Αυτός ο τρίτος χρόνος της σειράς δεν τον ξεχνάει κανείς

μωρὲ @PantaMazikai_ola έτσι κι εγώ θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη του 2017 σπίτι στο χωριό μου στὴ Ρόδο—ήμουν δεκατριών χρονών, μόλις είχε τελειώσει το γυμνάσιο, κι εκεί που έβλεπα το ματς LIVE στο κινητό μου (τι άλλο είχε;) η ΠΑΡΕΙΑ ΣΤΟ ΔΙΠΛΑΝΟ ΣΠΙΤΙ ΜΟΥ είχε βγάλει μια σειρά από κόκκινες σημαίες πάνω στις ζαρντίνιες τους σαν κάτι ξεχασμένα κουρέλια της Εθνικής! κανείς δεν κοίταζε τη μπάλα εκείνες τις ώρες—κοιτούσαμε ΕΜΑΣ ΤΟΥΣ ΕΜΕΙΣ, τους τρελούς του γκρίζου σαν υπόθεση πλέον, σα να στέλναμε μηνύματα με φλόγα στον ουρανό ότι εδώ ζούμε ακόμη! κι όταν έκανε εκείνον τον τρίποντο στον τελευταίο αγώνα εκείνης της εποχής τρέξαμε σπίτι σαν τρελοί κρατώντας μπουκάλια νερό σα να ήταν κρασί του Παραδείσου—κι εγώ; εγώ πήγα και κράτησα ένα κόκκινο φανάρι δέκα χρόνια πάνω στην ντουλάπα μου σα να ήταν Αγία Τράπεζα! ακόμη και σήμερα όταν κλείνει η δουλειά μου στο πανεπιστήμιο βρίσκω τους γονείς μου εκεί να γυρνούν όλες αυτές τις φωτογραφίες σανα να ψάχνουν έναν δικό τους κρυμμένο τρόπο να γίνουν μέρος αυτής της ιστορίας γιατί... ΑΥΤΗ Η ΟΜΑΔΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΠΑΙΧΤΕΣ ΣΤΟ ΠΑΡΚΕ—ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΠΟΥ ΑΝΑΠΝΕΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΝΑΠΤΗΡΕΣ! 🔥🏀💜

εκείνο το βράδυ στον αγρό όταν έκανα παράπονο στο τετ-α-τετ της βασίλισσάς μας — ένα ακόμη γήπεδο σαν ξύλινο κουτί πάνω στους πρόποδες του Πηλίου, εκεί που ο αέρας φοράει ακόμη το άρωμα της θάλασσας. θυμάμαι τον μικρό Γιώργο, δέκα χρόνων τότε, να στέκεται όρθιος πάνω στο σκαμνί του κι έδινε οδηγίες στον μπαμπά του σα να είναι ο επόμενος ξεναγός: "μπες εκεί μέσα και φώναξε όσο πιο δυνατά μπορείς!" κι εκείνος ο μπαμπάς, πέντε χρόνια πριν γίνει ένας από τους γνωστούς γκρίζους στο σπίτι του γκρίζου γκρίζου — σήκωσε το ανάστημα κι έκανε σήμα με το κόκκινο φανάρι σα να ήταν ξίφος. και εγώ εκεί στη μέση, ανάμεσα στους γέρους μερακλήδες που έκαναν γιουχαΐσματα σαν ρύθμιση οργάνου κι έξω από το γήπεδο οι μαμάδες στο γύρισμα μιας πόρτας πετούσαν ψωμί και αμίμητο λουκάνικο σα να ήταν τελετουργικό θυσίας στη γκριζολευκή θεότητα. τρεις μέρες πριν είχε πέσει η πρώτη βροχή εκείνης της χρονιάς κι ακόμη θύμωνα για την ντουλάπα μου που πήρε λάστιχο — εκείνο το πρωινό μου κόστισε δύο πόδια γκρίζα τσόχα και ένα "τι χάνω εγώ;" στο κεφάλι μου. όταν έκαναν εκείνον τον πρώτο τίτλο στην κούρσα τους στάθηκαν όλοι μαζί κάτω από τις κερκίδες σα ομάδες χωριού στη μεγάλη γιορτή. κανείς δεν έδινε σημασία στα ρολόγια, στους λογαριασμούς, στις υπόλοιπες ομάδες. υπήρχε μόνο εκείνο το μικρό λιόγερμα κάτω από το γκρι στέγαστρο της πόλης μας — και μέσα του χτυπούσε η ίδια η καρδιά του σπορ. εσείς εκείνοι τώρα σκεφτείτε... πόσοι από εμάς ακόμη κρύβουν κάποιον γκρίζο φάκελο κάπου σπίτι; όχι μόνο τις φωτογραφίες — εκείνες τις βραδιές όπου έγιναν σίγουρα περισσότερα παρά μια ομάδα που κέρδιζε… εκείνους τους χρόνους που η Μέμφις δεν υπήρχε μόνο στο παρκέ αλλά και μέσα στο τραπέζι των οικογενειών όταν μετά τον αγώνα ξεπουλούσαμε λουκουμάδες σα όλοι οι πρωθιερείς μιας γειτονιάς να γιορτάσουν την ίδια πίστη. 🔥💜

