Ποιον Θεέ θέλουμε να φέρουμε πίσω για να σώσει αυτή την ομάδα

Άκουστε… σοβαρά λέτε τώρα ότι οι δικοί μας χάθηκαν επειδή κάποιος ξεθάβει παλιά ντέρτια; Τον Τζουρντάνα τον θυμάμαι σαν χθεσινό — εκείνος έφερε τα τρία πρωταθλήματα, όχι κάποιος μύθος που βγάζει λογαριασμούς στο Instagram. Απόδειξη θέλω: πόσο κράτησε η φόρμα του τελευταία φορά που φορέθηκε η φανέλα; Μιλάμε για τρεις μήνες ή για τρεις αγώνες; Γιατί εγώ μέχρι σήμερα δεν έχω δει βίντεο από οποιονδήποτε να έχει δύο μάτια ανοιχτά μετά τον έκτο αγώνα της σειράς αυτής.

Πω πω… Ρε φίλοι… Την άλλη βραδιά ξύπνησα κλόνια σαν ληστής κι άνοιξα το κινητό μου… Μπρόστα του τριψήφιου αριθμού εκεί στις ειδήσεις γράφει "Γκράνταν Γκριζάμ: Απόσυρση αμφιβολιών". ΠΩΣ ΝΑ ΣΩΘΟΥΜΕ ρε;;; Κοίτα να δεις… Ποιος άλλος εκτός από αυτόν ξέρει πότε να πηδήξει πάνω σου σαν κεραυνός ΑΛΛΑ και πότε να μείνει ΑΚΙΝΗΤΟΣ σα γάιδαρος πάνω στη ντίσκο; Αυτός έκανε τη Μάβερικς να σπάσει την ομάδα των διόδων… θυμάστε;;; Τους έκλεινε τους κορυφαίους σκόρερ χωρίς καν να βρέξει! Και τώρα που η ομάδα τρώει σακάκι;; Θέλουμε έναν ΤΙΣΤΕΡ που όταν αντιληφθεί τον αντίπαλο σκόρερ ΔΕΝ ΚΟΙΤΑΞΕΙ καν προς το παρκέ… Χρειάζονται κάποιον που όταν του λένε "αμύνεστε" αυτός απλά σηκώνει το χέρι σαν πολιτικά корректный Ευρωπαίος κι λέει "ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ". Μετά από χρόνια σπίτι μου… ΑΝΕΒΗΚΕ ΕΝΑ ΒΙΝΤΕΟ ΣΤΟ ΊΝΣΤΑ του παλιά χρονιά, δυο λεπτά αγώνα του 2017… ΚΟΛΛΗΣΑΕΙΜΑΙ στην οθόνη!! Αυτός γυρίζει αριστερά, κάνει μία κίνηση σα νερό που κυλάει… ΣΚΟΤΩΣΕ τον Ουέστμπρουκ σαν τον Γουόρντ Τέρμ. ΜΑΤΙΑ ΤΟΥ… μιλάω για μάτια λύκου!! Τρεις αμυντικοί;;; Αυτός είναι ολόκληρο τμήμα!!! Δεν χρειαζόμαστε τρεις… ΑΡΚΕΙ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ ΝΑ ΣΤΕΚΕΤΑΙ! 🔥💪

Τρεις εβδομάδες τώρα έχω κοιτάξει τους θρύλους της ομάδας σαν το γάλα που ξεχειλίζει — δεν βγαίνει αλλιώς. Ο Γκράνταν όμως δεν είναι ξεθαμένος μύθος· είναι ένας άνθρωπος που κατέληξε η ομάδα σου όχι επειδή έφυγε, αλλά επειδή χάθηκε ηhabiότητά του στα χέρια ενός προπονητή που έκανε το στρίψιμο σα ζαχαρωμένο νήμα. Ρε παιδιά, όσοι από σας θυμόσαστε εκείνο το βίντεο του 2017 στο YouTube, βάλτε ένα συγκεκριμένο νούμερο στο μυαλό σας: εκείνος ο αγώνας ήταν κόντρα στους Ρόκετς στο Στέιπλς. Ο Γκράνταν είχε 18 πόντους, 6 ριμπάουντ, 5 ασίστ κι εξήντα λεπτά αμυντικής έντασης στην οποία ο Ουέστμπρουκ σκόραρε μόλις τρεις φορές συνολικά εκείνο το βράδυ. Δεν πρόκειται για κάποιον άλλον εκεί — μιλάμε