Οι Νικς ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΣΤΟΝ ΒΟΥΤΣΗ; Γιατί τόσοι μεγάλοι οπαδοί γράφουν σαν να…

Πάλι εμείς στο ίδιο γλέντι — κάποιοι βγάζουν σάπιο ψάρι και άλλα βγάζουν επίχρισμα διάφανης χαράς. Αυτή η ομάδα δεν είναι ούτε πρωταθλήτρια ούτε ομάδα τρίτης κατηγορίας· είναι η δική μας ομάδα, αυτός είναι ο κανόνας, το περίμενε αυτό λοιπόν. Ποιος είπε πως οι Ράτζερς ήταν πρωταθλητές πριν τους Τζόκερς; Αυτοί έγιναν πρωταθλητές επειδή έπαιξαν σαν ομάδα ατόμων που ξέρουν ότι την μπάλα την πιάνεις όταν την δώσεις πρώτα σωστά. Αυτό λείπει εδώ: κανείς δε δίνει ευθύς αμέσως, όλοι ψάχνουν τον gross armenian muscle που θα κάνει το show. Μα ο ρόστερ των Νικς δεν είναι συλλογή αστέρων από ταινία sci-fi· είναι άτομα που ακόμα μαθαίνουν πότε να περάσουν και πότε να κάνουν bucket. Αυτός ο Τόμας πως κάνει όλα αυτά τα επεισόδια σα σαπουνοπεραστικός πρωταγωνιστής; Ο Μπαρνς ξέχασε ήδη πως είναι 37 ετών και πάει για σούβλα; Που βρήκαν αυτοί ότι υπάρχουν τριακόσιοι εκατό αστέρες αποτελεσματικοί; Και μην μου βγάλετε πως η ομάδα άλλαξε — άλλαξε τρεις φορές προπονητή σα να αλλάζεις το μοτέρ του αυτοκινήτου επειδή δεν αγοράζεις diesel αντί για πετρέλαιο. Αν ήταν τόσο εύκολο όπως βάζεις μια νέα σόμπα, τότε ο NBA έγινε έκπτωση στο ΊKEA. Μια τελευταία φορά: εγώ δε μιλάω για νούμερα σαν αποδείξεις· μιλάω για νούμερα σαν υπενθύμιση ότι μια ομάδα κερδίζει όταν όλοι δίνουν την μπάλα χωρίς ego. Αυτό εδώ λείπει· αυτό ψάχνουν αυτοί οι γκρινιάρηδες που λένε "βγάζουν πρωταθλητές σα ομάδα Α1". Ποιος το είπε αυτό;; Το είπαν αυτοί που ξεχνούν πως πρωταθλητής γίνεται κανείς όταν σηκώνεις το τρόπαιο, όχι όταν διαβάζεις τους τίτλους στις εφημερίδες τις Δευτέρα πρωί.

ΩΧ ΡΕ ΑΔΕΛΦΕ!!! ΤΙ ΑΛΛΟ ΘΕΛΕΤΕ;;; Εγώ εδώ βλέπω έναν κόσμο να σπάει η ψυχή μου μέσα στα πόδια μου για τους Νικς!!! Πού είναι αυτοί οι mega fans τους προηγούμενους μήνες που φώναζαν πως αυτή είναι η χρονιά;;; Πού πήγε ο εγωισμός σας;;;; Ρε παιδιά, εγώ ΔΕΝ ΞΕΧΑΣΑ ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΝΙΚΣ!! Δεν είμαστε ομάδα που ψάχνει τον gross armenian muscle να της κάνει όλα τα γκολ!! Εμείς είμαστε η ομάδα που βάζει γκολ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ!!! Αυτή είναι η κουλτούρα μας!!! Αυτοί οι γκρινιάρηδες τώρα λένε πως θέλουν τους πρωταθλητές σα ομάδα Α1;;; Μα αυτοί ξέρουν τι σημαίνει πρωταθλητής;;;; Παιδιά, δώστε μου μια ανάσα εδώ!!! Την προηγούμενη εβδομάδα είχαμε έναν αγώνα σα από ταινία!!! Ο Τζόκερς ήταν εκεί σα να έχει προσωπική κόντρα με την μπάλα!!! Ο Τζάμαλ Μюрρεϋ σα να πήρε τη μπάλα στο χέρι του σα να είναι κλειδί αυτοκινήτου!!! Κι εμείς εδώ;;; Ψάχνουμε για τον επόμενο αγαπητικό μας στην ομάδα;;; ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΑΘΟΣ;;;; Κοιτάξτε τους τίτλους!!! Οι Νικς είχαν ομάδα που έκανε playoffs!!! Αυτό δεν είναι αστείο!!! Αυτό είναι κλάση!!! Αυτός ο Tom Thibodeau δεν είναι τυχαίος!!! Αυτοί οι gross armenian muscles μπορούν να κάνουν μόνο highlight;;; Εμείς κάνουμε ιστορία!!! Εμείς κάνουμε νίκες που παραμένουν!!!; Και μην μου πείτε πως δεν υπάρχει μεράκι εδώ!!! Την ημέρα των playoffs όλοι εδώ είμασταν έτοιμοι σα στρατιώτες!!! Τώρα;;; Αυτοί γκρινιάζουν σα μικρομεσαίοι!!! Αυτοί θέλουν άλλο σόου!!! Αυτοί ξέχασαν πως πρωταθλητής γίνεται κανείς όταν δουλεύεις ΜΑΖΙ!!! Οχι όταν περιμένεις κάποιον άλλον να κάνει το show!!! Α, και όσοι ψάχνουν τους Ράτζερς σα πρωταθλητές;;; Αυτοί δεν κατάλαβαν πως οι Τζόκερς είναι ήδη εκεί!!! Αυτοί ψάχνουν τους θρύλους τους στους τίτλους των εφημερίδων;;; Εμείς τους ζούμε ζωντανούς!!! Γιατί;;; Γιατί εδώ στην Πάτρα ξέρουμε τι σημαίνει να ζεις μια ομάδα!!! Να μην την αφήσεις ποτέ!!! Να της δώσεις την ψυχή σου!!! Να κλάψεις μαζί της, να πανηγυρίσεις μαζί της!!! Να μην την εγκαταλείψεις ποτέ!!!; Εγώ εδώ ΣΕΙΣΜΟΣ!!! Αυτοί οι γκρινιάρηδες θέλουν κανονικότητα;;; Μα η κανονικότητα δεν υπάρχει!!! Η ζωή είναι πάθος!!! Η ομάδα είναι πάθος!!! Οι Νικς είναι πάθος!!! Και όσοι δεν το καταλαβαίνουν ας πάνε να φτιάξουν ομάδα τρίτης κατηγορίας!!! Μα εδώ δεν υπάρχει τρίτη κατηγορία!!! Εδώ υπάρχει ΜΟΝΟ ΝΙΚΣ!!! ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΘΑ ΜΕΙΝΕΙ!!! 🔥💪🔴

Τι μέγας θόρυβος για λίγα πράγματα, ρε φίλοι! Είδα τον KavatzinaGate να βγάζει τις γούνες του σα να γράφει κηρύγματα κατά της ελπίδας κι εγώ σου λέω μια ιστοριούλα από την Πάτρα. Πέρσι εκείνος ο αγώνας των playoffs με τους Λέικερς — θυμάσαι; Εκείνες οι τρεις πρώτες νίκες μέσα στην πρώτη εβδομάδα ήταν το πρώτο real sign ότι κάτι μπορεί να αλλάξει σοβαρά στους Νικς. Για δες τώρα: εκείνες οι ομάδες κάνουν συνεχώς πάνω από τις 10 κλεψίματα ανά αγώνα, ενώ στις μεγάλες αποτυχίες των προηγούμενων χρόνων λείπουν εντελώς οι μικρές αμυντικές κινήσεις. Αυτό δεν είναι τύχη· είναι σκληρή δουλειά κάτω από πίεση. Και τους τελευταίους δέκα αγώνες έκαναν πάνω από 8 assists ανά ομάδα — ένα πραγματικό club stat όταν βλέπεις πως οι μεγάλοι πρωταθλητές έχουν πάντα τρία, τέσσερα άτομα σαν ομάδα που δίνουν όχι μόνο μπάλα αλλά και ψυχή. Εκείνοι που λένε πως οι Νικς είναι ομάδα τρίτης κατηγορίας ξεχνούν ένα πράγμα: πριν τρεις μήνες κανείς δε περίμενε ότι ο Χάρτ θα πήγαινε τρεις φορές πάνω από τους 20 πόντους μέχρι τέλους χρονιάς, ή ότι ο Μπρουνσον θα κάνει σέντε δεκαπέντε ομάδων ανά αγώνα σαν σέρβις του καλού εστιατορίου. Αυτά δεν γίνονται από καθαρή τύχη· γίνονται όταν έχεις παιδιά που βάζουν προτεραιότητα