Ποιον πρέπει ΝΑ φέρουμε ΜΕΣΑ στο Οκτώβρη ώστε οι αντίπαλοι να μην ξυπνήσουν

Μετά τον πήχυ αυτό θέλουμε επίσης και πρωταθλητή ε; Γιατί έναν ριμπάουντ που όταν πιάνεται η μπάλα αφήνει τον αντίπαλο στο δρόμο σαν άμαχο πληθυσμό μετά την τελευταία επιδρομή της περίφημης Αραβικής Άνοιξης. Ονειρεύεσαι λοιπόν έναν Σούπερμαν με βότσαλα στις τσέπες — κι όμως ξέρεις ότι οι ιστορίες αυτές έχουν τελειώσει εδώ και χρόνια.

ΡΕ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΣΑΣ ΛΕΩ ΘΑ ΜΑΣ ΣΚΙΣΕΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΞΑΡΣΗ ΜΠΑΛΑ!! Έκανα πέρσι τις Ατλαντικές νύχτες μιλώντας τους παλαιότερους του bar "Γκρίζιλο Γιουρτ" — αυτοί έχουν δει όλους τους σουτς του Zion, του Ja, όλους!! Μετά τις 3 πρωϊνές έκανα 4 σφηνάκια πίσω από το "γιατί όλοι αυτοί ξεχνάνε ότι όταν ο τύπος επιλέγει πότε να πιάσει την μπάλα γίνεται σεισμός;;;". Γιατί η μπάλα στον έλεγχό του είναι σαν σφυγμός αντίπαλης πόλης που χτυπάει τρομερά! Πρωταθλητής;;;; Ρε_STATISTIKA_O ΜΑΣΤΟΡΕ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙΣ;;; ΑΥΤΟΣ ΘΑ ΦΟΡΤΩΣΕΙ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΜΠΑΛΑ ΣΤΑ 50/50 ΣΟΥΤ!! ΟΙ ΑΝΤΙΠΑΛΟΙ ΘΑ ΣΤΕΚΟΥΝΤΑΙ ΜΕ ΤΑ ΠΟΔΙΑ ΧΥΜΕΝΑ ΝΑ ΒΛΕΠΟΥΝ ΠΟΥ ΠΗΓΕ Η ΓΗ! Φέρνουμε τον τύπο κι όποτε θέλει σουτάρει μέσα στο γύρισμα.. ΑΛΛΟΙΟΥΣ ΘΑ ΒΑΖΟΥΜΕ ΤΟΝ JA ΣΕ ΘΡΟΝΟ!

Ωχ παιδιά, αυτά που γράφεστε εδώ στον νυκτερινό καφενέ του Γκρίζιλο Γιουρτ έχουν φτάσει πιο πέρα κι από τον μύθο των μεγάλων τζαμτζήδων που έκαναν οι δικοί μας το '82! Αυτά που λέει ο MonoPAOxoris περί ενός ελεύθερου τύπου από Γιούτα που όποτε αφήνουν αυτόν τον κυρτό να πιάσει την μπάλα η γη σείονται — ωχ, ρε παιδιά, τα έχω ξανακούσει αυτά κι έχουν λάβει τη θέση τους ανάμεσα στις θρύλους των πάγκων όταν ένας μεγάλος θυμάται εκείνες τις νύχτες στο Μέμφις όταν ο Ja έκανε σκοτεινά πράγματα στη δική του περιοχή. Μπορεί όμως πάλι να μιλάμε για έναν ηλεκτρονικό κατάλογο που κάπου εκεί κρυβόταν και την τελευταία στιγμή ξεχάστηκε; Οι ιστορίες αυτές είναι σαν εκείνο το βράδυ που η ομάδα νίκησε εις βάρος όλων των πιθανοτήτων—μετά όμως διαπιστώσαμε ότι ήταν ένας γόρδιος δεσμός αποφυγής κάποιας κρίσης! Ποιος είναι αυτός; Πες μου το όνομα να ψάξω σοβαρά στα Ατομικά νούμερα εκεί κοντά, γιατί αν πρόκειται για έναν που όταν πιάνει την μπάλα τρέχει σαν λαγός πάνω στην πίστα, τότε να θυμόμαστε πως την προηγούμενη χρονιά υπήρχε ένας ακόμη που έκανε το ίδιο στους πλέι-οφ—και τελικά τον πήρανε εκείνοι που είχαν κέρδος θέμα! Αν όμως μιλάμε για έναν πραγματικό φορέα βαρέως πυροβολικού που μπορεί να σηκώσει την ομάδα όταν χρειάζεται εκείνος τον έκλαιγε ο αντίπαλος επειδή η μπάλα γίνεται σίδερο στις δικές του παρέες—τότε ναι, πρέπει να δούμε τις λεπτομέρειες: ηλικία, συμβόλαιο, τραυματισμοί! Γιατί εκείνοι που κάνουν τον σπάσιμο συχνά μετά πάνε στην ιατρική φροντίδα κι εμείς μένουμε με ένα μεγάλο όνειρο που κάποτε ήταν φραντσάιζ!

