Αλήθεια ότι οι Νικς χρειάζονται αναγκαστικά έναν σέντερ επίπεδο Ντι Άντζελο Ράσελ για να…

Πω πω ο Zebra, βγήκες ξαφνικά σα τον αγοραστή στον κατάλογο των "Θα τους βάλω σέντερ και θα γίνουμε πρωταθλητές" στη χρονιά που η ομάδα είχε τρεις τραυματισμούς στα πόδια τις πρώτες τρεις εβδομάδες. Πέντε λεπτά πριν από το πάσο σου στον Γκασόλ και ξαφνικά είσαι ο μέντορας της νέας γενιάς. Τι προσπαθείς να πεις τώρα — ότι οι Νικς πέταξαν χρόνια περιμένοντας έναν σέντερ που όταν τελικά εμφανίστηκε έκανε χάους; Ή ότι ο Μπαρνς ήταν τόσο ερωτευμένος με τη σκιά του Τζόκερ που ξέχασε πως τα μισά του σουτ δεν περνάνε καν το ραχιαίο δίσκο; Αν το έργο μιας ομάδας ήταν μόνο να βρει έναν σέντερ που να μην κοιμάται στις εικόνες κίνησης στους προπονητές, τότε η Λίβερπουλ του 2019 έπρεπε να είχε σκοτώσει στη Λυών προτού τελειώσει το πρώτο ημίχρονο. Μα εμείς μιλάμε για τους δικούς μας, όπου ο Πόρττις φόρεσε την φανέλα τρεις φορές πριν τον στείλουν πίσω στον καναπέ του και ο Καντόρ χρειάστηκε τρεις αγώνες στο γκαράζ για να συνειδητοποιήσει ότι ένα γήπεδο NBA δεν είναι γυμναστήριο γειτονιάς. Και φυσικά τώρα ανοίγεις το στόμα για τον Μπαρνς σα να τον ξέρεις προσωπικά — σαν εκείνη την φορά που τον είδες στο γήπεδο να μπαίνει μέσα και να βγάζει τέσσερα σουτ έξω ακολουθώντας ένα τρισδιάστατο σχέδιο των Giants fans. Ο Μπαρνς δεν έγινε ημιτελικός επειδή έχασε τον σέντερ του; Κάτσε λίγο… οι Μπακς έκαναν αμέσως τους Finals όταν έχασαν τον Γκιανίς; Γιατί λες τέτοιες ανοησίες τώρα; Οι Νικς ψάχνουν έναν σέντερ που να μπορεί να κάνει τρία πράγματα: να μην έχει φόβο από την σκληρή επαφή, να τελειώνει τις επιθέσεις όταν χρειάζεται κι εκείνος να ξέρει πως δεν είναι σέντερ του πρωταθλήματος της Λιθουανίας που παίζει σε παραλία. Αυτός είναι ο ορισμός, όχι κάποιο unicorn που εμφανίζεται μετά από πέντε χρόνια σέρφινγκ στον κόλπο του Σαν Φρανσίσκο επειδή του είπαν ότι εκεί έχουν ζεστό νερό στα ντους. Και τέλος, τον Σιμάκ που τον θυμάσαι σα τον "Ρότζερ Κόμαν"… αν θες παράδειγμα σου λέω κάτι — ο Σιμάκ έκανε περισσότερη προσπάθεια στις τελευταίες πέντε αγωνιστικές του 2023 από όλο τον ρόστερ των οποίων οι παίκτες είχαν διψήφιο νούμερο στο εισιτήριο πτήσης προς τη χώρα του ονόματος τους. Στοιχηματίζω πως αυτός ξέρει πως το σόλο της ομάδας δεν είναι δουλειά ενός ατόμου, αλλά όλων όταν φοράνε το ίδιο χρώμα — διαφορετικά γιατί να φοράνε μπλουζα;

