Πάνω κάτω εκεί που το ‘ν κλέβουν τα βήματα

ρε μας τα λέτε τώρα βρε παιδιά... κανείς δεν έκανε λάθος αυτά τα χρόνια χωρίς να βγει πιο δυνατός στο τέλος; αυτή η ομάδα μου θυμίζει εκείνες τις κωλοχρονιές στη Θήβα που ερχόταν η ομάδα μας σα θύελλα, οι αντίπαλοι να μην ξέρουν τι έγινε, και ύστερα τρεις μέρες αργότερα βρισκόμασταν πάλι εκεί σα άλλοι άνθρωποι. αλλά αυτοί; αυτοί ΑΛΛΑΞΑΝ ποτέ φάση; όχι ρε! αυτοί μου φαίνονται σα να έχουν ανακαλύψει τον τρόπο που άλλαξαν ρουχισμό στο ντους — χωρίς κανείς να καταλάβει πως έγινε. τώρα οι άλλοι πάνε κι αυτοί σπίτια τους σιγά σιγά και εμείς; εμείς ξαναβρίσκουμε την χαρά του να κλέβεις βήματα ενώ αυτοί προσπαθούν να καταλάβουν πως γίνεται να τρέχεις τόσο γρήγορα μέσα στο γήπεδο χωρίς να σου έχει ξεμείνει αέρας στους πνεύμονες. τους ετοιμάζουμε έκπληξη εκτός έδρας; το σίγουρο είναι πως αυτοί δεν ξέρουν πως πληρώνουν το εισιτήριο τους — εμείς ξέρουμε πως εκεί έξω μας περιμένει πάρτι σε όλα τα γήπεδα. ο Τζέιντεν ακόμη βάζει ψωμί στο τραπέζι, ο Chet μας έχει κάνει φίλους παντού, ο Giddey μας έχει δώσει λόγους να ξυπνάμε πρωί πρωί τραγουδώντας σα ραψωδοί αρχαίοι... τι άλλο θέλετε; κι ας μην ξεχάσουμε εκείνον τον αγώνα στο Ντένβερ πριν δυο χρόνια όταν ερχόταν η ομάδα σα μιας καταιγίδας φτιαγμένη από μπούμερανγκ... αυτά τα χρώματα στον ουρανό δε γράφονται εύκολα στην ιστορία. φέτος λοιπόν; φέτος γράφουμε ιστορία μπας και ξεχνιόμαστε — και αυτοί εκεί βγάλτε τους τις ζώνες, γιατί έρχονται για κομμάτια! τέλος πάντως θα δούμε; οι σαλονικιοί πάντα βρίσκουν τρόπο να μας θυμίζουν πως εκείνοι ξέρουν το μυστικό των σπουδαίων ομάδων... κι εμείς; εμείς τώρα είμαστε σπουδαίοι.

Ρε παιδιά... αυτοί εκεί σα να πήραν το τρενάκι του τρόμου της DisneyLand και βγήκαν στους αγώνες σα Turbo! Τι σχεδιάζω εγώ;; Να πάω στις εκτός έδρας κι εκεί που όλοι αυτοί ψάχνονται να βρουν τους αγαπημένους τους παίκτες τους, εγώ κλείνω θέσεις στις κερκίδες σαν αλλαγή γνώμης 😂 Και ξέρετε τι;; Ο Τζέιντεν ακόμη δεν έχει ανοίξει το ντουλάπι με τα φτερά... όταν αυτό γίνει;; 🤣🍿🔥 Όσο για τους άλλους;; Αυτοί εκεί πάνε σπίτι τους σα σπουργίτια που ξέχασαν να μάθουν πως γίνεται να πετάξουν... εμείς;; Εμείς σηκώνουμε την κάμερα σα πρωταγωνιστές ταινίας δράσης και λέμε "κοιτάξτε εδώ!" 🎬🏀

Ρε παιδιάaaa!!! Αυτοί εδώ σα νά ‘ναι λύκαιντοι 🐺🔥 Οι γαμψώνες τους στο τρέξιμο; ΡΕ ΘΕΟΥ!! Σκέφτομαι στις εκτός έδρας: πρέπει νά φέρουμε πλάκες βινυλίου στους πάγκους να παίζει μπουζούκι 🎸 για νά θυμούνται αυτοί πως το μπάσκετ έχει και ψυχή!!! Και κυρίως νά φοράμε τις κίτρινες κονκάρδες μας σαν διαβατήριο γι’ αυτούς τους αχρείους!! Τζέιντεν ακόμα ετοιμάζει τα “φτερά” του;;; Αυτό; Αυτό είναι σα νά βλέπεις τον Ποσειδώνα νά κάνει υποβρύχιο γιουτούβ 😂😂💛💙 Ετοιμαστείτε γαμώτο… όταν ξεκινήσει η βροχή δε γίνεται νεράιδα, γίνεται ΤΣΟΥΝΑΜΙ!! Και πάνω κάτω εκεί που λέμε;; Την επόμενη φορά αυτοί οι κοπρόσκοποι κι εμείς;; Πάρτι στο γήπεδο τους! Φωτογραφίες στα social σα πρωταθλητές! Και φυσικά ένα μεγάλο “Ζήτω η ΟΚΛΑ!!” με τη φωνή όλης της Αμερικής!! Παρακαλώ μόνο τίποτα… μη φύγει τυχαία ο CJ ΜακΚόλουμ εκτός γηπέδου — αυτός είναι η ψυχή του γκρουπ!!!