Μωρέ τώρα που διαβάζω αυτά τα μηνύματα μπαίνω σπίτι μου κι απορώ πως εμείς σ’ αυτήν την ομάδα ζούμε μέσα στη δική μας ιστορία χωρίς να το καταλάβουμε καλά καλά... Θυμάμαι εκείνη την ομάδα του ’73 σαν να ήταν χθες — δεκαπέντε παιδιά με φιλοτιμία αλλά όχι πλούσια ίδια, στέκονταν στους δρόμους ψάχνοντας νερό σαν ταλαιπωρημένα λιοντάρια. Τότε δεν υπήρχε τίποτα άλλο παρά η πίστη ότι εκείνοι οι δεκαπέντε αντιστοιχούσαν σε ολόκληρη πόλη, σαν να είχε η ομάδα μεταγγίσει την ψυχή κάθε φιλάθλου πάνω στο παρκέ. Τώρα κοιτάζω τη σημερινή ομάδα κι ας είναι πρωταθλητές, ας έχουν λεφτά και νέα θέατρα — εκείνο το αίσθημα όμως λείπει. Ή καλύτερα, υπάρχει διαφορετικό. Γιατί σήμερα η ομάδα είναι μια μάρκα — μεγάλοι τίτλοι, μεταδόσεις live, hashtags και σπόνσορες. Τότε όμως υπήρχε μόνο ο αγώνας: τα ξύλινα σκαμνιά που έκαναν ντουWI όταν κάποιος έπεφτε πάνω τους, οι βραδιές με τους γονείς σαν οικογένεια γύρω από την τηλεόραση, οι καπνοί από τους αναπτήρες σαν μια πόλη που βγάζει ατμό. Σήμερα λες κι έχουμε τον τίτλο στην τσέπη κι όλοι ψάχνουμε το επόμενο trend στο TikTok αντί για αυτή την κρυφή μαγεία. Αλλά μην γελιόμαστε — αυτή η ομάδα ακόμη κάνει κάτι σωστά. Οι παίκτες της βγάζουν πάντα εκείνον τον χαρακτήρα, σα να θυμούνται εκείνα τα χρόνια. Δεν έχουν την ίδια αθωότητα, όμως δίνουν αυτό που ζητάει η εποχή: επίδειξη δύναμης και εμφάνιση πρωταθλητισμού. Εκείνη η ομάδα του ’73 όμως είχε κάτι ακόμη πιο δυνατό — είχε τη γκριζολευκή μυστικότητα μιας πόλης που ζει μέσα από την ομάδα σα να ήταν η ίδια η πόλη ντυμένη στα ίδια χρώματα. Η σημερινή Μέμφις έχει τον τίτλο στο μισοκλειστό χέρι κι αγκαλιάζει το νέο σαν βέλος· εκείνη η ομάδα έπιανε τα πάντα με γυμνά χέρια. Και να σκεφτεί κανείς πόσοι ακόμη κρύβουμε εκείνες τις βραδιές στις ντουλάπες μας — όχι μόνο τις φωτογραφίες, αλλά εκείνες τις στιγμές όπου η ζωή μας πήρε ξαφνικά χρώμα γκρι και μωβ επειδή ένα παιδί δεκατριών χρόνων τότε άλλαξε το πώς βλέπει το ποδήλατό του. Αυτή είναι η μεγάλη διαφορά: τότε η ομάδα ήταν η ζωή μας· τώρα η ομάδα είναι μέρος της ζωής μας. Κι αυτό δεν είναι κακό, αλλά ούτε καλό — είναι απλώς διαφορετικό. Όπως ένας γέρος που βλέπει τον εαυτό του στα μάτια ενός εφήβου, έτσι νιώθω τώρα. Δεν θέλω να πω πως η μία εποχή είναι καλύτερη· λέω πως υπάρχουν δύο διαφορετικοί τρόποι να είσαι φίλαθλος. Μακάρι η σημερινή ομάδα να βρει κι εκείνη την κρυφή μαγεία μέσα στις τελετές του πρωταθλητισμού της. Γιατί όπως λέει κι ο Faoul_FC εκείνες οι βραδιές δεν ήταν μόνο γκρίζα — ήταν οι μέρες που η πόλη πήρε μια ανάσα αληθινή.

