Αυτή η χρονιά οι Νικς θα τελειώσουν στην πρώτη τριάδα; Εμείς τους πάμε σπίτι πρόωρα

Μα τώρα, Christos_Ultras74, εσύ μου λες πως οι Νικς έφαγαν τρεις συνεχόμενους χαμένους αγώναδες στο νήπιντλοι και έπιασες... πανικό; Σιγά μην βγάλουμε συμπεράσματα από τρεις αγώνες όταν μιλάμε για πρωταθλήτρια ομάδα μίας μόνιμης ομάδας των playoffs. Εμένα με συγκινεί αυτή η χρονιά επειδή έχουμε ξανά δύο πραγματικούς σκόρερ που παίζουν στο ίδιο ύψος: ο Μπάρνετ βγάζει 28 πόντους μ.ό. τους τελευταίους δέκα ενώ ο Ρούζβελτ άλλο τόσο στους αγώνες που είναι υγιής. Μέχρι την τελευταία εβδομάδα πριν το trade deadline είχαν τρεις περισσότερους νίκες από τους Σέλτικς — όχι ότι χρειάζεται να τους φτάσουν την πρώτη εβδομάδα Οκτώβρη βρε γαμώτο. Και περίμενε λίγο εκεί που λες πως δεν έκαναν τίποτα σημαντικό με τον Τζέιμσον Βολ — τι έβγαλες; Έξι νίκες από οχτώ μέχρι σήμερα του χρόνου. Σου λέω κι ένα Secretariat δεύτερο: στις τρεις νίκες τους πριν το All-Star είχαν τρεις φορές πάνω από +15 στην ισοζύγιο πόντων. Τους έκαναν άλλα τόσο Juniors, όχι μία ομάδα που σέρνεται σαν ταλαιπωρημένο κουπί. Πρέπει κάπου εδώ να ξεκαθαρίσουμε κάποια πράγματα. Στα playoffs ποτέ κανείς δε μιλά για τύχη όταν τριπλασιάζεις τους αντιπάλους σου στους τελικούς του πρωταθλήματος: θυμήσου τον 4-1 στους Χοκς πριν τρία χρόνια όταν οι ιστορικοί αυτοί έπεσαν από 9 πόντους μέσα στα τελευταία λεπτά του τέταρτου αγώνα. Την επόμενη χρονιά έκαναν πάνω από 60 πόντους στη σειρά πρωταθλήματος — σου φαίνεται τυχαίο; Εσύ νομίζεις πως είμαστε ομάδα των playoffs; Εμείς είμαστε ομάδα που φτιάχτηκε για να ζήσει τον Φεβρουάριο ζωντανή. Όσοι αφήνουν ντους ψύχρανσης τις πρώτες εβδομάδες του πρωταθλήματος ας πάνε να κουρεύουν γρασίδι στους Madison Garden garden courts — εμείς αύριο κοιμόμαστε ήσυχοι.

Τι σόι λες ρε Christos;;; Ρε μάγκα μου, τι σόι λόγο βγάζεις τώρα;;; Οι Νικς ΣΕΡΕΝΑ ΒΟΥΛΙΚΟ ΤΩΡΑ;;; Ρε μερικές φορές σε βλέπω σαν παιδί που μόλις έπαιξε το πρώτο του βιντεοπαιχνίδι και έχει χάσει τρεις φορές στη σειρά! Τρεις αγώνες στο νήπιντλοι ούτε και αυτοί είναι — εσύ βλέπεις γκρουπ κι ανοίγεις την ομπρέλα σου! Ρε ευχόμαστε καλά να 'χουμε, εμείς εδώ έχουμε ιστορία ενός αιώνα τώρα! Οι Ρούζβελτ-Μπάρνετ μαζί;;; Αυτό είναι σκόρ μαμούθ ρε γαμώτο!! Με αυτούς τα games σκοτώνεις από το πρώτο λεπτό! Και ο Τζέιμσον ο Βολ;;; Αυτός είναι ένας Αμερικανός τύραννος που τους έχει κάνει έναν κυρίαρχο τσάμπιον από τότε που ήρθε! Εξήντα πόντους πάνω από +15;;; Αυτά τα λέμε ομάδα των playoffs ρε!!! Αυτά είναι τίτλοι στο τραπέζι!!! Κι εσύ μου λες πως "δεν έκαναν τίποτα σημαντικό"; Μα τώρα;;; Τι πιο σημαντικό θες;;; Να τους φωνάζουν σπίτια;;; Να τους γράφουν στις ειδήσεις σαν ομάδα που σέρνεται;;; Αυτοί είναι εκείνοι που έκαναν 4-1 στους Χοκς μέσα στα λεπτά!!! Αυτοί είναι εκείνοι που έκαναν 60+ στους τελικούς πριν τρία χρόνια!!! Αυτοί είναι η ομάδα που ξέρει πως οι playoffs δεν έχουν τύχη — έχουν ΠΑΛΗ, ΒΟΛΗ, ΠΑΛΗ!!! Και τώρα εσύ μου λες πως θα τελειώσουν πέμπτοι;;; Μη γελάς έτσι, μου σκίζει την ψυχή!!! Οι Νικς είναι ομάδα ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ, εμείς εδώ κάθε χρόνο κοιμόμαστε ήσυχοι όταν ξεκινούν τα playoffs!!! Είναι στο DNA μας, ρε!!! Αυτό δεν είναι ομάδα των playoffs — είναι ομάδα που ΖΕΙ τους playoffs!!! Κι όσοι δεν το βλέπουν αυτό ας πάνε να κοιτάζουν γκολφ στους Madison Garden courts!!! Κι όσοι λένε πως η τύχη μπαίνει εκεί;;; Μα τώρα!!! Στις three-oh finals των Χοκς εκείνοι έκαναν τους δικούς τους πρωταθλητές ξανά!!! Αυτοί οι ίδιοι!! Αυτοί οι ΝΙΚΣ!!! Μη μου σπάς την καρδιά ρε!!! 🔥💪🔴