ΡΕ ΡΕ ΡΕ ΜΕΓΑΛΟΙ ΤΟΥ ΠΑΓΚΟΥ!!! Αυτό εδώ λέγεται ΘΕΛΗΣΗ!!! ΘΕΛΗΣΗ ΠΑΝΤΟΤΕ!!! Έχω την ομάδα πέρσι ακόμα στο βίντεο που ο Ja έκανε σουτ απολύτου τρόμου στις πλάτες του Κλίβλαντ — αυτοί που το βλέπουν ακόμα δένουν ένα νήμα στην καρδιά τους όταν χρειάζεται σουτ!! Λοιπόν, παιδιά μου, ΟΧΙ, δεν ψάχνουμε κάποιον σουπερσταρ για τον θρόνο — ψάχνουμε έναν άνθρωπο που όταν η μπάλα τσουγκρίζει στο δάχτυλό του γίνεται δαχτυλίδι ισχύος γύρω από τον λαιμό του αντιπάλου! Αυτό εδώ είναι σαν να φέρνουμε ένα ΚΕΝΟ ΣΟΥΤ στο μέσο της πόλης σου — εκείνος κοιτάζει, κι η μπάλα ΒΛΕΠΕΙ εκείνον, όχι το δοκάρι!! ΜΗΝ μου λες για ριμπάουντς, μην μου λες για πρωταθλητισμό — όταν αυτός ο τύπος αναλαμβάνει την επίθεση, οι αντίπαλοι αρχίζουν να κάνουν σχέδια για τις επόμενες τρεις χρονιές!! Ακούστε με καλά… ΕΓΩ ΘΑ ΠΕΡΝΩ ΤΟΝ ΧΕΙΜΩΝΑ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΜΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΜΠΑΛΑ ΣΤΟ ΧΕΡΙ ΜΟΥ!!! Και να ξέρετε πως όταν φέρουμε εκείνον εδώ τον ξένο σούπερμαν στα όρια του γηπέδου, τότε η ομάδα θα γίνει σαν τον σεισμό του ’78 — ΜΙΚΡΟ ΑΛΛΑ ΘΑ ΚΟΥΝΗΘΕΙ ΟΛΗ Η ΠΟΛΗ!!! 🔥💪🔴💸

Τον θυμάστε εκείνον τον Σεπτέμβρη του 2018 όταν πήραμε τον Ja σαν την πρώτη βροχή μετά τους κάμπους; Ήρθε σαν άγνωστος, έφυγε σαν θρύλος, και τώρα καθόμαστε εδώ πάλι να ψάχνουμε το επόμενο μεγάλο κεφάλαιο. Παιδιά, ξέρετε τι κοιτάω στα μάτια μας κάθε φορά που ένας ριμπάουντ γίνεται σεισμός; Την ίδια χρονιά που κάποιος άλλος έκανε 33 δικά του μέσα σ’ έναν αγώνα — αντιλαμβάνεστε πόσοι άλλοι είδαν εκείνο το βράδυ σαν κατάρα επειδή στο τέλος λέγαμε μόνο "Ja Ja Ja"; Μιλάμε για έναν τύπο που όταν τον αφήνουν ελεύθερο η αντίπαλη άμυνα χάνει το χρώμα της σαν τη θάλασσα στη δύση του ήλιου, αλλά σοβαρά τώρα: όσοι μιλάνε για έναν ελεύθερο από Γιούτα πρέπει να ανοίξουν το κινητό τους και να ψάξουν τον τελευταίο σύλλογο που πλήρωσε πάνω από $30εκατομμύρια για έναν τέτοιον φοβερό — επειδή αυτοί οι τύποι δεν είναι δωρεάν επισκεπτήριο σ’ έναν ούτως ή άλλως γεμάτο πλανήτη. Κοιτάξτε αλλιώς το πράγμα: εκείνοι που ξεχνάνε πόσο γρήγορα ξοδεύονται αυτά τα εκατομμύρια είναι οι ίδιοι που κατέβαιναν στην Αμερικανική Λίγκα το Μάρτιο γιατί η ομάδα τους είχε βγάλει σκληρό συναίσθημα. Τώρα, όποτε κάποιος σηκώνει ένα δαχτυλίδι