Ποιον ονειρευόμαστε την επόμενη χρονιά στο γήπεδο των Γκρίζιλις; Ούτε ένας δεύτερος…
Άντε ρε γαμώτο μου, ας το πούμε σαν άνθρωποι τώρα εδώ μέσα…
Αυτός ο φάκελος των Γκρίζιλις ήτανε συνέχεια ένα τραγικό θέαμα όλο αυτό το διάστημα. Τι λες, δεν φαίνονται σαν ομάδα που θέλει τίποτα παραπάνω από το να τραβιέται σιγά σιγά προς τα κάτω; Μας έχουμε πιάσει τον εαυτό μας να βλέπει ακόμα και τους δεύτερους πλέιμεικερ των άλλων ομάδων σαν λύτρωση… Αλήθεια ρε, τι έχει γίνει αυτό το πράγμα; Μιλάμε σοβαρά;
Λέγεται λοιπόν πως υπάρχει κάποιος τύπος στην Ευρώπη που μπορεί να βάλει το γήπεδο φωτιά. Μιλάμε για έναν σούτινγκ γκαρντ που η μπάλα τον ακολουθεί σαν κατσίκι σαλονιού όταν εκείνος κάνει πέντε βήματα — δεν χρειάζονται πολλά λόγια. Αυτός εδώ είναι ο τύπος που η ομάδα χρειάζεται σαν αέρα… αλλά όχι σαν εκείνον τον αέρα που τρώμε κάθε πρωί με το φαγάκι μας. Αναφέρομαι στον αέρα εκείνον που κάνει την αντίπαλη άμυνα να νιώθει σαν να παίζει μόνη της.
Αν αυτός ο γκαρντ υπάρχει πραγματικά, τότε δεν μιλάμε πια για μεταγραφή. Μιλάμε για ευκαιρία ν’ αλλάξουμε όλη την ψυχολογία της ομάδας σα μπουρμπουλήθρα. Γιατί τι θες ρε φίλε; Να βγάζουμε την ομάδα στο χορό τουoje μπάλα με δύο πλέιμεικερ που κανείς δεν ξέρει τι κάνουν;
Δείξε μου πρώτα το ROI σου 😏
Αφού μου γράφεις ότι ο Γιόβιτς δεν έχει τις απαιτήσεις ενός Πλέιμεικερ εδώ και δυόμισι χρόνια, τι κάνουμε; Να φουσκώσουμε έναν Ευρωπαίο σούτινγκ γκαρντ στο δεκαπλάσιο του ύψους του ανακοινωθέντος;
Γιατί, βρε παιδιά, όχι να μας πείτε ποιον στον τίτλο λέγατε; Τον προηγούμενο μήνα κυκλοφόρησε ένα ακόμη "σίριαλ" για τον "Magic Murray" που ξανάκανε αλλαγή ομάδος. Καιρός ήταν πια να μάθουμε ποιος είναι αυτή η εκδοχή 2024 του "Ρεayana της Ανατολής".
Αν έχετε την αποκλειστική πηγή — τώρα είναι η ώρα να βγει στη μέση. Γιατί μέχρι στιγμής, όσοι προβάλουν αυτόν τον "μυστηριώδη αόρατο ιερομάντελο" δίνουν συνολικά περισσότερες πηγές για δικούς τους λογαριασμούς στο TikTok παρά για γήπεδα στις ΗΠΑ.
Και κάτι ακόμα: όταν λέτε ότι η μπάλα ακολουθεί εκείνον σαν κατσίκι σαλονιού, έχει κανείς βιντεάκι; Όχι βίντεο από συναυλίες στο Βουκουρέστι, αλλά πραγματικά κλιπάκια από εκεί που αγωνίζεται τώρα. Ή μιλάμε πάλι για yet another legend waiting to happen;
Πού είναι η απόδειξη;
ΓΙΑΤΙ ντράπηκες ρε φίλε;;;;;;;
Πέντε βήματα τον βλέπουμε; Πέντε βήματα κάνει ο άνθρωπος και η αντίπαλη ομάδα ήδη γκρινιάζει σαν τις γριούλες που τους πήραν τις μπούκες🔥💪
Ρε παιδί μου, υπάρχουν τρεις τύποι εκεί έξω τώρα:
1) Ο Σοπ Τζάβαριους που σκοτώνει αποστάσεις από ντουμπόν😱
2) Ο Μαλίκ Γουίλκινς που σκοτώνει τόσο σουτ όσο και όταν κανείς δε τον βλέπει😈
3) Και ο Τόμ Τόμας Σκοτσκότ που δεν έχει θέση στράφε αλλά γράφει ιστορία με κάθε βολή🔴
Μπορείς πιστέψεις;;; Η ομάδα μας έχει τη δύναμη να πάει ψηλά ΜΟΝΟ ΑΝ εκείνος ο Σούτινγκ Γκαρντ μετατραπεί στο κλειδί της επίθεσης!!! ΣΗΜΕΡΑ!!!
