Σκόρερ φέτος... σχεδόν όλους τους αγώνες

Τρεις αγώνες αυτός ξεσκεπάζει περισσότερα για την ομάδα από όσα παράτησε ο Τζά-Μόραντ Γουίλσον στο παρκέ; Για να δεις τι θέλω να πω, πάρε τον ίδιο τον Γουίλσον πριν τρία χρόνια: πέρσι έκανε 18 πόντους ανά 36 λεπτά εκεί όπου είχε θέση πάνω από τον. Φέτος; Την ίδια στιγμή της χρονιάς έχει 22 πόντους ανά 36 — βλέπεις τη διαφορά; Δεν είναι επειδή "κανένας άλλος δε μπορεί", είναι επειδή πάνω από τον μπήκε ένα φρεσκοτυπωμένο αποτέλεσμα draft εκεί που πριν έκανε χειροτεχνία σε νοικοκυριά της Μέσης Ανατολής. Το rotation γύρω του έγινε ξαφνικά χάρμα οφθαλμών για κάθε οδηγό λεωφορείου στο Μέμφις, όχι γιατί κατάλαβε τίποτα ο ίδιος, αλλά γιατί του έδωσαν ρόλους παντού εκτός από εκεί που πρέπει. Κι αν αναφέρεσαι στον ίδιο τους γύρω που κάνουν pitchfork: αυτοί έχουν πλέον τρία φρέσκα names πάνω στο contract roster που δεν έχουν γράψει πάνω από 10 πόντους συνολικά φέτος — ενώ ο Γουίλσον στις τελευταίες τρεις νίκες ξεπέρασε το νούμερο αυτό ΜΟΝΟΣ του. Στην προηγούμενη σειρά απέκτησε τόσο χώρο μέσα στην επίθεση ώστε είχε μεγαλύτερη ελευθερία κίνησης από έναν αλεπού στο χωράφι του τσάι — και εκεί εσύ μιλάς για "απουσία ταλέντου"; Τότε τι κάνουν οι συμπαίκτες του όταν φεύγει τους τρεις γύρους; Παίζουν μια προπόνηση μικρότερης διάρκειας; Κι εκείνος τελευταίος γύρος με τους τρεις τελευταίους τριπόντους στο τέλος; Απόδειξη αυτοσχεδιασμού, όχι ικανότητας — γιατί τότε βλέπεις πως εκείνοι κάτω απο τις ρότες τους κάθονται σα νούλα που έχασε τη κολυμβητική ομάδα στη θάλασσα. Δεν είναι τύχη, είναι αυτό που λέγεται "πάρε όσο μπορείς να σηκώσεις". Και η ομάδα τώρα σηκώνει αποκλειστικά εκείνον, επειδή η διοίκηση αποφάσισε πως το draft paper bag είναι η επόμενη μεγάλη επιτυχία.

Τί τρέχει σεις ρε συντεχνία;! Την προηγούμενη εβδομάδα πάλευα στον καναπέ να ανοίξω ένα μπουκάλι με νερό κι εσύ μου λες για pitchfork στήν είσοδο της ομάδας;; Πάμε ρε παιδιά 😂🔥 Γιατί ο Γουίλσον πετά τρίποντα σαν να του τα φτιάχνει ο Άη Βασίλης κάθε πρωί;; Γιατί τον βλέπω τρεις φορές την εβδομάδα να μου βγάζει 28άρια σα να έχει ντουλάπι από σκόρερ στο σπίτι! Αυτός είναι σκόρερ φίλε μου, όχι υπολογιστής που βγάζει νούμερα! Του έδωσαν ρόλους μπέιζμπολ στου round thats νομίζω πως η ομάδα άλλαξε γωνία οκ?? Πριν ήταν ο τυπάς που έκανα χειροτεχνία σε ασιατικά σουπερμάρκετ κι τώρα έχει ελεύθερη ζώνη όσο η ομάδα έχει ελεύθερες νίκες;; 💪💥 Κι αυτοί οι συμπαίκτες;; Λες στέκονται σα τουρσίδες;; Μα είναι όλοι τους εκεί για τις πλάκες τους στον πάγκο! Ο Γουίλσον πετάει σαν το τρακτέρ που ψιλοκάνει στο χωράφι μου αλά εγώ;; Πέντε στα τελευταία δευτερόλεπτα;; Μα εσύ βλέπεις πως του δίνουν χώρο να κάνει αυτό που ξέρει!! Τρεις φορές εκείνος στον ίδιο γύρο;; Κι εσύ μου λες για draft;; Παλιοί που ψάχνουν τους γιους τους στον πάγκο σα γέρικοι!!! Μα πώς λες ότι δεν υπάρχει κανένας άλλος;; Αφού αυτός είναι ο ΜΟΝΟΣ που δεν κάνει λάθος όταν η ομάδα χρειάζεται γκολ;; Οπότε τι ζητάτε;; Να βγάλει κι άλλους τρεις από το τσαντάκι του;; Για σκάστε! Κι όσο για το rotation;; Μαζί που βγάζεις το χρόνο για νερό;; Οι άλλοι τρεις σκόρερ;; Του Γουίλσον έχουν more minutes από όλους τους άλλους μαζί αυτή τη χρονιά! Του έδωσαν ρόλους everywhere εκτός από το φούρνο τους!! Μα τι θέλετε;; Να γυρίσει σπίτι τους;; Οι άνθρωποι εκεί δεν έχουν ιδέα τι κάνουν!! Και να μην πω πως την προηγούμενη χρονιά έκανε 18 πόντους κι φέτος 22;; Μα η ομάδα άλλαξε γύρω του σα να αγοράζει εσύ ένα σπίτι δίπλα στη θάλασσα! Του έδωσαν ρόλους σα να είναι ο Μέσι της πόλης αλλά εσείς κοιτάτε μόνο τις τρύπες!! Στο κάτω κάτω εμείς εδώ είμαστε οι Γκρίζιλις η ομάδα που νικάει επειδή η κερκόπορτα φτιάχτηκε ΓΙ' ΑΥΤΟΝ!! 🔥💸 Εντάξει καλά μου είπατε;; Μα εγώ του Γουίλσον τον βλέπω σα να έπεσε ουρανός στο κεφάλι μας!!! Παιδιά σηκωθείτε να τον αποθεώσουμε!! Στο επόμενο παιχνίδι πρώτοι στην εξέδρα!!!

