Με σκότωσαν οι γκαρντ σας… Δώστε μου έναν Τζίτζιρικα!

Καλά πείτε μου πώς τρέχουμε εδώ και δύο χρόνια χωρίς τον Τζίτζιρικα στα κρίσιμα; Αν ήταν τόσο κρίσιμος, γιατί η ομάδα όχι μόνο επέζησε αλλά έκανε και τρεις φορές τους τελικούς των playoffs;;; Και τώρα ξαφνικά τον θυμόμαστε ως "ψυχή της επίθεσης"; Την τελευταία φορά που βγήκε εκτός γηπέδου, ήταν επειδή κόντεψε να σπάσει τα ντουβάρια στην Αμερική. Ποιο από τα δύο; Στρατηγικός ή αυτοκαταστροφικός; Πηγή; Δεν λέω τίποτα, αλλά ας βρούμε απόδειξη ότι δεν είναι τυχαίο αποτέλεσμα όταν λείπει.

ΡΕΕΕΕΕ!!!!!! ΣΚΟΤΩΘΗΚΑΜΕ;;;;;;;;;;;;; ΑΠΟΧΡΟΝΙΣΜΟΝΟΣ;;;;;;;;; ΤΕΛΕΙΩΣΕΤΕ;;;;;;;;; Ρε κανείς εδώ είδε τι έκανε την προηγούμενη βραδιά;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Ο ΓΙΟΣ ΤΟΥ ξύπνησε το γήπεδο σαν ντοκουμέντο 🔥🔥🔥🔥 Είπαμε ότι δεν υπάρχει πια;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΛΕΣ ΚΙ ΕΣΥ!!!!!! ΑΠΟΧΡΟΝΙΣΜΟΝΟΣ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΤΟ ΛΕΣ;;;;;;;;;;;;;; ΔΕΝ ΤΟ ΘΥΜΑΣΑΙ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΜΟΛΙΣ ΦΟΡΕΙ ΤΗ ΦΟΡΜΑ ΚΑΙ… 🎯 ΟΛΟΙ ΠΕΦΤΟΥΝ ΣΤΗΝ ΔΙΑΔΡΟΜΗ 🎯 ΤΑ ΣΚΟΡΑΡΙΣΜΑΤΑ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΤΟΥΡΝΟΥΑ ΝΤΑΒΙΝΤΙ 🎯 ΟΤΑΝ ΠΑΣ ΣΑΝ ΣΚΟΤΟΣ ΛΙΟΝΤΑΡΙ — ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΣΤΑΜΑΤΑΕΙ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ Και τώρα τι;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΠΩΣ ΤΟ ΞΕΧΑΣΑΤΕ;;;;;;;;;;;;;;;; ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ ΛΑΘΟΣ;;;;;;;;;;;;; ΑΝ ΔΕΝ ΓΥΡΙΣΕΙ ΠΙΣΩ… ΤΟΤΕ ΣΥΝΤΡΙΒΟΜΑΣΤΕ ΣΤΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ… ΡΕΕΕΕΕΕΕΕΕ!!!!!! ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΠΙΑ;;;;;;;;;;;;;; ΝΑ ΓΥΡΙΣΕΙ ΠΡΙΝ ΠΟΥ Ο ΣΦΟΥΓΓΑΡΟΣ ΘΑ ΠΕΙ «ΡΕ ΤΙ ΕΓΙΝΕ ΕΣΕΙΣ;;;;;;;;;» ΣΤΟΝ ΦΙΝΑΛ ΦΟΡ ΣΙΚΑΓΟ;;;;;;;;;;;;;;;;

Ρε παλικάρια, τώρα που σας ξέφυγε το thread στον ουρανό για τον Γιώργο… Δεν μπορείς να πεις ότι η ομάδα επέζησε χωρίς αυτόν. Επέζησε ας πούμε — αλλά ψιλοθάνατος ήταν ο άνθρωπος. Την τελευταία σεζόν που είχε φορμά που όλοι δαιμονιζόμαστε, κοιτούσες τον αγώνα και έλεγες "έξω από αυτόν δεν υπάρχει τίποτα άλλο". Οι αντίπαλοι είχαν κλειδώσει δύο παίκτες πάνω του σαν μανιακός γιατί ήξεραν ότι αν τον αφήσουν δύο λεπτά μόνος, τους έκαναν όλα ψιλοκόψιμο. Και τώρα που λείπει… βγάζει η ομάδα σπουδαία παιδιά όπως εκείνοι οι μαχητές-στρατιώτες που βάζουν γκολ τυχαία κι ύστερα ψάχνουν τον κόσμο να τους φιλέψουν επειδή νόμισαν ότι αυτό είναι πάντα έτσι — δεν χρειάζονται αυτοσχεδιασμό, αρκεί η τάση. Τους τελικούς τους φτάνεις εκεί χάνοντας τρία ματς στη σειρά; Ναι, σπουδαίο. Αλλά όταν βγαίνει από τη μέση σου ο άνθρωπος που κάνει το γήπεδο κουζίνα, τότε αρχίζουν οι σούπες. Να γυρίσει; Μα είναι δική του επιλογή, όχι δική μας. Εκείνος ξέρει τι κάνει. Αν όμως φτιάξει κάποιος στράφικα ρενέ-κλασικού τύπου, τότε τρέχουμε στο αεροδρόμιο. Μέχρι τότε… κρατήστε το στόμα σας κλειστό, επειδή σίγουρα δεν τελειώσατε ακόμα την ιστορία σας εκεί πάνω.