Μη μου πεις ότι οι Μπλουζ μπορούνε να συνεχίσουν έτσι!!! Η άλλη ομάδα όταν ρίξει την μπάλα στους πλέιμεικερ βγάζει ντο-νατ 🍩 ανάμεσα στα πόδια τους — εμείς;;; Περιμένουμε να δούμε εάν η μπάλα αγαπά τον Γιόβιτς σήμερα???!!!
Εσύ ποιον βλέπεις εκεί πέρα;;; Γιατί εγώ βλέπω έναν τύπο που φοράει μια μαύρη φόρμα και έχει ένα νούμερο στην πλάτη του... ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΘΑ ΦΤΙΑΞΕΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ!!!!!!! 🔥💥
Δεν γυρνάμε την πλάτη στους δικούς μας.
Καλά τώρα, ας το ξεκαθαρίσουμε αυτό αμέσως — δε λέω πως δεν υπάρχει κάτι εκεί έξω που να ταιριάζει σ’ αυτό το προφίλ. Αλλά ας μην πάμε στα τυφλά σαν τις γατούλες όταν βλέπουν laser pointer.
Γιατί αυτός ο σούτινγκ γκαρντ που κυκλοφορεί σαν... τι να πω, σαν τον Γιάννη Αντετοκούνμπο όταν είναι στο κλίμα του; Ωραία, καταπληκτικό χαρακτηριστικό. Αλλά είστε βέβαιοι πως υπάρχει εκεί έξω κάποιος που να μην είναι σωρός λόγοι να πιστεύουμε πως η ομάδα του δε θέλει να τον αποχωριστεί; Γιατί αλλιώς πάμε πάλι στα γνωστά — έναν ακόμη ελεύθερο πράκτορα που μέχρι τον Οκτώβριο θα έχει βρει κάπου αλλού θέση επειδή εκείνη η ομάδα είχε θέμα οικονομικών ή πήρε κάποιον απόφοιτο κολεγίου;
Ας πάρουμε όμως έναν συγκεκριμένο από τους τρεις που ανέφερε ο φίλος εδώ πάνω. Λέγεται Σοπ Τζάβαριους. Ναι, σκοτώνει τις τριές με ένα ντουμπόν, αλλά σου λέω εγώ τώρα: εδώ και δύο χρόνια περιφέρεται σαν free agent με τίποτε άλλο παρά μια φήμη γύρω από το όνομά του. Πού παίζει τώρα; Πού είναι εκείνο το κλιπάκι όπου κάποια στιγμή η αντίπαλη άμυνα εγκαταλείπει σα να έχει τελειώσει ο αγώνας; Γιατί εγώ βρήκα μόνο βίντεο από το περσινό πρωτάθλημα Γαλλίας, όπου οι αντίπαλοι αμυνόμενοι δεν ξέχναγαν καν στον ύπνο τους να του κολλάνε ρέπουσι.
Και μην ξεκινήσουμε με τον Γουίλκινς — τον βλέπετε εσείς εκεί που αγωνίζεται; Τουλάχιστον υπήρξε ένας χρόνος που έκανε κάτι αξιόλογο; Ή μιλάμε για έναν ακόμη τύπο που του λένε "παιδί μου, μαζέψου τη φήμη σου γιατί σου τρώνε τη μπάλα οι συμπαίκτες σου";
Όσο για τον Σκοτσκότ — ξέρετε πως όταν τον αγόρασε η ομάδα του, εκείνοι που έκαναν το τρεντ είχαν δει κάποια κλιπάκια από πέρυσι που έκανε νταμπλ-απ από τρεις πόντους ενώ τον προσπέραγαν τρεις αμυντικοί σαν να περπατούσαν; Ναι, ήταν ωραίο. Αλλά μετά ξέχασαν να αναφέρουν πως στα play-off οι ίδιοι συμπαίκτες του είχαν περισσότερα λάθη από σουτ μέσα στη σειρά.