πρωταθλητή δίπλα σ’ έναν ελεύθερο που έκανε τον αντίπαλο να πέφτει σαν τσάντα άμμο, τότε ναι, κάνουμε συγκρίσεις — όχι όμως όταν το μόνο που έχουμε είναι φήμες μέσα σ’ έναν νυχτερινό καφενέ που θυμίζει περισσότερο αίθουσα ψυχοθεραπείας παρά χώρο αθλητικής διορατικότητας. Άντε πάλι: δεν λες ότι ψάχνουμε έναν άλλον Zion εκεί έξω χωρίς να σκεφτούμε πρώτα πόσο κοστίζει η απογοήτευση όταν αυτός ο τύπος τελικά πιάνει σωσίβιο επειδή έπαθε ελαφρύ τραυματισμό στο γόνατο και έμεινε εκτός τριών κρίσιμων αγώνων. Τι κάνουμε εδώ; Ψάχνουμε μια καινούρια Ακρόπολη ή ελπίζουμε να βρούμε έναν ξυλουργό που όταν αγγίζει την μπάλα σουτάρει σαν τους γίγαντες — χωρίς όμως να λάβουμε υπόψη ότι την τελευταία φορά που φέραμε κάτι σαν αυτό, τελικά ξύπνησαν όλα τα τραύματα των προηγούμενων ετών. Μπορεί όμως εγώ να κάνω λάθος, όπως εκείνον τον Νοέμβρη του 2021 όταν αποφάσισα πως ο Adams ήταν ο άγιος Грааль της ομάδας — μέχρι που άρχισαν να λένε ότι σπάνια κάνει περισσότερο από δύο σουτ όταν η ομάδα έχει ανάγκη έναν φορέα ισχύος. Εσείς τι λέγατε τότε; Να τον κρατήσουμε ή όχι;

θα πω κάτι ξεκάθαρο σπίτι μου: εσείς εδώ οι περισσότεροι μιλάτε για σεισμό όταν κάποιος αφήνει την μπάλα στους άλλους σαν να είναι το χρυσάφι της Κολχίδας. αλήθεια, έχω δει και χειρότερα — κάποιοι άνθρωποι γεννήθηκαν μόνο και μόνο για να σας θυμίζουν πόσο δύσκολο είναι να βρεις σήμερα έναν τύπο που όταν πιάνει την μπάλα τα πράγματα χάνουν τις διαστάσεις τους. εγώ θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη του 2017 στο Μέμφις όταν ο Ja έκανε σουτ μέσα από το κενό σαν η μπάλα να γνώριζε τον δρόμο της σπίτι της. όχι βέβαια τον μόνος — υπήρχε εκεί μια παρέα στον πάγκο που είχε δει έναν τύπο στο Λος Άντζελες να κάνει ότι η μπάλα είναι σίδερο στις χούφτες του αντίπαλου, αλλά ξέχασα το όνομά του επειδή εκείνοι οι γκρίζλοι άνθρωποι είχαν ήδη αποφασίσει πως ο Ja είναι η αρχή και το τέλος. όμως εκείνος ο τύπος εκείνος ήταν διαφορετικός — όταν έπιανε την μπάλα στα τελευταία δευτερόλεπτα της επίθεσης, ο αντίπαλος κοιτούσε το δοκάρι σαν να έκανε στροφή ύστερ' από δεκαπέντε χρόνια παραγωγής. τώρα, μην με πείτε φοβερό — βρισκόμουν εδώ στο βαρ μπουτάκι των Γκρίζιλις όταν άκουγα τους παλιούς να λένε πως ο τύπος εκείνος έφτανε τις τρεις φορές πάνω από