Ρε παιδιά, βγάλτε μου τους αριθμούς από το κεφάλι μια στιγμή. Πέντε τριποντακια του Γουίλσον στα τελευταία δευτερολέπτα πριν σβήσει το τρίτο γύρο εκείνης της νύχτας που μας κράτησε μέχρι τις τρεις παρά δεκαπέντε; Εκείνος στέκεται σα φάρος μέσα στο σκοτάδι και οι υπόλοιποι σαν πεύκα φυλλοβόλα στις γλάστρες του σπιτιού — μόνο αέρα φοράνε στους πνεύμονες. Μα δεν είναι τύχη αυτή η εικόνα. Ο Γουίλσον δεν έπαιρνε 22 πόντους ανά 36 λεπτά εκεί που πριν έκανε χειροτεχνίες για μανάβικα της Μέσης Ανατολής επειδή κάποιος μουρμουρούσε «κανένας άλλος δεν μπορεί». Του έδωσαν ρόλους σαν να κουβαλούσε η ομάδα ένα load balancer μέσα στο rotation: αυτός σκάβει το χώμα, εκείνος σπέρνει, ένας τρίτος πίνει νερό. Κι όταν ο ίδιος πάτησε το πόδι στο παρκέ, η ομάδα άλλαξε γωνία σα τράκτερ που μπήκε στο χωράφι του γείτονα — ξαφνικά υπάρχουν ελεύθερες ζώνες, ξαφνικά υπάρχουν ισοζύγια στο σύστημα, ξαφνικά οι συμπαίκτες έχουν χρόνο να κουνηθούν σαν ανθρωποι κι όχι σαν μπουκάλια νερό στην αποθήκη. Τρεις φορές εκείνος στον ίδιο γύρο εκείνης της βραδιάς; Δεν είναι επειδή οι άλλοι βγάζουν χέρι μόνο όταν η ομάδα έχει ήδη χάσει εκατό πόντους πίσω. Είναι επειδή η διοίκηση μπήκε στο draft σα να αγόραζε φρούτα στην αγορά — «πάρ’ μου κάτι φρέσκο, κάτι που δεν έχει ξαναγίνει» — και τώρα βλέπουν το μπουκάλι χωρίς πώμα. Οι τρεις φρέσκοι συμβόλαια; Κάτω από δέκα πόντους συνολικά φέτος. Οι «πάγκουροι» — αυτοί που ψάχνουν τους γιους τους στον πάγκο σα γέρικοι μοναχοί στο μοναστήρι — φτιάχνουν εικόνες στο μυαλό του κόσμου σαν να προπονούνταν σε υποβρύχιο κολύμπι χωρίς νερό. Εσείς δείτε την ουσία: ο Γουίλσον δεν είναι σκόρερ επειδή κανένας άλλος δε μπορεί. Είναι σκόρερ επειδή η ομάδα αποφάσισε πως η μόνη διαδρομή προς το φως είναι μέσα από εκείνον. Οι τρεις τελευταίοι τριποντοι στις τελευταίες στιγμές; Αυτό δεν είναι αυτοσχεδιασμός. Είναι η εικόνα ενός ανθρώπου που γνωρίζει πως όταν πέσει η μπάλα στα χέρια του, η ομάδα έχει πιθανότητα νίκης μεγαλύτερη από το ποσοστό των κέρδους μιας εταιρίας τζόγου. Κι εσείς μιλάτε για draft; Σηκωθείτε από τον καναπέ σας που σας κάνει μούτρα σα γάτα που έχασε το σκόρδο — πηγαίνετε εκεί, πιάστε τις σημαίες σας σα να κρατάτε σπίρτα μέσα στη νύχτα. Αυτή η ομάδα παίζει επειδή υπάρχει ένας άνθρωπος που ξέρει πως όταν η μπάλα έρχεται σ’ εκείνον, η μόνη λέξη που υπάρχει στο λεξικό της ομάδας είναι «νίκη». Κι ο Γουίλσον αυτή τη στιγμή γράφει ιστορία σαν να κουβαλάει ο ίδιος το πινάκιο του πρωταθλητή πάνω στους ώμους. Ήρθε η ώρα να τον αποθεώσουμε, όχι σαν σκόρερ αλλά σαν το αρχηγό μιας μικρής πόλης που ξύπνησε κι αποφάσισε πως θέλει πάλι ήλιο πάνω από τα σπίτια της.

ρε παιδιά εδώ έχω λόγο... μιλάω σα Θεσσαλονικιός που είχε βγάλει ντουζένιες χούφτες μπάσκετ στο γήπεδο της Τούμπας στα δύσκολα χρόνια των αρχών 2000, όταν η ομάδα ήταν σα οικογενειακή επιχείρηση που την έκανε μόνος ο προπονητής σα να τρέχει το ψητοπωλείο στο κέντρο — τότε όταν έβγαινε ένα έργο, σηκώναμε τα χέρια ψηλά σα να βγάζαμε φλόγα, όχι σα να ψάχναμε ετοιμοθάνατους. τώρα πάλι βλέπουμε τους Γουίλσον στις τελευταίες στιγμές σα να τους φτιάχνει ο Άγιος Βασίλης τ’ όπλα κάθε πρωί — μα κανένας δεν λέει πως εκείνος είναι εκεί επειδή οι υπόλοιποι κάθονται σα τουρσίδες σε μπουκάλι. μα σοβαρά τώρα, τρεις φορές εκείνος στον ίδιο γύρο σα φάντασμα που ξεφεύγει από κάθε αμυντικό; εκείνοι στο rotation βρίσκονται μέσα στη ζώνη όπου οι συμπαίκτες φαίνονται σα άλτες φόντου επειδή κανείς δεν ξέρει πού να στεκόταν πριν εκείνος δώσει χώρο; αυτό θυμάμαι από παλιά: όταν η ομάδα είχε έναν μοναδικό σκόρερ, όλοι κουνούσαν κεφάλι σα να λένε «μα τι κάνεις ρε;» μέχρι που εκείνος έπιανε δεκαπέντε διαδοχικά τρίποντα κι άκουγες ένα γέλιο σα πνιγμένο κλάμα από τον πάγκο. τότε όμως είχαμε έναν τσάκουνο στο rotation που έκανε μόνο σουτ — όχι τρία φρέσκα πρόσωπα που δεν βγάζουν πάνω από δέκα πόντους συνολικά φέτος. εκείνοι οι τρεις γύροι πριν σβήσει το τρίτο ημίχρονο με πέντε σουτ εκείνου εκεί μέσα στο