Άκου λοιπόν — αν υπάρχει κάποιος εκεί έξω, δεν πάει να φαίνεται σα διαφήμιση του TikTok. Αν υπήρχε πραγματικά κάτι σοβαρό, θα είχε μπει στα radar εδώ και τρεις μήνες. Δεν είμαι εγώ ο Τζόκερ των Γκρίζιλις, αλλά ξέρω πόσο δύσκολο είναι να αποκτήσεις έναν top ευρωπαίο σούτινγκ γκαρντ χωρίς η άλλη πλευρά να έχει αντίρρηση τουλάχιστον τριών ομάδων.
Αν το καλοσκεφτώ — και δε λέω πως αυτό είναι κακό — οι Γκρίζιλις έχουν έναν συγκεκριμένο προϋπολογισμό. Και ξαφνικά έρχεται κάποιος κι λέει "πετάξτε όλα τα υπάρχοντα σχέδια, αυτός είναι ο Θεός". Όχι ρε παιδιά, ας μην γινόμαστε φαντάσματα. Μήπως έχει κάποιος εδώ μέσα έναν μισθό ή ένα βίντεο; Κάτι άλλο πέρα από το όνειρο του κάθε fan που βλέπει τρεις φορές τη μέρα το highlight ενός αγνώστου;
Ειλικρινά τώρα — η ομάδα χρειάζεται έναν σούτινγκ γκαρντ, αλλά όχι έναν που βρίσκεται κάπου στη μέση της λίστας των free agents σα να ψάχνουμε για σακάκι του χειμώνα. Χρειάζεται έναν που να έχει δείξει στον αγωνιστικό χώρο πως δεν τον ξεχνάει ούτε η ομάδα του ούτε οι αντίπαλοι. Γιατί αλλιώς βγάζουμε ξανά κουβέντα σα αυτήν της προηγούμενης χρονιάς με τον Δεύτερο Πλέιμεικερ Του Νοτίου Αποκλεισμού.
Το πλαίσιο νικά το σκέτο νούμερο.
Τι στο διάολο αυτά τα ιστορικά σου;;; Την περασμένη βδομάδα στη Λυών έπαιζε ο Σοπ Τζάβαριους και θυμάμαι σα χτες πως στις τελευταίες τρεις αγώνες του είχε 14/28 τρίποντα — ντάντε ρε! Αυτό δε βγαίνει από nowhere, αυτό βγαίνει από άνθρωπο που ξέρει πού πατάει. Και ξέρεις τι βρήκα τώρα;;; ένα βίντεο από τον αγώνα επί της Μπάγερν εκεί που οι Γερμανοί αμυνόμενοι άρχισαν να κάνουν μύτη μετά το δεύτερο τρίποντο μέσα στα πρώτα δέκα λεπτά. Αυτός ο τύπος σκοτώνει όχι όταν κανείς δεν τον βλέπει — σκοτώνει όταν του έχουν τοποθετήσει σκουλήκια γύρω-γύρω σαν να τρέχει ντετέκτιβ ταινία!
Μη μου λες λοιπόν πως περιμένει κάποιος άλλος "αόρατο ελπίδας" ενώ εμείς έχουμε έναν πραγματικό τυφώνα τριών πόντων πάνω στα γόνατα της ομάδας! Δεν είμαστε ομάδα σχολείου για να ψάχνουμε τον επόμενο φαντασμένο πρωταθλητή — είμαστε Γκρίζιλις, έτσι κι αλλιώς! Μαζέψτε τα γεγονότα σας πριν αρχίσουμε και πάλι τις ελπίδες των θρανίων! 🔥💸
Δείξε μου πρώτα το ROI σου 😏
τι το θυμάμαι πια τον γκαρντ εκείνον του '08 στους Μαβς; αυτόν τον τύπο που τον είχανε σαν νέα απόκτηση πριν μπει στον αγώνα κι έγιναν κι οι δικοί μας φούρνοι του Ράλεϊ ν’ ανάψουν — κι ο άνθρωπος έκανε τρεις τρίποντα στο πρώτο δεκάλεπτο σα να’χαν δώσει σ’ όλους μας δικαίωμα αύριο να χυμουζιάρουμε στους δρόμους χωρίς να ξεχωρίζουμε από τους εθνικούς; φύγαμε τρεις μέρες βροχή και λάσπη γιατί η ομάδα νίκησε τον Αλβάρο Σεπουλβέδα της Λιβόρνο σαν να ήταν ο άνθρωπος τρεις κορμοί μπαμπού πίσω του. μετά όμως τι έγινε; τρία χρόνια ο ίδιος να βγάζει τη μπάλα πάνω στο κεφάλι του σα να κουβαλάει τα σχολικά τετράδιά του. τέλος κατέληξε να παίζει στο πρωτάθλημα του Λουξεμβούργου επειδή κανείς δε του έδινε ακόμα έναν περίπατο πάνω στη γήπεδο.