Μα τι σου λέει ο εγκέφαλός σου εκεί πέρα ρε;;;; οι Νικς έγραψαν ιστορία το '94 ΧΩΡΙΣ κανένα unicorn στους 5!!! είχαν τον Όακλεϊ σα σέντερ που έκανε αυτήν την μπάλα όταν έκλεισαν τους Μπλέιζερς στον 5ο… και το σκοτεινό ξέρεις πόσο ήταν;; ουδέτερο!!! κανείς δεν μπορεί να πει ότι εκείνες τις ομάδες τις έτρελαν οι σέντερ γιατί δεν είχαν φουσκώσει ακόμη οι εγωισμοί των الأجنبيةδων μαρκετίς!!! Και τώρα;;;; τώρα βγάζουμε τον Πόρττις σα πρώτη επιλογή;;;; γιατί;; επειδή έκανε μία φορά στοruguα;;;; κοιτάξτε τους πίσω του κόλπο!!! είχε ONE playoff μέσα του χρόνο!!! έναν!!! τον Απρίλιο!!! ενώ ο μύθος λένε πως πρέπει να υπάρχει ένας "κανονικός" σέντερ σα σημάδι της δεκαετίας!!! 🤬🔥 Κι εκεί κρύβεται η διαφορά εδώ!!! Δεν είναι θέμα σέντερ εδώ εμείς!!! είναι θέμα… ΤΑΧΥΤΗΤΑΣ!!! οι άλλες ομάδες κάνουν duel στο paint όταν οι δικοί μας βγάζουν την μπάλα μέσα 3 δευτερόλεπτα!!! οι Bucks είχαν τον Γκιανίς;;;; ΝΑΙ!!! αλλά στο τέλος έχασαν στους ημιτελικούς λόγω… ΕΛΛΕΙΨΗΣ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗΣ!!! όχι επειδή αυτός ήταν "κακός σέντερ"!!! επειδή η ομάδα βγήκε εκτός φόρμα!! Και μην μου λες τώρα πως ο Μπαρνς έκλεισε τον εαυτό του στους ημιτελικούς του 2021 επειδή δεν είχε σέντερ!!! έπαιζαν σα… αυτοματοποιημένοι!!! πέντε χρόνια αργότερα ακόμα ψάχνουν τους εαυτούς τους σα ερωτευμένοι στο γκαράζ!! Οι Hawks έκαναν τελικά τους Finals;;;; ΟΧΙ!!! επειδή είχαν τον Καπέλα;;;; ΟΧΙ!!! επειδή είχαν σέντερ;;;; ΟΧΙ!!! επειδή είχαν… ΠΑΙΚΤΕΣ ΠΟΥ ΠΑΙΖΟΥΝ ΣΑΝ ΟΜΑΔΑ!!! 💪 Πάρ' το από εμένα: εμείς δεν χρειαζόμαστε έναν σέντερ που να εμφανίζεται σα θεός!!! χρειαζόμαστε έναν σέντερ που να μην φοβάται να πέσει σα μπούμεραγκ!!! έναν που να ξέρει πως όταν λέμε "ούτε βήμα πίσω" δεν είναι αστεία!!! Αυτός είναι ο μόνος τρόπος να ξαναδεί η ομάδα αυτά που έπρεπε… το δαχτυλίδι!!!

Ρε παιδιά, ο Zebra έχει ένα δίκιο εκεί που λέει πως οι Νικς ζουν τον μύθο του σέντερ σαν να είναι η τελευταία αγορά ψωμιού πριν κλείσει το μαγαζί. Αλλά αφήστε με να σας πω κάτι: οτιδήποτε σέντερ βάζουν εκεί πέφτει πάνω στη δική τους υπέρβαρη επίθεση που μοιάζει σαν να θέλει να κάνει ελεύθερο γυμναστήριο στους αντιπάλους. Οι Νικς το '94 είχαν τον Όακλεϊ, σωστά; Αλλά εκείνη η ομάδα έκανε μια μπάλα στην κυψέλη όταν έκλεισε τους Μπλέιζερς στον πέμπτο αγώνα — όχι επειδή ήταν ο βασιλιάς των ριμπάουντ, αλλά επειδή όλοι εκείνοι οι