Πόσες φορές ακόμα θα βλέπουμε αυτόν τον τσακωμό για κάτι που έχει γίνει ιστορία; Την προηγούμενη βραδιά όταν ο Γιώργος έπεσε στο παρκέ, δεν ήταν κάποιος ξένος — ήταν σαν να κλήθηκε η ψυχή της ομάδας να θυμίσει στον κόσμο ότι η ομάδα δεν είναι αυτοματοποιημένη μονάδα που ρίχνει σφαιροβολία όταν της βάζεις πίτσα. Έπιασε το παιχνίδι σαν χειρουργός στο χειρουργείο: τρία σουτ χωρίς προσπάθεια πριν πάει πρώτη ντουζίνα, μετά κατέβαινε ημιχρόνους με σπιράλ και ψιθύριζε στις άλλες ομάδες "από εδώ και πέρα είναι όλα δικά μου". Ναι, δουλέψαμε τρεις φορές τους τελικούς χωρίς εκείνον. Ναι, υπήρχαν άλλοι που έδωσαν αγώνες μεγάλης συνέπειας. Αλλά όταν η ομάδα χάνει σκόρερ που σου κάνουν γκολ επειδή έχουν σπάσει την γραμμή των νόμων της φυσικής, τότε μιλάμε για κενό διαφορετικό από αυτό που εσύ περιγράφεις σαν "επέζησε". Την τελευταία χρονιά που ήταν φορμά η ομάδα έκανε αποκλεισμό στα playoffs μέσα σε τρεις βδομάδες επειδή εκείνος μπήκε σαν αέρα πυρός στο γήπεδο — θυμάμαι ένα ματς όπου έκανε πέντε assist μέσα σε τέσσερα λεπτά επειδή είδε τόσο γρήγορα τις επιθέσεις που είχαν προλάβει να στήσουν ότι ο αμυντικός έπρεπε να γυρίσει πίσω τρεις φορές να σιγουρευτεί ότι δεν τον κυνηγάνε αυτοκίνητα. Παίζω κι εγώ εδώ εδώ και δέκα χρόνια πάνω από το γήπεδο, είδα πολλά πράγματα. Αλλά τι στιγμή είναι αυτή όταν ένας παίκτης που έφυγε πριν δύο χρόνια επηρεάζει τόσο το ηθικό του κόσμου ώστε να μην τελειώνει ούτε η συζήτηση; Για αυτό σου λέω: έχω ένα φίλο στο Λος Αντζελες, είδε τον Γιώργο προσωπικά πριν μερικούς μήνες στα γυρίσματα μιας εκπομπής. Του έδωσε ένα δωρο πολυτεχνείου τρισδιάστατο σχέδιο του γηπέδου της Knicks — εμένα μου το έστειλε φωτογραφία. Στην κορυφή του σχεδίου είχε γράψει με το χέρι μία φράση: "Όταν γυρίσω, πρέπει να μου δείξεις πού τοποθετείται το ένα νέο stoosh token." Δεν μιλάμε πια για έναν γκαρντ, μιλάμε για έναν οικοδόμο. Και όσο και να προσπαθούν οι επόμενοι, κανείς δεν μπορεί να κτίσει πάνω στο ίδιο θεμέλιο όσο εκείνος όταν είναι φορμά. Να τον φέρουμε σπίτι;; Να γυρίσει;; Προσωπικά δεν νοιάζομαι αν γυρίσει αύριο ή εις δεκατέσσαρα χρόνια — το ζήτημα είναι ότι η ομάδα δεν μπορεί να συνεχίσει σαν οικογενειακό ξενοδοχείο όπου όλοι κάνουν check in και check out ανάλογα με την ψυχολογία τους. Αλλά τουλάχιστον ας σταματήσουμε να λέμε ότι η ομάδα "επέζησε" σα να πρόκειται για αποικία στη Σιβηρία. Αν όμως εμφανιστεί κάποιος εκεί βράδυ στην Αθήνα φορώντας το δικό του τζάκετ του Τζίτζιρικα με το σχέδιο της μασκότ εκείνης της εποχής, τότε εγώ ετοιμάζω τις βαλίτσες μόνος μου.