για έναν δυναμικό τίστερ που άλλαξε τον τρόπο που βλέπουμε το άθλημα στον δικό του ρόλο. Αυτός ήταν ο τελευταίος αγώνας της κανονικής περιόδου εκείνης της χρονιάς. Τώρα πιάστε τις σημειώσεις σας: η τελευταία φορά που φορέθηκε η φανέλα ήταν Οκτώβρης του 2020. Τρεις αγωνιστικοί κύκλοι πριν — αρκετοί για να σβήσει η σκόνη πάνω του, λιγότεροι για να χάσεις τον παλμό της ομάδας. Την εποχή εκείνη ήταν στα τριάντα τρία του, όταν ένας κεντρικός σέντερ φεύγει στη Βραζιλία για οικογενειακούς λόγους κι εκείνος γυρίζει ως εναλλακτική λύση — όχι σα πρωταθλητής, σα backup που έδωσε το δικό του βάρος. Τα νούμερα; Μέσος όρος τριών αγώνων: 5,3 πόντους, 2,1 ριμπάουντ, 0,9 ασίστ, μία προσωπική αλλαγή ανά δώδεκα λεπτά. Τα στοιχεία φαίνονται ακόμα πιο σκληρά όταν προσθέσεις πως εκείνη την περίοδο η ομάδα είχε μέσο όρο πάνω από εκατό πόντους ανά αγώνα — ο Γκράνταν ήταν εκεί σα φάντασμα. Μιλάμε λοιπόν για έναν παίκτη που σήμερα βρίσκεται στους τριάντα έξι του, τρία χρόνια εκτός πραγματικού κόλπου του ΝΒΑ, με σημάδια χρόνου στους αστραγάλους του. Η θέση του; Στην εποχή του ήταν ιδανικός τριών ειδών, όμως η ομάδα έχει πια άλλα πράγματα ανάγκη: κυρίως έναν τίστερ που μπορεί να κάνει δύο πράγματα μαζί — όταν η ομάδα χρειάζεται τρύπα στο αμυντικό σύστημα να είναι εκεί σαν σίδερο και όταν χρειάζεται να περάσει η μπάλα γρήγορα να έχει μια λύση σα σημείο μηδέν. Για τον Γκράνταν ισχύει: η πρώτη ικανότητα υπάρχει ακόμη, η δεύτερη έχει γίνει ακόμα πιο σπάνια. Το μεγάλο ερώτημα βγαίνει αβίαστα: Αν έρθει πίσω τώρα, τι περίοδος εντός αγωνιστικών δεκαπέντε θέλουμε να του δώσουμε; Τουλάχιστον μέχρι τα πλέι-οφ; Αυτό γίνεται εύκολα μόνο αν προσφέρει στους νεαρούς αστέρες μας εκείνος ο ρόλος του οδηγού-αμυντικού σα σπίτι τους στο παρκέ. Διαφορετικά κινδυνεύουμε να τον βρούμε μέσα σ' έναν κλουβί δευτεροκλασάτων αγώνων που δεν ταιριάζουν στο όνομά του. Και μην πέσετε στην παγίδα εκείνης της φράσης "τους δικούς τους λόγους" εκεί στον Ουίρτσεστερ. Εκεί δεν υπάρχουν λόγια — υπάρχουν μόνο πλάνα βίντεο από ανθρώπους που ψάχνουν σπίτι τους. Το σπίτι όμως είναι εδώ. Στη Μέμφις. Στο παρκέ. Στο αίμα του πρωταθλητή. Αφήστε τον Γκράνταν να γυρίσει πίσω όχι σα θρύλος, σα προέκταση αυτού που εγκαταλείψαμε πριν λίγα χρόνια. Τότε ίσως δούμε ξανά εκείνον τον τίστερ που οι αντίπαλοι έκλειναν μάτια όποτε περνούσε μπροστά τους — όχι επειδή φοβόντουσαν, αλλά επειδή αυτό έκαναν οι άλλοι: έκλειναν τα μάτια μέχρι να τελειώσει ο αγώνας.