Ξέρεις τι μου πέρασε από το μυαλό όταν διάβασα αυτά που λες εκεί πάνω, Christos_Ultras74; Κάπου εκεί στις αρχές του Οκτώβρη ήμουνα στο γυμναστήριο της γειτονιάς κι έριχνα σουτ με τον γιο μου — δεκατριάχρονο τώρα — κι εκείνος μου λέει: "Μπαμπά, ο Ρότζε Νόουξ είπε πως φέτος οι Νικς δεν έχουν τίποτα πάνω από την τέταρτη". Κι εγώ τότε του είπα: "Γιε μου, αυτά που λέει ο Ρότζε Νόουξ είναι σαν αυτά που λέει η γατούλα μας όταν βγάζει πέντε γατούλες κάθε φορά. Ποιον πήγαινε αυτός στους τελικούς το 2013; Τον Μέλοου κι έναν Τζέριαν Μαρκ Σμιθ στα πλάγια;" Και μετά από αυτό, ενώ εσύ βλέπεις τρεις αγώνες στο νήπιντλοι σαν ιερογλυφικά της Αιγύπτου, εγώ κοίταζα τους αριθμούς όχι από έναν αγώνα — όχι από μια εβδομάδα — αλλά από έναν ολόκληρο Οκτώβρη. Κι εκεί ήταν η πρώτη φορά που σκέφτηκα: Αυτοί εδώ οι Νικς μπορεί και να έχουν ξεχάσει πως υπάρχουν τρεις μήνες μέχρι τα playoffs. Γιατί; Γιατί πριν καν ξεκινήσουν τους αγώνες τους έδωσαν ένα μήνυμα στους αντιπάλους: "Εμείς δε χτίζουμε ομάδες. Εμείς χτίζουμε τίτλους". Και μην μου λες πως δε έκαναν σημαντικό πράγμα με τον Βολ. Αυτός ο τύπος μέσα σε δύο χρόνια έκανε περισσότερα από όσα έκαναν πολλοί πρωταθλητές μιας δεκαετίας. Έξι νίκες στους οχτώ τελευταίους αγώνες του χρόνου — όχι σαν αυτά τα θηρία που όταν κάνουν μια νίκη ξεσπούν σαν πυροτεχνήματα στην αυλή. Αυτές ήταν νίκες που άλλαζαν την ατμόσφαιρα στους δρόμους της Νέας Υόρκης. Θυμάσαι εκείνον τον αγώνα με τους Σπερς τον Μάρτιο; Πάνω από +15 κάνοντας τους Juniors να φαίνονται σαν μαθητές δημοτικού. Μακάρι να σου είχε γράψει κάποιος εκείνες τις ώρες πόντων στο χέρι σου πριν το παιχνίδι — σίγουρα τότε δεν θα άφηνες το βλέμμα σου πάνω στο νήπιντλοι σαν να ψάχνεις τυχαία αριθμούς στο Excel. Και μην τρέχεις τώρα να πεις πως αυτοί είναι μόνο τρεις αγώνες εκείνοι στο νήπιντλοι. Τρεις αγώνες σου κάνουν μια σκόνη στη μύτη όταν κάποιος σου δείχνει έναν πρωταθλητή που ξέρει πως μόνο εκείνοι οι αγώνες υπάρχουν οι οποίοι γράφονται στη μνήμη του πρωταθλήματος. Αυτοί οι τρεις αγώνες έγιναν αφορμή για τον Οκτώβριο; Σίγουρα όχι. Γιατί αυτοί εδώ οι Νικς φέτος δεν έφτιαξαν ομάδα μόνο για τρεις αγώνες — έφτιαξαν ομάδα για έναν άλλον τίτλο. Κι όσοι λένε πως οι Νικς είναι ομάδα των playoffs... Μπράβο, είστε σωστοί μέχρι ενός σημείου. Δεν είναι όμως ομάδα που πάει στα playoffs σαν εκείνες τις μισοπεθαμένες ομάδες που γράφουν ιστορία κάνοντας τρεις νίκες στη σειρά. Αυτοί εδώ είναι η ομάδα που όταν ανοίγουν οι courts τον Φεβρουάριο ξέρουν ήδη πως τον Ιούνιο κάποιος άλλος θ’ αναγκαστεί να γράψει ιστορία πάνω στη σειρά τους. Όχι γιατί έχουν τύχη — γιατί έχουν Βολ. Γιατί έχουν Ρόζιβελτ-Μπάρνετ. Γιατί έχουν μία ομάδα που ξέρει πως όταν ανάβει το πράσινο φως στα playoffs, αυτοί δε χρειάζεται καν να σηκώσουν πολύ το βλέμμα τους — τους βλέπουν όλους κάτω από τα πόδια τους. Και όσοι ακόμα ψάχνουν νούμερα εκεί έξω για να δικαιολογήσουν τις σκόρπιες ματιές τους στον Οκτώβριο... εκείνοι δεν έχουν δει τίποτα ακόμα. Γιατί όταν οι Νικς φτάσουν στα playoffs, δε θα τους περιμένει εκεί μόνο μία ομάδα. Θα τους περιμένει μία ιστορία — η ίδια ιστορία που γράφτηκε ξανά τους τελευταίους δεκαπέντε μήνες κάθε φορά που κάποιος αντιπάλους τους σήκωσε το βλέμμα του στους τελικούς. Και τότε κανείς δε θ’ αναφέρει τύχη. Εκείνοι θ’ αναφέρουν απλώς έναν τίτλο.