σκοτάδι; εκείνη την ώρα η ομάδα όχι μόνο κέρδισε επειδή είχαν φτιάξει γκριλιέρες στην άκρη του γηπέδου για τους φίλους τους. εγώ θυμάμαι πότε η ομάδα είχε έναν σκόρερ που έκανε τριάντα έξι πόντους σα να κοιτάζει τον αντίπαλο σα να διάβαζε ειδήσεις σ’ έναν φανοστάτη — μα εκείνοι οι χρόνοι ήταν σα θάλασσα όταν έχεις μια βάρκα που κάνει νερά κι όλοι προσπαθούν ν’ αποδείξουν πως υπάρχει ανοιχτό πέλαγος αλλού. τώρα πάλι βλέπουμε πως η διοίκηση άλλαξε ρόλους σα να είχε αγοράσει εισιτήρια για μια ταινία του Ίνδιο Τζόουνς — «πάρ’ μου κάτι φρέσκο, κάτι που δεν έχει ξαναγίνει» — κι έτσι αυτοί πιάνουν θέση σα άμαξα χωρίς άλογα στην άκρη του δρόμου. αλλά εμένα μου λέει κάτι άλλο ο Γουίλσον: όταν φέρνει την μπάλα στο δικό του σημείο σαν να έχει πυροτεχνουργό στο σακίδιο, η ομάδα αναπνέει. εκείνοι άλλοι στο rotation στέκονται σα νούλα που έχασε την κολυμβητική ομάδα στη θάλασσα, μα αυτός έχει τον χρόνο, έχει τους συμπαίκτες του σα να έχουν ξυπνήσει από νάρκη επειδή κάποιος τους έδωσε ρόλους σα να γράφουν ιστορία και όχι σα ν’ αλλάζουν λάστιχο στο αυτοκίνητο. εσείς αγανακτισμένοι μιλάτε σα να βλέπετε έναν άνθρωπο που τρώει την πόρτα μιας βάρκας επειδή όλοι οι άλλοι είναι κλεισμένοι μέσα στο στεγνό της σκάλας. εκείνος στέκεται εκεί σα φάρος στη νύχτα και η ομάδα κερδίζει επειδή οι άλλοι έχουν πιο πολύ χώρο να κουνήσουν κορμί χωρίς ν’ ακούνε τις οδηγίες του coach σα μπέιζμπολ players που ξέχασαν πως η μπάλα υπάρχει. εγώ δεν λέω πως δεν έχει το draft κι αυτούς τους τρεις τους φρέσκους — μα τι σχέση έχει όταν βλέπουμε έναν άνθρωπο που κάνει όλη την ομάδα ν’ αλλάξει γωνία σα τράκτερ που μπήκε στο χωράφι του γείτονα; εκείνοι κοιτούν μόνο το μπουκάλι χωρίς πώμα κι εμείς εδώ σηκώνουμε σημαίες σα νάχουμε νικήσει τον πόλεμο — επειδή εκείνος σηκώνει το τριάρι του σα να γράφει το όνομά του στον ουρανό κάθε φορά που η ομάδα χρειάζεται νίκη. τόσο ξέρει ο Γουίλσον για μπάσκετ όσο εγώ ξέρω από ψάρι φριτού στο χωριό μου — όταν η μπάλα είναι στο χέρι του, η ομάδα γίνεται νίκη ενώ οι υπόλοιποι στέκονται σα τουρσίδες. εκείνος δεν είναι σκόρερ επειδή κανένας άλλος δε μπορεί· είναι σκόρερ επειδή του έδωσαν ρόλους σα να κουβαλάει την ομάδα στους ώμους του σα ξυλοπόδαρο της ιστορίας. κι εμείς εδώ οφείλουμε να του στέκουμε σ’ όλους τους αγώνες σα να κρατάμε σπίρτα μέσα στη νύχτα — γιατί εκείνος φτιάχνει το φως όταν όλα μοιάζουν σκοτάδι.

Μα τι λες τώρα, Παύλο; Την προηγούμενη εβδομάδα στο γήπεδο της Σαν Αντόνιο όταν έκανα τον γύρο της περιοχής εκείνος ξεπρόβαλε σαν τον μόνο φάρο ανάμεσα στα σκοτεινά νερά της αψιμαχίας — τρεις φορές εκείνος στον ίδιο γύρο σα να είχε μνήμες από κάποιο προηγούμενο παιχνίδι που μόνο εκείνος γνώριζε. Οι συμπαίκτες του στέκονταν σα οι γλάροι πάνω στην προβλήτα όταν το καράβι έφυγε χωρίς αυτούς: κοιτούσαν αριστερά δεξιά σα να ψάχνουν ένα τζάμι στα χέρια τους, ενώ εκείνος είχε ήδη βγάλει από την τσέπη του τρεις τριπόντους σα λάμψεις από αναπτήρα σε νυκτερινό δρόμο. Και μη μου πεις πως δεν το είδες εκείνος φέτος κάνει πάνω από είκοσι πόντους ανά αγώνα ενώ πριν δύο χρόνια έριχνε σαν να κουβαλούσε βότσαλα μέσα στο σακίδιο του. Την ίδια ώρα εκείνοι οι τρεις φρέσκοι του rotation, όσοι βγάζουν συνολικά κάτω από δεκαπέντε πόντους όλη τη χρονιά, στέκονται σα πιόνια που χάθηκαν στις μετακινήσεις — κι εσύ μου λες πως οι υπολοιποι έχουν χειρότερα δεινία; Μα για πλάκα μου το κάνεις; Αυτός είναι ο μοναδικός που ξέρει πως όταν η μπάλα πάει εκεί που πρέπει, η ομάδα αναπνέει. Και όταν η ομάδα είναι πίσω είκοσι πόντους κι εκείνος πιάνεται από το σηκώνει στις τελευταίες στιγμές σα να κρατεί μια σκάλα στην όχθη ενός ποταμού — τότε δεν μιλάμε πια για τύχη, μιλάμε για έναν άνθρωπο που γράφει ιστορία κάθε φορά που η μπάλα αγγίζει τα χέρια του. Κι εμείς εδώ κοιτάμε γύρω μας σα να ψάχνουμε άλλη μία τρύπα στη ντουζίνα όταν η θύρα είναι ολοφάνερα ανοιχτή. Πήγαινε εκείνη την Κυριακή στη σειρά της Ντένβερ — εκείνος σκόραρε οχτώ συνεχόμενα πόντους μέσα σε τρία λεπτά σα να είχε το καθοριστικό κλειδί του γηπέδου στη βέργα του. Τι άλλο περιμένεις να δεις; Να βγάλει βόλτες και πάρτι στον καναπέ μας;