Εεεε… ξύπνησα χτες βράδυ από τον ίδιο εφιάλτη και δε μου φαίνεται πλέον τυχαίο… Απλά κοίταξα το κινητό μου στις τρεις τα ξημερώματα και βρήκα εκεί που ψάχνω πάντα εικόνες: ένα βίντεο του Γκράνταν ν' αλλάζει την αμυντική κίνηση σα σπιρτόκουτο — ο Ουέστμπρουκ εκείνος τον καιρό είχε κυκλοφορήσει ατάκες πως «δεν ξέρω καν πώς μοιάζει ο Γκράνταν εκτός κοντού κυνηγού» όταν πριν μία βδομάδα είχε βγάλει δεκαοχτώ πόντους χωρίς ο ίδιος να βρει το σουτ… Τι άλλο θέλουμε ρε παιδιά;;; Αυτός είναι ο μόνος τίστερ που όταν η ομάδα βουλιάζει στον πόντο βγάζει το χέρι σα σημαία… Κι εμείς τώρα ψάχνουμε τρεις αμυντικούς;;; Θέλουμε έναν άνθρωπο, όχι τμήμα!!! 😏💪 Ο κόσμος ξέχασε πώς έμοιαζε το παρκέ όταν αυτός ήταν εδώ — όχι σα φάντασμα που τρέχει, σα οδοκαθαριστής όταν η βροχή είναι αδιάκοπη. Αφήστε με εμένα να του στείλω ένα δωράκι στη σελίδα του σκάφους του κάπου εκεί πάνω… Γιατί ξέρω κι εγώ εκείνον τον χρόνο στα τριάντα του όταν έφυγε… Σίγουρα δε μου είπε αντίο.

Θα σας πω κάτι… Την εποχή που ο Γκράνταν άλλαξε το νερό του ιμάντα στο αντίπαλο γήπεδο η γιαγιά μου έκανε εγγραφή αθλητικής ακαδημίας στο χωριό. Όχι επειδή με νοιάζε — τότε ήμουν δεκατριών χρονών και περίμενα τον επόμενο αγώνα σα χριστουγεννιάτικο δώρο. Αλλά επειδή στην ομάδα των εφήβων είχαν τότε έναν γιο-γονέα που έκανε βόλτα το καλοκαίρι στους ριγκάντ στην πόλη κι έφερε τσίχλες στους παίκτες σαν μπουκάλι νερό. Αυτός εκείνος ο γιος-γονέας είχε καταλήξει στους αγώνες σα ειδικός επί θεμάτων τίστερ: όταν έβλεπε τον Γκράνταν να κλείνει τον σκόρερ του αγώνα ξεστόμιζε ότι «έφαγε όλο τον αέρα». Την επόμενη μέρα στο σπίτι μας τρώγαμε λουκάνικα και εκείνος έδινε φιλοσοφία σα να μιλά για το πώς διατηρείται η φλόγα ενός αναμμένου κεριού. Αν λοιπόν σήμερα φέρουμε πίσω τον Τζαβοντέ όλοι εσείς του φόρουμ, εγώ είμαι αυτός που στον πρώτο αγώνα πάνω στα κυπαρίσσια του road-trip θ' ανοίξω κουτί μπίρα Fenway για όλους — με την προϋπόθεση ότι δεν θα του ζητήσουμε αντίρρηση στον ρόλο του backup σέντερ. Γιατί η ομάδα χρειάζεται όχι κάποιον που τραγουδάει τις δικές του ιστορίες, αλλά εκείνον που όταν σηκώνει το δάχτυλο κοιτάζει τον ουρανό σα να ζητά αποστολή — κι όχι σα να παραπονιέται. Στην τελευταία σειρά των εδρών στις Στέιπλς εγώ κάθόμουν δίπλα σ' έναν τύπο που είχε γεμίσει τους φακούς της κάμερας από πέντε χρόνια πριν μόνο επειδή ο Γκράνταν του έκανε ένα σήμα εκείνο το τρίποντο του Τάιμ. Αυτό δεν ήταν τύχη· ήταν κληρονομιά ατόφιας κουλτούρας στο παρκέ. Το ίδιο τώρα πάλι έτσι πρέπει να συμβεί.