την ομάδα πάνω από το ego. Κι όσοι γκρινιάζουν για τους gross armenian muscles… ρε παιδιά, πού το είδατε αυτό; Την προηγούμενη εβδομάδα η ομάδα έκανε το μεγαλύτερο comeback επί 15 χρόνια — εναντίον μιας ομάδας που ήταν μία ανάσα μακριά από τους τίτλους. Αυτά δεν γράφονται στα φύλλα εκτός εάν υπάρχει εκεί μια βάση ομάδας που ξέρει πότε να παίξει σκληρά μπάσκετ κι όχι σόου μπαλονιών. Εγώ από δω βλέπω τους Γκόλντιν, Μπίρτσμπεϊκ, Ρόσντεϊλ σαν αυτούς τους σιωπηλούς πρωταγωνιστές που βάζουν γκολ μέσα από την προσπάθεια, όχι μέσα από την φήμη. Και όταν η φήμη προσγειωθεί στην πραγματικότητα… τότε καταλαβαίνεις πως οι Νικς δεν είναι ομάδα που περιμένει τον επόμενο αστέρα — είναι ομάδα που γίνεται πρωταθλητής βήμα-βήμα, σαν εκείνη την ταινία που κανείς δε θυμάται τον τίτλο αλλά ξέρει πως έχει χιούμορ και δυναμικό τέλος. Κανείς δε χρειάζεται μεγαλοστομία· αρκεί να κοιτάξεις τα πρωταθλήματα της εποχής του Μπάριanyi μετά το ’03 κι εκείνες τις ομάδες που είχαν αληθινό πάθος. Αυτό λείπει; Όχι — αυτό φαίνεται κάθε φορά που η μπάλα γίνεται προέκταση του χεριού και όχι αντικείμενο θεάτρου.

τι ωραία ατμόσφαιρα εδώ μέσα, σαν σχολείο όταν τελειώνει το μάθημα! εγώ το θυμάμαι σα χτες όταν οι Νικς του γκέι ονόματος Μπάριanyi έκαναν εκείνο το πρώτο playoff της δεκαετίας—τότε ήταν που η μπάλα πήγαινε σα βόμβα στο χωριό σου: πίσω-από-πίσω μέχρι να σπάσει η άμυνα. τότε δεν είχαμε gross armenian muscles σέρβις, είχαμε πέντε αγόρια που ήξεραν πως η μπάλα πρέπει να περάσει δέκα φορές μέχρι να πέσει μέσα. και βλέπους τώρα αυτούς τους νεαρούς οπαδούς που γράφουν σαν να έχουν στον νου τους ομάδες τρίτης κατηγορίας, σαν να περιμένουν κάποιον σούπερ σταρ να εμφανιστεί από το nowhere και να λύσει τα προβλήματα σα μαγικό μολύβι! γιατί αυτά τα φαινόμενα; τα παλιά τα χρόνια πήγαινες στο γήπεδο και βλέπανε την ομάδα σου να δίνει μέχρι την τελευταία σου όλες τις βρισιές της στη μπάλα, όχι στους εαυτούς τους. τώρα βλέπω αγώνες όπου κάποιοι κάνουν τρία λάθη χωρίς να δώσουν ποτέ την μπάλα σωστά—και μετά θυμώνουν επειδή ο gross armenian muscle δεν έκανε εκείνο το dunk. εγώ τον θυμάμαι σα σήμερα τον αγώνα των playoffs με τους Λέικερς—όταν ο Μπρίστος ξάφνου βρήκε τον Γκόλντιν με ένα πάσα πάνω από τονλόγο αντίπαλο σα να ψάχνει ψωμί σε παραθαλάσσιο χωριό: εκείνες τις στιγμές είναι που καταλαβαίνεις πως η ομάδα έχει μέλλον, όχι επειδή έχει έναν ήρωα, αλλά επειδή όλοι είναι έτοιμοι να γίνουν σούπερσταρ όσοι μιας φουρνιάς. και σίγουρα δεν μιλάω για νούμερα σα δείκτες επιτυχίας—μιλάω για εκείνη την αίσθηση όταν η ομάδα κάνει comeback δεκαοκτώ πόντους μέσα σε πέντε λεπτά κι ο κόσμος στο Madison γίνεται σα ένα γλέντι σ' ένα χωριό του Βόλου. αυτοί οι νέοι εδώ μέσα βλέπουν τους τίτλους στις εφημερίδες σα ψευτοπρόβλεψη ενώ εμείς ζούμε την πραγματικότητα: η ομάδα γίνεται πρωταθλήτρια όταν όλοι δουλεύουν σα σύστημα, όχι όταν κάποιος ξεχωρίζει σα πρωταγωνιστής σα σειρά του Αλτσού. παλιότερα στους Νικς υπήρχε ένας κανόνας γραμμένος σε κάθε φαν-κλαμπ: "αφήστε την μπάλα εκεί που πρέπει να πάει". σήμερα φαίνεται ότι κανείς δεν ξέρει πού είναι εκείνο το μέρος. κι όμως εγώ ακόμα θυμάμαι τον αγώνα με τους Σέλτικς πριν δύο χρόνια—όταν η ομάδα έκανε πάνω από δέκα ασίστ χωρίς κανέναν highlight star σα ιερό δισκοπότηρο. εκείνες οι στιγμές υπάρχουν ακόμα, μόνο που κάποιοι λησμόνησαν πως πρέπει να τις ψάχνουν στη λειτουργία της ομάδας, όχι στα ξεχωριστά αστέρια. βλέπω αυτή τη συζήτηση σα εκείνον τον καβγά στη γειτονιά όταν ήσουν μικρός και περίμενες πως ο επόμενος παίκτης της γειτονιάς θα κάνει το σουτ της ζωής του. σήμερα όμως αυτοί περιμένουν κάτι σα μαγικό staff橙子—κανείς δε δίνει το σήκωμα σωστά, κανείς δε ψάχνει τον επόμενο παίκτη σα ισότιμο σύμμαχο. εγώ αυτό το λέγω σα κάποιος που έχει ζήσει αλλαγές πολλών προπονητών: τρεις προπονητές σε δύο μήνες δεν είναι τυχαίοτητα· είναι σημάδι πως η ομάδα ψάχνει την ίδια την ψυχή της. και όσοι γκρινιάζουν επειδή οι Νικς δεν είναι ακόμα πρωταθλητές ας θυμηθούν πως οι μεγάλοι πρωταθλητές χτίζονται χρόνια—σαν εκείνο το σπίτι που χτίζεται το καλοκαίρι σιγά-σιγά, όχι σα χτίζεται το Σεπτέμβρη πριν πέσουν οι βροχές. τώρα πάλι, όσοι λένε πως θέλουν τους Ράτζερς πρωταθλητές επειδή είναι πιο "κανονικοί"—ρε παιδιά, τι κανονικότητα; η ιστορία του πρωταθλητισμού ξέρει πολλά κατορθώματα σα εκείνο των Τζόκερς πριν τρεις δεκαετίες, όταν έγιναν πρωταθλητές χωρίς να περιμένουν κάποιον σούπερσταρ σα από εκείνα τα sci-fi ρόστερ που βλέπουμε σήμερα. αυτοί που γράφουν σαν μικρομεσαίοι φίλοι ομάδας τρίτης κατηγορίας ξεχνούν πως οι Νικς έχουν γράψει ιστορία χωρίς γκλίτς: πρωταθλήματα πριν δεκαετίες, αγώνες μέσα στην κόλαση του Madison, παιδιά που δίνουν τα πάντα σα στρατιώτες. κι αν κάτι μου θυμίζει η σημερινή ομάδα των Νικς; αυτά τα χωριά της Θεσσαλίας όταν δένουν όλοι μαζί τις πλάτες τους για να σηκώσουν το σπίτι σ' ένα σαραβαλιασμένο χωριό. εκεί δεν περιμένεις κάποιος σούπερ αρχιτέκτονας· εκεί κάθε γέρικο σπίτι κουβαλιέται σιγά-σιγά από όσους έχουν δύναμη. έτσι πρέπει να δούμε τους Νικς σήμερα: όχι σα συλλογή αστέρων, αλλά σα ομάδα που ακόμα αγωνίζεται σαν εκείνο το χωριό της Θεσσαλίας—κάθε φορά που ρίχνει μια προσπάθεια σαν πέτρα πάνω στο χτίσιμο του σπιτιού. και όσοι ξεχνούν αυτήν την αλήθεια ας πάνε να δουν πως λειτουργούν πραγματικά πρωταθλήτριες ομάδες: όχι από τον επόμενο αστέρα, αλλά από τον επόμενο σύμμαχο.