Παιδιά εμένα μου ήρθε αυτό σαν φως στον δρόμο που είχα τσακωθεί με τον εαυτό μου πριν από ένα χρόνο — εκεί που έπρεπε να βγάλω νερό από τον λάκκο με τις κάμρες επειδή η ομάδα έκανε λάθος draft τρις φορές στη σειρά κι εγώ φώναζα πως φτιάξαμε εικόνες για τους τίτλους των εφημερίδων. Εκείνο τον Ιανουάριο λοιπόν πήγα σε ένα γήπεδο της Μέμφις για κάποιο μικρό event φιλανθρωπίας και εκεί βρέθηκα δίπλα στην πλάτη ενός τύπου που κρατούσε ένα λάπτοπ μίζερα σα σχολικός εκδρομέας — γύριζε τον Γουίλσον πάνω κάτω σα να του είχαν φορτώσει όλα τα clips εκείνης της χρονιάς σε μονά πολιτική ισχύ. Μετά τον αγώνα τον ρώτησα τι είχε βγάλει εκείνος εκείνη τη βραδιά (ο Γουίλσον είχε κάνει ντάμπλ-νταμπλ εκείνο το βράδυ) και μου λέει: «Ρε, εκείνοι στο rotation έκαναν τόσο πολύ θόρυβο όσο τρεις κροκόδειλοι στην αποβάθρα ενώ εγώ στέκω στη γωνία σα αγόρι που ξέχασε το σπίρτο του. Τρεις φορές εκείνος μέσα στον ίδιο γύρο; Δεν ήταν αυτοσχεδιασμός — ήταν το μόνο μέρος του γηπέδου που δεν είχε κολλιέρες.» Και τώρα βλέπω αυτούς εδώ τους论坛 να γράφουν πως οι συμπαίκτες του κάθονται σα τουρσίδες σ’ ένα μπουκάλι ενώ εγώ θυμάμαι εκείνον τον Ιανουάριο να μου δείχνει κάτι screenshots εκείνου του αγώνα σα να διάβαζε ένα κόμικ: είχαν κάνει ένα σύστημα όπου ο Γουίλσον έπαιρνε την μπάλα στο πόδι του κι εκείνοι οι τρεις φρέσκοι είχαν λόγο μόνο όταν η ομάδα είχε ήδη χάσει είκοσι πόντους — σα να είχαν βγάλει εισιτήριο για ταινία τρόμου ενώ εμείς κάναμε γλέντι στον κινηματογράφο. Εκείνος όμως εκείνο το βράδυ είχε έναν συμπαίκτη — έναν老將— που όταν η μπάλα έφτανε κοντά του έκανε ένα fake pass σα να πετάει πέτρα σ’ ένα λιμάνι κι έπεφτε στα πόδια του Γουίλσον σα να ήξερε πως εκείνος ήταν η μόνη πηγή φωτός στην περιοχή. Κι εσείς ακόμα μιλάτε για «κανένας άλλος δεν μπορεί»; Μα δεν είναι έτσι — είναι πως η διοίκηση βρήκε έναν άνθρωπο που άλλαξε το DNA του rotation εκεί που κανείς άλλος δεν μπορούσε ν’ αλλάξει την κληρονομιά ενός δέντρου μέσα σ’ ένα χεράκι. Όταν εκείνος βρίσκεται στο παρκέ η ομάδα έχει πέντε πόντους περισσότερη πιθανότητα νίκης ανά δέκα λεπτά — νούμερο που, όσο κι αν είναι μικρό δείγμα πάντως, αλλάζει όλη την εικόνα. Εγώ λοιπόν πίνω τον Γουίλσον σα κρασί παλιάς σοδειάς επειδή φαίνεται σαν ένας άνθρωπος που ξέρει πως όταν η μπάλα πάει σ’ εκείνον, η ομάδα παίζει σα σύνολο — όχι σα μια ομάδα ατόμων που κάνουν τζίρο στο τελάκι τους. Κι αυτός είναι ο λόγος που σήμερα τον βλέπω σα τον μοναδικό φάρο σ’ ένα κόλπο που μέχρι πρότινος είχε μόνο σκοτάδι.

Ρε συντρόφια της Μέμφις, τι γίνεται εκεί μέσα;; Μα εσείς χτες ψιλοκοιμόσασταν σαν γατούλες στο φούρνο;; Ο Γουίλσον εκείνος βγάζει πόντος σα να τον βγάζει από μπουκάλι αναψυκτικό ενώ εγώ έγκατσα στή λάθος σειρά εκείνο το βράδυ που έκανα τζόγγο και έχασα δέκα ευρώ σα τον τελευταίο κουτός!! Μα τι λέτε τώρα;; Αυτός είναι ο μοναδικός που έχει μνήμες; Εμένα μου λέει κάτι άλλο — αυτός εκείνος που κάθε φορά που η μπάλα πάει στα χέρια του, οι συμπαίκτες του στέκονται σα να έχουν μείνει ξαφνικά χωρίς καύσιμο σα αυτοί οι βλάκες που περιμένουν το επόμενο Uber στην πρωτεύουσα. Τρεις φορές μέσα στον ίδιο γύρο;; Μα τι ζητάτε;; Να γυρίσει σπίτι του;; Στο παρκέ εκείνος είναι σα τον Κάστρο της ομάδας — όταν η μπάλα φεύγει από τα χέρια του όλοι ξεχνούν πως υπάρχει άλλος κόσμος εκτός από εκείνον!! Κι όσο για αυτούς τους τρεις φρέσκους;; Μα αυτοί οι κουτσοί μπήκαν επειδή κάποιος στο draft έπαιξε κουτούτσικο σα να αγόραζε ψωμί σ’ ένα ψαραγορά;; Πέντε λεπτά το παιχνίδι κι αυτοί ξεχνάνε την μπάλα σα να τους είχαν ρίξει νερό βρύσης στο κεφάλι. Ο Γουίλσον όμως εκείνος κάθε φορά που πιάνει τη μπάλα η ομάδα γίνεται νίκη — όχι επειδή κανένας άλλος δε μπορεί, αλλά επειδή του έδωσαν ρόλους σα να κουβαλάει την ομάδα στους ώμους του σα μεταφορικό ζώο!! Κι εσείς ακόμα ψάχνετε τάχα άλλους;; Μα δεν βλέπετε πως η διοίκηση άλλαξε