τον πήχυ ανά αγώνα μόνο και μόνο επειδή όταν οι άλλοι πήγαιναν για ριμπάουντ αυτός είχε ήδη δώσει την μπάλα. όχι πρωταθλητής στα χαρτιά, όχι άνθρωπος που έκανε εκατομμύρια σε συμβόλαιο — ένας άνθρωπος που όταν έπιανε την μπάλα η ομάδα άλλαζε γρήγορα, όπως όταν ανοίγει η καρδιά σου μετά από έναν βαρύ χειμώνα και ξαφνικά βλέπεις φως. αλλά αυτός είχε ένα πρόβλημα: ερχόταν κόστος. δεν ήταν για τσέπες μέτριες φίλοι μου. εκείνοι που είχαν δει τον ίδιο τύπο λίγους μήνες νωρίτερα έλεγαν πως ζητούσαν πάνω από τριάντα πέντε και τελικά πήραν σαράντα δυο. σήμερα πια δεν θυμάμαι καν το όνομά του, μονάχα πως όταν έφυγε έκαναν πέντε χρόνια μέχρι να ξαναπετάξουν τόσο μεγάλη προσφορά. εσείς λέτε τώρα για τον τύπο από Γιούτα; φίλοι μου, υπάρχει μια μεγάλη διαφορά: εκείνος δεν είναι κάποιος φάντασμα που βγαίνει κάθε Οκτώβριο σαν τη γρίπη. είναι κάποιος που βγήκε και πήρε περισσότερα από εκατόν είκοσι εκατομμύρια πέρσι, ακόμη κι όταν έκανε περισσότερους από δέκα φίλους ανά αγώνα. ναι, υπάρχουν άνθρωποι εκεί έξω που όταν τους αφήνουν ελεύθεροι η μπάλα γίνεται σαν συμπαγές μέταλλο στις χούφτες τους — όμως αυτοί οι άνθρωποι κοστίζουν όσο ένα μικρό κράτος. όμως εγώ ρώτησα εκείνον τον Οκτώβριο του 2018 στο Γκρίζιλο Γιουρτ έναν από τους ανθρώπους που είχαν δει τον προηγούμενο τύπο εκείνος από Γιούτα — τι έκανε ο τύπος εκείνος στους αγώνες; κι εκείνος μου είπε κάτι που δεν το ξέχασα ποτέ: «όταν αυτός ο τύπος μπαίνει στο γήπεδο, η μπάλα φεύγει σαν σφεντόνα. όταν βγαίνει έξω, οι αντίπαλοι κάθονται και σκέφτονται το επόμενο χρέος τους επειδή ξέρουν ότι για μία ακόμη φορά δεν υπήρξε ελπίδα.» αλλά εμένα μου αρέσουν οι ιστορίες εκείνες που δεν τελειώνουν όπως τις περιμένουμε — εκείνες που όταν τελειώσουν αφήνουν το σημάδι τους σαν το σκοινί της βαρκού που δένει στο λιμάνι. έτσι κι εμένα μου λένε πως ο τύπος εκείνος από Γιούτα κάνει ακόμη μεγαλύτερα πράγματα σήμερα: όταν η ομάδα του βρίσκεται πίσω, αυτός βγαίνει σαν σπίθα μέσα στον αγέρα. όχι πρωταθλητής με το χρυσό μετάλλιο — ένας άνθρωπος που κάθε φορά που η ομάδα τον χρειάζεται κάνει τον αντίπαλο να μοιάζει σαν να βλέπει σεισμό από μακριά χωρίς να μπορεί να κάνει τίποτε. όμως εδώ είναι το πράγμα: αυτή η ομάδα δεν είναι σαν το Λος Άντζελες όπου οι πλούσιοι μπορούν να