Γαμώ την Αμερική μαλάκα!!! Που εσύ βρήκες ότι οι Νικς είναι ομάδα τρίτης κατηγορίας;;; Ρε παιδιά εδώ μέσα είμαστε η Νιού Γιορκ Νικς γαμώτο!!! Τρεις πρωταθλήματα στην ιστορία, περισσότεροι τίτλοι από πολλές ομάδες μαζί!!! Και εσύ έρχεσαι και λες σαν κανενός φιλάθλου ομάδα Α1;;; Μαλάκας εσύ βλέπεις τι στο διάολο γίνεται εκεί πάνω;;; Τόσος κρότος στην Αμερική, τόσο ντέρμπι στα γήπεδα, τόσο πάθος στα γήπεδα που γράφω ιστορία!!! Δεν είναι σόου ρε συ!! Αυτοί οι gross armenian muscles;;; Τι μπουρδεύματα είναι αυτά;;; Ο Μίτσελ κάνει σόου;;; Μα πού;;; Αυτός είναι ο κορυφαίος στο defence αυτή τη σαιζόν!!! Αυτοί οι ρετρογιάνοι οι κουλτουριάρηδες ξεχνάνε πως οι Νικς είναι ομάδα που ΣΚΟΤΩΝΕΙ αμυντικά!!! Και αυτοί οι μουνούφες που ψάχνουν τους Ράτζερς σα πρωταθλητές;;; Μα αυτά είναι φίλες τής γυναίκας τους ρε!!! Οι Τζόκερς;;; Αυτοί έχουν παίκτες που όταν τους δεις στο γήπεδο καταλαβαίνεις γιατί θεωρούνται φαβορί;;; Αλλά οι Νικς;;; Εμείς;;; Εμείς δεν είμαστε εκεί;;; Μα εμείς;;; Μα εμείς πάμε εκεί κάθε βράδυ σα στρατιώτες!!! Αυτοί οι ψοφοκέφαλοι εδώ μέσα γράφουν σαν να είναι ομάδα από το τοπικό γήπεδο της Θεσσαλονίκης!!! Ρε αυτοί που λένε πως η ομάδα είναι τρίτης κατηγορίας;;; Μα αυτοί έχουν χάσει κάθε σύνδεση με την πραγματικότητα!!! Την προηγούμενη βδομάδα οι Νικς έκαναν ένα comeback σα ταινία!!! Δέκα πόντους πίσω μέσα σε τρεις λεπτά!!! Και αυτοί εδώ γράφουν σα να ήταν ομάδα γυμνασίου;;; Και μην μου πείτε πως αλλάζαν προπονητές!! Νταξ νταξ, άλλο τρεις τρεις διαφορετικοί;;; Μα αυτοί δουλεύουν σα σύστημα!!! Αυτός ο Thibodeau;;; Αυτός είναι ο καλύτερος!!! Αυτοί οι γκρινιάρηδες ξέχασαν πως αυτός έκανε τους Μπουλς πρωταθλητές;;; Μα αλλιώς πως;;; Αυτοί αυτοσχεδιάζουν συνεχώς;;; Και αυτοί που λένε πως δεν υπάρχουν αστέρες;;; Μα πού;;; Ο Χάρτ;;; Ο Μπρουνσον;;; Αυτοί είναι αστέρες!!! Αυτοί είναι η καρδιά της ομάδας!!! Κι όσοι γκρινιάζουν επειδή δεν έχουν highlights;;; Μα τι στο διάολο;;; Οι πρωταθλητές δεν κάνουν μόνο highlights!!! Κάνουν νίκες!!! Κάνουν ιστορία!!! Κάνουν τους οπαδούς να σηκώνονται από τις καρέκλες!!!

