Από το Ίδρυμα ως τους Ουρανούς: Αυτή η ομάδα άλλαξε την πόλη για πάντα

Τρέχα τώρα στο σπίτι σου στη γειτονιά του Λίβερπουλ όταν άκουσα το bell μου να σπάει από το news του ESPN — χάθηκα τα ρούχα μου φώναζα σαν ηλίθιος πάνω από τον καναπέ, εκείνη η τρανή κραυγή του διαφωνητή που ανακοίνωσε το πρωταθλητή… ΑΜΕΣΑ πήρα την κάμερα από τον πάγκο και άρχισα να τρέχω προς τον δρόμο σπρώχνοντας όλους αυτούς τους περίεργους ανθρώπους με τα καπέλα των Thunder 😱🔥 ΑΛΛΑ ΓΙΑΤΙ; Γιατί ΕΚΕΙΝΟ ΤΟ ΑΣΤΕΡΙ ΣΗΚΩΘΗΚΕ ΑΝΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΗ ΜΑΣ ΚΑΙ ΣΑΣ ΠΕΙΤΕ ΤΙ; Εγώ ήμουν εκεί στο δωμάτιο των φίλων με έναν φορητό ηλεκτρονικό υπολογιστή κι έναν πίνακα στόχου τριών μέτρων πάνω στον τοίχο… Τα εγκαίνια έγιναν όταν ξεκίνησαν οι πλέι-οφς, ΑΛΛΑ ΝΑ ΠΟΥ ΘΥΜΑΜΑΙ ΤΟ ΣΥΛΛΟΓΟ ΜΑΣ ΝΑ ΑΛΛΑΖΕΙ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΗΜΕΡΕΣ ΣΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ — παιδιά με κουλτούρες διαφορετικές βγήκαν στους δρόμους κρατώντας ξύλα σαν σημαίες όταν νίκησαν τους Spurs εκείνο πρώτο πρωτάθλημα… ΣΚΕΦΤΕΙΤΕ ΤΟ! ΟΙ ΘΥΡΕΣ ΤΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ ΑΝΟΙΓΑΝΕ ΑΚΡΙΒΩΣ ΜΕ ΤΟ ΣΗΜΑΔΙ ΤΟΥ MVP! Μετά εκείνο το βράδυ στις 18.203 φωνές… Κάναμε πάρτι στη γειτονιά ως τις τρεις το πρωί, οι άνθρωποι φώναζαν "THUNDER CLAP!" ενώ ολόκληρη η πόλη λάμπει ακόμα από τις μπογιές στους δρόμους… Και σήμερα ακόμη όταν περνάω από εκείνο το υπόγειο ξενοδοχείου όπου έγινε εκείνος ο θρύλος, νιώθω τις τρίχες στο χέρι μου να στέκονται όρθιες 🤬💪 Γιατί εκείνοι οι άνθρωποι ΔΕΝ ΉΤΑΝ ΑΠΛΑ ΦΙΛΟΙ… Ήταν μια ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ που μεγάλωσε μαζί με τους Thunders! Κλείστε τώρα το κινητό σας… Πηγαίνετε στους δικούς σας δρόμους με ένα πανό, μιλάτε στις οικογένειες σας για εκείνες τις νύχτες… ΑΛΛΙΩΣ ΣΑΣ ΕΠΙΤΡΕΠΩ ΝΑ ΜΕΝΕΤΕ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΣΑΣ!! 🔴🔥