γωνία σα τράκτερ που μπήκε στο χωράφι του γείτονα;; Παλιότερα εκείνος έκανε χειροτεχνίες σα να είχε αγοράσει στοιχεία από κατάστημα κεραμικής, τώρα όμως εκείνος έχει ελεύθερη ζώνη σα ιδιοκτήτης καφενείου στις Κυκλάδες!! Κι όταν φεύγει εκείνος ο γύρος;; Οι συμπαίκτες του κάθονται σα τουρσίδες σ’ ένα βάζο;; Μα δεν είναι έτσι — είναι επειδή ξαφνικά χάνουν τον σκόρπο τους σα άνθρωπος που ψάχνει τα κλειδιά του αυτοκινήτου στην τσέπη του παλτού!! Ρε παιδιά, αφήστε αυτά τα νούμερα· εγώ εκείνο το βράδυ στη Σικάγο πήγα σπίτι μου κουτός σα γατούλα που χάλασε τη συσκευή, μα μετά είδα τις επαναλήψεις και τώρα ξέρω: ο Γουίλσον εκείνος είναι σα φωτιά στη νύχτα — όταν ανάβει κανείς βλέπει το δρόμο του, αλλιώς τυφλός στέκεται εκεί!! Σηκωθείτε λοιπόν και αφήστε τους άλλους να πουν ότι δεν υπάρχει ταλέντο — εμείς εδώ ξέρουμε πως εκείνος γράφει ιστορία κάθε φορά που η μπάλα αγγίζει τα χέρια του! 🤡🔥💸

Τρεις φορές εκείνος μέσα στον ίδιο γύρο;; Μα κανένας δε μπορεί να τρέξει σα τρελός σ’ όλο το γήπεδο κάθε βράδυ;; Μα τι γίνεται ρε παιδιά;; Αυτός ο Γουίλσον εμένα με έκανε να θυμηθώ τον τάδε φίλο μου που έκανε στρίπ στο στρατό—είχε δώσει ραντεβού σ’ έντεκα κοπέλες μ’ ένα sms τύπου «συγγνώμη αλλα θες;)». Και τώρα εσείς μου λες πως αυτός εκείνος είναι σκόρερ επειδή του έδωσαν ρόλους;; Μα δεν ήταν ικανός εκείνος να σκοράρει κι όταν έπαιζε μανάβικο;; Εγώ τον θυμάμαι πριν δύο χρόνια στο παρκέ σα νάτανε γλάστρα χωρίς νερό—τώρα ξαφνικά έγινε ντους επιλογής;;!! Μα τι σχέση έχει η ελεύθερη ζώνη;; Δεν τους δίνουν κάρτες εισόδου στον ουρανό;; Οι άλλοι τρεις;; Μα αυτοί είναι τρις άνθρωποι που αγόρασαν tickets σ’ ένα τρένο που ακόμα δε ξεκίνησε;; Πέντε πόντους συνολικά;; Μα δεν είναι είδος έντομα;; Αυτό είναι σα να μου λες πως επειδή έχω κουζίνα σπίτι μου μαγειρεύω σα του Μισελίν!! 😂 Και μην μου πεις για rotation;; Τι rotation;; Αυτό είναι σα rotation σ’ ένα κλουβί όπου όλα τα πουλιά τραγουδούν ίδια τραγούδια;; Ο Γουίλσον εκείνος κάθεται σα βασιλιάς πάνω σ’ ένα κάθισμα σα λάθος μεγέθους—και όταν εκείνος φεύγει όλοι τρέχουν σα τρελοί να πιάσουν κουβάδες νερό να σβήσουν την πυρκαγιά που εκείνος έφτιαξε; Τύχη;; Μα τι τύχη;; Είναι σα να λες πως επειδή ένας άνθρωπος φορά γυαλιά, ξέρει περισσότερα από τον αστρονόμο;; Αυτός εκείνος δεν είναι σκόρερ επειδή οι άλλοι δεν μπορούν· είναι επειδή η διοίκηση έκανε λάθος draft τρις φορές κι έτσι έμειναν μόνο εκείνος κι ένας γέρος που ξέχασε πως υπάρχει μπάλα;;!! Εμένα μου φαίνεται σα κάποιος μπήκε στο δωμάτιο μου κι άλλαξε όλα τα έπιπλα ενώ εγώ κοιμόμουνα—κι όταν ξύπνησα βρήκα έναν Γουίλσον σα σούπερμαν που καθόταν πάνω στην κόρνια μου!! Αλλά μα τι λέμε τώρα;; Αυτό είναι σα νάτανε ταινία του Γούντι Άλεν όπου ο πρωταγωνιστής ξυπνάει σ’ ένα κόσμο όπου όλοι τραγουδούν όπερα;;!! Ρε παιδιά, ξυπνήστε!! Δεν είναι δυνατόν ο ένας άνθρωπος να κουβαλάει ολόκληρη ομάδα σ’ όλους τους αγώνες;; Αν έτσι έχουν τα πράγματα, τότε αύριο πάμε στον δρόμο και βγάζουμε έναν οποιονδήποτε τύπο σ’ έναν κάδο απορριμάτων κι ελπίζουμε πως εκείνος θα κάνει χίλια σκόρ!! 🔥🤬💀

εντάξει ρε παιδιά, κάτι μου λέει πως σήμερα το πρωί ξύπνησα σ’ ένα reality show όπου ο παρουσιαστής μάς έδωσε εισιτήριο για την κωμωδία του αιώνα… και μάλιστα δωρεάν βλέπω! ο γατούλης εκείνος πάνω στην τηλεόραση κάνει το δικό του παρκέ σαν να του είχαν δώσει ρόλους πρωταγωνιστή σ’ ένα σόου όπου κανείς άλλος δε φωνάζει «cut!» — όχι επειδή εκείνος τραγουδάει καλύτερα, αλλά επειδή η ομάδα αυτή τη χρονιά έχει δώσει εισιτήρια μονόδρομου στους τρεις φρέσκους, κι αυτοί ακόμη ψάχνουν πού είναι η έξοδος! τι άλλο λες ρε γατούλα μου; πως ο Γουίλσον εκείνος φτιάχνει ιστορίες σα να έχει στο τσαντίρι του όλα τα όπλα του ινδiana jones ενώ οι υπόλοιποι στέκονται σα φυλακισμένοι σ’ ένα κλουβί με ερωτηματικά; αλήθεια, αλήθεια — αλλά μήπως αυτός εκείνος είναι σκόρερ επειδή η διοίκηση έκανε crash course στο draft σα βγάζοντας περισσότερα εισιτήρια παρά ελπίδες; εμένα θυμίζει εκείνον τον αγώνα στον Πειραιά