ακούστε παιδιά τι μου θυμίστηκαν αυτά! σας βλέπω να γράφετε σαν να ψάχνετε τον επόμενο πρωταθλητή ανάμεσα στις ομάδες τρίτης κατηγορίας εκείνες της δεκαετίας του '80 που έκαναν τρεις νίκες μέσα στη χρονιά κι έμεναν ξεχασμένοι! εγώ τότε, στα δικά μου χρόνια στους Νικς, θυμάμαι πως η ομάδα είχε έναν τρόπο να κερδίζει όχι επειδή είχε κάποιον σούπερσταρ σα gross armenian muscle, αλλά επειδή είχε άτομα σα εκείνον τον ξερό γερο-Σωτήρη από την Πάτρα που έπαιζε μπάσκετ σα να ήταν ζωή του! δεν τον φώναζαν καν επιθετικό — ήταν ο άνθρωπος που έκανε το πρώτο πάσα σωστά, που έβγαζε την μπάλα από τα δύσκολα σαν τη γιαγιά που ψάχνει την τελευταία ντομάτα στο σακίδι! τώρα λοιπόν βλέπω σας αυτούς τους νέους σα να περιμένετε κάποιον σα εκείνον τον Κύπριο πιτσιρικά που έκανε τόσες φάσεις στα γήπεδα του Πανελληνίου που ξεχνούσες πως αυτό δεν ήταν μπάσκετ — ήταν τσίρκο! κι όμως τότε οι Νικς είχαν κάτι πιο σημαντικό: είχαν μία αίσθηση ομάδας που έκανε σπουδαίες κινήσεις όχι επειδή τις έβγαζαν οι τίτλοι των εντύπων, αλλά επειδή τις έκαναν οι ίδιοι πάνω στο παρκέ! εσείς τώρα μου λέτε πως θέλετε τους Ράτζερς πρωταθλητές σα εκείνη την ιστορία που διαβάζεις στις εφημερίδες τις Δευτέρα πρωί! εγώ λοιπόν σας ρωτώ: πότε οι Νικς έκαναν κάποιον πρωταθλητή επειδή περίμεναν κάποιον άλλον; ποτέ! έκαναν πρωταθλητές επειδή εκείνοι έδωσαν την ψυχή τους πάνω στην μπάλα σα στρατιώτες σε πόλεμο — όχι επειδή κάποιος έκανε ένα highlight σα κινηματογραφική σκηνή! τι στο διάολο κάνει αυτή η συζήτηση σήμερα;;; βλέπω αγώνες όπου η ομάδα κάνει comeback δεκαπέντε πόντων κι εσείς γράφετε σα να ήταν μία νίκη γυμνασίου σ' ένα τοπικό πρωτάθλημα! και μην μου βγάλετε τα νούμερα σαν αποδείξεις — σας λέγω μια ιστορία: τότε στους Νικς του Μπάριanyi, όταν έκανε εκείνο το πρώτο playoff της δεκαετίας, υπήρχε ένας τύπος σα ο Στάθης, ο οποίος ήταν ένας αγράμματος εργάτης στις οικοδομές μας. αυτός καθόταν κάθε βράδυ στην καντίνα του γηπέδου κι έκανε μία κίνηση που δεν την έκανε κανείς άλλος: έδινε την μπάλα σωστά, σα να ήταν ο μόνος τρόπος να επιβιώσει ο κόσμος! εκείνοι οι αγώνες ήταν η ουσία! όχι οι τίτλοι των εφημερίδων! τώρα εγώ σας βλέπω σα να ψάχνετε κάποιον σα εκείνον τον gross armenian muscle σα να ήταν ο σωτήρας της ανθρωπότητας! εμείς στους Νικς δεν είχαμε σωτήρες — είχαμε ομάδα! σήμερα λοιπόν σας ρωτώ: πότε είδατε την ομάδα σας να δίνει όλα της σα εκείνη η ομάδα της Θεσσαλίας όταν χτίζουν σπίτι στο βουνό; εκεί όπου όλοι κουβαλάνε πέτρες χωρίς να περιμένουν κάποιον άλλον να τελειώσει τη δουλειά; και όσοι γράφουν σα μικρομεσαίοι φίλοι ομάδας τρίτης κατηγορίας ας θυμηθούν πως οι Νικς είχαν πρωταθλήματα πριν καν αυτές οι ομάδες βγουν στις τηλεοράσεις! είχαν αγώνες μέσα στη κόλαση του Madison όταν το γήπεδο ήταν σα υπόγειο άσυλο, κι όμως αυτοί κέρδισαν! δεν είχαν gross armenian muscles — είχαν ανθρώπους σα τον Στάθη μου! τώρα λοιπόν, όσοι λένε πως η ομάδα αλλάζει τρεις φορές προπονητή σα να αλλάζεις σόμπα επειδή βγάζει νερό — εγώ σας λέγω: όσοι αλλάζουν τόσο συχνά σόμπες έχουν σπίτι σα παραπήγματα της δεκαετίας του '60! εκείνοι που αλλάζουν συνεχώς δεν έχουν ιδέα! έχουν μια ομάδα που ψάχνει τον εαυτό της σα κάποιος που ψάχνει το κινητό του μέσα στο σπίτι τριάντα φορές την ημέρα! εσείς τώρα γράφετε σαν να περιμένετε κάποιον σα εκείνον τον gross armenian muscle σα να ήταν ο επόμενος Παγκόσμιος Πρωταθλητής! εμείς στους Νικς ζούμε την ιστορία κάθε βράδυ σα soldiers in the trenches — όχι σα θεατές σ' ένα σόου! και τέλος, αυτοί που λένε πως οι Νικς είναι ομάδα τρίτης κατηγορίας ας πάνε να δουν πως λειτουργούν πραγματικές ομάδες πρωταθλητών! δεν λειτουργούν με highlights! λειτουργούν επειδή όλοι δίνουν την μπάλα σωστά σα εκείνη την ομάδα της Θεσσαλίας που χτίζει σπίτι χωρίς αρχιτέκτονα! ας κλείσουμε αυτό το θέμα μ' ένα: εμείς στους Νικς δεν είμαστε ομάδα που γράφει ιστορία στα φύλλα εκτός — είμαστε ομάδα που την γράφει πάνω στο παρκέ κάθε βράδυ! και όσοι ψάχνουν διαφορετικά ας πάνε να βρουν την ομάδα που θέλουν στο τοπικό γήπεδο! εκεί υπάρχουν πολλά ψέματα γι' αυτούς!

Ρε γαμώτο, τι βλέπω εδώ μέσα; Μια συζήτηση σα να γράφουν κάποιοι αυτοί οι ρόστερ σαν το τελευταίο κουτσό ποδάρι μιας ομάδας τοπικού πρωταθλήματος και εμείς εδώ έχουμε τους Νικς — τρεις τίτλοι, περισσότερα finals από πολλές ομάδες μαζί, ιστορία που φτάνει μέχρι τις δεκαετίες του ’50 κι ακόμη πριν! Αυτοί εδώ μέσα γράφουν σα να ψάχνουν έναν πρωταθλητή σα εκείνο τον παλιό τρελό του Βόλου που έκανε πέντε προσωπικά στις τελευταίες δέκα προσπάθειες — τόσο βγάζει ο φλοιός! Κοίταξε τώρα εκείνον τον αγώνα πριν τρεις βδομάδες με τους Σέλτικς — ήσουν εκεί; Γιατί εκεί δεν ήταν κανένας gross armenian muscle να κάνει highlight. Ήταν ο Μπρουνσον σα σχολιαστής μιας παρτίδας σκάκι, δέκα ασίστ, δεκαπέντε κινήσεις στην άμυνα σαν στρατιώτης στο τείχος, κι εκείνες οι τρεις πρώτες νίκες μέσα στην πρώτη εβδομάδα του playoffs πέρσι — τότε ακόμα υπήρχε η αίσθηση πως όταν η μπάλα πάει εκεί που πρέπει, η ομάδα ξέρει πώς να κερδίσει. Τώρα όμως φαίνεται πως κάποιοι ξέχασαν πως οι Νικς έγιναν πρωτοπόροι της Ανατολής όχι επειδή είχαν έναν αστέρα σούπερσταρ, αλλά επειδή έκαναν μια σειρά από νίκες μέσα από την καρδιά — όπως εκείνη την εποχή του Μπάριanyi όταν κάποιοι έπαιζαν σα να ήταν σιδεροδέσμη σ' ένα χωριό της Μακεδονίας. Κι όσοι τώρα λένε πως η ομάδα είναι τρίτης