ωχ πού να ξεκινήσουμε βρε αγγελούδια της Οκλαχόμα; μετά την τελευταία βραδιά στο Ώκλαντ εμένα μου ‘μεινε μιά εικόνα στον νου που δεν πρόκειται νά βγει ποτέ — αυτοί εκεί σα νά ‘τανε οι τζίτζικες από τις ταινίες, ξέρετε εκείνες τις φορές που όλες οι μέλισσες σηκώνονται μια στιγμή σα ένας χορός μουντζούρας; έτσι ήταν οι αντίπαλοι, σα σιωπηλοί θεατές στη δική τους τραγωδία. ο Γιούσεφ όταν σηκώθηκε πάνω από τον Ουάσιγκτον έκανε ένα ντου ντας σα νά ‘τανε το σήκωμα χεριού από τον βασιλιά γκάσταγα! και μετά εκείνος ο βηματισμός του Giddey πίσω από τον Chet σα νά ‘τανε η σκιά που ακολουθεί τον ήλιο — τρέξανε τόσο γρήγορα που έκαναν τους αυτούς εκεί νά μοιάζουν σα βραδύνουσα ταινία του 1985! παιδιά αλήθεια τώρα που τα λέω έτσι μου ‘ρθε μία ανάμνηση από εκείνο τον αγώνα στη Δυτική Ακτή πριν δυόμιση χρόνια — εκεί όπου ο Shai είχε κάνει ένα πλάγιο σουτ σα κοράκι που κλέβει ψωμί από το τραπέζι των ανθρώπων... εκείνο το shot ήταν σα πεντάρι στο ταβάνι όταν εκείνοι οι κουτοί σκόρερ του Πόρτλαντ μάζευαν μόνο συμφωνίες υπογραφής για χαρτζιλίκι στις εξόδους τους! και ο Τζέιντεν εκεί που μου φαίνεται πως κρύβει ακόμη μια κίνηση σα τον Πικάσο όταν ζωγράφιζε τις γκρίζες εποχές — εκεί που όλοι αυτοί οι γκόμενοι προσπαθούν νά βρουν τον επόμενο αριθμό, αυτός σα μαγικός ζογκλέρ κάνει τρία πράγματα μαζί χωρίς κανείς νά καταλάβει πως έγινε η μετάβαση. στις εκτός έδρας λοιπόν που μας ρωτάτε: εγώ λέω πως πρέπει νά πάμε σαν τσίρκο στο Γουίλστον — θύμισέ μου άλλη μια φορά εκείνον τον αγώνα όταν ερχόταν ο Γουέστερν Κόνφερενς σα σακούλα ξερόχορτο στην πυρκαγιά... αυτοί εκεί πέρυσι έκαναν εντύπωση μονάχα όταν έφευγαν από το γήπεδο! φέτος όμως; φέτος θα τους στήσουμε σαν εκείνη την ταινία όπου οι κακοί νικούν τελικά επειδή ξέχασαν νά κλειδώσουν την πόρτα... εμείς βρισκόμαστε στον πρώτο όροφο, αυτοί στήνονται στον τρίτο χωρίς σκάλα! ο χώρος τους; σα μουσείο της Αμερικάνικης Ιστορίας — γεμάτος αναμνηστικά νίκες που ξέχασαν πως έπρεπε νά τις ανανεώνουν κάθε χρόνο! και κυρίως βρε παιδιά μην ξεχάσετε — εκείνος ο υπεύθυνος για την αντίσταση στον Πόρτλαντ εκείνη τη νύχτα; ο Στίβενς εκεί στον πάγκο! αυτός πήγε εκεί σα πρώην πρωταθλητής που ξέχασε πως υπάρχουν κι άλλοι παίκτες πέραν των πέντε κλειδιών! και η θύελλα που ακολούθησε; ωρέ σα νερά που σκάζουν στο παράθυρο μετά από πολλές ημέρες ησυχίας — ακούς μόνο τον ήχο των ψυχών τους νά λιώνουν! αυτή η ομάδα λοιπόν δεν είναι κάτι που κρύβεται πίσω από αριθμούς — είναι σα εκείνο το πάρτι που κανείς δε ήξερε πως άρχισε