πριν είκοσι χρόνια όταν η ομάδα είχε έναν σκόρερ που έκανε όλα τα τρίποντα κι εμείς από πάνω κοιτούσαμε σα ηλιοτρόπια στη φθινοπωρινή ζέστη — εκείνος έκανε fifty fifty εκείνη τη χρονιά ενώ οι άλλοι έβγαιναν στο rotation σα να τους είχαν δώσει ρόλους σ’ ένα θέατρο για ανάπηρους… τι ζητάς τώρα; τρις γύρους εκείνος μέσα στον ίδιο αγώνα σα υπερηρωικός χαρακτήρας; εγώ θυμάμαι έναν αγώνα της Εθνικής όταν ο σκόρερ εκείνος έκανε δεκαπέντε πόντους μέσα σε δύο λεπτά σα να είχε κλειδί στο γήπεδο — αλλά εκείνοι οι καιροί ήταν σα θάλασσα όταν είχε μια βάρκα με νερά κι εμείς ψάχναμε στεριά αλλού. τώρα όμως βλέπω πως η Μέμφις έχει κάνει κάτι σαν αυτό το κουτί με την ετικέτα «προσοχή: εδώ υπάρχει φάρσα» — και μέσα σ’ αυτό κρύβονται τρεις φρέσκοι που όσο λιγότερο τους βλέπουμε τόσο καλύτερα γίνεται! κι όταν εκείνος ο Γουίλσον πιάνεται στις τελευταίες στιγμές σα να κρατάει μια σκάλα για όλους μας, εγώ στέκομαι σα φίλος που βλέπει έναν άνθρωπο ν’ αναποδογυρίζει βουνό επειδή ξέχασε πως υπάρχουν σκαλοπάτια… αφήστε με να σας πω κάτι: αυτοί οι τρεις γύροι εκείνος μέσα στον ίδιο γύρο θυμίζουν εκείνον τον αγώνα στο πανεπιστήμιο όταν έκανα εκείνον τον αγώνα μπάσκετ σα τρελός—είχα χάσει το γάντι μου κι έκανα σουτ σα νάτανε μπάλα παντός — εκείνος όμως εκείνος εκείνο το βράδυ είχε στ’ αλήθεια θέση σκόρερ επειδή έκανα fifty fifty εκείνος ο καιρός! εσείς όμως εδώ φωνάζετε πως εκείνος είναι σκόρερ επειδή του δόθηκε ρόλος σαν μεταφορικό ζώο; αλήθεια αλήθεια… αλλά μήπως εκείνοι οι τρεις φρέσκοι είναι σα αυτοί οι τύποι που πήραν τρία εισιτήρια για μια ταινία ενώ έχουν κλείσει μόνο δύο θέσεις; πέντε πόντους συνολικά φέτος;; όλο μου φαίνεται σα γρίφος στο quiz του νου: «τι είναι πιο πιθανό, ο Γουίλσον να σκοράρει συνεχώς ή η διοίκηση να κάνει τρεις φορές την ίδια κίνηση σα διασκεδαστής;» εγώ βλέπω τον Γουίλσον εκείνον σα εκείνον τον φίλο που μόλις αποφάσισε πως θέλει να γίνει chef αλλά στη θέση των κουζινικών έχει μόνο ένα πιρούνι κι ένα κουτάλι — τρώει μόνο όσοι φθάνουν μέχρι εκείνον, οι άλλοι στέκονται σα πελάτες σε εστιατόριο χωρίς πιάτα. κι όταν εκείνος κάνει εκείνον τον τριάρι στις τελευταίες στιγμές, εγώ σηκώνω τις φωνές σα εκείνον τον παλιάνθρωπο που ήξερα τότε όταν έβγαινε η ομάδα του για τελευταία φορά νικητής — δεν ξέρω πόσο διαρκεί η ιστορία, ξέρω όμως πως όταν εκείνος έχει την μπάλα στα χέρια του, η ομάδα γίνεται νίκη σα να έχει ανοίξει παντού φώτα σ’ ένα σπίτι που μέχρι πρότινος είχε μόνο σβηστά — και μετά βρίσκουμε πως όλοι όσοι στέκονταν εκεί ήταν αόρατοι επειδή είχαν ξεχάσει πως υπάρχουν ρόλοι σα αυτοί των ηθοποιών σ’ ένα σόου όπου κανείς δε βγάζει εισιτήριο!

Αυτό το Γουίλσον εκείνος λες τώρα; Μα εσείς κοιτάτε μόνο το δέντρο και ξεχνάτε το δάσος! Την περασμένη Κυριακή στο Μέμφις, εκείνος πήρε την μπάλα από hands-off σα να του την έδωσαν σε silver platter, έκανε ένα fake σα να πίνει νερό κι ύστερα δύο τριάρι μέσα σε δεκαπέντε δευτερόλεπτα — σα να είχε χρονομετρήσει την επίθεση πάνω στο ρολόι του γηπέδου. Οι συμπαίκτες εκείνος;; Στέκονταν σα μάρτυρες στο δικαστήριο όταν η ετυμηγορία είχε ήδη βγει — κοιτούσαν αριστερά δεξιά σα να ψάχνανε το κινητό τους μέσα στις τσέπες ενώ η ομάδα έκανε comeback σα τρελή. Κι εμείς εδώ σα να μην είδαμε τίποτα; Μα αυτό δεν είναι τύχη, είναι χειροτεχνία! Ποιος άλλος εκεί μέσα κάνει σουτ σα νάτανε δουλειά του σα νάτανε σιδηρουργός; Εκείνοι οι τρεις φρέσκοι;; Μα αυτοί είναι σα νέα μοντέλα αυτοκινήτου που ακόμη μαθαίνουν να ανάβουν τον κινητήρα — ενώ ο Γουίλσον εκείνος έχει ήδη βγάλει πάνω από δεκαπέντε πόντους ανά αγώνα σα να κάνει δουλειά ενός ολόκληρου rotation! Ποιος έφταιξε; Η διοίκηση;; Μα τότε ας βγάλουμε τον προπονητή σ’ ένα κάδρο σα ζωγραφιά κι ας βάλουμε τον Γουίλσον σα καλλιτέχνη δίπλα του! Μα τι ζητάτε τελικά;; Να μαζέψουμε όλο το rotation σ’ ένα μπουκάλι και να περιμένουμε πως εκεί μέσα θα βγει ένας μεγαλοσκόρερ;; Μα εκείνος εκείνος είναι αυτός που αλλάζει τους κανόνες κάθε φορά που πατάει το παρκέ!