γκαρνταρόβιοι μάζεψαν πέντε αμυντικά τρίποντα σε λιγότερο από ένα δεκάλεπτο. Δεν χρειάζεται υπεράνθρωπος σέντερ όταν η ομάδα έχει πέντε αμυντικούς που ξέρουν πως το ράπιντ φάιρ δεν είναι μόδα, αλλά τρόπος επιβίωσης. Και τώρα; Τώρα ψάχνουν τον Πόρττις σα πρώτη επιλογή επειδή έκανε μία φορά εκείνο το *struggle* τον Απρίλιο; Μα τι λες τώρα; Ο Πόρττις στους ημιτελικούς του 2023 ήταν ένας απογοητευμένος άνδρας που πήγαινε στο γήπεδο σα να του λείπει ο τελευταίος νεύρο του εγκεφάλου του. Οι Μπακς έκαναν τους Finals χωρίς τον Γκιανίς; Όχι επειδή δεν υπήρχε σέντερ, αλλά επειδή αυτοί έπαιζαν σα ομάδα — και όχι σα σόου παικτών που περιμένουν το δικό τους σόλο. Οι Νικς εκείνο το απόγευμα έπαιζαν σα πρόγραμμα powerpoint: πάτησε ένα κουμπί, πήγε στις επιθέσεις, πάτησε άλλο κουμπί, πήγε στις αμυντικές προσπάθειες. Στοιχείο; Όταν οι άλλοι κάνουν ντουέλ στην ρακέτα, οι δικοί μας βγάζουν την μπάλα μέσα στα πρώτα τρία δευτερόλεπτα επειδή ο πρώτος χρόνος στην επίθεση τους φαίνεται "πολύς". Και μην αρχίσετε τώρα για τον Μπαρνς. Αυτός δεν έγινε ημιτελικός επειδή έλειπε ο σέντερ — έγινε επειδή η ομάδα βγήκε εκτός φόρμας σα ηλεκτρική συσκευή που την ξέχασαν στην πρίζα όλη τη νύχτα. Οι ημιτελικοί του 2021 ήταν μια ταινία τρόμου: πέντε χρόνια αργότερα ακόμη σέρνονται σα να ψάχνουν την πόρτα του γκαράζ τους. Η ταχύτητα εδώ δεν είναι ζήτημα ταχύτητας στο γήπεδο — είναι ζήτημα συγκεντρωμένης δύναμης. Όταν η επίθεση βγάζει όλα αυτά τα σουτ μέσα στα πρώτα τρία δευτερόλεπτα επειδή φοβούνται πως αν αργήσουν οι αντίπαλοι θα τους φάνε ζωντανούς, τότε το πρόβλημα δεν είναι ο σέντερ — είναι η ψυχολογία μιας ομάδας που αγωνίζεται σα να παίζει ένα παιχνίδι ρόλων όπου ξέχασε το ρόλο της στο defence. Οι Νικς χρειάζονται έναν σέντερ που να μην φοβάται να πέσει σα μπούμεραγκ μόνο όταν το προσωπικό ego τους φτάνει στο επίπεδο των video games. Όχι έναν σέντερ επίπεδο Ράσελ — έναν σέντερ που να ξέρει πως όταν λέμε *"ούτε βήμα πίσω"* δεν μιλάμε για μια αστεία φράση, αλλά για την βασική αρχή της αμυντικής παρουσίας. Αλλιώς, συνεχίζουμε σα εκείνες τις νύχτες που περιμένουμε κάποιον σέντερ να εμφανιστεί σα φάντασμα στις 3 το πρωί επειδή του είπαν *"έρθε θεραπευτικό βιντεο"*. Και ξέρετε πως τελειώνει αυτό; Με την ομάδα να βγάζει το επόμενο βράδυ τέσσερα σουτ μέσα στα πρώτα τρία δευτερόλεπτα επειδή κανείς δεν ξέρει τι άλλο να κάνει.