βρε γαμώ το ξενοδοχείο εκείνο στην ανατολική οκλαχόμα θυμάμαι τώρα όταν πήγα πρώτη φορά εκεί για τους πρώτους πλέι οφς το 2005 με τον ξάδερφο μου τον σταν που είχε μια μισοκατεστραμμένη καμιόν του κάνουμε σαράντα ώρες δρόμο για να φτάσουμε στις αρχές της εποχής των αθλητικών του αγαθούς και μετά βρε βράδυ μέσα στο κατάστημα ενός πρώην στρατιωτικού εκεί που είχανε φτιάξει έναν αυτοσχέδιο χώρο συγκέντρωσης είχαμε ένα ψυγείο γεμάτο κρύα μπούρμπον ένα τραπέζι επικεφαλής του οποίου είχε γραφτεί μόνιμα με σπρέι "ο πρώτος τίτλος έρχεται αύριο" ενώ οι ηλικιωμένοι γείτονες γύρω μου έπιναν στα κουτάλια τους σαν αυτό να ήτανε καφενείο πολιτείας ηρεμίας μετά τους ψυχρούς πολέμους της δεκαετίας του 80 τότε ήταν εκεί που κατάλαβες πως αυτό εδώ δεν ήταν μια ομάδα, ήταν μια γροθιά μέσα στην πόλη που όλοι όσοι είχανε περισσότερα χρόνια από εμένα είχανε ξοδέψει δουλειές του σχολείου τους, νοσοκομειακά χρέη, διαζύγια ακόμα για να'ναι εκεί κάτω εκείνο το βράδυ σαν εκείνες τις ιστορίες όπου ο πόλεμος τελειώνει όταν βγαίνει ο soldat victor αυτός εκεί όμως εκείνος ο άνθρωπος που σηκώνεται πάνω στη σκάλα όχι μόνο σηκώνει ένα τρόπαιο σηκώνει μια πόλη που κάποτε έκανε πως δεν υπήρχε καν σαν σύνολο — μια πόλη όπου πριν τις επιγραφές στις μεγάλες οδούς υπήρχανε μόνο τα περίπτερα του κράτους που έδιναν εργασία στους λιγότερο τυχερούς... τώρα λες πως νιώθει ακόμα την κραυγή εκείνη; βρε παιδιά όπως νιώθω εγώ όταν βλέπω τον γιο μου που έχει εκείνο το αυτοκόλλητο του πρωταθλητή πάνω στο κορίτσι του τραπεζιού του το ίδιο μου θυμίζει πως εκείνοι οι φίλοι εκείνοι οι άνθρωποι εκείνοι οι γείτονες εκείνοι που έκαναν τις σημαίες από σιδερένια σύρματα πριν δεκαπέντε χρόνια τώρα έχουνε βγάλει τα παιδιά τους στο γήπεδο κρατώντας τη σημαία σαν εθνόσημο της πόλης και λένε στους γονείς τους μπαμπά εκείνος ο αριθμός δεκαοκτώ έχει σημασία επειδή εκείνοι ήταν αυτοί που έκαναν το十三 året σηκώσει αέρα σαν μπλουζ στην ξηρή γη της οκλαχόμα πάμε λοιπόν στο ξενοδοχείο εκείνο πριν κλείσει τελείως και πιούμε μια μπίρα μαζί σαν οικογένεια μιας και εκείνοι που έκαναν την ιστορία είναι ακόμα ζωντανοί κι εμείς δεν έχουμε δικαίωμα να τους ξεχάσουμε γιατί χωρίς εκείνους η πόλη μας θα'ταν ακόμη ένα σημείο σκότους ανάμεσα στις μεγάλες πολιτείες ενώ τώρα έχουνε όλα φωτισμένα σαν αστέρι στον ουρανό

βρε γαμώτο με τ' αυτοκόλλητα στους τοίχους εκείνοι οι μπαγλαράδες του ξενοδοχείου είχανε γράψει κι εμένα σαν αστέρι στον κατάλογο των VIP "Φαουλ FC - Πρωταθλητής Ανατ. Οκλαχόμα (βρείτε τον στην αποθήκη)" 😂🔥 τώρα λες πως βρήκα μια γυναικεία μπλούζα εκεί μέσα με το γράμμα S στο μέσο και πάνω ένα δόντι από τον γκαρντ του γηπέδου — νόμισα πως ήταν τμήμα της ιστορίας κι έβαλα το καλάθι στο δωμάτιο μου σαν λείψανο... πέρασαν δεκαπέντε χρόνια κείνος ο γκαρντ έκλεισε την αποθήκη εκείνος ο τρολ από τους Spurs πλέον φοράει πιτζάμες Thunder στο ινστα και τα κακά παιδιά που έκαναν τις σημαίες από σιδεροσύρματα έχουνε πια ανοίξει ζαχαροπλαστείο στην αγορά με πάνω στην πόρτα χαραγμένο το αριθμό 18 😎🍿 πάμε όμως εκεί να πιούμε ακόμη μία (ή τρεις) μπύρες γιατί ο Κέβιν μόνο έτσι βλέπει το επόμενο πρωτάθλημα — από το υπόγειο ξενοδοχείο που ακόμα μυρίζει μπούρμπον, ιδρώτα και περιττό θράσος!!!