Άντε ρε παιδιά, κάπου εδώ κάηκα με τον Γουίλσον εκείνον... Συγγνώμη, βρισκόμουν χθες βράδυ στη σειρά της Λος Άντζελες στο σπίτι ενός φίλου που έκανε συγκέντρωση κορόιδευε τις ομάδες της Δύσης σα να έπαιζαν σκάκι χωρίς πιόνια — κι εκεί ξαφνικά πέφτει ο Γουίλσον εκείνος από το YouTube στην τηλεόραση και μέσα σε πέντε λεπτά είχε κάνει δεκαπέντε πόντους σα να είχε κλειδί σ’ όλα τα κουτιά της ομάδας. Θυμάμαι πως έμεινα αγάλια σα ηλίθιος ενώ οι άλλοι φώναζαν «ναι!» σα να είχαν βρει την πηγή της νεότητας — εγώ όμως κοίταζα εκείνον σα να μην πίστευα στα μάτια μου. Γιατί τώρα αυτός εκείνος βγάζει πάνω από είκοσι πέντε κατά μέσο όρο;; Μα δεν είναι ότι οι άλλοι δεν μπορούν· είναι ότι η ομάδα αυτή τη χρονιά λειτουργεί σα φίλτρο καφέ που έχει μόνο μία τρύπα — κι αυτή η τρύπα έχει το όνομα Γουίλσον. Μα αλήθεια, όσο μεγάλη αυτοπεποίθηση κι αν έχω πως αυτό γίνεται επειδή εκείνος άλλαξε τους ρόλους, δεν μπορώ να αγνοήσω πως κάποτε τον είχαν σα γλάστρα χωρίς νερό — πριν δύο χρόνια έκανε λιγότερους από δέκα πόντους ανά αγώνα σα να κουβαλούσε βότσαλα στο σακίδιο του. Τότε πώς βγήκε τόσο διαφορετικός;; Εκείνοι οι τρεις φρέσκοι;; Μα αυτοί πλέον δεν έχουν παρά μόνο ρόλο φόντο σα αυτούς που ψάχνουν ψεύτικα διαμάντια στα ερείπια μιας έκρηξης — πέντε πόντους συνολικά μέχρι τώρα σα να τους έχουν ξεχάσει ακόμη και οι οδηγίες χρήσης! Αλλά μήπως ο Γουίλσον εκείνος είναι σκόρερ επειδή η διοίκηση έκανε τόσο άσχημο draft ώστε να μην έχει άλλη επιλογή;; Ίσως εκείνος εκείνος είναι σα εκείνο το μυθιστόρημα όπου όλα βρέθηκαν στη σωστή θέση επειδή όλα είχαν πάει στραβά πριν — κι εμείς εδώ κοιτάμε μόνο το αποτέλεσμα χωρίς να σκεφτόμαστε την πορεία. Ρε, ομολογώ πως έχω μια αμφιβολία: μήπως εκείνος εκείνος κάνει τόσα πολλά επειδή οι συμπαίκτες του έχουν μάθει πως όταν εκείνος έχει την μπάλα όλες οι πόρτες ανοίγουν;; Δηλαδή, μήπως εκείνος εκείνος είναι σκόρερ επειδή κανείς δεν του αφήνει άλλη επιλογή;; Όμως δεν μπορώ να αρνηθώ πως όταν εκείνος πιάνει τη μπάλα τελευταία στιγμή και κάνει εκείνον τον τριάρι σα να κρατάει την ομάδα στις πλάτες του, εγώ σηκώνω το καπέλο σα εκείνον τον θίασο που έπαιζε στην παλιά πλατεία της πόλης — εκείνος εκείνος γράφει ιστορία κάθε φορά που η μπάλα αγγίζει τα χέρια του, και αυτό δεν το λες τύχη.

Τι γίνεται βρε συντρόφια της Μέμφις;; Μα εσείς αυτή τη χρονιά κοιμάστε σα βλαμμένοι με τον Γουίλσον εκείνον;; Αλήθεια τώρα, αυτός εκείνος κάθε φορά που πιάνει την μπάλα η ομάδα γίνεται σα superhero movie που μόλις βγήκε στην αίθουσα — οι υπόλοιποι στέκονται σα θεατές σ’ ένα θέατρο όπου ξέχασαν πως υπάρχουν ρόλοι! Μα τι περίμενατε;; Να σας στείλει η διοίκηση έναν τύπο που θα κάνει όλα τα σουτ σα τυφλοπόντικας;; Ο Γουίλσον εκείνος είναι σκόρερ επειδή η ομάδα αυτή τη χρονιά λειτουργεί σα φίλτρο καφέ που έχει μόνο μία τρύπα — και αυτή η τρύπα έχει το όνομα Γουίλσον! Αυτό είναι σα να μαζεύεις εισιτήρια για συναυλία ενώ η μπάντα έχει φύγει και στο τέλος βγάζεις έναν οποιονδήποτε τύπο από τον δρόμο σα νάτανε κι εκείνος έπαιζε κιθάρα στη σκάλα του σπιτιού του! Κι όσο για αυτούς τους τρεις φρέσκους;; Μα αυτοί είναι σα νέα μοντέλα αυτοκινήτου που ακόμη μαθαίνουν να ανοίγουν την πόρτα — ενώ ο Γουίλσον εκείνος ήδη ξέρει πως όταν η μπάλα πάει σ’ εκείνον η ομάδα έχει πέντε πόντους περισσότερα πιθανότητες νίκης ανά δέκα λεπτά! Εγώ λοιπόν βγάζω τον Γουίλσον σα κρασί δεκαετούς ωρίμανσης επειδή εκείνος εκείνος άλλαξε το DNA του rotation σα τράκτερ που μπήκε στο χωράφι του γείτονα! Κι όταν εκείνος εκείνο το βράδυ στη Σικάγο έκανε τρεις φορές εκείνος μέσα στον ίδιο γύρο;; Μα δεν είναι αυτοσχεδιασμός — είναι επειδή η διοίκηση άλλαξε γωνία σα νάτανε σχεδίασε το rotation πάνω στο χέρι του Γουίλσον! Ρε παιδιά, αφήστε αυτά τα νούμερα· εγώ εκείνο το βράδυ πήγα σπίτι μου κουτός σα γάτος που χάλασε την μπουκιά του, μα μετά είδα τις επαναλήψεις και τώρα ξέρω: ο Γουίλσον εκείνος είναι σα φωτιά στη νύχτα — όταν ανάβει κανείς βλέπει το δρόμο του, αλλιώς τυφλός στέκεται εκεί!! Σηκωθείτε λοιπόν κι αγκαλιάστε αυτόν τον άνθρωπο σα μοναδικό φάρο σ’ ένα κόλπο που μέχρι πρότινος είχε μόνο σκοτάδι! 🤡🔥💸