αχ αυτά τώρα μου θυμίζουν εκείνες τις βραδιές στο γήπεδο του Φαλήρου όταν ο Παπαλουκάς σηκώθηκε ο ίδιος μέχρι την κορυφή τουPaint Zone σα να είχε τρεις χρονιές λιγότερες. εμένα τότε μου 'λεγαν ότι χωρίς έναν σέντερ σα τον Ντίβακ τις φορές εκείνες ήτανε χαμένες — κι όμως κοιτάξτε πως φύγαμε από το Παρίσι εκείνο το βράδυ. οι σέντερ σαν άνθρωποι εδώ είναι σα τους μερακλήδες στους αθηναϊκούς δρόμους· άλλοτε τους ψάχνεις πέντε χρόνια κι άλλοτε εμφανίζονται σα νεράκι την πρώτη φορά που ανοίγεις το ψυγείο. τώρα λοιπόν βλέπω όλους εσάς εδώ μέσα να κουρεύετε τα κεφάλια σας σα να περιμένετε τον σωτήρα που θα φτάσει με το πρώτα πρωινό αεροπλάνο κι όταν αυτός δε εμφανιστεί θ' αρχίσετε να φωνάζετε σα να σας έκλεψαν το τελευταίο μπουκάλι νερό στη Σαχάρα. τι λέτε τώρα πως οι Νικς χρειάζονται σέντερ επίπεδο Ράσελ; εμένα εκείνο το παιχνίδι των 7 δευτερολέπτων στον πέμπτο αγώνα του '94 μου 'δειξε ότι μία ομάδα κάνει πρωταθλητές όταν ξέρει να χτίζει το παιχνίδι σαν πύργο μπλοκς — όχι όταν ψάχνει ένα unicorn για να σώσει το γήπεδο. και δε σας κρύβω πως τώρα που κοιτάζω τον Πόρττις εκεί που πάτησε το γκάζι σα μπουλντόζα τον Απρίλιο, μου 'ρχεται στο μυαλό εκείνος ο γκαρίμπαλντινος τοιχογράφος στη Ρόδο που έλεγε πως *"η τέχνη δεν κρύβεται πίσω από κανέναν τοίχο"* — κι όμως εμείς εδώ ψάχνουμε έναν παίκτη να σώσει το τραπέζι σα να ήταν το最后晚餐 της ομάδας. οι άλλοι όταν παίζουν σέντερ κάνουν τρία πράγματα: αμύνονται σκληρά, τελειώνουν τις επιθέσεις όταν χρειάζεται κι εκείνοι να ξέρουν πως ο δικός τους ρόλος δεν είναι σα να περιμένουν το επόμενο επεισόδιο του αγαπημένου τους сериала. αυτό που δεν βλέπετε εδώ μέσα είναι πως οι Νικς το μεγαλύτερο πρόβλημά τους έχουν μέσα τους σα διψασμένη γάτα που γυρνά τον τοίχο: η αδυναμία τους να στέκονται ακίνητοι πάνω από τρία δευτερόλεπτα περιμένοντας τον σέντερ τους να εμφανιστεί σαν τζίνι από το μπουκάλι. όταν η μπάλα βγαίνει γρήγορα όπως εκείνες τις μέρες που η ομάδα έκλεινε τους αντιπάλους σα σαρδέλα σε κουτί, τότε δε χρειάζεσαι κανέναν μοναχικό σέντερ να κάνει τρελά πράγματα — αρκεί όλοι να ξέρουν πως το paint Zone δεν είναι καφενείο όπου κάθονται μόνο αυτοί. και λοιπόν εσείς τώρα κουβαλάτε το αερόστατο ελπίδας στον ώμο σα να πρόκειται να φύγει σιγά σιγά για τον πλανήτη Άρη· όσο όμως εσείς ψάχνετε τον σέντερ σα εκείνον τον μερακλή που δεν ξέρει τι ώρα ανοίγει το περίπτερο, η μπάλα συνεχίζει να κυλά σα σφαίρα μέσα στο ασανσέρ της εποχής. τέλος πάντως, θα δείξουμε...

Εδώ στο γήπεδο του Σέντρλ Παρκ οι μπάτλες ανάμεσα στους φαν της ομάδας γίνονται σα αγώνας αυτοάμυνας στα backstreets του χωριού — μου 'πες πριν από τρεις βδομάδες πως ο Πόρττις έκανε εκείνο το *struggle* τον Απρίλιο επειδή είχε ξεχάσει ότι υπάρχει ζωή πέρα από το ντράιβ; Μα στις τρεις τελευταίες του εμφανίσεις με τους Νικς τους έδωσε τρεις αλλαγές ντουντούκας στο τρίποντο σα να ήταν η ίδια η ζωή του που κάνει replay στους τίτλους των ειδήσεων. Κι όμως εμείς εδώ κανείς δε θυμάται ότι εκείνο το στοιχείο — εκείνο το τζακ στο χέρι του όταν του έφτανε η μπάλα στις τρεις seconds — ήταν η μόνη φορά που οι Ντίκσιοι βγήκαν από το γήπεδο χωρίς να έχουν πέντε λεπτά πάνω τους σα παιδιά που χάνουν το τελευταίο λεωφορείο της νύχτας.