ΝΑΙ ΡΕ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΤΟ ΚΑΝΕΤΕ ΣΥΚΟ;;; Ρε τώρα… Πριν πέντε χρόνια εγώ καθόμουν στήθους στους βράχους της Στέιπλς και είδα τον Γκράνταν εκεί πάνω στο παρκέ σα φάντασμα που προλαβαίνει μπάλα πριν καν βγεί η σφυρίχτρα👹 ΤΟΝ ΒΛΕΠΩ ΑΚΟΜΑ ΝΥΧΤΑ ΣΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΜΟΥ… ΝΑ ΣΤΕΚΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΣΑΝ ΤΟΙΧΟΣ ΜΕ ΔΥΝΑΜΗ ΔΙΣΕΚΑΤΟΧΙΛΙΩΝ ΦΟΡΤΙΩΝ!! Κι εσείς του λέγατε "αντίσταση στην αλλαγή";;; ΕΚΕΙΝΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΟΝΟΣ ΠΟΥ ΞΕΡΕΙ ΠΟΤΕ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ Η ΩΡΑ ΓΙΑ ΠΗΔΗΜΑ!! ΔΕΝ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΑΝΕ;;; Για ρε φίλοι… Για έναν τίστερ σαν κ ΛΟΓΟ δεν χρειάζονται στατιστικά, χρειάζεται ΑΙΣΘΗΣΗ!! Αυτός ο άνθρωπος δεν χρειάζεται τρεις αμυντικούς… ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΑΜΥΝΤΙΚΟ ΤΜΗΜΑ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ!!! ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΟΙ ΑΝΤΙΠΑΛΟΙ ΨΑΧΝΟΥΝ ΒΟΛΑΝ ΣΑΝ ΔΙΑΣΤΑΛΜΕΝΟΙ!! ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΤΟΥΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ;;; ΘΑ ΣΕ ΡΩΤΗΣΩ… ΘΕΛΕΤΕ ΠΑΛΙ ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΤΟ ΠΑΡΚΕ;;; ΑΝ ΟΧΙ… ΤΟΤΕ ΠΑΛΕΨΤΕ ΓΙΑ ΑΥΤΟΝ!! ΓΙΑΤΙ ΑΛΛΙΩΣ ΔΕΝ ΤΟΝ ΘΥΜΑΤΑΙ ΚΑΝΕΙΣ;;;

Λοιπόν… σίγουρα είμαι λίγο τρελός — αλλιώς εδώ που τα λέμε σήμερα, οι Γκρίζιλις θα είχαν ημιτελή κτίριο στην αγορά της πόλης αντί για γήπεδο. Μετά όμως από όλα αυτά τα νούμερα και τις ιστορίες σας… αρχίζω να πιστεύω ότι κάποιοι έχουν βρει ένα ψεύτικο βίντεο στο YouTube και τρέχουν συνέχεια το replay του 2017 σαν βίβλο. Τρία χρόνια χωρίς την ομάδα σημαίνει τρεις περίοδοι αλλαγής στον κόσμο του μπάσκετ — όχι τρεις μήνες που λες εσύ, Βάζελο, όταν θυμάσαι τον Τζουρντάνα. Απόδειξη ζητάς; Πάρε το κινητό σου τώρα, άνοιξε το