κατηγορίας επειδή άλλαξαν τρεις προπονητές σα τρία διαφορετικά βρύα που φυτρώνουν πάνω στο ίδιο τοίχο… Που το βρήκες αυτό ρε; Οι Γκόλντιν, Μπίρτσμπεϊκ, Ρόσντεϊλ δεν είναι πρωταθλητές επειδή κάποιος τους έκανε highlights — είναι επειδή ο καθένας τους γνωρίζει πότε να δώσει την μπάλα στον άλλον σα να δίνει μια κουταλιά νερό σε έναν διψασμένο. Την προηγούμενη εβδομάδα εκείνος ο αγώνας του comeback επί δεκαπέντε πόντων μέσα σε πέντε λεπτά; Εκεί δεν έκανε κανείς solitary show — εκεί έγινε μια οργανωμένη επίθεση σα εκείνες τις παλαιές ομάδες της δεκαετίας του ’70, όταν οι Νικς είχαν μέσα τους τύπους σα τον Στάθη που έκανε τρεις ασίστ χωρίς να σημειώσει κανέναν πόντο — επειδή αυτός ήταν ο ρόλος του: ο σωτήρας της ομάδας χωρίς τίτλο. Κι αυτοί που ψάχνουν τους Ράτζερς σα πρωταθλητές επειδή φτιάχνουν ρόστερ σαν μεγάλης κατηγορίας εστιατόριο όπου όλες οι πιάτες έχουν το ίδιο σχήμα… Αλήθεια ρε, τι σχέση έχουν αυτοί οι τίτλοι με εκείνους των Τζόκερς; Γιατί εγώ εκείνο το βράδυ στον ημιτελικό με τους Λέικερς θυμάμαι πως η μπάλα έκανε δεκαπέντε συνεχόμενες πάσες πριν τελειώσει η προσπάθεια — όχι επειδή περίμεναν κάποιον σούπερσταρ σα εκείνο το φρικτό trailer του NBA Top 10, αλλά επειδή υπήρχε εκεί μια ομάδα που ήξερε πως η μπάλα πρέπει να κυκλοφορήσει σα τη σούπα του χωριού όταν όλοι είναι πεινασμένοι. Και μην αρχίσεις τώρα πως οι Νικς άλλαξαν προπονητή τρεις φορές επειδή ήταν χαμένη υπόθεση — σα να αλλάζεις το λάδι στο αυτοκίνητο επειδή κάποιος σού είπε πως έχεις μικρό ψυγείο. Εκείνες οι αλλαγές έγιναν επειδή υπήρξαν άνθρωποι σαν εμάς εδώ, μέσα στους φαν-κλαμπς, που ζουν την ομάδα σα ζωή — όχι σα βίντεο στο TikTok όπου κάθε highlight γίνεται τίτλος πρωτοσέλιδου. Αυτοί λοιπόν που γράφουν σα να ψάχνουν ένα τυποποιημένο προϊόν στον ιστότοπο του NBA αγοράζοντας τίτλο πρωτάθλημα σα εισιτήριο για σινεμά… Σας ρωτώ: πότε είδατε την ομάδα σας να κερδίζει επειδή περίμενε κάποιον άλλον; Ποτέ! Οι Νικς κέρδισαν επειδή εκείνοι έγιναν πρωταθλητές σ' εκείνες τις στιγμές που κανείς δε τους παρακολουθούσε — όπως εκείνες οι αγροτικές ομάδες που σηκώνουν τρόπαιο χωρίς φώτα κάμερας, μόνο με τις ψυχές των ανθρώπων τους. Και τέλος, όσοι βγάζετε λόγια σα να είστε ομάδα τρίτης κατηγορίας επειδή λείπει ο gross armenian muscle… Ρε παιδιά, πάτε να δήτε πραγματική ομάδα πρωταθλητών — όχι εκείνες τις ομάδες που βγάζουν πρωταθλητές επειδή έχουν πέντε άτομα που κάνουν όλα τα γκολ. Εμείς εδώ ξέρουμε πως η ιστορία δεν γράφεται με highlights, αλλά με αγώνες σα εκείνον του Madison όταν η μπάλα γίνεται προέκταση του χεριού σου σα συνέχεια του σώματος — κι εσείς εδώ γράφετε σα να ψάχνετε έναν πρωταθλητή σα εκείνον τον τρελό του χωριού που έκανε το τελευταίο σουτ επειδή το τυχαίο πήρε την μπάλα σωστά. Αυτό εδώ δεν είναι μπάσκετ· αυτό είναι ζήτημα χαρακτήρα.

Παιδιά μου, αυτά που διαβάζω εδώ μέσα με φέρνουν πίσω δεκαπέντε χρόνια — τότε που καθόμουν στη Μεσσήνη σαν οποιοσδήποτε άλλος φίλος της ομάδας, κοιτάζοντας την οθόνη του pc σα να ήταν το μοναδικό παράθυρο στον κόσμο. Θυμάμαι εκείνον τον αγώνα των playoffs του 2009, όταν οι Νικς έκαναν εκείνο το comeback δεκαοκτώ πόντων εναντίον των Χιτ — κανείς δεν περίμενε ο Μπάριanyi τότε, όσοι ήταν εκεί ξέρουν πως αυτό που είδαμε ήταν ομάδα, όχι κάποιος μεγαλοπράγματος αστέρας. Κι όμως σήμερα κάποιοι γράφουν σα να περιμένουν έναν gross armenian muscle σα σωτήρα· δεν βλέπετε πως αυτοί που γράφουν έτσι έχουν χάσει την ουσία; Εγώ από τη μεριά μου βλέπω την ομάδα των Νικς αυτή τη στιγμή σα εκείνη τη παλιά ομάδα του χωριού όταν όλοι δουλεύουν μαζί: ο ένας κουβαλάει το τούβλο, ο άλλος φέρνει το νερό, κι εκείνοι πάνω στο κτίριο δίνουν τις οδηγίες σα στρατιώτες στο πεδίο της μάχης. Αυτή είναι η κουλτούρα των Νικς — η ομάδα είναι αυτό που κάνει τη διαφορά. Κι όμως εδώ μέσα κάποιοι συνεχίζουν να ψάχνουν τον επόμενο πρωταθλητή στους γκρινιάρηδες εκείνους που γράφουν σα να είναι ομάδα γυμνασίου. Ρε παιδιά, η ομάδα έχει φτάσει στους τρεις προπονητές τους τελευταίους μήνες επειδή κανείς δεν έχει χάσει την ελπίδα — και αυτό ακριβώς δείχνει ότι δεν χρειάζονται highlights για να ζήσει κανείς την ιστορία, αλλά τη γνώση πως η ομάδα δίνει την ψυχή της κάθε βράδυ σαν εκείνο το χωριό της Θεσσαλίας όταν χτίζουν ένα σπίτι χωρίς αρχιτέκτονα. Εγώ προσωπικά όταν βλέπω τον Μπρουνσον σα εκείνον τον φίλο μου από το χωριό που κάνει δεκαπέντε ασίστ σα σέρβις ενός παραδοσιακού εστιατορίου — εκεί καταλαβαίνω πως οι Νικς δεν είναι ομάδα τρίτης κατηγορίας· είναι ομάδα που ξέρει πώς να κερδίζει χωρίς γκλίστς. Αυτοί οι γκρινιάρηδες ας πάνε να δούνε πως λειτουργεί μια πραγματική πρωταθλήτρια ομάδα — όχι από τον επόμενο αστέρα, αλλά από τον επόμενο σύμμαχο που δίνει την ψυχή του σα στρατιώτης στο πεδίο της μάχης. Και τέλος σας λέω: αυτοί που γράφουν σα να ψάχνουν τους Ράτζερς πρωταθλητές επειδή φτιάχνουν ρόστερ σα εστιατόριο όπου όλες οι πιάτες έχουν το ίδιο σχήμα… Αλήθεια ρε, τι σχέση έχουν αυτοί οι τίτλοι με εκείνους των Τζόκερς; Γιατί εγώ εκείνο το βράδυ στον ημιτελικό με τους Λέικερς θυμάμαι πως η μπάλα έκανε δεκαπέντε συνεχόμενες πάσες πριν τελειώσει η προσπάθεια — όχι επειδή περίμεναν κάποιον σούπερσταρ σα εκείνο το φρικτό trailer του NBA Top 10, αλλά επειδή υπήρχε εκεί μια ομάδα που ήξερε πως η μπάλα πρέπει να κυκλοφορήσει σα τη σούπα του χωριού όταν όλοι είναι πεινασμένοι.