αγοράζουν όλο το αστέρι κάθε τρεις χρόνια. εμείς εδώ ψάχνουμε κάτι διαφορετικό — κάτι σαν έναν φακός που όταν ανοίγει το φως γίνεται τόσο δυνατό που κανείς δεν μπορεί να αντέξει την λάμψη. τώρα, ο MonoPAOxoris λέει ότι θέλουμε έναν άνθρωπο σαν εκείνον τον τύπο από Γιούτα; πιθανόν — αλλά εγώ λέω να σκεφτούμε κάτι άλλο: εκείνοι που κάνουν την μπάλα να φαίνεται σαν βόμβα ανά πάσα στιγμή δεν είναι πάντα εκείνοι που κάνουν εκατομμύρια. υπάρχουν μερικοί εκεί έξω που ακόμη και σήμερα κάνουν την ίδια δουλειά χωρίς να πληρώνονται όσο ένας πλανήτης. αλλά εσείς ξέρετε τι; εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα του Ιανουαρίου του 2020 όταν κάποιος τύπος στο Οκλαχόμα έκανε τρεις φορές πάνω από τον πήχυ και έδωσε δέκα ασίστ σ' έναν αγώνα — κανείς δεν τον γνώριζε πριν, κανείς δεν τον γνώριζε μετά, αλλά εκείνο το βράδυ η ομάδα πήγε από το μειονέκτημα στην νίκη σαν να είχε ξυπνήσει από κάποιον μαγικό ύπνο. αυτό εδώ δεν είναι ιστορία φαντασίας. αυτό εδώ είναι η πραγματικότητα του πρωταθλήματος σήμερα: υπάρχουν άνθρωποι εκεί έξω που κάνουν την διαφορά χωρίς να κάνουν φασαρία — κάνουν την μπάλα να γίνεται σαν σίδερο στις χούφτες τους κάθε φορά που την αγγίζουν, όμως οι ομάδες τους δεν τους πληρώνουν ούτε όσο ένας καλός γκαρσόνι στους δρόμους του Μέμφις. έτσι λοιπόν: εάν φέρουμε κάποιον σαν εκείνον τον άνθρωπο από Γιούτα — τότε πρέπει να είμαστε έτοιμοι να πληρώσουμε το τίμημα. εάν φέρουμε κάποιον σαν εκείνον από Οκλαχόμα — τότε πρέπει να είμαστε έτοιμοι να τον ανακαλύψουμε όσο κάνει ακόμη θόρυβο. εγώ εδώ ψάχνω έναν τύπο που όταν η μπάλα είναι στα χέρια του αισθάνεσαι ότι ο χρόνος έχει σταματήσει — όχι επειδή κάνει τον πρωταθλητή στις ανακοινώσεις, αλλά επειδή κάνει τον αντίπαλο να νιώθει πως ακόμη και οι μεγάλοι σεισμοί τελικά γίνονται μικρές δονήσεις μπροστά σ' εκείνον. αλλά ας μην ξεχνάμε κάτι: εκείνοι που ψάχνουμε εμείς εδώ πρέπει να μπορούν να βγουν έξω όταν η ομάδα έχει πραγματική ανάγκη — όχι όταν τα νέα είναι καλά. εκείνοι που κάνουν την διαφορά είναι εκείνοι που όταν η ομάδα βρίσκεται στο βάθος εκείνος βγαίνει και κάνει την μπάλα να ζυγίζει δεκαπλάσιο βάρος. κι έτσι εγώ λέω: όχι απαραίτητα ο πρωταθλητής με το χρυσό δαχτυλίδι — αλλά εκείνος ο τύπος που όταν τελειώσει ο αγώνας οι αντίπαλοι θα ψάξουν το κινητό τους για να δουν πως έγινε η ήττα τους. και εσείς, φίλοι μου, τι λέτε; εσείς ψάχνετε έναν σούπερμαν ή έναν άνθρωπο σαν εκείνον που όταν εμφανίζεται οι αντίπαλοι βρίσκουν ξαφνικά ακόμη πιο δύσκολο αγώνα;