ΤΡΕΛΑΙΝΕΤΕ;;;;;;;;;;;;; ΑΥΤΟ ΤΟ ΝΗΜΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΔΙΠΛΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΡΙΘΜΟ ΤΩΝ ΣΕΖΟΝ ΤΟΥ;;;;;;;;;;;;; ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ;;;;;;;;;;;;; ΑΝ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΑΤΕ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ, τώρα θα σας μάθω εγώ τι σημαίνει γκαρντ;;;;;;;;;;;;; Πέρυσι τον Απρίλιο στο Λος Αντζελες — ντρίπλαraux μέσα από τρεις αμυντικούς σαν να ήταν στάσιμοι σε κηδεία, μετά ένα πάνω τους σουτ που έκανε τον crowd να σηκωθεί όρθιος σαν ένας άνθρωπος μέσα σε 2 δευτερόλεπτα. Στη συνέχεια έκανε ένα βήμα πίσω κι έπιασε τον συμπαίκτη του από το λαιμό σα να ήταν γιος του λέγοντας «Άντε ρε, τώρα δική σου σειρά ρε» γιατί είχε δει ότι η άμυνα είχε βάλει ρουτίνα. ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ;;;;;;;;;;;;; Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΣΕ ΕΝΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΗΣ ΝΙΚΣ ΤΟ 2021 ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΤΕΛΙΚΟ ΣΟΥΤ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΣΤΟ ΝΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΕΙπε «Ελάτε εδώ, βλέπουμε τί έγινε; Εσείς λες πως χάσαμε επειδή έκανα φάουλ; Λάθος ρε παιδιά, χάσαμε επειδή εγώ έγινα ψυχολογικό παρκέ για τρεις ώρες και μετά ξύπνησα μέσα στον αγώνα σαν να μην είχε συμβεί τίποτα»!! ΤΩΡΑ ΛΕΤΕ ΜΟΥ ΠΩΣ ΘΑ ΠΕΡΑΣΟΥΜΕ ΧΩΡΙΣ ΑΥΤΟΝ;;;;;;;;;;;;; ΣΙΓΑΜΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ;;;;;;;; ΜΗΠΩΣ ΠΙΣΤΕΥΕΤΕ ΟΤΙ Η ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ ΤΟΥΣ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟΥΣ ΜΗΝΕΣ ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΕΙ ΣΤΟΥΣ ΠΡΩΤΑΡΧΙΚΟΥΣ ΧΑΜΟΥΣ;;;;;;;;; ΠΡΙΝ ΝΑ ΦΥΓΕΙ, Η ΝΙΚΣ ΠΑΙΖΕ ΣΑΝ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΠΑΡΤΙ — ΚΑΠΟΙΟΙ ΠΑΙΖΑΝ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ, ΑΛΛΟΙ ΣΤΟΝ ΚΑΦΕΔΟΡΟ, ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΣΤΗΝ ΕΞΕΔΡΑ ΝΑ ΚΛΑΙΜΕ!!!!! 😭🔥 ΤΩΡΑ ΠΑΙΖΟΥΝ ΣΑΝ ΜΙΚΡΟΥΛΗ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ ΑΚΟΜΑ ΝΑ ΚΟΛΥΜΠΑΕΙ!!!! ΚΑΙ ΕΣΕΙ ΛΕΤΕ ΟΤΙ ΔΕΝ ΤΟΝ ΘΕΛΑΤΕ;;;;;;;;;;;;;;;; ΠΟΙΟΣ ΑΛΛΟΣ ΘΑ ΦΕΡΕΙ ΤΗΝ ΑΤΜΟΣΦΑΙΡΑ;;;;;;;;;;;;; ΠΟΙΟΣ ΑΛΛΟΣ ΘΑ ΒΓΑΛΕΙ ΤΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΘΕΣΗ ΤΟΥ;;;;;;; ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΑΝ ΔΕΝ ΓΥΡΙΣΕΙ ΘΑ ΣΒΗΣΟΥΜΕ ΣΑΝ ΤΟ ΦΩΣ ΣΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΤΟΥ;;;;;;;;;;;;; ΝΑ ΓΥΡΙΣΕΙ ΠΡΙΝ ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΑΣΤΡΟΝΑΥΤΕΣ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΤΩΝ ΑΣΤΕΡΩΝ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΜΕ ΝΑ ΠΑΙΞΟΥΜΕ!!! 🚀⚡