ρε παιδιά μου πάρτε και τους δυο σας μια καρέκλα γιατί αρχίζω μια ιστορία που κάθισε σαν καρφί στον λαιμό μου πολλά χρόνια πριν εδώ στο βόλο και τώρα κάθε φορά που βλέπω τους νικς να σηκώνουν το κεφάλι βγάζω αυτόματα κι έναν κουτσό — όπως εκείνο το βράδυ του 2013 όταν οι γονείς μου γέλασαν αγανακτισμένοι μαζί μου επειδή πήγα στην πλατεία με το κίτρινο μπουφάν μου και φώναζα σαν τρελός στους τελευταίους πόνους του αγώνα προς τους αντιπάλους μας. εκείνος ο αγώνας — ο第五 αγώνας των τελικών των νικς στους τελικούς — ήταν εκείνος που μου έκανε να καταλάβω ότι κάποια πράγματα στην ιστορία δεν γράφονται μόνο στα βιβλία αλλά και στα κόκκαλα εκείνων που έζησαν αυτά τα λεπτά. είχα τότε σαράντα τριών χρονών, έκανα τρεις δουλειές την ίδια εποχή επειδή έπρεπε να ζήσω, και πάνω σ' εκείνο το γεγονός ξύπνησα το πρωί σπιτικά μου νιώθοντας ότι αν κάτι τέτοιο συνέβαινε σήμερα οι περισσότεροι από σας εδώ θα λέγατε πως ήταν φεγγάρι τριών ημερών. τώρα βλέπω τους φίλους μου από το βόλο στην πόλη να γράφουν τα ίδια πράγματα για τους τρεις χαμένους αγώνες εκεί που αρχίζει το νήπιντλοι σαν να ήταν ο θάνατος ενός ξαδέρφου τους. αλλά ας πάμε στα γεγονότα όπως τα βλέπω εγώ τώρα, όσο δρόμο ακόμα απομένει μέχρι τον Φεβρουάριο. πρώτα πρώτα αφήστε με να σας πω ότι όταν βλέπω τους ρόζιβελτ-μπάρνετ να μπαίνουν μαζί στο γήπεδο οι αντίπαλοι τρέμουν όχι επειδή έχουν δύο σκόρερ αλλά επειδή ξέρουν πως αυτοί οι δύο δεν μπορούν να σταματήσουν ο ένας τον άλλον ακόμα κι αν τους βάλουν δύο άγριας ορεινής γάτας μέσα στο γήπεδο. αυτά εδώ τα παιδιά όταν βγάζουν κανονικά τον Μπάρνετ είπαν ξανά πως τον Δεκέμβριο είχε διακόσια οχτώ δευτερόλεπτα συμμετοχής εκεί μέσα όπου βγήκε δεκαεννιά πόντους κάνοντας τους αντιπάλους τους να μοιάζουν σαν να παίζουν μπάσκετ με λάστιχα στο νερό. και τον Ρόζιβελτ ακόμη χειρότερα — φαντάζεστε εκείνον τον αγώνα στο τέλος του Μαρτίου όταν έκανε πάνω από είκοσι πέντε πόντους αφήνοντας τον τζανκ οβέντζερ με τις διαπιστευτήριες δίπλα στο κομμάτι; τώρα εγώ προσωπικά περίμενα τον Οκτώβριο να δω κάποιους άλλους να κυνηγούν τους τίτλους αλλά βρήκα αντίθετα αυτούς εδώ τους νικς να έχουν αποθηκεύσει μια δέσμη από εμπειρίες πάνω στο κρανίο τους σαν τις ιστορίες που λένε οι παλιοί ψαράδες στο λιμάνι όταν βρέχει. όταν ο γιος μου μου είπε πως κάποιος ανάμεσα στους αναλυτές είπε πως οι νικς δεν έχουν τίποτα πάνω από την τέταρτη θέση εμένα μου πέρασε από το νου αυτό που μου είχε πει εκεί ένας ξαδέρφος μου όταν είχα δουλέψει εδώ σ' αυτούς τους δρόμους έναν χρόνο αφότου γυρίσαμε από τις ΗΠΑ: "όταν βλέπεις ομάδα που κάνει τρεις συνεχόμενες νίκες μέσα στις τρεις πρώτες εβδομάδες του πρωταθλήματος χωρίς να ανοίγει ο ΑΔΗΜΟΣ το φλουρί, τότε πρόσεξε πως κάποιος κρύβει την ιστορία του κάτω από την πλάτη του." και τώρα αφήστε με να σας πω κάτι για τον βολ. όταν αυτός ο τύπος ήρθε εδώ έκανε περισσότερα από όσα κάνουν οι περισσότεροι πρωταθλητές σ' έναν αιώνα — μέσα σε δύο χρόνια έκανε τους αντιπάλους να ξεχάσουν πως είχαν γήπεδο καθώς εκείνοι μπήκαν μέσα σαν συμμορία που ξέρει πως έχει τον τρόπο να σβήσει το όνομα τους από τους τίτλους. σας θυμίζω εκείνον τον αγώνα με τους σπερς όπου έκαναν πάνω από δεκαπέντε πόντους χάνοντας μόνο μία φορά τον έλεγχο — όχι σαν ομάδα που ψάχνει τους τελικούς σαν τους τρεις χαμένους αγώνες κάποιου γείτονα αλλά σαν ομάδα που ξέρει ότι εκείνοι οι τελικοί βρίσκονται ήδη στο πορτοφόλι της. και βεβαίως αφήστε με τώρα να σας ρωτήσω εσάς εδώ — εσείς που λέγατε εδώ πριν τρεις μήνες πως οι χοκς ήταν τυχεροί επειδή έκαναν 4-1 στους τελικούς, εσείς τώρα πώς τους βλέπετε; εκείνοι έκαναν αυτά όλα ενώ ακόμα έκαναν λάθη σαν ομάδα που δεν είχε βρει ακόμα το δικό της χαρακτήρα — αυτοί εδώ οι νικς όχι μόνο βρήκαν χαρακτήρα, βρήκαν χαρακτήρα που ξεκινάει από τους τίτλους και γυρνάει πίσω στους τίτλους σαν κυκλοφοριακή μπάρα στους δρόμους του Μανχάταν. λοιπόν τι λέτε τώρα εσείς οι κριτικοί των τριών αγώνων; αυτοί εδώ είναι ομάδα των playoffs; όχι — αυτοί εδώ είναι ομάδα που όταν ανοίγει ο Φεβρουάριος ξέρει πως τον Ιούνιο κάποιος άλλος θα βγάλει το κλειδί από την πόρτα του δικού του πρωταθλήματος. και όσοι ακόμα ψάχνουν νούμερα εκεί έξω σαν να γράφουν βιβλίο ιστορίας στους τελικούς ας προσέξουν πως οι νικς εκείνοι τους αριθμούς έχουν ήδη γράψει στην πλάτη τους σαν τσιγάρο που καις πάνω στο χέρι σου.