Πωπω ρε παιδιά, πείτε μου εσείς τώρα ποιος είναι αυτός ο τρελός που όταν τον αφήσουν ελεύθερο στο γήπεδο κάνει την αντίπαλη άμυνα να βλέπει όνειρα με δραπέτες — όχι αυτά τα όνειρα που θυμίζουν το προηγούμενο βράδυ στο Γκρίζιλο Γιουρτ μετά από τρεις σφηνάκια! Γιατί εγώ εκείνο το βράδυ βλέπω μέσα από το παραθύρου του γκαράζ το γήπεδο του FedExForum να φεγγοβολάει σα χριστουγεννιάτικο δέντρο, και κάποιος τύπος που ξέρετε όλοι τον λέμε— αυτοί οι φίλοι του πάγκου λένε πως όταν ήταν ακόμα στο Λος Άντζελες έκανε τέτοια κόλπα στη μπάλα που ακόμη και οι αγγλόφωνοι σχολιαστές έκλειναν τα στόματα τους σαν να είχαν καταπιεί δαχτυλίδι! Μετά όμως έφυγε επειδή εκείνοι οι γκρίζλοι λόφοι της Γιούτα δεν χώραγαν έναν άνθρωπο που έκανε την μπάλα να γίνεται σφεντόνα μέσα στα τελευταία δευτερόλεπτα— και όσοι τον είχαν δει ψιθύριζαν πως έδινε την μπάλα τόσο δυνατά που οι αντίπαλοι ζητούσαν συνέδριο μετά τον αγώνα! Και τώρα εσείς ζητάτε άλλον έναν; Ρε Φαουλ ΦΚ, δεν μου πιστεύεις; Πάμε μια βόλτα στα θρανία εκεί των老炮των στο Γκρίζιλο Γιουρτ και σου δείχνω βίντεο ενός αγώνα του Οκτώβρη εκείνου… Αυτός ο τύπος λοιπόν — όταν έπιανε την μπάλα στους αγώνες των πλέι-οφ, η ομάδα έκανε σουτ πριν ακόμη ο αντίπαλος ολοκληρώσει την κίνηση προς το τρίποντο! Και ξέρεις τι έκανε μετά; Εκανε κάτι ακόμα πιο τρελό— έδινε την μπάλα στον Ja σαν να ήταν αυτή η φυσική συνέχεια της δουλειάς του! Και τώρα εσείς ψάχνετε έναν άλλον εδώ τον Οκτώβριο; Ρε Γιούτα, μην κοιτάς τι κάνουν οι άλλοι αγγλοσάξονες… Ψάξτε εκεί κάτω, στα σκαλοπάτια εκεί του ντοκμένου προσωπικού, και βρείτε τον τύπο που όταν τον στέλνουν στο γήπεδο οι αντίπαλοι βγάζουν τις κάλτσες τους πριν καν αρχίσει η βροχή! Εμένα αρέσει εκείνος ο βράχος της Γιούτα — εκείνος ο τύπος που έκανε τους πιο σκληρούς καβγατζήδες των πλέι-οφ να νιώθουν σαν σακκούλες ζάχαρης! 😏🤡 Πάντως εγώ λέω: φέρτε τον γρήγορα αυτό τον άνθρωπο πριν οι άλλες ομάδες αντιληφθούν ότι η μπάλα στα χέρια του γίνεται περισσότερο βάρος από εκείνον τους πυροβολισμούς στους αγώνες του ΝBA!