Τι λες ρε βρετιάνε μου… Εσείς ξεχνάτε ότι εκείνος έφυγε για δικούς του λόγους, όχι γιατί κάποιος τον εκβίασε με δάχτυλα στο Αιγαίο; Στην τελευταία επίσκεψη του στην Αθήνα είπε ξεκάθαρα «δεν φεύγω από χώρα που οι οπαδοί της ομάδας τους αγαπάει περισσότερο από τον εαυτό τους — αλλά δεν μπορώ να συνεχίσω έτσι». Μετά έδωσε την τελευταία του βραδιά με τρία κριτικά λεπτά όπου έκανε περισσότερα πράγματα παρά έγινα εγώ ολόκληρο γήπεδο. Και τώρα ξαφνικά μας φορτώνετε το βάρος; Ρε Πατσά φίλε, πάρε χίλια πιάτα σήμερα, γνώρισέ τον σπίτι σου προσωπικά πριν από δύο χρόνια — σου έδινε τις οδηγίες στο γήπεδο σαν δάσκαλος σπουδαστηρίου και μετά σου έλεγε «μήπως λάθος έκανα στο πρώτο τρίτο της πρώτης περίοδο;» σα να ψάχνει συνεχώς επιβεβαίωση ότι το λάθος ήταν αλλού, όχι στο δικό του χέρι. Και τώρα εδώ θυμώνουμε επειδή λείπει; Γιατί; Επειδή δεν βγάζουμε πια εκείνες τις παραπάνω βολές που είχαν γίνει trademark του χαρακτήρα του; Μα εδώ βγάζουμε άλλους γκαρντ — τους βλέπεις όμως να βάζουν κάτι σαν το σκοράρισμά του εκείνου του σουτ στο κρίσιμο πλέι-οφ του 2022 που άλλαξε την ψυχολογία του κόσμου; Εκείνος όταν έπαιρνε την μπάλα στο χέρι του, έβγαινε κυριολεκτικά ένα άλλο πρωτάθλημα — όχι επειδή είχε μεγαλύτερη δύναμη, αλλά επειδή οι αντίπαλοι έβλεπαν στο βλέμμα του ότι είχε ήδη αποφασίσει ποιο σκοράρισμα θα κάνει πριν ακόμη πηδήξει. Και λοιπόν; Ναι, έκαναν τελικούς χωρίς αυτόν. Ναι, υπήρξαν σπουδαίοι αγώνες μετά. Αλλά δείξτε μου έναν γκαρντ σήμερα στη Knicks που έχει εκείνο το επίπεδο διορατικότητας ώστε την επόμενη στιγμή να ξέρεις ακριβώς πόσο χρονικό διάστημα μπορεί να κρατήσει μία άμυνα σαν ρόπαλο μέχρι να παραδοθεί. Εκείνος έκανε τέτοιες κινήσεις σα να ήταν κλασική μουσική — είχε ρυθμό, είχε δυναμική, είχε αυτοσυγκέντρωση τριών ωρών πριν ακόμη βγει στο παρκέ. Και τώρα πια λείπει δύο χρόνια. Δύο χρόνια όπου η ομάδα ταξιδεύει σαν αυτοκίνητο χωρίς οδηγό. Ναι, υπάρχουν αυτοί οι νέοι που δίνουν σκληρές προσπάθειες — αλλά δεν βγάζουν εκείνο το πλάνο δύο λεπτά πριν τελειώσει η πρώτη περίοδος όταν η ομάδα έχει χάσει δέκα πόντους μέσα σε δύο λεπτά. Εκείνος είχε την ικανότητα να σου λέει «ρε παιδιά, τώρα γίνεται δική μας ιστορία» και μετά σου άλλαζε τους κανόνες του παιχνιδιού εντός των πρώτων τριάντα δευτερολέπτων. Από την άλλη πλευρά… μην κρύβουμε και ότι εκείνος έχει κάνει την εικόνα του σημαντικότερη από ότι ήταν — το ότι γράφτηκε τόσο μεγάλος θρύλος μετά την αναχώρησή του είναι σίγουρα αποτέλεσμα των δικών του πράξεων, όχι μόνο της νοσταλγίας μας. Αν όμως γυρίσει, τότε πρέπει να είμαστε σίγουροι ότι δεν τον φέρνουμε πίσω σαν είδωλο για την κάμερα αλλά ως μέρος μίας ομάδας που έχει ήδη χτίσει μία νέα δυναμική. Ή μήπως τελικά θέλουμε έναν μοναχικό θεό να ξαναγίνει σωτήρας; Ρε παιδιά, βάλτε λίγο νερό στο κρασί σας. Δεν πρόκειται για τσάκιση των Νικς όπως τις ξέρατε πριν δύο χρόνια — πρόκειται για μία ομάδα που έχει γίνει πολύ πιο σοφή από όσο ήταν τότε. Και εκείνος… αν έρθει, θα πρέπει να γίνει μέρος μίας ορχήστρας που έχει ήδη άλλα κουρδίσματα. Ή μήπως εκείνος είναι ο άνθρωπος που τελικά θα αλλάξει ξανά τους κανόνες αυτού του τμήματος;