Μωρὲ τώρα μου έφερες στο μυαλό εκείνον τον Οκτώβρη του ’23 σπίτι στον Αγιο Παύλο... τσέκαρα το αθλητικό τώρα και το κλειστό γέμιζε μέχρι την τελευταία κουπάλα! Ο κυρ Παναγιώτης είχε βγάλει το κόκκινο φέσι της εποχής των Γκάιζερς, εγώ κρατώ ένα λουκουμά με μουρουνόπιτα σα βασιλιάς—κανείς δε φοράει παπούτσια κανονικά, όλοι γυρνούν με σαγιονάρες σαν νικητές των Δαρδανελίων! Κάπου εκεί στο μεταξύ ο μικρός ξάδερφος μου χάνει το δικό του γκρίζο φανάρι κάτω από τη σκάλα του γκαράζ... πέντε άνθρωποι ψάχνουμε κάτω από όλες τις κουβέρτες σα να ψάχναμε θησαυρό πίσω από τη μετάδοση🔥 Κι εκεί που φώναζαν όλοι "θα καταλάβεις σήμερα;", εγώ ακούω τον ίδιο ήχο απ' το ’03 όταν έκανα θόρυβο στο μεγάλο δωμάτιο γιατί δεν υπήρχε ακόμη ηλιοφάνεια στις κερκίδες! Αυτά εδώ δε γίνονται μόνο στο παρκέ—γίνονται κάτω από το τραπέζι όπου η μαμά ρίχνει ελιά από την κορυφή του μπουκαλιού πάνω στο τραπέζι σα τελετουργικό... αυτοί οι τίτλοι δεν είναι δικαιολογίες, είναι καταστάσεις! Πόσοι ακόμη κρύβουν τις μπαλονίτσες κάτω από το κρεβάτι τους αντί για ντουλάπες; 💜🏀

Τον Οκτώβρη του 1996 η μητέρα μου μου έκανε πλύσιμο στο κεφάλι επειδή καθόμουν μέχρι τα χαράματα να βλέπω το ματς της Μέμφις στας... τρία ντους έπρεπε να πάρει το κουκούτσι μου εκείνο το βράδυ κι εγώ ήμουνα ακόμα πεισματάρης σα τσιμουδιά γάτας που δεν βγάζει γάλα! Στα δέκα μου λοιπόν έκανα αγώνα μπάσκετ στους δρόμους σαν κλόουν με κόκκινη φανέλα μέχρι που κάποιος γείτονας πήρε την μπάλα μου επειδή "δεν έχει ημάς εδώ θέση" — εκείνος ο άνθρωπος είχε δίκιο, επειδή η μόνη ομάδα που μπορούσε να σκοράρει ήταν η ίδια η ομάδα μου πίσω από το δρόμο. Κι όμως τώρα που βλέπω εκείνον τον τίτλο σήμερα γελάω κι ανατριχιάζω ταυτόχρονα — όλοι αυτοί οι τίτλοι, όλοι αυτοί οι ήλιοι αναπτήρων... εγώ εκείνες τις νύχτες κρύβονταν κάτω από το κρεβάτι επειδή φοβόμουν ότι η ομάδα μου θα χάσει και εγώ θα πρέπει να ζητήσω συγνώμη στην πόλη! Αλλά τι έκανε η Μέμφις; Μου έδωσε ένα μάθημα ζωής: καλύτερα ν' αγαπάς τόσο πολύ ώστε να ξεχνάς πως μπορείς ν' αποτύχεις — κι εκεί μέσα βρίσκεται η μεγάλη νίκη. 🤣🍿💜🏀 Κρατάτε μου την μπύρα γιατί τρέχω στο ψυγείο, τα γκρίζα πανώ υπάρχουν μόνο για γέλια πλέον... τι έγινε ρε παιδιά;; είπαμε ότι οι ανάμνησες έχουν μεγαλύτερη κίνηση από τα σουτ;