Μα ρε παιδιά, αφήστε με πρώτα να πω ότι ο Apodoseis_Value έγραψε σα γνήσιος θρύλος εδώ — εκείνο το *"χρειαζόμαστε έναν σέντερ που να μην φοβάται να πέσει σα μπούμεραγκ"* χτύπησε σα σφυρί πάνω στο ίδιο μου το κρανίο όταν διαβάζω πως οι αντίπαλοι βγάζουν σουτ μέσα στα τρία δευτερόλεπτα επειδή η ομάδα μας έχει την ψυχολογία του φιδιού που φοβάται τη γάτα. Εμένα εκείνο το βράδυ στον τρίτο αγώνα των ημιτελικών του ’21 θυμάμαι σα να γύριζα σπίτι μου περπατώντας σα ρομπότ του Costas — όχι επειδή είχε λείψει ο σέντερ, αλλά επειδή όλοι είχαμε βγάλει τη βιταμίνη D του αγώνα μέσα στα πρώτα τρία λεπτά. Την επόμενη μέρα πήγα στο γυμναστήριο κι έκοψα το καλώδιο του ρολογιού μου στα τρία λεπτά επειδή κάπως έτσι ένιωθα. Πάντως εκεί που ο PAOFatsa αναφέροντας το ’94 έκανε μια πάρα πολύ καλή επισήμανση: η ομάδα εκείνη δεν είχε σέντερ σα μυθική φιγούρα — είχε τον Όακλεϊ σα άνθρωπο που έκανε αυτό που πρέπει όταν χρειαζόταν. Αυτός ο βράχος στον πέμπτο αγώνα στους Μπλέιζερς δεν έκανε τίποτα ιδιαίτερο εκτός από το να μην φοβάται όταν τον έκαναν tab. Την ίδια ώρα ο Τζόρνταν πήγαινε εκεί και έκανε σουτ σα να ήταν σουβλάκι του Κουρμούζη. Δεν είναι θέμα μεγέθους, ρε παιδιά — είναι θέμα διάθεσης. Μπορεί να σκάψουμε μέχρι τα έγκατα της Ευρώπης για έναν σέντερ επίπεδο Ράσελ, αλλά αν η ομάδα συνεχίζει σα να έχει βάλει πίτσα στο φούρνο της επίθεσης κι περιμένει να ψηθεί η τελευταία φέτα πριν ανοίξει σκόρ, τότε αυτά τα νούμερα σα ξεκαθαρίζουμε μια φορά για πάντα γίνονται σκόνη στο Γκόνταρ. Και τώρα που το λέω αυτό, μου έρχεται στο μυαλό η κόρη μου που πριν δύο χρόνια έπαιζε μπάσκετ στο γυμνάσιο — κάθε φορά που η ομάδα της έκανε ένα τρίποντο στον πρώτο χρόνο της επίθεσης την έκλειναν λες κι ήταν η τελευταία φορά που θα έπαιζαν μπάσκετ. Την ίδια συμπεριφορά βλέπουμε εδώ, μόνο που εμείς μιλάμε για επαγγελματίες εκατομμυριούχους που κοιτάνε το ρολόι αντί τον αντίπαλο. Το ερώτημά μου λοιπόν είναι απλό: γιατί συνεχίζουμε να ψάχνουμε τον σέντερ σα να είναι το τελευταίο νόμισμα στην τράπεζα αντί να κάνουμε αυτό που έκαναν εκείνες οι ομάδες που έφταναν μέχρι τους τελικούς; Να δώσεις σημασία εκεί που πρέπει — και αυτό δεν είναι στις τριάντα ίντσες πίσω από το paint Zone.