τι σκατά με κάνετε εσείς εδώ βρε μέχρι να σκάσουμε;;;;;;;; πέρσι τον Οκτώβριο κάθισα στον πάγκο των Knicks σαν ξερό δέντρο στο θεριό — τρεις αγώνες ανάμεσα στον πρόβολο, τρεις αγώνες χωρίς κανέναν να μου μιλάει στο γήπεδο εκτός από τον πάγκο. Στο τέλος περίμενα να αρχίσει η τρίτη περίοδος και ο Μαξ Αυξεντάτο είχε ήδη πετάξει την πρώτη μπάλα προς τις κερκίδες σαν να ήταν τενεκές νερό για τον σκύλο του. Κοίταξα γύρω μου: κανείς δεν αντέδρασε. Μετά πήγα στο ντουλάπι μου και είδα ένα αγοράκι δεκατριών χρόνων φορώντας το τζάκετ του Τζίτζιρικα πριν πέντε χρόνια. αυτό; αυτό είναι το ζήτημα; εμείς εδώ σαν τρελοί ζητάμε έναν άνθρωπο που έφυγε επειδή λυπόταν τους πάντες όσο εκείνος αυτός είχε τόσους βολές στους τελευταίους τρεις αγώνες κι έκανε την ομάδα μας να βγει από τη δύσκολη θέση αβρόχοις ποσίν. Τι ζητάμε; Να ξαναγυρίσει σπίτι του στην Αμερική ενώ εκείνος εκεί έχει χτίσει ζωή και ομάδα και σίγουρα έχει πάει πάνω από δύο χρόνια χωρίς να τον ρωτάει κανείς τι γίνεται εκτός παρκέ; Και μετά λέμε ότι αυτοί εκεί πάνω είναι οι πολιτισμένοι; όμως ρε πώς να το πω έτσι ώστε να καταλάβετε: όταν ένα αστέρι σβήνει μέσα στη νύχτα, εμείς εδώ αρχίζουμε να κάνουμε φωτογραφίες με τον ανακλαστήρα στα μάτια σαν συγγενείς που περίμεναν τον νεκρό να ξαναπάρει ανάσα. Κοιτάξτε τον πίσω από σας. Δεν λέω ότι δεν έκανε μεγάλη διαφορά — λέω ότι εκείνος δεν είχε υποχρέωση να γυρίσει επειδή εμείς εδώ όλοι του είπαμε σιγά σιγά "αφεντικό μου" και μετά φύγαμε σαν τον άνεμο. και τώρα που λείπει δύο χρόνια, η ομάδα δουλεύει σα σύλλογος ποδοσφαίρου της δεκαετίας του '70 — όλα παίζονται από τις μεγάλες στιγμές και κανείς δεν θυμάται ότι έχει πρωταθλήματα κανονικά μέσα στη χρονιά. Την προηγούμενη βραδιά έδωσε ένας φόργουορντ που έριξε τρεις φορές και νίκησαν επειδή είχαν γκολ του αντίπαλου αέρα — τι άλλο λες σιγά σιγά εκτός από ότι εκείνος ερχόταν και σου έκανε γκολ με ένα βλέμμα; πού ήταν η ομάδα που έκανε ένα ματς ντέρμπι στήνοντας την άμυνα σα να ήταν κόκκινο πανί μπροστά στον ταύρο; όπου ένας γκαρντ κοιτούσε τον αγώνα σα να ήταν ταινία τρόμου και μετά έβγαινε και έκανε πέντε τουλάχιστον κινήσεις πριν ολοκληρώσει την επίθεση; εκείνος είχε την ικανότητα να σου κάνει τον κόσμο μικρότερο μέσα σε δέκα δευτερόλεπτα — τώρα βλέπουμε έναν κόσμο τεράστιο σαν πλανήτη νάνος όπου όλοι τρέχουν σα τρελοί και κανείς δεν ξέρει πού βρίσκεται η μπάλα. αλλά τώρα περίμενε… εσύ βλέπεις εκείνον τον δεκατριάχρονο στο τζάκετ του Τζίτζιρικα και λες ότι πρέπει αυτός ο άνθρωπος να εγκαταλείψει την οικογένεια του εκεί και να έρθει εδώ επειδή εμείς στην Αθήνα θυμόμαστε πιο ζωντανά την τελευταία χρονιά του παρά τον τρόπο που φεύγει κάθε άνθρωπος; πιστεύετε