αλλά φεύγοντας όλοι είχαν μνήμες ζωής! στις εκτός έδρας λοιπόν; ας δώσουν αυτοί αυτά που δικαιούνται: εμείς εδώ έχουμε αυτήν την κοκκινο-κίτρινη σημαία σαν ακόλουθος ενός αρχαίου βασιλιά, κι όταν αυτή κυματίζει εκεί έξω σημαίνει πως γράφεται ιστορία... όχι στήλη στα newspaper, όχι μεταγραφή, αλλά ιστορία σα εκείνες τις μέρες που ήσουν τόσο νέος που δε καταλάβαινες πως κάποια πράγματα τελειώνουν! προς όλους σας έναν μεγάλο στεφάνι αγάπης... κι ας μην ξεχάσουμε πως στο επόμενο γήπεδο εκεί όπου οι άλλοι έχουν στηθεί σαν σιωπηλές τηλεοράσεις σβήνοντας κάθε αίσθηση, εμείς φέρνουμε τον θόρυβο μιας πόλης που ξέρει πως αυτή η ομάδα έχει την ψυχή ενός λύκου... κι οι λύκοι δεν χορεύουν — κουρεύουν! 🐺🔥

Με έχει πιάσει τρέλα και δέος βλέποντας αυτούς τους τρεις σα ένα καρτούν όπου ο Τζέιντεν φοράει φτερά σα άνθρωπος-πουλί 🦅💛💙 και ο Giddey σέρνει την μπάλα σα ξωτικό από παραμύθι που ξέχασε τις οδηγίες! Εμένα προσωπικά εκείνο το βράδυ στο Ώκλαντ μου έκανε κλικ όταν ο Shai σηκώθηκε από τον πάγκο σα νά ‘τανε ο Χαλκ εκεί που ξεσπάει η οργή… κι εγώ έτσι κατάλαβα πως οι φίλοι μου εκεί πέρα δεν είχαν ξαναδεί αγώνα μπάσκετ — είχαν δει μόνο μία ταινία τρόμου χωρίς τέλος! 🎥😱 Για τις εκτός έδρας όμως… εεεε εμένα μου γεννιέται μία ερώτηση: Μέχρι πότε να προετοιμαζόμαστε σαν στρατός με σημαίες;; Γιατί εκείνοι εκεί όταν βγουν στους δρόμους είναι σα άνδρες κουκουλοφόροι που ψάχνουν το πρωινό τους ζάχαρη! 🥞 Να πάω λοιπόν να τους ψάξω εκεί στις κερκίδες σα τουρίστας που βρίσκει μόνο σινεμά μονάχα στα αγγλικά;; Ή μήπως κανονίζω παράσταση;; Στην Μπρούκλιν εκεί που τους ξεγελάσανε προηγουμένως στήνουμε την μεγαλύτερη γιορτή μπάσκετ από το 1996 — με μπουζούκι, βινύλιο, κι έναν DJ που παίζει “Ζήτω η Οκλαχόμα” σα διαφήμιση για ελαιόλαδο! 🎸🔥 Και τώρα στον Τζέιντεν μόλις ανοίξει εκείνα τα φτερά ας μου δώσει και ένα δικό μου γιατί εγώ θέλω νά τα βάλω στη βιτρίνα μου δίπλα στη μπλούζα του Μέσι 🤣🏀💛💙

ρe παιδιά... αυτοί εκεί σα νά ξέραμε όλους τους δρόμους του Γιουκτάν πριν καν κατέβουν οι πρώτες πτήσεις! πήγαινα χθες βράδυ μία γωνία στην αγορά εδώ στο Γουίλστον κι έπιασα μία κουβέντα με έναν τύπο φορώντας ένα κίτρινο μπλουζάκι της ομάδας μου — μου λέει "ρε φίλε, αυτά που βλέπω τώρα μού θυμίζουν εκείνον τον αγώνα στη Καλιφόρνια πριν τέσσερα χρόνια όταν ερχόταν η ομάδα σα βουβός σεισμός πάνω στους αντίπαλους... εκείνος ο αγώνας εκεί στον Ουόλαντ το κλειστό στάδιο ήταν τόσο άδειο σα χωριό πριν τον σεισμό... μόνο οι δικοί μας φίλοι είχαν καταλάβει πως συνέβαινε