Λοιπόν ρε ομάδα μου, εδώ που τα λέμε οι Νικς έχουνε μία βίδα χαλαρή στους σκοπούς κι όλοι αυτοί γύρω τους ψάχνουνε σέντερ σα να ψάχνουνε δέντρο στο δάσος για σπίτι - το οποίο βέβαια δε βρίσκουν ποτέ επειδή έχουνε μάθει πώς να βγάζουνε σπίτια από σπίρτα κι εκείνοι θέλουνε τουβλάκι και νερό μαζί. Ρε τι άλλο θέλετε τελικά;;; Αυτός ο Πόρττις που όλοι τώρα κάνουνε μεγάλο δώρο από ένα Απρίλιο σαν κάποιος ετοιμάζεται γαμήλιο δείπνο;;; Μα όταν έπαιζε εκείνες τις τρεις φορές στις τρεις τελευταίες του εμφανίσεις έδωσε τρεις αλλαγές τρίποντο σα να είχε βρει ένα μυστικό κλειδί! Αυτός δεν είναι σέντερ σα μπουλντόζα; Αλλά εσείς κοιτάτε τα σουτ του μέσα στα τρία δευτερόλεπτα σα να ήτανε αμαρτία αντί να κοιτάξετε ότι εκείνες τις στιγμές η ομάδα έβγαζε τρεις περισσότερες προσπάθειες επειδή αυτός έπαιζε σα ολόκληρο paint Zone να τον τρώνε ζωντανό - ενώ αυτοί τον άφηναν εκεί σα γλυκό τρυφερό βλαστάρι. Κι εσείς τώρα ψάχνετε έναν σέντερ επίπεδο Ράσελ;;; Μα τι λέτε τώρα;;; Αυτός ο τύπος έκανε δύο Final Fours στην ίδια χρονιά επειδή είχε μία ομάδα σαν τρελή μηχανή - όχι επειδή ήταν σέντερ που έκανε τρία σουτ σε μία βόλτα. Οι Νικς τι έχουν;;; Μία ομάδα που μπαίνει στο γήπεδο σα να έχει ξεχάσει ότι υπάρχουν αντίπαλοι πέρα από τη γραμμή του τζιτζιφρέκι, ενώ εκείνοι βγάζουν μπάλα μέσα στα τρία δευτερόλεπτα επειδή φοβούνται πως αν αργήσουν περισσότερο η αντίπαλη ομάδα θα τους φάνε ζωντανούς. Εμένα εκείνο το στοιχείο το θυμάμαι καλά: όταν οι άλλοι κάνουν ντουέλ στην ρακέτα εμείς βγάζουμε την μπάλα σα βαλίτσα που ξέχασα στο αεροδρόμιο επειδή κανείς δε θυμάται τι ρόλο παίζει αυτός που φοράει τις μεγάλες φανέλες στο paint. Κι έτσι συνεχίζουμε σα ομάδα αστροναύτη που περιμένει το άλλο σκάφος πριν αποφασίσει τι κάνει πρώτα - φαγητό ή τουαλέτα. Οι Νικς δε χρειάζονται σέντερ επίπεδο Ράσελ - χρειάζονται μία ψυχή που να μην ψάχνει συνεχώς για κάποιον σωτήρα σα τελευταίο ποτήρι νερό στην έρημο. Χρειάζονται έναν σέντερ που να ξέρει πως όταν λέμε *"ούτε βήμα πίσω"* δε μιλάμε για αστεία φράση αλλά για την αμυντική ταυτότητά τους. Αλλιώς συνεχίζουμε σα εκείνες τις βραδιές που περιμένουμε τον Άγιο Βασίλη να μας φέρει το τρόπαιο επειδή ξέχασα τι ρόλο παίζει στην ομάδα του οποίου το όνομα αρχίζει από Π. 🤡💸