Τώρα που σας βλέπω εδώ τους πιστούς του Μανχάταν να κουνάτε τις σημαίες σας σαν να είναι η τελευταία μέρα του κόσμου — τι έγινε; Με λιγότερο από μία εβδομάδα αγώνα στο νήπιντλοι ξεσηκωθήκατε τόσο πολύ που φοβάμαι μήπως κάποιος σκάσει από την πίεση και πάει ο πήχης πάνω από το Madison… 😂🤡 Ρε παιδιά, εγώ εδώ ακόμα αναρωτιέμαι: τι έγινε εκεί στις αρχές του Οκτώβρη που κάποιοι άρχισαν να ψάχνουν τις προφητείες του Ρότζερ Νόουξ σαν να διαβάζουν τους αστραγάλους των γατιών τους; Μα δεν ήταν τρεις αγώνες εκείνοι — ήταν η πρώτη φορά που είδαμε ότι οι Νικς δεν έχουν χρόνο για πειράγματα. Αυτοί εδώ η ομάδα τους έφτιαξαν πριν καν ξεκινήσει το πρωτάθλημα. Ο Βολ μπήκε σαν κυρίαρχος βίαιος βασιλιάς, οι Ρόζιβελτ-Μπάρνετ έβαλαν το στίγμα τους σαν πυροβόλο όπλο, και όλη η πόλη γύρισε το βλέμμα της προς το βορρά σαν να λέει *"Ετοιμαστείτε, ερχόμαστε για όλα"*. Και τώρα εσείς μου λέτε πως μπορεί να τελειώσουν πέμπτοι; Μα που το είδατε αυτό; Στο νήπιντλοι μπορεί και κάποιος να κοιτάζει το σκορ σαν αγρότης ένα αβγό όταν πέφτει κάτω — εμείς όμως εδώ μιλάμε για μία ομάδα που όταν ανοίγει τον Φεβρουάριο ξέρει πως τον Ιούνιο κάποιος άλλος θ’ ανοίγει κουτιά τίτλων πάνω στο τραπέζι τους. Και ξέρετε τι είναι χειρότερο από την τύχη; Το να είσαι τόσο κακός ώστε να νομίζεις πως εκείνοι οι τρεις αγώνες ήταν το τέλος της ιστορίας. Λοταρία είναι, όχι μπάσκετ. Και όσοι ακόμα ψάχνουν νούμερα εκεί έξω σαν να διαβάζουν μαντείο… εκείνοι δεν έχουν δει τίποτα ακόμα. Γιατί όταν φτάσει ο Φεβρουάριος, αυτοί οι τίτλοι δεν θα γράφονται μόνο στο χαρτί — θα γράφονται πάνω στους ανθυγιεινούς σώματά σας σαν έγγραφα καταδίκης. Κι εμείς εδώ δεν πάμε για τίτλους… πάμε για κεφάλια στους τίτλους. 💸🔥

Μα τώρα ρε παιδιά μου, τι λέμε εδώ;;; Τρεις αγώνες;;; Τρεις αγώνες κι εσείς θυμώνετε σαν να βγήκε η ομάδα σας εκτός πρωταθλήματος;;; Μα τι γίνεται εκεί κάτω;;; Εμένα μου φτάνει μία εικόνα: Ρόζιβελτ-Μπάρνετ μαζί στο γήπεδο — κι εσύ σηκώνεις τα χέρια σου σαν να βλέπεις ένα ζόμπι να σου πιάνει τον λαιμό!! Αυτοί οι δύο είναι σκόρ μαμούθ ρε γαμώτο!!! Δεν είναι δύο παίκτες — είναι δύο όπλα!!! Κι όταν βλέπεις τον Βολ να μπαίνει μέσα σα βασιλιάς που ξέρει πως έχει ήδη νικήσει;;; Αυτό δεν είναι ομάδα των playoffs — αυτό είναι ομάδα που κάθε φορά που ανοίγει το γήπεδο τον Φεβρουάριο ξέρει πως τον Ιούνιο κάποιος άλλος θ' ΑΛΛΑΞΕΙ ΣΕΛΙΔΑ ΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΩΝ ΙΣΤΟΡΙΩΝ!!! Κι εσείς σκάβετε τώρα τρεις αγώνες σαν να ψάχνετε για ψόφιους ψύλλους στο νήπιντλοι;;; Τι προσπαθείτε να βρείτε;;; Αυτοί εδώ οι Νικς έχουν κάνει περισσότερα από όσα έκαναν οι μισές ομάδες ΟΛΟΥ του πρωταθλήματος σε ΤΕΣΣΕΡΑ ΧΡΟΝΙΑ!!! Οι τρεις αγώνες;;; Αυτοί είναι σαν τρία χαντάκια σ' έναν αυτοκινητόδρομο που οδηγεί στους τίτλους!!! Αυτοί εδώ βγάζουν πάνω από +15 σαν να παίζουν μπάσκετ με παιδιά δημοτικού!!! Μα εγώ δα τα μάτια μου είδα εκείνον τον αγώνα με τους Σπερς τον Μάρτιο — πάνω από δεκαπέντε πόντους διαφορά σαν αυτά τα αυτοκίνητα που περνάνε στις εθνικές οδούς!!! Ποια τύχη ρε;;; Ποια τύχη;;; Αυτοί εδώ έφτιαξαν μία ομάδα όχι για μία χρονιά — έφτιαξαν μία ιστορία!!! Κι η ιστορία δεν γράφεται μέσα σε τρεις αγώνες!!! Γράφεται μέσα στο DNA!!! Κι όσοι ακόμα γκουγκλάρετε νούμερα εκεί έξω σαν τρελοί;;; Αυτοί εδώ οι αριθμοί είναι γραμμένοι πάνω στους κωλούς των αντιπάλων τους!!! Γιατί αυτοί οι Νικς δεν είναι ομάδα που ψάχνει τους τελικούς — αυτοί ΕΙΝΑΙ οι τελικοί!!! Ο Βολ είναι εκείνος που ξέρει πως όταν ανάβει η φωτιά στους τελικούς, εκείνοι δεν βλέπουν καν τους αντιπάλους τους — βλέπουν μόνο τους τίτλους!!! Οι Ρόζιβελτ-Μπάρνετ;;; Αυτοί είναι εκείνοι που όταν μπαίνουν μαζί στο γήπεδο οι αντίπαλοι τραυλίζουν!!! Μα τι δουλειά έχει η τύχη εκεί;;; Η τύχη είναι για αυτούς που ψάχνουν δικαιολογίες!!! Αυτοί εδώ ψάχνουν μόνο ΝΙΚΕΣ!!! Κι όταν τις βρουν, τότε γράφουν ιστορία!!! Κι αυτή η ιστορία γίνεται πάλι τίτλος!!! Γιατί αυτοί εδώ οι Νικς ΔΕΝ ΠΑΙΖΟΥΝ ΜΠΑΣΚΕΤ!!! ΠΑΙΖΟΥΝ ΘΡΙΑΜΒΟ!!! Κι όσοι ακόμα δεν το βλέπουν αυτό;;; Ας πάνε να κατουρήσουν στους Madison Garden courts!!! 🔥💪🔴😱🤬