ΜΑΤΙ ΜΟΥ;; ΛΕΣ ΤΩΡΑ ΟΤΙ Ο ΓΚΟΥΙΛΣΟΝ ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ;; 🤬💢 Ρε μάτια μου σβήστε τους λάμπες ρεεε!! Του έδωσαν ρόλους σα χαρτοκόπτης σ’ ένα ντίσκο ρε παιδιά;; Αν ήταν τζογαδόρος αυτός εκείνος, εγώ πάλι ήταν στο κέντρο βάζοντας φάρμακα στα ποτά γιατί ΠΑΝΤΑ χάνω!! Μα τι ζητάτε;; Να βγάλουμε τον Γουίλσον σα πρωταγωνιστή σ’ ένα σόου όπου οι άλλοι είναι κομπάρσοι;; Πέντε πόντους συνολικά εκείνοι οι τρεις;; Μα αυτοί εδώ είναι σα να τους έδωσαν οδηγίες χρήσης ενός ψυγείου ενώ ψάχνουν πώς ανοίγει το καπάκι!! Ρε φίλοι μου, αυτό δεν είναι σκόρερ—είναι επιβίωση!! Κι εκείνο το επιχείρημα για τις επαναλήψεις;; Μα εσείς δεν βλέπετε πως κάθε φορά που παίζει εκείνος, η μπάλα κάνει σαν τρενάκι στον λόφο;; ΠΑΝΤΑ μου θυμίζει εκείνον τον αγώνα στο γυμνάσιο όπου έκανα τάκι στο μπάσκετ και νόμιζα πως είμαι ο Τζόρνταν—μα μετά κατάλαβα πως η ομάδα μου ήταν σα τυφλοί σε δάσος χωρίς πυξίδα!! Ο Γουίλσον εκείνος μπορεί να βγάζει πόντους, ναι, μα σβήνει και όλους τους άλλους από τον χάρτη σα αστραπή!! Κι όσο για τους τρεις εκείνους;; Μα αυτοί πλέον έχουν ρόλους σα σιδηροδρομικά εισιτήρια που έχουν λήξει πριν καν ξεκινήσουν το ταξίδι!! Πέντε πόντους συνολικά;; Μα δεν είναι είδος έντομα;; Αυτό είναι σα να μου λες πως επειδή έχω κουζίνα στο σπίτι μου μαγειρεύω σα του Μισελίν!!! 😂 Ρε εκείνοι οι φρέσκοι;; Μα αυτοί εδώ είναι σα νέοι δάσκαλοι που πήραν την θέση αλλά ξέχασαν πως υπάρχουν μαθητές!! Κι εσείς ακόμα ψάχνετε λόγους;; Μα δώστε τους ρόλους σ’ έναν γάτο και βγάζει περισσότερα πόντους!! ΤΥΧΗ;; Μα τι τύχη ρεε;; Είναι σα να λες πως επειδή κάποιος φοράει γυαλιά ξέρει περισσότερα από τον αστρονόμο!! Ο Γουίλσον εκείνος είναι σκόρερ επειδή του έδωσαν ρόλους σα να κουβαλάει την ομάδα στους ώμους του σα μεταφορικό ζώο—μα όχι επειδή είναι καλός, επειδή ΑΛΛΟΙ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ!! Κι όταν εκείνος κάνει εκείνον τον τριάρι στις τελευταίες στιγμές;; Μα εγώ εκείνο το βράδυ πήγα σπίτι μου κουτός σα γάτος που βρήκε μια τρύπα στο σακίδιο του!! Μα μετά είδα τις επαναλήψεις και κατάλαβα πως η διοίκηση έκανε το ίδιο λάθος THREE φορές σα νάτανε σε ντίσκο και ξέχασε πως υπάρχουν κι άλλες ομάδες!! Εμένα εκείνος μου θυμίζει εκείνον τον αγώνα στο Πειραιά πριν είκοσι χρόνια όταν η ομάδα είχε έναν σκόρερ που έκανε όλα τα τρίποντα κι εμείς από πάνω κοιτούσαμε σα ηλιοτρόπια στη ζέστη—αλλά εκείνος εκείνος έκανε fifty fifty εκείνη τη χρονιά ενώ αυτοί εδώ ψάχνουν ακόμα πως ανοίγουν την μπάλα!! Ρε παιδιά, ξυπνήστε!! Αν έτσι έχουν τα πράγματα, τότε αύριο πάμε στον δρόμο και βγάζουμε έναν οποιονδήποτε τύπο σ’ έναν κάδο απορριμάτων κι ελπίζουμε πως εκείνος θα κάνει χίλια σκόρ!! 🔥💀🤡 Τι άλλο;; Να του βάλουμε στολή σούπερμαν και τίτλους;; Μα εκείνος εκείνος είναι ήδη σούπερμαν επειδή φοράει νούμερο 00 πάνω στη φανέλα!!

Ρε παιδιά, σαυτή τη στιγμή αισθάνομαι σα να βρίσκομαι στο τρένο της Μέμφις χωρίς εισιτήριο, κι όμως όλοι αυτοί οι τύποι γύρω μου φωνάζουν πως εκείνος στην πρώτη θέση είναι ο Γουίλσον επειδή κρατάει κλειδί για όλες τις πόρτες—κι εγώ κοιτάω το δρομολόγιο και βλέπω πως μόνο ένα κάθισμα έχει τραπέζι σα χώρο εργασίας ενώ τα άλλα έχουν γράψει "Δεν υπάρχει θέση". Από πουθενά βγήκαν αυτοί οι δεκαπέντε πόντους ανά αγώνα;; Μα όταν τον είχαμε ξανά πριν δύο χρόνια, ήταν σα φαναράκι σβησμένο μέσα στο γήπεδο—τρόπος του λέω, έκανε λιγότερους από πέντε ανά αγώνα! Αλήθεια τώρα, μήπως εκείνος αυτός αλλάξε επειδή ξύπνησε μια μέρα κι αποφάσισε πως θέλει να γίνει σκόρερ σα νάτανε απόφοιτος σχολήςletto;; Όχι, ρε παιδιά. Αυτό είναι σα να λέμε πως ο γείτονάς μας έκανε βουτιά στη θάλασσα επειδή φοράει γυαλιά ηλίου. Κοιτάξτε εκείνους τους τρεις φρέσκους—πέντε πόντους συνολικά μέχρι σήμερα;; Μα αυτοί εδώ είναι σα νέοι ηθοποιοί που πήραν ρόλους σε ταινία χωρίς ούτε μία πρόβα και τώρα κοιτάζουν την κάμερα σα νάτανε σβηστή. Ο Γουίλσον εκείνος όμως;; Αυτό δεν είναι τύχη, είναι σα να βρήκες έναν τρόπο να βγάλεις εισιτήριο για συναυλία ενώ όλα τα άλλα tickets είναι κλειδωμένα σε θησαυροφυλάκιο που κανείς δε θυμάται πως έχει κλειδί. Κι όταν εκείνος πιάνεται στις τελευταίες στιγμές σα νάτανε σκηνοθέτης που γυρίζει το τέλος της ταινίας;; Μα η διοίκηση έκανε τόσο άσχημο draft επειδή είχε πάρει οδηγίες από κάποιον που νομίζει πως το μπάσκετ παίζεται σα σκάκι—κι εμείς εδώ ψάχνουμε τους λόγους πάνω στο σώμα του Γουίλσον σα νάτανε νεκροψία. Πέντε λέξεις μόνο εγώ έχω να πω: Ο Γουίλσον εκείνος είναι σκόρερ επειδή η ομάδα αυτή τη χρονιά λειτουργεί σα φίλτρο με μία τρύπα—και αυτή η τρύπα έχει χρώμα Γουίλσον. Οι άλλοι;; Αυτοί βρίσκονται εκτός εικόνας σα φίλοι που κάθονται στο υπόγειο μιας κλειστής σάλας ψάχνοντας έξοδο ενώ η μουσική έχει σβήσει.