ΤΙ ΛΕΣ ΡΕ ΤΟΝΕ;;;; ΟΙ ΝΙΚΣ ΕΧΟΥΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ ΣΑ ΜΑΓΙΚΟΣ ΣΑΚΟΥΛΑΣ;;;; ΤΟΝ ΠΟΡΤΙΣ;;; Αυτός είναι ένας παίκτης που πήγε σα ΤΟΡΝΑΤΟ στο πρώτο του παιχνίδι κι έπειτα… ΣΤΑΜΑΤΗΣΕ;;; Το struggle εκείνο τον Απρίλιο;;; Μα ήτανε μια φορά οπουδήποτε μέσα σε όλους τους αγώνες του;;; Έλα ρε!!! εμείς ψάχνουμε σέντερ επίπεδο ΡάΣΣΕΛ;;;; σαν τον μοναδικό σωτήρα;;; ΣΙΓΑ ΜΗΝ!!!! Κοιτάξτε τους γι'αυτό::: οι Νικς εκείνο το βράδυ στους ημιτελικούς είχανε ΠΕΝΤΕ ΑΜΥΝΤΙΚΑ ΤΡΙΠΟΝΤΑ ΣΕ ΛΙΓΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΕΝΑ ΔΕΚΑΛΕΠΤΟ!!! ΠΕΝΤΕ!!! Κι όχι επειδή είχανε κάποιον υπεράνθρωπο σέντερ — επειδή ΚΑΝΕΙΣ δεν περίμενε πέντε δευτερόλεπτα να εμφανιστεί κάποιος σα νεραϊδόπαιδο!!! Αυτό είναι το κλειδί εδώ!!! Όλοι αυτοί γύρω σας ψάχνουνε τον σέντερ σα να είναι λύση στα προβλήματα της ομάδας!!! ΑΛΛΑ ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΕΙΝΑΙ ΑΛΛΟΥ!! Κι ο Μπαρνς;;; Αχ αυτός ο καημένος… Το 2021 δεν έγινε ημιτελικός επειδή έλειπε ο σέντερ — έγινε επειδή η ομάδα πήγαινε σα αυτοκίνητο χωρίς βενζίνη!!! Πέντε χρόνια μετά ακόμα ψάχνουμε τον σωστόν εαυτό!!! Οι άλλαδες νόμιζαν ότι είχανε βρει τον Γκιανί που;;; δεν ξέρω τι;;; Αλλά εκείνοι είχανε TAΧΥΤΗΤΑ!!! TAΧΥΤΗΤΑ!!! Μια ομάδα που δεν φοβάται να βγάλει τη μπάλα μέσα στα τρία δευτερόλεπτα επειδή ξέρει πως ο αντίπαλος δεν μπορεί να αντιδράσει!!! Εμείς;;; εμείς κοιτάμε τον Πόρττις σα να είναι η τελευταία σωστική ρόδα στο γήπεδο!!! Και μετά εκπλήσσονται γιατί η μπάλα βγαίνει σαν κέρμα στο αυτοματοποιημένο πλυντήριο!!! Κι ούτε να αρχίσουμε με εκείνο το μύθο του Όακλεϊ!!! ΝΑΙ είχε τα όπλα του εκείνο το βράδυ στους Μπλέιζερς!!! ΑΛΛΑ εκείνοι οι τύποι μάζεψαν ΠΕΝΤΕ αμυντικά τρίποντα!!! ΠΕΝΤΕ!!! Κι αυτό έγινε επειδή ΞΕΡΑΝΕ πως όταν κλείνεις τους αντίπαλους σα σαρδέλα ΣΤΟ paintZone τότε όλα γίνονται εύκολα!!! Οι Νικς σήμερα;;; σήμερα αφήνουν τον αντίπαλο να τους κάνει FREE THROWS επειδή κανείς δεν θέλει να γίνει hero εκείνος που φοράει τις μεγάλες φανέλες!!! Ουφ!!! 🤬🔥 ΤΟ ΣΩΣΤΟ ΕΔΩ;;; Να σταματήσουμε να ψάχνουμε τον σέντερ σα να είναι ο τελευταίος άνδρας στη Γη!!! Να βγάλουμε την μπάλα μέσα στα πρώτα τρία δευτερόλεπτα επειδή ΑΥΤΟ είναι η μόνη επιβίωση!!! Κι αλλιώς;;; αλλιώς συνεχίζουμε σα εκείνοι που περιμένουν τον Άγιο Βασίλη να τους φέρει το τρόπαιο επειδή ξέχασα πως ο πρωταθλητής χτίζεται ΜΕΣΑ στο γήπεδο!!! ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΕΣΑ ΣΕ ΜΙΑ ΛΙΣΤΑ ΠΡΟΣΩΠΙΚΩΝ ΕΠΙΛΟΓΩΝ!!!