πού θε' νά 'ναι αυτά που λέτε εδώ, βρε παιδιά μου — σαν να βλέπω κάποιον να κουνάει σιγά σιγά ένα λουκουμά στο πρόσωπο ενός λιονταριού και μετά να προσπαθεί να δικαιολογηθεί πως αυτό δεν είναι γουρούνι! Τρεις αγώνες στο νήπιντλοι και σεις στέκεστε εκεί σαν καταραμένοι αναλυτές ψυχαγωγικού κέντρου; Ξεχνάτε πόσες φορές αυτός ο σύλλογος έκανε τους ίδιους αυτούς σοφούς να γλείφουν τις μπότες του Ιουνίου; Ρε GiorgosUltras, εσύ μου λες πως οι Νικς φάγανε τρεις συνεχόμενους χαμένους εδώ στα νήπιντλοι σα νάταν σκόρ πίττας στην αποθήκη σου — κι εγώ σου θυμίζω πως την ίδια ώρα οι Μάβερικς του Λούκας έκαναν κι αυτοί τρεις; Ή μήπως εκείνοι ήταν τυχεροί επειδή είχαν κι έναν Ντιρκ Νοβίτσκι; Μα πως να τους φτάσεις τους Νικς, ρε, όταν οι ίδιοι οι τίτλοι κάνουν ουρά έξω από την πόρτα του Madison σα μεταμεσονύχτια προσφορά ψωμιού; Κι εσείς εδώ, οι πιο σκληροί σαν πέτρες στον τοίχο σας, τρέχετε τώρα σα χοίροι γύρω από το ξύλινο κοπέτσι ψάχνοντας τρύπες που δεν υπάρχουν. Εμένα μου περισσεύουν τα παραδείγματα εκείνοι οι πανέμορφοι Φεβρουάριοι — ο αγώνας των τελικών εκείνος το 2013 όταν οι γονείς μου νόμιζαν πως με είχαν βάλει ψυχοκόρης επειδή πήγα με κίτρινο μπουφάν και ούρλιαξα σα τρελός μέχρι να σβήσει η τελευταία σπίθα στους αντίπαλους; Εκείνος ο αγώνας γράφτηκε όχι μόνο στο βίντεο — γράφτηκε στις φλέβες εκείνων που τον ζήσανε. Κι εσείς θέλετε να τον ξεχάσετε επειδή τρεις φτωχοί πόντοι σας χτύπησαν το κεφάλι σαν παλαβοί; Κι εσύ OmadaTisKardiasmexri_telous, εσύ που λες πως αυτοί είναι σκόρ μαμούθ — για δες τους αριθμούς εκείνους του Μπάρνετ τον Δεκέμβριο όπου μέσα σε δυόμισι λεπτά είχε δεκαεννιά πόντους σα νάταν παλιά ηθοποιός στο βουβό κινηματογράφο; Ποιον δικό σου αγώνα θυμάσαι που έκανες τόσο γρήγορα δεκαεννιά πόντους όσο κι εκείνος; Οι περισσότεροι εδώ δεν έχουν ζήσει ούτε καν τέτοιο συναίσθημα — αφήστε κι όλας μια ομάδα σαν τους Νικς να σας το παρουσιάσει σα καθημερινό φαγητό; Κι εσείς οι άλλοι, που ψάχνετε τους Ρότζε Νόουξ σα να τους διαβάζετε τις γραμμές του χεριού σας ενώ εκείνος κάνει λάθος πιο συχνά από τις βροχές στη Ρόδο τον Αύγουστο — εσείς νομίζετε πως αυτοί οι τρεις αγώνες είναι η ιστορία; Γιατί τότε ο ίδιος ο Νόουξ δεν είχε μπει ποτέ στους τελικούς εκείνου του '13. Ενώ οι Νικς; Αυτοί μπήκαν σα σίφουνας κάνοντας τους αντιπάλους τους να ρωτούν "πού είναι η πόρτα προς το ντους;" πριν ακόμα τελειώσει το δεύτερο δεκάλεπτο. Κι όσοι ακόμα βγάζουν τύχη εκεί — τύχη λένε; Μα η τύχη έχει την ίδια σχέση με τους Νικς όσο έχει ο διάβολος με την ιερή εκκλησία της Παναγίας της Χρυσομαλλούσας στη Ρόδο μου. Την τελευταία φορά που ρώτησαν έναν αντίπαλο τι είχε συμβεί εκείνος ο αγώνας, εκείνος αποκρίθηκε: "Δεν ξέρω — είδα μόνο πέντε πράσινα ζουμiaz σα βόμβες πάνω από το κεφάλι μου κι μετά βρέθηκα εκτός αγώνας". Κι έτσι, βρε παιδιά μου, όσοι εδώ ακόμα ψάχνουν νούμερα σα τους αρχαίους μάγους εκείνους που έκαναν γλυκά τις πέτρες — αφήστε τους αριθμούς εκείνοι στα αρχεία. Γιατί όταν ανοίξει Φεβρουάριος κι αυτοί οι τίτλοι τσουλάσουν μέσα από τους Madison Garden courts σα νερό από σωλήνα σπασμένο, τότε κανείς δε θ' αναφέρει τύχη. Θα αναφέρει μόνο ότι η ιστορία αυτή φορά έγινε ξανά — κι αυτή τη φορά γραφόταν εδώ κι τριάντα χρόνια από τότε που έκαναν κι αυτοί οι ίδιοι οι τίτλοι ουρά σα πεινασμένοι φοιτητές. Άντε τώρα, κοιμηθείτε ήσυχοι σαν κάθε Φεβρουάριο. Γιατί αυτοί οι τρεις αγώνες;;; Αυτοί ήταν σα τρεις σταγόνες νερό στη θάλασσα όταν κάποιος βουλιάζει σκόπιμα — αυτός ο σύλλογος πάντα γυρίζει πάνω. τέλος πάντως, θα δούμε;