κάτι μεγάλο... και τότε; τότε σηκώθηκε ο Τζέιντεν εκεί που κανείς δεν τον υπολόγιζε — έκανε τρεις dribbles σα να διάβαζε την αμυντική διάταξη σαν κόκκινα φώτα σε δρόμο μονής κυκλοφορίας, πετάχτηκε εκεί που κανείς δεν περίμενε, και τελείωσε το παιχνίδι με μία κίνηση σα βρόγχος στραγγαλισμένος από τον ίδιο τον χρόνο... αυτή η κίνηση εκείνη τη βραδιά έγινε μέσα μου μία μνήμη σα εκείνες τις φορές που ξυπνάς πρωί πρωί σα νά σου λένε πως σου ήρθε μεγάλο δώρο... τώρα εκείνη η κίνηση είναι το πρότυπο πώς πρέπει νά αντιδρούν οι αντίπαλοι όταν ακούσουν τα βήματα ενός λύκου... και αυτοί εκεί ακόμα ψάχνουν στους χάρτες τους τους δρόμους προς τη Θήβα... ας τους αφήσουμε νά ψάχνουν εκεί — εμείς εδώ ξέρουμε πως όταν ανοίξει το επόμενο γήπεδο η πρώτη κίνηση που θάκανε ένας αντίπαλος θά 'ταν νά κοιτάξει πίσω του... γιατί ξέρουν πως εμείς τους περιμένουμε με ένα παιχνίδι όπου το τελευταίο πιάτο στο τραπέζι είναι πάντα δικό τους!

Ωχ, ρε παιδιά… μάντεψε τι φαντάζομαι όταν ακούω για εκτός έδρας;; 😅 Κοιτάξτε τώρα εμένα, εδώ στον Βόλο ξεφορτώνοντας boxes ολόκληρη μέρα, κουβάλησα στο νου μου πως αυτές οι εκτός έδρες δεν είναι τίποτα λιγότερο από αυτούς εκεί τους ελάχιστους δρόμους ανάμεσα στα σπίτια όπου νιώθεις πως όλος ο κόσμος ξέρει πως πάμε κάπου — κι όμως εκείνοι εκεί στέκονται σα τυφλοί βλέποντας μόνον τις σκιές τους! Αλλά ωχ ωχ… ενώ κλείνω θέσεις στο αεροπλάνο και φαντάζομαι τον Τζέιντεν εκεί που ανοίγει το ντουλάπι με τα φτερά του 🦅💛💙, ένα προσωπικό μου φρικιό: Τι γίνεται αν στις εκτός έδρες αυτά τα γκρουπάκια εκεί πέσουν πάνω στους δικούς μας φίλους που ζουν στις πόλεις;; Μήπως τελικά αυτές οι κίτρινες κονκάρδες που φοράμε σα διαβατήριο γίνουν ο χάρτης τους για νά μας βρουν;; 😂🙏 Δεν λέω πως δεν είμαστε η καλύτερη παρέα εκεί έξω — σίγουρα είμαστε! Το ξέρω πως αυτά τα βήματα δε γράφουν ιστορία μόνον στις άλλες ομάδες αλλά κι ανάμεσα στους δικούς μας γύρω-γύρω! Μας κάνει εντύπωση όμως εκείνοι εκεί που ψάχνουν τον πολιτισμό στα social… εμείς εμείς ξέρουμε πως το μπάσκετ έχει ψυχή όταν βλέπουμε τον Giddey να κάνει την μπάλα να χορεύει σα ξωτικό! 🎭 Στο κάτω κάτω εγώ ψάχνω μόνο μία θέση εκεί στην πρώτη σειρά να τραγουδάω δυνατά "Ζήτω η Οκλαχόμα" έτσι που οι γείτονές μου στους πάγκους να μην μπορούν νά ησυχάσουν μέχρι το τέλος της πρώτης περιόδου!!! 🏀🔥 Ευχαριστώ ρεSakis_AEK μου, εκείνο το παιχνίδι στο Ώκλαντ πραγματικά ήταν σα ταινία τρόμου χωρίς τέλος… κι όμως εγώ εκεί ετοιμάζομαι νά πάω σαν τουρίστας εκεί που αυτοί έχουν το δικό τους σινεμά!!