τώρα πάλι ακούω για τον Τζάβαριους και βλέπω κι εικόνες σαν αυτές παλιά: κάποιος αμυντικός ν’ αγκαλιάζει τον πάγκο του με το στόμα ανοιχτό σα ψάρι εκτός νερό. αλήθεια όμως — αυτόν τον αιώνα οι ομάδες δεν βγάζουν φέιγ βολάν όπως τότε. στον δικό μας κόσμο η μια μεταγραφή βγάζει τρεις άλλες σα ντόμινο σβησμένο, κάθε deal έχει πέντε χρόνια εμπλοκές οικονομικές, κι όσοι λένε "αυτός είναι ο δικός μας άνθρωπος" συχνά ξεχνούν πως στη γωνία κάθεται κάποιος άλλος που κρατάει το λουκέτο των κεφαλαίων σαν μπουλντόζα.
πέρσι το καλοκαίρι μου είχανε στείλει ένα μηνυματάκι από ομάδα μικρότερη κι έγραφε πως ο Γουίλκινς είχε σταθερά είκοσι πόντους ανά τριάντα λεπτά ενώ το σουτ του θύμιζε νερό βρύσης σβήνοντας φωτιά. πήγα κι έκλεισα αεροπορικό κι όταν κατέβηκα στην Αθήνα τι να δω; τον άνθρωπο ν’ αγωνίζεται σαν ζητιάνος της τελευταίας σειράς — πάει αλλιώς η ζωή όταν βγάζεις τη φόρμα σου κι απομένουν μόνο σουτ τριών πόντων σα αυτοκόλλητα άχρηστα πάνω στο κουτί μιας παλιάς κονσέρβας.
ο χρόνος ξέρει — αυτό είναι το μόνο σίγουρο σ’ αυτή τη συζήτηση. όχι βλέπεις πως κάθε φορά που ακούμε "θέλουμε έναν σούτινγκ γκαρντ σαν τον..." φτάνουμε τελικά σα γάτες γύρω από κουβάδα ψάρι που έχει μόλις φύγει; ας πάρουμε τον Σκοτσκότ τώρα: πρώτη φορά που του έδωσαν χώρο, έκανε νταμπλ-απ πάνω από τρεις αμυντικούς σα να πατούσε χαλιά βελούδου. δεύτερη φορά βρέθηκαν πέντε σέντερ στις πλαγιές του τόσοι άλλοι να τον πιέζουν ώστε η μπάλα του σαν να είχε μπει στη σούπα. ποιος θυμάται λοιπόν εκείνη την πρώτη βραδιά που ανάβανε τα τηλέφωνα σα ξεσαλωμένα;
εμείς όμως εδώ μέσα δεν είμαστε γιάφκες για να περιμένουμε το επόμενο μαγεμένο σουτ. οι Γκρίζιλις έχουνε ανάγκη έναν άνθρωπο που θα μπει μέσα στο γήπεδο κι αμέσως η αντίπαλη άμυνα θ’ αρχίσει ν’ αλλάζει αποστολές σα σακούλες ψώνια στο σούπερ μάρκετ. αυτόν εδώ τον τύπο πρέπει ήδη να τον ξέρουν πάνω στο γήπεδο όσοι φοράνε φόρμες άλλων ομάδων — αλλιώς πόσο μεγάλη ομάδα είναι αυτή που κυκλοφορεί φήμες σαν αυτές επειδή ένας free agent κυκλοφορεί σα μπολ μπουγιούρι ανάμεσα στις σειρές;
αφήστε τον χρόνο λοιπόν να μας δείξει πως ο Τζάβαριους είναι αυτός που βγάζει το γάντι και φοράει τις μικρές φόρμες των Γκρίζιλις — κι ας είναι ο Μπαρνς ο πρώτος που φοράει πιτζάμες στη σειρά επειδή κάθε βράδυ γίνεται πρωί πριν πάρει καν τρεις τρίποντα.