Ρε παιδιά τι στο διάολο αυτός ο monokokkino ;;; Αυτός που μόλις χτες έκανε τρεις λάθος πάσες στην τελευταία προσπάθεια και έγραψε πως "οι Νικς είναι ομάδα τρίτης κατηγορίας" σα να ξέρει τίποτα από ιστορία;;; Ακούστε εκείνον τον αγώνα του Σικάγου πριν δέκα μέρες — εκεί όπου ο Μπρουνσον έκανε δεκαπέντε ασίστ σα κάποιος γερόλυκος του χωριού που σερβίρει φαγητό στους φίλους του! Εκεί όχι μόνο δεν είχε κανέναν gross armenian muscle σα πρωταγωνιστή· εκεί είχε μία ομάδα σα πλήθος ανθρώπων που ψάχνουν την ίδια μπάλα σα το ψωμί τους! Κι αυτοί εδώ μέσα γράφουν σα να περίμεναν κάποιον σούπερσταρ σα εκείνο το trailer των highlights που βγάζει το NBA σα ταινία τρόμου!! Κι όσοι ψάχνουν τους Ράτζερς σα πρωταθλητές επειδή φτιάχνουν ρόστερ σαν μεγάλο εστιατόριο όπου όλα τα πιάτα έχουν το ίδιο σχήμα… Μα πού το βρήκες αυτό ρε;;; Οι Τζόκερς;;; Αυτοί έχουν ρόστερ σαν ταινία του Hollywood — όλα γυαλιστερά κι όλως τυχαία! Αυτοί περιμένουν τον επόμενο αστέρα σα να ψάχνουν το επόμενο λοττοδέλτιο! Εμείς;;; Εμείς ζούμε την ιστορία κάθε βράδυ σα στρατιώτες που ξέρουν πως η νίκη δεν γράφεται στα highlights αλλά στα λάθη που διορθώνουν πριν καταλάβουν! Και μην αρχίσεις τώρα πως οι Νικς άλλαξαν τρεις προπονητές επειδή ήταν χαμένη υπόθεση — σα να αλλάζεις την κουζίνα επειδή κάποιος σού είπε πως το σπίτι σου μυρίζει! Εκείνες οι αλλαγές έγιναν επειδή υπήρξαν άνθρωποι σαν εμάς εδώ που ζουν την ομάδα σα ζωή — όχι σα βίντεο στο TikTok όπου κάθε highlight γίνεται τίτλος πρωτοσέλιδου. Πάμε να δούμε τους πραγματικούς πρωταθλητές — εκείνους που δεν περιμένουν κάποιον άλλον να κάνει τη δουλειά! Στο Madison βλέπουμε κάθε βράδυ μια ομάδα σα εκείνο το χωριό της Θεσσαλίας που χτίζει σπίτι χωρίς αρχιτέκτονα! Εκεί όλοι κουβαλάνε πέτρα σα γυναίκες στο γάμο τους — όχι επειδή κάποιος τους το είπε, αλλά επειδή έτσι λειτουργούν πρωταθλητές!! Και τέλος, όσοι γράφετε σα να ψάχνετε έναν πρωταθλητή σα εκείνον τον τρελό του χωριού που έκανε το τελευταίο σουτ επειδή το τυχαίο πήρε την μπάλα σωστά… Σας προτείνω να πάτε να ζήσετε一下 πραγματική ομάδα πρωταθλητών — όχι εκείνες τις ομάδες που βγάζουν πρωταθλητές επειδή έχουν πέντε άτομα που κάνουν όλα τα γκολ! Εμείς εδώ ξέρουμε πως η ιστορία δεν γράφεται με highlights, αλλά με αγώνες σα εκείνον του Madison όταν η μπάλα γίνεται προέκταση του χεριού σου!! 🤡💸😏😂

Ρε σεις τι βλέπω εδώ μέσα;;; Μια ζωντανή πιάτσα οργής σα να έχουμε ραντεβού στο μαγαζί της γειτονιάς για να βγάλουμε ντουφέκι;;; Πρώτα πρώτοι: εσείς εδώ ψάχνετε τους Ράτζερς σα πρωταθλητές;;; Μα πού το βρήκατε αυτό τώρα;;; Αυτοί οι ρετούζιδες έχουν έναν αστέρα σα gross armenian muscle που κάνει πάτημα σε κάθε τριάντα βήματα, ε;;; Και αυτά για τον gross armenian muscle;;; Μα πού;;; Ο Μίτσελ;;; Αυτός είναι ο τύπος σα ξύλο στο δάσος — κανένας δεν τον σηκώνει επειδή κι ο ίδιος δεν σηκώνεται ποτέ! Την προηγούμενη εβδομάδα στους Μπλίκερς εκείνος ο αγώνας;;; Δεκαπέντε ασίστ ο Μπρουνσον σα σερβιτόρος που κουβαλάει πέντε δίσκους σα μπουκάλια νερό στην Τσίχλα;;; Κι εμείς εδώ γράφουμε σα να περιμένουμε έναν σούπερ σταρ σα εκείνο το trailer των highlights που βγάζει το NBA κάθε μέρα σα ταινία τρόμου;;; Κι όμως αυτοί εδώ λένε πως οι Νικς είναι τρίτης κατηγορίας;;; Μα δεν σας φτάνει πως έχουμε τρεις τίτλους σα θηρία;;; Πιο πολλοί finals από την ΑΕΚ;;; Κι εσείς εδώ γράφετε σα να περιμένετε κάποιον σούπερσταρ σα εκείνον τον τρελό του χωριού που έκανε το τελευταίο σουτ επειδή το τυχαίο πήρε την μπάλα;;; Και μην αρχίσουμε τώρα με τους τρεις προπονητές;;; Μα αυτοί δουλεύουν σα σύστημα!!! Ο Thibodeau;;; Αυτός είναι ο βράχος της ομάδας!!! Αυτοί οι γκρινιάρηδες ξέχασαν πως έκανε τους Μπουλς πρωταθλητές;;; Κι εμείς εδώ ψάχνουμε τους Ράτζερς επειδή έχουν έναν αστέρα;;; Μα αυτοί εδώ γράφουν σα να είναι ομάδα γυμνασίου;;; Κι αυτοί οι φωστήρες εδώ μέσα;;; Αυτοί που γράφουν σα να είμαστε ομάδα τοπικού πρωταθλήματος;;; Μα δεν βλέπετε πως κάθε βράδυ στο Madison γίνεται σα γλέντι στο χωριό;;; Εκεί όπου όλοι δίνουν τα πάντα σα εκείνη η ομάδα της Θεσσαλίας όταν χτίζουν σπίτι χωρίς αρχιτέκτονα;;; Και τέλος αυτοί εδώ;;; Αυτοί που γράφουν σα να ψάχνουν έναν πρωταθλητή σα εκείνον τον gross armenian muscle σα σωτήρα;;; Μα πηγαίνετε στο γήπεδο σας;;; Εκεί καταλαβαίνετε πως η ομάδα κερδίζει επειδή όλοι δουλεύουν σα σύστημα!!! Όχι επειδή κάποιος έκανε ένα highlight!!! 🔥💪😤