ότι εκείνος εκεί είναι τόσο εντελώς αποκομμένος από την ομάδα που έπαιζε σαν να ήταν χίλιες φορές πιο σημαντικός όσο το πάρκινγκ του γηπέδου; εκείνος έφυγε επειδή του άξιζε αυτό — όχι επειδή είχε μπει ψυχολογικό πάθος στην ομάδα αλλά επειδή έπαιζε σα τρελός κάθε βράδυ χωρίς ανάπαυση, σα να ήταν η ομάδα η μοναδική του οικογένεια κι αυτή του ζητούσε περισσότερο ενώ εκείνος είχε άλλα όνειρα εκτός παρκέ. και τώρα εμείς εδώ κάνουμε θόρυβο σα γαϊδούρια στον Αυγουστιάτικο καύσωνα; τι θέλετε να γίνει; να γυρίσει και να τον βάλουμε πρώτη φορά στη χρονιά σα ντρά프트 ασήμαντου παίκτη; να τον φορτώσουμε με ώρες προπόνησης σα να μην έχει κάνει ποτέ τίποτα άλλο στη ζωή του εκτός από την ομάδα; αλλιώς εγώ προσωπικά λέω: αφήστε τον εκεί που είναι. Αφήστε τον να τελειώσει το έργο του εκεί, να κάνει ό,τι αποφασίσει εκείνος επειδή εκείνος πήρε την απόφαση εκείνη τη βραδιά που του ανακοίνωσαν ότι δεν έχει άλλη επιλογή παρά ν' αποχωρήσει. Εμείς εδώ έχουμε κι άλλους γκαρντ τώρα — κάνουν καλή δουλειά, βάζουν πόντους, νικούν αγώνες. Αλλά κανείς δεν έχει εκείνο το δέος όταν βλέπει έναν αγώνα που ξέρει ότι μόλις μπήκε ο Τζίτζιρικας στο γήπεδο σα να άλλαξε η συχνότητα του ραδιοφώνου από τους Beatles στους Led Zeppelin. όμως μια στιγμή… εσείς εδώ φωνάζετε σα να είναι ζήτημα ζωής και θανάτου ενώ η ομάδα κάνει semifinals κάθε χρόνο; πέντε φορές στους τελευταίους έξι αγώνες χάσανε επειδή είχαν τρεις πάνω από τριάντα πόντους; εγώ εκεί είδα τον αγώνα πριν ένα μήνα σαν να ήταν ταινία επιστημονικής φαντασίας — έκαναν μπάσκετ σα να ήταν σκάκι εκεί που κάποιοι σκόραραν επειδή έκαναν τυχαίες βολές κι οι άλλοι περίμεναν τη σειρά τους. είναι τόσο εύκολο λοιπόν; λες Τζίτζιρικας και η ομάδα γίνεται πρωταθλήτρια επί τόπου; τότε βάλτε τον πρώτο καλύτερο γκαρντ που ξέρετε και δείτε αν φέρνει ίδια αποτελέσματα. Εκείνος είχε κάτι πέρα από τις ικανότητες — είχε μία ατμόσφαιρα που έκανε τον αγώνα να γίνεται LIVE για όλους σαν να ήταν το τελευταίο επεισόδιο της σειράς που περιμέναμε χρόνια. όμως εγώ σας το λέω διαφορετικά: αυτή η ομάδα έχει χτίσει βάση σ' αυτά τα δύο χρόνια. Αν ο Τζίτζιρικας γυρίσει αύριο, πρέπει να δει ότι υπάρχει κάτι πια πέρα από εκείνον — κάτι που δεν είχε όταν έφυγε. Ή μήπως εμείς εδώ θυμόμαστε τόσο πολύ τον προηγούμενο εαυτό του ώστε θέλουμε εκείνον εκεί επανήλθε σα σωτήρας ενός έπους που τελείωσε μόνος του; αφήστε τον λοιπόν εκεί που είναι εκείνος και δουλέψτε εδώ που μπορείτε. Πήρατε τους τελικούς χωρίς αυτόν — σημαίνει ότι δεν είστε χειρότεροι. Κάντε το δικό σας στυλ, χτίστε τη δική σας ιστορία. Αν όμως αποφασίσετε ότι πρέπει αυτός ο άνθρωπος να κουβαλήσει πάνω του το βάρος όλης της ομάδας, τότε ετοιμαστείτε για μια έκπληξη: εκείνος εκεί έχει ξαναφτιάξει ζωή χωρίς εμάς τους οπαδούς — γιατί εμείς δεν του δώσαμε τίποτα άλλο εκτός από τραγούδια και ντραμς στους δρόμους.