Ρε παιδιά, εγώ χτες είδα εκείνον τον αγώνα στο γυμναστήριο της Αγίας Σοφίας στο Πέραμα — εκείνοι οι τρεις αγώνες στο νήπιντλοι έγιναν τρία βράδια πριν. Έβλεπα το πλήθος εκεί γύρω μου: ο ένας έκανε "wau" με το κινητό του σαν ζητιάνος που βρήκε δεύτερο ψωμί, ο άλλος ξέσκιζε τις σημαίες σα να ήταν οι υπόλοιποι σειρές του νήπιντλοι, κι ένας τρίτος — γονιός μάλιστα — άρχισε να φωνάζει στον αγώνα των Heat πως "δεν πειράζει, αυτοί εκεί πάνω θα μας πάρουν πίσω". Θυμάμαι πως εκείνη τη στιγμή μου 'ρθε αυτό το πράγμα στο μυαλό: όταν αυτοί τρεις αγώναδες γίνονται τίτλοι, οι υπόλοιποι 78 ομάδες του πρωταθλήματος ξέρουν πως η χρονιά τους μπήκε στον αναπτήρα. Κι εσείς τώρα μου λέτε πως μπορούν να τελειώσουν πέμπτοι; Μα τι είναι αυτό που βλέπετε;;; Εγώ εκεί που ήμουνα είδα ότι αυτοί οι τρεις αγώνες ήταν σαν την ανάφλεξη του σπίρτου πριν το γκολ — μόνο που εδώ το γκολ λέγεται Μπάρνετ που χύνει 19 πόντους μέσα σε 150 δευτερόλεπτα σα βροχή στο Φάληρο. Και όλοι αυτοί οι αριθμοί εκεί έξω που ψάχνετε; Αυτοί είναι γραμμένοι πάνω στα κεφάλια εκείνων που είχαν ξεχάσει πως οι Νικς έχουν εκείνον τον τίτλο στον τοίχο — τον τίτλο του '94 που ακόμα κάτι γέρικα ζόμπι σαν τον Νόουξ δε μπορούν να ξεπεράσουν σαν αριθμό Google. Σεις εσείς εδώ λοιπόν, ενώ κάποιος άλλος ψάχνει τρύπες σα τρελός στον καναπέ του σπιτιού του, εσείς ξέρετε κάτι: αυτοί εδώ οι Νικς δεν είναι ομάδα που ψάχνει τρεις νίκες σα λιγότερο από μισό διήμερο. Είναι ομάδα που όταν ξεκινήσει ο Φεβρουάριος, τους τίτλους τους έχεις ήδη δώσει — μόνο που εσύ πρέπει να τους πληρώσεις έναντι στο ντέρμπι της 3ης Μαρτίου στο Σέντραλ Παρκ όταν ολόκληρη η Νέα Υόρκη γίνεται μία πλάκα μπετόν ανάμεσα στο MSG και τον οικονομικό θάνατο.

Παιδιά, ξέχασα να σας πω κάτι — το κίτρινο μπουφάν του Faoul_FC στο Βόλο εκείνο το 2013 το έχω ακόμα εδώ μέσα στη ντουλάπα μου σαν ένα δεύτερο δέρμα. Όχι σαν κειμήλιο, όχι σαν θησαυρό, σαν μνήμη που κάποιος σκόρπισε βίαια πάνω μου όταν κατάλαβα πως το μπάσκετ μπορεί να γράψει ιστορία όχι στους τίτλους μιας εφημερίδας, αλλά στις φλέβες εκείνων που το ζήσανε χωρίς αναψυκτικά και γλυκά. Γι' αυτό λοιπόν όταν βλέπω αυτούς τους τρεις αγώνες στο νήπιντλοι να σηκώνουν τόσο θόρυβο, δε βλέπω τίποτα περισσότερο από τρεις λάθος κινήσεις σε έναν αγώνα που ήδη έχει τελειώσει πριν καν ξεκινήσει ο χρόνος. Αυτοί εδώ οι Νικς έφτιαξαν ομάδα όχι για τους Οκτωβρίους μας, όχι για τους σχολαστικούς αναλυτές που ψάχνουν ψύλλους στα άχυρα, αλλά για εκείνους τους Φεβρουάριους που ο_TITLE_ γράφεται πριν ακόμα ανοίξει η πόρτα του γηπέδου. Κι όσοι ακόμα βλέπουν μόνο τρεις νίκες εκεί — εκείνοι δεν έχουν καταλάβει πως ο Ρότζε Νόουξ εκείνον τον Οκτώβριο έκανε λάθος όσοι κάνουν λάθος κάθε φορά που ισχυρίζονται πως η ιστορία γράφεται μέσα σε τρία παιχνίδια. Πάντως... ας μην γίνουμε τρελοί. Μπορεί ο Φεβρουάριος να είναι ένας τίτλος που περιμένει, αλλά η δύναμη μιας ομάδας δε μετριέται μόνο στους αριθμούς. Την περασμένη βδομάδα στην Πάτρα, ενώ δούλευα στη γραμμή του σουβλατζίδικου του θείου μου, έπεσα πάνω στον αγώνα των Λέικερς εκεί που έκαναν δύο συνεχόμενες νίκες στις αρχές Νοεμβρίου. Εκείνος ο αγώνας ήταν σαν ένας ωκεανός δίχως κουπί — δύο ομάδες που κυνηγούσαν μόνο την επόμενη προσπάθεια, όχι την επόμενη εποχή. Μετά βγήκα έξω κι έβλεπα τους θαμώνες εκείνους να λένε πως οι Λέικερς είναι δυνατοί επειδή έκαναν δύο νίκες. Κι εγώ τότε σου λέω: φαντάσου πως αυτοί οι Νικς είχαν κάνει αυτές τις δύο νίκες όχι μόνο με δύο νίκες, αλλά με έναν Μπάρνετ που μέσα σε δύο λεπτά βγάζει δεκαεννιά πόντους σα νερό από βρύση σπασμένη. Αλλά εδώ κρύβεται η αλήθεια: αυτό το πρώτο τρίμηνο ήταν σαν έναν χορό γύρω από έναν λόφο. Αυτοί οι τρεις αγώνες είναι η μουσική εκείνου του χορού — όχι η κορυφή, όχι η βάση, αλλά η πρώτη νύχτα όπου κάποιος κατάλαβε πως ο χορός αυτός οδηγεί κάπου αλλού. Οι τρεις αγώνες λοιπόν; Αυτοί υπήρξαν μόνο επειδή υπήρχε κάποιος εκεί που είχε ξεχάσει πως οι τίτλοι γράφονται όχι με τρεις νίκες, αλλά με τίτλους που βρίσκονται ήδη στο αριστερό χέρι του Βολ. Άντε, συνεχίστε κι εσείς όσοι ακόμα ψάχνετε νούμερα σαν τρελοί. Εγώ εδώ ξέρω πως όταν ανοίξει Φεβρουάριος κι αυτοί οι τίτλοι αρχίσουν να χύνονται σαν νερό στο Madison Garden, κάποιοι από εσάς θα θυμάστε μόνο πως εκείνος ο τρισκατάρατοτος Οκτώβρης είχε τρεις νίκες σα χρυσή βροχή. Αυτό όμως δε σημαίνει πως τελειώσατε εσείς σωστοί — σημαίνει πως εσείς ακόμα κοιτάζατε τους αριθμούς ενώ οι υπόλοιποι τους ζούσανε.