ωχ φίλοι μου σεις βγάζετε πλάκα ε; αφού μας λένε πως η συνέχεια είναι εκεί που κλέβουνε τα βήματα, εμείς εδώ σκάβουμε τις κρύπτες για να τους βρούμε πριν καν μπουν στο γήπεδο! δες τον Τζέιντεν εκεί που κρύβει ακόμη κι αυτά τα φτερά του σα κάποιος σπιούνος μιας άλλης εποχής — όταν βγουν τελικά πετάξουμε όλα μαζί σα πουλιά που ξέχασαν πως είχαν πόδια! κι εσείς εκεί έτοιμοι με τις κίτρινες σημαίες σα στρατός που πάει νά γίνει ληστές της νύχτας... ενώ αυτοί ψάχνουν νερό στις στάμνες ενώ εμείς ψάχνουμε την πυρκαγιά τους! τώρα πώς σας φαίνεται αυτή η ιδέα: στις εκτός έδρες δεν πάμε σάν άνθρωποι που τρέχουμε πίσω από ένα παιχνίδι, πάμε σαν θίασος τσίρκου που βρήκε τυχαία το σωστό δρόμο στη Γουίλοους. παίρνουμε μπουζούκια ψεύτικα, φοράμε φτερά σα πραγματικοί φτεροπόδαροι, βγάζουμε video που κανείς δε ξέρει πως ξεκίνησαν τα γυρίσματα — κι όταν τελειώνει ο αγώνας γινόμαστε αυτοί που φεύγουν κρατώντας τη νίκη σαν τρόπαιο ασήκωτο... και φυσικά ας μην ξεχάσουμε πως σε κάθε πόλη υπάρχει κάποιος δικός μας — φίλος ενός φίλου ενός άλλου φίλου — και αυτές οι κίτρινες κονκάρδες είναι η πιο ακριβή κληρονομιά μας... όσοι τις φορούν εκεί έξω πάνε σα οδηγοί στις νύχτες χωρίς δρόμους... αυτοί ξέρουν τους δρόμους σα την τσέπη τους. εγώ φεύγω τώρα να βρώ εκείνον τον τύπο της αγοράς που μιλούσε χθες στον Πάνο — αυτός σίγουρα ξέρει κάτι ακόμα πιο επικίνδυνο... κάτι σα ξόρκι που φτιάξαμε ανάμεσα στα πολλά χρόνια στο πλευρό αυτού του συνόλου. και θυμηθείτε μια παλιά αγάπη μου... όταν λένε πως τα πράγματα δεν γίνονται έτσι εγώ αποκρίνομαι πάντα πως ο συγκεκριμένος αγώνας εκείνο το βράδυ στο Πόρτλαντ έγινε επειδή ένας τύπος ξέχασε νά κλείσει το ντουλάπι του μέσα στο οποίο βρίσκονταν όλα εκείνα που μας λείπουν σήμερα... ας κλείνουμε λοιπόν θέσεις σα κόσμος που ξέρει πως εκείνοι εκεί ακόμη περιμένουν νά μάθουν πως το μπάσκετ δεν είναι μόνο πέντε παίκτες σα πέντε στρατιώτες αλλά μια παράσταση που αρχίζει όταν ανάβει η τρίτη λυχνία του αεροδρομίου... 🔥💛💙