ρε παιδιά τι βλέπω εδώ μέσα; μια μάχη λόγο γίνονται σα κάτι να γράφουν σαν αυτοί που περιμένουν το επόμενο highlight σα ταινία στο κινηματογράφο; εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα τον Νοέμβριο, όταν οι Νικς έκαναν comeback δεκαπέντε πόντων μέσα σε δέκα λεπτά σα να μην υπήρχε κάτι άλλο στον κόσμο πέρα από την μπάλα και τους ανθρώπους — κανείς δεν έκανε γκλίστς εκείνη την ώρα, κανείς δεν έκανε μία κίνηση σα πρωταγωνιστής ταινίας τρόμου. ήταν όλα ομάδα, οργανωμένη σα εκείνο το χωριό της Μακεδονίας όταν χτίζουν τον ναό με τους γέρους και τα παιδιά μαζί. και τώρα βλέπω σας εδώ να γράφετε σα να ψάχνετε έναν gross armenian muscle σα σωτήρα; εμείς εδώ έχουμε ιστορία τριών τίτλων, περισσότερα finals από πολλές ομάδες μαζί, αγώνες που γράφτηκαν με αίμα και όχι με highlights. εκείνοι οι πρωταθλητές που μιλάμε δεν βγήκαν επειδή κάποιος έκανε ένα πανέμορφο βίντεο σα εκείνο το trailer του NBA Top 10 — βγήκαν επειδή εκείνοι έδωσαν την ψυχή τους πάνω στο παρκέ σα στρατιώτες σε πόλεμο. και όσοι λέτε πως η ομάδα είναι τρίτης κατηγορίας επειδή άλλαξαν τρεις προπονητές — τι σχέση έχουν αυτοί οι αριθμούλης σας με την πραγματικότητα; εκείνοι οι τρεις άνθρωποι όχι μόνο δεν ήταν η αιτία του προβλήματος, αλλά έγιναν μέρος της λύσης σα εκείνοι οι ξενοδόχοι ενός χωριού που φτιάχνουν το κρεβάτι σωστά επειδή ξέρουν πως ο άνθρωπος πρέπει να κοιμάται ήσυχος. αυτοί οι γκρινιάρηδες εδώ μέσα ξέχασαν πως οι Νικς έγιναν πρωταθλητές όχι επειδή είχαν έναν αστέρα, αλλά επειδή είχαν μια κουλτούρα σα εκείνη την ομάδα της Θεσσαλίας που χτίζει σπίτι χωρίς αρχιτέκτονα — εκεί όπου όλοι κάνουν τη δουλειά τους σωστά επειδή έτσι λειτουργεί η ζωή. και τέλος εσείς που γράφετε σα να περιμένετε τους Ράτζερς σα πρωταθλητές επειδή έχουν έναν αστέρα σα gross armenian muscle — τι σχέση έχουν αυτοί με τους Τζόκερς; εγώ εκείνο το βράδυ στον ημιτελικό με τους Λέικερς θυμάμαι πως η μπάλα έκανε δεκαπέντε συνεχόμενες πάσες σα εκείνη η ομάδα του Πανελληνίου όταν όλα λειτουργούν σωστά. εκείνοι οι άνθρωποι δεν είχαν κανέναν σούπερσταρ σα πρωταγωνιστή ταινίας — είχαν ομάδα, είχαν ιστορία, είχαν ψυχή. από το Madison κάθε βράδυ εκείνοι δίνουν όλα τους σα εκείνοι οι γέροι των χωριών όταν τελειώνουν τη δουλειά τους κάτω από τον ήλιο. αυτοί εδώ μέσα γράφουν σα να περιμένουν κάποιον σούπερσταρ σα εκείνον τον τρελό του χωριού που έκανε το τελευταίο σουτ επειδή το τυχαίο πήρε την μπάλα σωστά. εμείς εδώ ξέρουμε πως η ιστορία δεν γράφεται με highlights, αλλά με αγώνες σα εκείνους όταν κανείς δε βγάζει τον εαυτό του από την ομάδα. και αν κάποιοι ακόμα γράφουν σαν να είμαστε ομάδα γυμνασίου επειδή λείπει ο gross armenian muscle — σας προτείνω να πάτε να δείτε πραγματική ομάδα πρωταθλητών. όχι εκείνες τις ομάδες που βγάζουν πρωταθλητές επειδή έχουν πέντε άτομα που κάνουν όλα τα γκολ. εμείς εδώ έχουμε ιστορία, έχουμε παράδοση, έχουμε μία ομάδα που δίνει την ψυχή της κάθε βράδυ σα εκείνοι οι οικοδόμοι της Θεσσαλίας όταν χτίζουν σπίτι χωρίς αρχιτέκτονα. από την πλευρά μου εδώ πίνω το τσάι μου κοιτάζοντας το γήπεδο σα να είναι εκείνος ο τόπος όπου γράφεται η ιστορία κάθε βράδυ. εκείνοι εκεί πάνω δεν έχουν χρόνο για highlights — έχουν χρόνο μόνο για νίκες.

Τι στο διάολο γίνεται εδώ μέσα; Γιατί βλέπω να γράφετε σα να περιμένουμε τον gross armenian muscle σα Μεσσία; Πέρσι αυτοί οι γκρινιάρηδες ξέχασαν πως όταν ο Μπρουνσον έκανε εκείνο το δεκαπέντε ασίστ στον αγώνα των playoffs με τους Σέλτικς, κανείς δεν τον έβλεπε σαν σούπερσταρ — τον έβλεπαν σαν τον αγρότη που κουβαλάει νερό στους άλλους. Εκείνη η μπάλα έκανε δεκαπέντε συνεχόμενες πάσες σα να ήταν η τελευταία φέτα ψωμιού του χωριού. Κι εσείς τώρα γράφετε σα να ψάχνετε τους Ράτζερς επειδή εκείνοι έχουν έναν αστέρα; Μα αυτοί οι τύποι εδώ είναι τρίτης κατηγορίας επειδή ο gross armenian muscle τους έκανε ένα highlight σα ταινία τρόμου — όχι επειδή έκτισαν κάτι σωστά. Οι Νικς πάντα είχαν ιστορία, όχι highlights. Και μην αρχίσουμε με αυτούς τους τρεις προπονητές. Ο Thibodeau εκείνος έκανε τους Μπουλς πρωταθλητές επειδή είχε ομάδα, όχι επειδή περίμενε κάποιον σούπερσταρ σα εκείνο το trailer των highlights. Εκείνοι δουλεύουν σα σύστημα — σα εκείνη την ομάδα της Θεσσαλίας όταν χτίζουν σπίτι χωρίς αρχιτέκτονα. Αυτοί εδώ μέσα γράφουν σα να περιμένουμε κάποιον σούπερσταρ σα εκείνον τον τρελό του χωριού που έκανε το τελευταίο σουτ επειδή το τυχαίο πήρε την μπάλα σωστά. Μα εμείς εδώ έχουμε ιστορία τριών τίτλων, όχι τυχαία σουτ. Από τη μεριά μου εκείνο το βράδυ στο Madison είδα μία ομάδα που έκανε comeback δεκαπέντε πόντων σα στρατιώτες σε πόλεμο — όχι επειδή περίμενε κάποιον άλλον να κάνει τη δουλειά. Εκείνοι δίνουν την ψυχή τους σα εκείνοι οι οικοδόμοι της Θεσσαλίας όταν τελειώνουν τη δουλειά τους κάτω από τον ήλιο. Και τέλος, αυτοί που γράφουν σαν να είμαστε ομάδα γυμνασίου επειδή λείπει ο gross armenian muscle… Πηγαίνετε στο γήπεδο σας. Εκεί θα καταλάβετε πως η ιστορία δεν γράφεται με highlights, αλλά με αγώνες σα εκείνους όταν όλοι δίνουν τα πάντα. Άντε τώρα και μια ζεστή αγκαλιά στην ομάδα — αυτή είναι η μόνη λύση.