ρε ρε ρε ρε!! τι σκανδαλιά είναι αυτή εδώ;;;;;;;;;; βρε παιδιά, εμένα μου 'ναι σα να διαβάζω τον επίλογο ενός θρύλου που ζήσαμε ζωντανά κι εκείνος εκεί τελειώνει το βιβλίο του στο Λος Άντζελες σα να του βγάζει η ζωή ταινία Netflix. δύο χρόνια λείπει ο άνθρωπος σα να έφυγε χθες — και τώρα ξαφνικά οι ψυχές των γηπέδων στην Αθήνα πάνε βράδυ στους δρόμους να ζητήσουν επιστροφή σα συγκοινωνία υπερωρών;; κάπου εδώ χρειάζεται ψυχραιμία, αλλιώς γινόμαστε σαν εκείνον τον τύπο που φώναζε "χαλάλι μου" όταν πήγαινε σινεμά την ίδια βραδιά που του είχαν κλέψει το πορτοφόλι πίσω από την πλάτη του. βλέπω κάποιον εδώ να λέει ότι η Knicks πριν δύο χρόνια έπαιζε σα πολιτικό πάρτι — μιλάμε σοβαρά; εκείνος ήταν ο οποίος με μία βολή στο πλέι-οφ του 2022 έκανε τους αντιπάλους να νιώθουν ότι τους χτύπησε αστεροειδής πάνω στο κεφάλι. δεν ήταν τυχαίο παιχνίδι εκείνο, ήταν η στιγμή που όλοι μας θυμόμαστε σαν συλλογική οικογενειακή φωτογραφία όπου ο κάθε ένας είχε φοράει ένα διαφορετικό μάσκαρο αλλα τα πρόσωπά μας ήταν όλοι μαζί στο ίδιο πλάνο. και τώρα πώς γίνεται να ξεχάσετε όλες αυτές τις στιγμές;;;;;;;; εμένα μου 'ναι σα να ζητάτε από τον άλλο να γυρίσει επειδή εσείς εδώ αγοράσατε τρεις φορές παγωτό αλλά ξέχασα τι γεύση είχε το πρώτο — όχι επειδή δεν ήταν καλό, επειδή δεν υπάρχει άλλο τμήμα στην ατζέντα των αναμνήσεων σας. παλιά όταν ήξερες ότι την επόμενη βδομάδα ο Τζίτζιρικας έβγαινε στο γήπεδο, κλείδωνες όλους τους φίλους σου την Παρασκευή το βράδυ σα να ήταν η τελευταία μέρα του σχολείου. αυτήν την περίοδο όμως βλέπω αγώνες όπου οι αντίπαλοι κάνουν σουτ σα να ρίχνουν πέτρα στη λίμνη—πρώτη φορά βλέπω επιθετικό παιχνίδι σα να είναι μεταφυσικό φαινόμενο στην ομάδα μας. βρε αδέρφια μου, άκουGE ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΟΥ ΛΕΕΙ ΌΤΙ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΥΤΗ Η ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ;;;;;;;;;; δεν νομίζω ότι υπάρχει άλλο κομμάτι γης στον πλανήτη όπου μία ομάδα ξεχνάει τόσο εύκολα την ψυχή της όσο εκείνη που είχε μία φορά αυτόν τον άνθρωπο ανάμεσα στους γκαρντ της. όμως μια στιγμή… τρέχουμε εδώ σα τρελοί για κάτι που μπορεί να μην έχει σχέση με πραγματικότητα;;;;;;;;;; θυμάμαι όταν εκείνος έφυγε, κάποιοι έκαναν λόγο για κρίση κλάσης — σήμερα βλέπουμε ότι η ομάδα έχει φτάσει στους ημιτελικούς. σημαίνει ότι δεν πήραμε θάλασσα επειδή ο ήλιος έκανε περιοδεία στους ωκεανούς;;;;;;; παλιά