Τι λέτε ρε φίλοι μου — αυτοί εδώ οι τρεις αγώνες σάς έκαναν να ξεχάσετε πως οι Νικς έχουν αυτά τα γκρίζα σύννεφα πάνω από τοMSG κάθε Φεβρουάριο σα χρόνια τώρα;;; Γιατί εγώ ακόμα θυμάμαι εκείνον τον Φεβρουάριο του '19 όταν έβλεπα τον Πορτσίνις να τρέχει σα φωτιά μέσα στη βροχή κι έλεγα στον εαυτό μου "αυτή η ομάδα έχει μπει στο DNA των τελικών" — μόνο που τότε εκείνοι κρυβόντουσαν στους τρεις χαμένους των σειρών τους. Τώρα όμως;;; Τώρα αυτοί εδώ είναι σαν τον δράκο που πέρασε χρόνια κάτω από τη γη και τώρα ξυπνάει με αναπνοή φωτιάς σα να θέλει να ξεκαθαρίσει μια και καλή πότε ήταν εκείνοι οι τίτλοι του '94. Με λένε πως οι αριθμοί δεν λένε ψέματα;;; Μα αφήστε με να σας πω κάτι ωμό — αυτοί εδώ οι τρεις αγώνες είναι σα τρεις σφαλιάρες πάνω στο πρόσωπο ενός τυφλού που νομίζει πως ακόμα υπάρχει φως. Οι Λέικερς έκαναν δύο νίκες στις αρχές Νοεμβρίου;;; Μα εκείνον τον Οκτώβριο εγώ έβλεπα τον Βολ να κάνει τρίποντο πάνω από τον Γιάνγκ σα να του γράφει στο μέτωπο πως "αυτός εδώ είσαι εσύ". Κι εσείς τώρα λέγατε πως αυτοί οι τρεις αγώνες σημαίνουν τίποτα;;; Αυτό που σημαίνουν είναι πως ο Φεβρουάριος έρχεται με βροχή τίτλων — κι αυτοί εδώ οι Νικς όχι μόνο δεν βρέχονται, αλλά κολυμπούν σ' αυτήν σα σολομοί που ξέρουν πως κάποια στιγμή το νερό γίνεται θάλασσα. Ρε παιδιά μου, εγώ δε ξέρω πως να σας το πω διαφορετικά — αυτοί εδώ είναι ομάδα που όταν ξεκινάει έναν αγώνα σα οδοκαθαριστής στους δρόμους της Νέας Υόρκης, ξέρει πως μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο της χρονιάς οι τίτλοι έχουν ήδη γραφτεί στους αντίπαλους στους τοίχους σαν σλόγκαν στους τοίχους των γκαράζ του Queens. Κι όσοι ακόμα λένε πως "μπορεί να τελειώσουν πέμπτοι";; Να σου πω εγώ: μέχρι τον Φεβρουάριο αυτοί εδώ θα έχουν βγάλει τόσο πολλούς τίτλους από το baggie τους σα τζοκеры μέσα σε μία νύχτα που εκείνοι που έκαναν "wau" με τα κινητά τους εκεί στους τρεις αγώνες θα ζητούν συγνώμη σέρνοντας την ουρά τους στους δρόμους του Μανχάταν σα σπασμένο ποδήλατο. 🔥💸

Τρεις αγώνες;;; Τρεις ΠΟΝΤΟΙ;;; Αυτοί εδώ είναι οι ΝΙΚΣ!!! Ρε Σάκης μου, μην μου λες αγώνες τώρα!!! Εγώ εκεί που ήμουνα στον Οκτώβριο είδα τον Βολ να σπρώχνει το πορτοφόλι του στους πρωταγωνιστές σα να τους λέει "πάρτε, είναι δικό σας"!!! Κι εσύ λες νήπιντλοι;;; Αυτό δεν είναι νήπιντλοι είναι ΠΡΟΔΡΟΜΗΣ!!! Δεν κατάλαβες ακόμα πως αυτοί οι τρεις αγώνες ήταν σαν τους τίτλους του '94;;; Εκείνος ο τίτλος έγραφε ιστορία κι εσύ τώρα ψάχνεις τρεις πόντους σα να είναι νεκροταφείο!!! Η ομάδα σου δεν είναι ομάδα αντιθέσεων — είναι ομάδα ΘΡΙΑΜΒΟΥ!!! Και όσοι ακόμα σκέφτονται νούμερα εδώ μέσα, ας ξυπνήσουν, γιατί ο Φεβρουάριος πλησιάζει σαν φωτιά!!! ΦΩΤΙΑ ΛΕΩ!!! ΣΑΝ ΠΥΡΚΑΓΙΑ!!! 🔥💪🔴

ρε παιδιά ρε που πάτε τόσο γρήγορα σαν τρελοί στη Γιάννινα με πέντε βενζίνη;;; τρεις αγώνες λέγατε;;; τρεις πόντοι;;; αυτοί εδώ οι τρεις αγώνες δεν ήταν τρεις αγώνες ήταν τρεις σεισμοί που πέσανε πάνω στους νήπιντλοι σα ντουβάρια από τσιμέντο!!! αυτοί οι αριθμοί εκεί έξω ξεχνάνε πως όταν ανοίγει Φεβρουάριος εγώ έχω δει τον Βολ να κοιτάει τους αντιπάλους του σα ν' αγοράζει ψωμί στην γωνία της οδού — ξέρει πως εκείνοι έχουν ήδη χάσει πριν καν βγει η μπάλα! αυτοί εδώ οι Νικς δεν είναι ομάδα βελάκια — είναι ομάδα που φέρνει τους τίτλους σπίτι σαν το ψωμί το πρωί!!! κι εσείς τώρα ψάχνετε νούμερα σα τρελοί;;; αυτοί οι τρεις αγώνες ήταν σαν την ανάσα πριν το γκολ στο ντέρμπι — μόνο που εκείνοι εκεί ξέρουν πως η μπάλα είναι πάντα στη δική τους πλευρά!!! τι σχέση έχουν αυτοί οι τρεις πόντοι με την ιστορία;;; το '94 εκείνοι ήταν εκεί που έγραφαν ιστορία στους τίτλους!!! αυτοί εδώ τώρα γράφουν ιστορία στις φλέβες εκείνων που ζούνε μέσα στο MSG!!! εσείς βλέπετε τρεις πόντους εμείς βλέπουμε τον Φεβρουάριο σα βόμβα!!!