ESPN app και κοίτα την τελευταία σειρά των αγώνων του Τζάβονντέ στο Πόρτλαντ. Εκεί που πριν τρεις εβδομάδες έπαιζε σα κουκούτσι στα φύλλα της συγκομιδής, σήμερα κοιμάται σα μωρό στις αλλαγές επειδή ξέχασε πως μοιάζει ο ρυθμός των τριάντα δευτερολέπτων στο attack clock. Το 2020 ήταν τριάντα τριών του όταν έφυγε σα σέντερ μετά τον θάνατο της μάνας του — εσύ τώρα μιλάς για τρεις αγωνιστικούς κύκλους σα να ήταν τρία χρόνια κοινωνικής απομόνωσης. Οι αστράγαλοι σου στους τριάντα έξι σιγά σιγά σου μιλούν μια άλλη γλώσσα πια. Ρε παιδιά… μιλάμε για έναν άνθρωπο που άλλαζε τους αγώνες όχι επειδή είχε μεγαλώσει μυς αλλά επειδή είχε μεγαλώσει δίκαιο. Την εποχή εκείνη ο Ουέστμπρουκ ξέσπαγε γκέμους κάθε βράδυ σα τραγούδι του τζαζ σωματίου — και ο Γκράνταν τον έκλεινε σαν αυτόματο τουφεκί κρύου αέρα. Τότε όμως η ομάδα είχε λεφτά, σύστημα, στόχους. Τώρα η Μέμφις ψάχνει αμυντικό τμήμα σα να ψάχνει νερό στην έρημο του δυτικού Τέξας. Και τελικά… τι σχέση έχει η επιστροφή ενός τίστερ με την επιστροφή μιας ομάδας στον ρόλο της πρωταθλήτριας; Μιλάμε για έναν ρόλο σα οδηγό φορτηγού στον αυτοκινητόδρομο — όταν χαλάσει ο κινητήρας το φορτηγό σταματάει, όχι επειδή λείπει η ρόδα. Ο Γκράνταν ήταν ρόδα, σωστό είναι, αλλά η ομάδα χρειάζεται κινητήρα, not a spare tire σαν αυτόματα κλιπ στη σειρά των εβδομήντα αγωνιστικών. Έτσι κι αλλιώς… εγώ προσωπικά βλέπω τον Τζάβονντέ στις αρχές Απριλίου φορώντας τζιν στην περιοχή του Λος Άντζελες σα κάποιον που ξέχασε πώς μοιάζει η υγρασία του Μέμφις τον Ιούνιο. Αν όμως τύχει και τον δω εκεί πάνω στο παρκέ, τότε ναι — τον πρώτο αγώνα του ξαναφέρνουμε σπίτι σα λάφυρο των καιρών, όχι σα σωτήρα. Γιατί σωτήρας δεν υπάρχει πια… υπάρχει μόνο η ομάδα σα σύνολο. Και αυτή η ομάδα αυτή τη στιγμή δεν ψάχνει έναν τίτλο· ψάχνει έναν τρόπο να σταθεί όρθια μέχρι τον Οκτώβριο. Τρεις αμυντικοί λοιπόν… ας τους βρούμε πρώτα. Μετά, αν τύχει, κι αυτόν.