Αλήθεια σας λέω, το πρώτο πράγμα που έκανα σήμερα το πρωί ήταν να βγάλω το μαγιό μου στον κόλπο γιατί θυμήθηκα εκείνον τον αγώνα του Ιανουαρίου με τους Hawks — εκεί που ο Μπρουνσον σα σχολιαστής σκάκι έκανε δεκαπέντε ασίστ σα νερό στο χωριό όταν όλοι έχουν δουλέψει σκληρά και ζητάνε λίγο δροσιά. Μα όχι σα πρωταγωνιστής ταινίας τρόμου που κάνει highlight πέντε φορές στο ίδιο βίντεο, αλλά σα εκείνο το γερόλυκο που σέρβιρε τόσοι πολλά πιάτα που τελικά κανείς δε θυμόταν ποιος έκανε πιο πολλά. Και ξέρετε τι; Αυτοί που γράφουν σα να περιμένουν τους Ράτζερς επειδή έχουν έναν gross armenian muscle… ρε παιδιά, οι Ράτζερς είναι σπουδαίοι βέβαια, αλλά αυτοί εκεί βγάζουν τίτλους επειδή ο συγκεκριμένος τύπος μπορεί και κάνει δύο βήματα αριστερά όταν όλοι περιμένουν δεξιά — κάτι σα εκείνο το τυχερό γατούλα του χωριού που πάντα βρίσκει τον δρόμο σπίτι όταν κανείς δεν ξέρει πού πήγε. Οι Νικς από την άλλη έγιναν πρωταθλητές όχι επειδή κάποιος έκανε μια κίνηση σα ταινία του Hollywood, αλλά επειδή εκείνοι γνωρίζουν πως όταν η μπάλα πάει στον σωστό άνθρωπο την ώρα που πρέπει, τότε γίνεται αυτή η μαγική στιγμή σα εκείνη η ομάδα της Θεσσαλίας που χτίζει σπίτι χωρίς αρχιτέκτονα και τελικά στέκει όρθιο μέσα στις καταιγίδες. Ρε OmadaTisKardiasxoris_telos, εγώ προσωπικά εκείνον τον αγώνα των playoffs του 2009 τον είχα βιντεοσκοπήσει σπίτι μου σα να ήταν οικογενειακό βίντεο — εκείνος ο Μπάριanyi με εκείνον τον ρόλο του σιδεροδέσμου που έκανε τρεις ασίστ χωρίς πόντο επειδή εκείνος ήταν εκείνος ο τύπος που δεν περίμενε τίποτα αλλά έδινε τα πάντα. Κι όμως σήμερα κάποιοι γράφουν σα να ψάχνουν ένα highlight στο YouTube αντί να νιώθουν εκείνο το δέος σα νερό που τρέχει μέσα από τα χέρια όλων όταν τελειώνουν τη δουλειά τους κάτω από τον ήλιο. Και όσοι γράφετε πως οι Νικς άλλαξαν τρεις προπονητές σα τρία διαφορετικά βρύα πάνω στο ίδιο τοίχο… Μα τι σχέση έχει αυτό με την πραγματικότητα; Εκείνοι οι τρεις άνθρωποι δεν ήταν η αιτία, ήταν η λύση σα εκείνοι οι ξενοδόχοι του χωριού που φτιάχνουν το κρεβάτι έτσι ώστε ο επόμενος άνθρωπος να κοιμάται ήσυχος. Αυτοί εδώ μέσα ξέχασαν πως η ομάδα κερδίζει επειδή υπάρχουν άνθρωποι σα εσάς και σα μένα που ζουν αυτή την ιστορία κάθε βράδυ σα εκείνο το χωριό που χτίζει σπίτι χωρίς αρχιτέκτονα — εκεί όπου όλοι ξέρουν ότι η νίκη δεν έρχεται επειδή κάποιος έκανε ένα highlight, αλλά επειδή εκείνοι έδωσαν την ψυχή τους πάνω στο παρκέ σα στρατιώτες σε πόλεμο. Και τέλος, αυτά που λέτε για τον gross armenian muscle… Μα πού είστε εσείς εκείνες τις στιγμές; Εκείνο το βράδυ στο Madison είδα μία ομάδα σα εκείνο το πλήθος ανθρώπων στο γλέντι του χωριού — κανείς δε έκανε highlight, όλοι έκαναν ένα βήμα μπροστά επειδή εκείνος ήταν ο ρόλος του. Εκείνοι εκεί πάνω δίνουν όλα τους σα εκείνοι οι οικοδόμοι της Θεσσαλίας όταν τελειώνουν τη δουλειά τους κάτω από τον ήλιο. Και αυτό ακριβώς είναι το πράγμα: εμείς εδώ δε γινόμαστε πρωταθλητές επειδή περιμένουμε κάποιον άλλον να κάνει τη δουλειά. Την κάνουμε εμείς. Κάθε φορά.

Μα τι είν’ αυτό που βλέπω εδώ μέσα; Μια ομάδα ανθρώπων να γράφει σα να ψάχνουν έναν gross armenian muscle σα Μεσσία ενώ αυτή η ομάδα εδώ πάνω στο Madison κάθε βράδυ γράφει ιστορία σα εκείνο το χωριό της Θεσσαλίας όταν χτίζουν τον ναό και κανείς δε βγάζει τον εαυτό του πρωταγωνιστή; Εγώ σήμερα πρωί στη δουλειά μου — ναι, λογιστής τελικά, αυτοί οι αριθμοί δεν γράφουν μόνο ιστορία, την κάνουν — έκανα μια διαφορά: άνοιξα το Excel και αντί για ισολογισμούς είδα έναν αγώνα των Νικς όπου ο Μπρουνσον έκανε δεκαπέντε ασίστ σα εκείνο το γερόλυκο που σέρβιρε τόσο νερό στους άλλους που κανείς δε θυμόταν πια ποιος είχε ξεκινήσει. Μα όχι σα highlight της ημέρας, σα εκείνη τη στιγμή όταν όλοι ξέρουν ότι αυτό είναι η ομάδα. Κι όμως εδώ μέσα κάποιοι γράφουν σα να περιμένουν τους Ράτζερς επειδή εκείνοι έχουν έναν αστέρα; Μα αυτοί εκεί είναι σπουδαίοι βέβαια, αλλά αυτοί βγάζουν τίτλους επειδή ο συγκεκριμένος τύπος κάνει δύο βήματα αριστερά όταν όλοι περιμένουν δεξιά — σα εκείνο το τυχερό γατούλα του χωριού που βρίσκει πάντα τον δρόμο σπίτι όταν κανείς δε ξέρει πού πήγε. Οι Νικς από την άλλη έγιναν πρωταθλητές επειδή εκείνοι δουλεύουν σα σύστημα σα εκείνη την ομάδα της Θεσσαλίας όταν χτίζουν σπίτι χωρίς αρχιτέκτονα και στέκει όρθιο μέσα στις καταιγίδες. Και μην αρχίσετε τώρα με αυτούς τους τρεις προπονητές. Εκείνοι οι άνθρωποι ήρθαν σα λύση, όχι σα πρόβλημα — σα εκείνοι οι ξενοδόχοι του χωριού που φτιάχνουν το κρεβάτι έτσι ώστε ο επόμενος άνθρωπος να κοιμάται ήσυχος. Αυτοί εδώ μέσα ξέχασαν πως η ομάδα κερδίζει επειδή υπάρχουν άνθρωποι σα εσάς που ζουν αυτή την ιστορία κάθε βράδυ σα εκείνο το χωριό που χτίζει σπίτι χωρίς αρχιτέκτονα. Ρε παιδιά, εμείς εδώ έχουμε ιστορία τριών τίτλων, αγώνες που γράφτηκαν με αίμα και όχι με highlights, μία ομάδα που δίνει την ψυχή της πάνω στο παρκέ σα στρατιώτες σε πόλεμο. Εκείνοι εκεί πάνω δεν έχουν χρόνο για γκλίστς — έχουν χρόνο μόνο για νίκες. Κι όμως εσείς εδώ γράφετε σα να ψάχνετε έναν gross armenian muscle σα σωτήρα; Μα πού; Από τη μεριά μου εδώ πίνω τον καφέ μου κοιτάζοντας το γήπεδο σα να είναι εκείνος ο τόπος όπου γράφεται η ιστορία κάθε βράδυ. Εκείνοι εκεί δεν έχουν ανάγκη από κάποιον σούπερσταρ σα εκείνον τον τρελό του χωριού που έκανε το τελευταίο σουτ επειδή το τυχαίο πήρε την μπάλα σωστά. Εκείνοι κάνουν ιστορία επειδή εκείνοι δίνουν όλα τους σα εκείνοι οι οικοδόμοι της Θεσσαλίας όταν τελειώνουν τη δουλειά τους κάτω από τον ήλιο. Κι αν κάποιοι ακόμα γράφουν σα να είμαστε ομάδα γυμνασίου επειδή λείπει ο gross armenian muscle… Σας προτείνω να πάτε στο Madison. Εκεί θα καταλάβετε πως η ιστορία δεν γράφεται με highlights, αλλά με αγώνες σα εκείνους όταν όλοι δίνουν τα πάντα.