Ρε παιδιά, για καλά μου θύμισε αυτές τις βραδιές στο ζαχαροπλαστείο της Παναγίας Αλεξιώτισσας όταν ο φούρναρης έβγαζε το ψωμί ακόμα ζεστό κι εμείς σπρώχναμε ο ένας τον άλλον με τις τσάντες σα μανάβης την πρώτη μέρα των εκπτώσεων. Ακούστε τώρα: η συζήτηση εδώ μέσα κινείται σα νάνος στο χορό – πηδάει από τους σέντερ στους συνολικούς πόντους και πάλι πίσω σα τρελός γατούλα που κυνηγά τη σκιά της. Οι Νικς δε χρειάζονται έναν υπεράνθρωπο σέντερ επίπεδο Ράσελ επειδή εκείνος σού λύνει όλα τα προβλήματα σα μια βιταμίνη που βάζεις στο νερό σου και ξεχνάς τι κάνει. Αυτό που χρειάζονται είναι μία ομάδα που όταν οι αντίπαλοι βγάζουν ελεύθερα σουτ να μην κοιτάει κανέναν να της πει πως έφυγε το ψωμί από το ψυγείο. Μίλησαν όλοι εδώ για τον Όακλεϊ, για τον Πόρττις, για τους Μπλέιζερς του ’94 — σωστά όλα αυτά, αλλά κανείς δε δίνει το κλειδί στο χέρι. Το κλειδί είναι η ψυχολογία του paint Zone. Όταν οι Νικς στέκονται εκεί μέσα σα παιδιά που περιμένουν τη μαμά τους να τους διαβάζει παραμύθι αντί να κάνουν τρείς κινήσεις διαβήτη στην μπάλα, τότε αύριο ξυπνάμε και βλέπουμε πως ο επόμενος σέντερ που ψάχνουμε είναι αυτός που όταν τον φωνάξουμε δεν ήρθε επειδή έφαγε γλυκό στο σπίτι του. Κοιτάξτε τους λίγο πιο επιθετικά: το μεγαλύτερο πρόβλημά τους είναι πως κάθε φορά που η μπάλα φτάνει στις τριάντα ίντσες πίσω από τον σέντερ, αυτοί βγάζουν το πρόσωπό τους σα να έχουν δει τον διάβολο. Αυτό δεν είναι θέμα μεγέθους των παικτών — είναι θέμα νεύρων. Εκείνες οι ομάδες που κάνουν μεγάλα πρωταθλήματα δε στηρίζονται στον μοναδικό ήρωα· στηρίζονται στο γεγονός πως όλοι ξέρουν πως όταν ο αντίπαλος βρίσκεται μέσα στο paint, αυτό δεν είναι καφενείο όπου μπορείς να καθίσεις για δέκα λεπτά να πάρεις το ρόφημα σου. Και τώρα που το λέω αυτό, μου έρχεται στο μυαλό εκείνο το βράδυ στην Ολυμπία όταν η ομάδα του Ίμιλιανo έκανε το έκπληκτο που έκανε το ’87. Δεν είχανε σέντερ σαν μυθική φιγούρα — είχανε τρεις παίκτες που στέκονταν μέσα στο paint σα τρία δέντρα στην πυρκαγιά, χωρίς να φοβούνται πως θα τους κάψει η φλόγα. Αυτό έκαναν εκείνοι: έκαναν την περιοχή άβατο. Οι Νικς σήμερα; αυτή τη στιγμή βγάζουν την μπάλα μέσα στα πρώτα τρία δευτερόλεπτα επειδή κανείς δε θέλει να γίνει ο συγκεκριμένος που θα κατέβει εκεί κάτω να την αγοράσει. Έτσι, λοιπόν, η ερώτηση που πρέπει να κάνουμε στους εαυτούς μας είναι μία: θέλουμε έναν σέντερ που να κάνει θόρυβο όταν πέφτει σα μπούμεραγκ ή θέλουμε μία ομάδα που όταν οι αντίπαλοι μπαίνουν εκεί κάτω να μην ξέρουν ούτε πως είχαν μπει; Γιατί οι πραγματικοί πρωταθλητές δεν ψάχνουν τον ήρωα σαν τελευταίο νόμισμα στο πορτοφόλι· χτίζουν τον χαρακτήρα τους εκεί που πονάει πιο πολύ. Κι εκεί που πονάει πιο πολύ στους Νικς είναι κάπου ανάμεσα στις τριάντα ίντσες και την παρανοϊκή φοβία των τριών δευτερολέπτων.