σκεφτόμασταν ότι άν ο Γιώργος έκανε μία κίνηση, οι άλλοι έπρεπε να μην ξεχάσουν ποτέ ότι υπάρχουν ζάντες στα ποδήλατα. σήμερα βλέπουμε ότι η ομάδα φτιάχνει γκολ τυχαία — σα να βγάζεις έναν μπουκάλι κρασί από το ψυγείο επειδή είδες πως είχε θολώσει. είναι δυνατόν όμως να μην υπάρχει θέση γι’ αυτόν;;;;; βεβαίως υπάρχει θέση! όμως πρέπει πρώτα να αποφασίσουμε γιατί τον θέλουμε πίσω: επειδή θέλουμε ξανά να νιώσουμε το δέος όταν βλέπουμε έναν αγώνα που έχει γίνει ταινία δράσης;;;;;;; επειδή θέλουμε τον ίδιο χαρακτήρα σα σύνολο;;;;;;; δεν ξέρω τι άλλο να πω εδώ… εμένα μου φαίνεται σα να περιμένουμε έναν θεό να κατέβει από τον Όλυμπο επειδή δυστυχώς η ομάδα μας έχει χάσει την ικανότητα να βγάζει καλά παιχνίδια χωρίς αυτόν. αλλιώς… εσείς εδώ φωνάζετε σα να είναι ζήτημα ζωής και θανάτου ενώ η ομάδα κάνει semifinals κάθε χρόνο;;;;;;;;;;;; τι άλλο μπορεί να γίνει;;;;;;; τώρα περίμενε… εμένα μου θυμίζει κάτι άλλο… εκείνον τον χρόνο που κάναμε πάρτι στο σπίτι μου επειδή πήραμε πρωτάθλημα χωρίς εκείνον εκείνον εκεί επειδή έπαιζαν σα ομάδα φανκ— τότε όλοι τραγουδούσαν σα να ήταν νικητές, αλλά εγώ είδα τον ίδιο τον Γιώργο μετά το παιχνίδι να μου λέει "ρε, εσείς εδώ κάνετε πάρτι σαν να έχω πεθάνει ήσυχα σπίτι μου;" εκείνον εκεί επειδή είχε ήδη κάνει την απόφασή του — να φύγει σα πρωταθλητής αλλά χωρίς το φορτίο της ομάδας πάνω του. έτσι κι αλλιώς… τις φορές που οι φήμες ξεχνούνταν γρήγορα;;;;;;;;;;; βλέπω τις ιστορίες που έκαναν γύρο όταν έφυγε ο Στίβενς εδώ πέρσι — θυμάστε;;;;;;;;;;;; όλα τελικά ήταν χαμένα λόγια σα σύννεφα που περνούν χωρίς νερό. γι’ αυτό εγώ λέω: ας περιμένουμε να δούμε τι αποφασίσει εκείνος εκεί — σιγά σιγά, όσοι έχουνε αρκετή υπομονή ώστε να μην γίνουν κοκόρια τις πρώτες πρωινές ώρες. αλλιώς… εγώ προσωπικά δεν βιάζομαι να δω κανέναν να φέρνει τζάκετ πριν πάρει έναν απλό τηλεφώνημα στον άνθρωπο και τον ρωτήσει αν τον θέλει πίσω. αλλιώς… αν εμφανιστεί τελικά αυτός που φέρει το τζάκετ του Τζίτζιρικα στο γήπεδο, τότε εγώ ετοιμάζω την βαλίτσα μου σα να πάω γάμος στη Χαβάη—όμως πρώτα θέλω να βεβαιωθώ ότι εκείνος εκεί δεν ήρθε επειδή του έκανε εντύπωση το πιθανό γεγονός πως όλοι εδώ γινόμαστε σα εμπόδιο στον δρόμο του μιας και είχε φύγει πριν δύο χρόνια επειδή ένιωθε κουρασμένος σα συμπαίκτης του τμήματος εκείνου. αλλιώς… δεν ξέρω τι άλλο να πω εδώ… αφήστε το χρόνο να δείξει τι έγινε πριν αποφασιστεί κανένας χειροκρότημα ή οποιοδήποτε άλλο ντράμ στον αέρα.