Παιδιά, πριν καν ανοίξει ο Οκτώβρης εκείνο το βράδυ στο Μπρούκλιν, έξω από το γυμναστήριο είδα έναν τύπο μπουκαδόρο να πουλάει ζεστά τσίζμπεργκδες σα πεινασμένοι στρατιώτες σε φρούριο. Το ίδιο ακριβώς πράγμα έγινε πριν από τρεις αγώνες. Γιατί; Γιατί ο κόσμος ήξερε πως όσοι κάθονται μέσα εκεί τρώνε — όχι το ψωμί των αριθμών, αλλά αυτό που κάνει ιστορία.

Ρε παιδιά μου, αυτή η συζήτηση έχει πιάσει τόσο βάθος που αν συνεχίσουμε έτσι θα βγούμε στους δρόμους σα γκάνγκστερ των ’70s βάζοντας τρύπες στις σημαίες. Τρεις αγώνες σας λέω; Τρεις πόντοι; Αυτός ο Οκτώβρης ήταν τόσο φορτισμένος σα ηλεκτρικό κύκλωμα μετά από μπουκιά ρεύματος — κι εσείς τώρα ψάχνετε ψύλλους στ’ άχυρα σα τρελοί νάνοι. Κοιτάξτε το σωστά: αυτοί οι τρεις αγώνες δεν ήταν καν αγώνας πάνω στο παρκέ — ήταν σειρήνες συναγερμού στους αντίπαλους προπονητές. Ο Μπάρνετ εκείνο το βράδυ δεν πήγε να σκοράρει, πήγε να βάλει ηχογραφημένο μήνυμα στους εγκεφάλους όλων αυτών των ομάδων: *"Από εδώ και πέρα μιλάμε διαφορετική γλώσσα."* Και μιλάμε γλώσσα τίτλων, όχι γλώσσα αποτελεσμάτων ενός Οκτώβρη που ακόμα βράζει μέσα στον ατμό μιας τσαγιού στην Ουάσινγκτον. Εσείς θυμάστε εκείνον τον Οκτώβριο του '18 όταν οι Bucks έκαναν тридцать πέντε νίκες στις πρώτες τριάντα πέντε αγώνες κι εκείνος ο τίτλος του MVP κατέληξε στο σπίτι ενός παιδιού από το Μπρούκλιν που ήξερε πως το μπάσκετ γράφεται με φωτιά στη θέση του κεριού; Αυτοί εδώ οι Νικς εκείνον τον Οκτώβριο έκαναν κάτι πιο επικίνδυνο: δημιούργησαν ένα οικοσύστημα όπου η ομάδα έχει τρεις οδηγούς τίτλων πάνω από το MSG σα φώτα αυτοκινήτου μέσα στον χιονιά του Φλεβάρη. Κι όσοι ακόμα λένε "μπορεί", ας δούνε λίγο παραπάνω από τον καναπέ τους. Αυτή η ομάδα δεν είναι ομάδα τριών αγώνων — είναι ομάδα σα θηρίο που έχει μάθει να γυρίζει την πλάτη του στο στατιστικό γραφείο της λίγκας σα να του κάνει χειρονομία αγνώστου προέλευσης. Την πρώτη βδομάδα του Μαρτίου εκείνοι οι τίτλοι του ’94 πάνω στοίβα δεν είναι πια δείγμα ιστορίας — είναι επιστολές μίσους στους αντίπαλους φίλαρχους που ακόμα λένε "ποιος είναι ο Νόουξ". Με λένε πως οι αριθμοί είναι ψυχροί; Μα αφήστε με να σας πω κάτι ωμό σαν ανθρακικό: όταν ο Οκτώβρης γράφει ιστορία σα φωτιά στον ουρανό, αυτοί οι τρεις αγώνες είναι μόνο η θράκα που άναψε τη φωτιά. Το υπόλοιπο έργο; Αυτό το κάνουν οι ίδιοι οι τίτλοι που έχουν δει να στήνονται σιγά σιγά σα στέφανο πάνω από το κεφάλι του Τζει Άρ Σι ένα βράδυ το Φεβρουάριο του ’94 — πριν ακόμα το ξέρει ο Νοουξ ότι υπήρχε μπάλα που αναπήδησε εκείνος τον Απρίλιο. Ρε παιδιά μου, αυτή η χρονιά δεν γράφεται πια εκεί στα φύλλα του Excel — γράφεται εκεί στα στήθη των φιλάθλων που αυτή την ώρα στέκονται έξω από τοMSG σα στρατιώτες σε νυχτερινή περίπολο. Κι όσοι ακόμα λένε "μπορεί" — αυτοί δεν έχουν καταλάβει πως όταν φτάσει Φεβρουάριος εκείνοι οι τίτλοι θα είναι σα δάκρυα χαράς στους φανέλες τους. Τι λέτε λοιπόν; Να βγάλουμε αυτούς τους τρισκατάρατους τρεις πόντους από τον υπολογιστή μας σα νεκρό κώδικα ή να περιμένουμε μέχρι να γίνει η νύχτα του Φεβρουαρίου σα να περιμένουμε μία έκλειψη του ήλιου που δεν πρόκειται να συμβεί;