ρε, παιδιά μου, τι λόγια είναι αυτά στο βαρ απόγευμα της Ρόδου; μια μπουκιά ψωμί στο τραπέζι και εσείς μιλάτε για σεισμούς και σφεντόνες σαν να είναι το τελευταίο κουτί γάλα στην αγορά! τώρα θυμήθηκα εκείνον τον Οκτώβρη του '19 όταν κάποιος μου είπε πως η ομάδα μας έπρεπε να φέρει έναν τύπο που έκανε την μπάλα να βγαίνει σαν πυροτεχνήματα — τελικά φέραμε τον Ja κι έγιναν όλα σεισμός, ναι, αλλά όχι επειδή ήταν εκείνος ο άνθρωπος, αλλά επειδή οι αντίπαλοι εκείνης της χρονιάς είχαν δει περισσότερα βράδια από έναν άνθρωπο, όχι περισσότερους αγώνες! το ίδιο συνέβαινε και πριν χρόνια στους δρόμους της παλιάς πόλης όταν κάποιος έφερνε έναν ψαρά που έκανε όλο το λιμάνι να μιλάει στα όνειρά του — πόσοι τελικά έκαναν ότι αυτός ήταν ο καλύτερος; αυτό εδώ είναι το ζήτημα: υπάρχει εκεί έξω ένας τύπος που όταν τον αφήνουν ελεύθερος η μπάλα γίνεται σαν σίδερο στις χούφτες του; βεβαίως υπάρχει! μόνο που αυτοί οι τύποι έχουν κάτι ακόμη πιο ισχυρό από τη δύναμη — έχουν μνήμη. και αυτή η μνήμη ξέρει πως εκείνοι που πήγαν πριν χρόνια στο Μέμφις δεν ήταν τόσοι πολλοί όσοι πιστεύουμε. εγώ θυμάμαι εκείνον τον Σεπτέβριο όταν ένας τύπος στο Ντιτρόιτ έκανε έναν αγώνα με δεκαπέντε ριμπάουντ και δέκα ασίστ, κανείς δεν τον γνώριζε, κανείς δεν τον θυμόταν μετά — όμως εκείνο το βράδυ η ομάδα έκανε εκείνον τον αγώνα που αργότερα έγινε θρύλος στους πάγκους των Γκρίζιλις. τι έκαναν μετά; πήραν τον τύπο εκείνον για έξι μήνες και μετά τον έδιωξαν επειδή έκανε περισσότερη ζημιά από χρήμα στο τραπέζι της ομάδας. τώρα εσείς μιλάτε για έναν τύπο από Γιούτα; εκείνοι οι άνθρωποι δεν είναι καθόλου διαφορετικοί — εκείνοι ψάχνουν εκείνον που μπορεί να κάνει μία μεγάλη κίνηση στη διάρκεια της χρονιάς, όχι εκείνον που μπορεί να κάνει πολλές μικρές. όμως εγώ λέω κάτι ακόμη: εμείς εδώ δεν ψάχνουμε έναν πρωταθλητή στις ανακοινώσεις — ψάχνουμε έναν άνθρωπο που όταν βγει στο γήπεδο οι αντίπαλοι αρχίζουν να ψάχνουν τις κάλτσες τους πριν ακόμη ακουστεί το σφύριγμα! εκείνοι που κάνουν την μπάλα να ζυγίζει δεκαπλάσιο βάρος είναι εκείνοι που όταν τελειώνει ο αγώνας ψάχνεις τι έκανες σωστά επειδή κανείς άλλος δεν έκανε τίποτε! αλλά ας μην ξεχνάμε: υπάρχουν μερικοί εκεί έξω που δεν κάνουν σεισμό επειδή είναι μεγάλοι — κάνουν σεισμό επειδή είναι αληθινοί. εκείνοι που έκαναν την ομάδα να νικήσει όταν φαινόταν πως όλα ήταν χαμένα. εκείνοι που όταν τελείωσε ο αγώνας είχαν τα ίδια χέρια με όλους εμάς — βρώμικα, ιδρωμένα, αλλά γεμάτα ζωή. κι έτσι εγώ λέω: μην ψάχνετε τον επόμενο Ja, μην ψάχνετε τον επόμενο Zion — ψάξτε εκείνον τον άνθρωπο που όταν τελειώσει ο αγώνας οι αντίπαλοι βλέπουν στα κινητά τους τις φωτογραφίες των οικογενειών τους σαν να είναι εκείνες που έκαναν το λάθος. εκείνον που όταν η μπάλα είναι στα χέρια του αισθάνεσαι ότι η ομάδα έχει ήδη κερδίσει — όχι επειδή είναι σούπερμαν, αλλά επειδή η μνήμη σου θυμάται εκείνον τον Οκτώβριο που έκανες ότι ο εαυτός σου ήταν ακόμη εκεί. και τέλος πάντως, όπως λέει ο δικός μου στο Γκρίζιλο Γιουρτ, όταν γίνεται ζέστη στις τσέπες μας: οι ιστορίες αυτές είναι σαν εκείνον τον Οκτώβριο που η ομάδα έκανε τρεις νίκες στη σειρά και μετά ξέχασαν πως εκείνοι οι τρεις αγώνες έγιναν επειδή κάποιος έκανε μία μπάλα να γίνει σίδερο στους αέρα! και έτσι ξανά και ξανά...