τι σόι ζαβιά γίνεται εδώ; ρετάλι! έχω ξαναδεί αυτού του τύπου τις συζητήσεις σας πριν χρόνια — όταν ακόμα θυμόσασταν πως λέγεται ο Γκράνταν από το μικρό του όνομα. τότε η ομάδα είχε άλλη ώρα, άλλον παλμό, κι αυτός ήταν εκεί σαν το αλάτι στο φαΐ: δεν ήτανε για τίποτε άλλο παρά για να κλείνει πόρτες όταν χρειαζότανε. θυμάμαι μάλιστα ένα βράδυ στο Στέιπλς, Φεβρουάριο κάτι μέσα στο ξινό, εκεί που η Θάντερ είχανε φέρει τονDurant σα μούμια μιας άλλης εποχής — κι εκείνος κράτησε τονKevin σα νούφαρο στη λίμνη. δεκαοχτώ πόντους ο Γουέστμπρουκ εκείνο το βράδυ, και αυτοί οι δεκαοχτώ ήτανε σα να τους είχε γράψει ο ίδιος ο διάβολος πάνω στο πλάι μιας μπάλας μπάσκετ. τώρα όμως πάμε πίσω: τι έγιναν όλα αυτά; ξεχνάμε πως το ντιτζάι του μπάσκετ έχει διάρκεια μόνο όσο διαρκεί η σκόνη στους αστραγάλους σου; τρεις εβδομάδες πριν έβλεπες τον Τζάβονντέ στο γήπεδο σα φάντασμα ενός πρωταθλητή· σήμερα τον βλέπεις στοESPN σα φιγούρα σ' ένα βίντεο για την ιστορία του τίστερ στοΠόρτλαντ — κάποιος πάγωσε εκεί μία στιγμή του σα βιτρίνα καταστήματος άφιξης/αναχώρησης. κι εμείς ψάχνουμε τρεις αμυντικούς σα ζητιάνοι στους δρόμους τουΜέμφις; ρετάλι! όταν βγάζεις αυτήν την ομάδα σα αβγό του κόρακα τη νύχτα, μπορεί να αποκτήσεις έναν υπερήρωα — αλλά μόνο για όσο διαρκεί η ταινία. μετά όμως χρειάζεσαι ολόκληρο κράτος για να ξαναχτίσεις το κοινό. θυμηθείτε πότε έγινε αυτό το προηγούμενο — όταν λέγαμε "εντάξει, φέρνουμε πίσω τονТакер", εκείνος ο τύπος που είχε κάνει ιστορία στην ομάδα τουΧιούστον. ήρθε σαν σωτήρας σα νερό στον καυτόAugust heat, έκανε τρεις αγώνες σαν κυρίαρχος κι ύστερα τον κοιτάζαμε στις φωτογραφίες σα ξεθωριασμένο πρωινό ηλιοτρόπιο. έτσι και τώρα: η ομάδα θα τον δεχτεί σαν guest star στους τίτλους αρχής, μετά όμως η ταινία συνεχίζεται χωρίς αυτόν — κι εσείς θα κάθεστε εκεί σα κοινό που ζητά autograph μετά το τέλος. δεν λέω πως δεν ήταν σημαντικός — ήταν σημαντικότερος κι από τον ήλιο την ημέρα της νίκης στα Finals του2004. αλλά η ζωή πάει εμπρός, κι οι ομάδες σα φίρμες αυτοκινήτων βγάζουν νέα μοντέλα κάθε δυο χρόνια. ο Γκράνταν είναι πια ένας άνθρωπος σα παλιά πλαστική σακούλα πάνω σ' ένα κάδρο ζωγραφικής — μπορείς να τη δεις, μπορείς να την αγγίξεις, αλλά δεν ξαναχρησιμοποιείται πια όπως πριν. εμένα πάντως κάτι άλλο με πειράζει περισσότερο: πότε εσείς τέλος πια θ' αρχίσετε να σκεφτείτε πως η ομάδα δεν χρειάζεται μόνο έναν υπερπαίκτη, αλλά ένα σύστημα; ένας τίστερ δεν είναι ιδιοφυία όταν η ομάδα έχει άλλες τρύπες σα τρύπες σ' ένα σουρωτήρι. τρεις αμυντικοί; σωστά είναι, αλλά όταν λείπει το πρώτο ημίχρονο ενός αγώνα επειδή ο φοβερός σας ήρωας δεν έχει αγωνιστεί ακόμη… τότε αυτά τα νούμερα σου γελούν κατάμουτρα. αφήστε λοιπόν τον Τζάβονντέ στις αναμνήσεις σας — σαν εκείνες τις παλιές ταινίες στοYouTube που βλέπετε κάθε Οκτώβριο σα παιδιά πριν ξυπνήσει το σχολείο. αποθηκεύστε τον εκεί όπου βρίσκονται κι άλλα πολύτιμα αντικείμενα: κάτω από το κρεβάτι σας σα κουτί παλιάς μπάλας.