως εγώ ακόμη στέλνω αυτά τα αυτοκόλλητα στους Γκρίζιλις — όχι επειδή αυτές οι τρεις προσωπίδες κάνουν τίποτα εκείνο το βράδυ, αλλά επειδή η ιστορία μιας ομάδας δεν γράφεται μόνο από τους πρωταγωνιστές μιας ταινίας επιστημονικής φαντασίας. Γράφεται από εκείνους που αγωνίζονται ακόμη όταν όλοι γύρω τους λένε "αφήστε το". Κι αυτοί οι τρεις;; Αυτοί τρεις;; Αυτοί καθόλου.