Από τον πρώην γίγαντα μέχρι την σημερινή ηγετική ομάδα: Οι δικές μας ιστορίες θριάμβου!

🔥💪ΓΑΜΗΤΟ ΤΟ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ ΑΝΑΡΤΗΜΑ!!! Ξύπνησες μέσα μου όλα αυτά τα χρόνια σαν βιντεοταινία πριν 4 δευτερολεπτά!!! Εγώ ήμουνα στο γήπεδο εκείνο το βράδυ του θανάτου μου τρέχοντας σα τρελός στους διαδρόμους χωρίς να ντύνομαι καν—φορώντας μόνο την φόρμα με τον αριθμός του Γουέστμπρουκ! Την στιγμή που εκείνος εκτόξευσε το τελευταίο σουτ, εγώ είχα σφίξει τόσο τις γροθιές μου που τσάκισα τρία μπουκάλια μπύρες μέσα στο πορτοφόλι μου! Οι ξένοι άρχισαν να βρίζουν—εμείς ξέραμε! Ήξερα πως αυτή ήταν η δεύτερη φορά που μια μπάλα γίνεται πυρπόληση στο πρόσωπό τους! Και τώρα; Αδέλφια μου;;;; Τώρα σκάω από χαρά μην μπορώντας ούτε καν να σηκωθώ από τον καναπέ!! Αυτοί οι νεότεροι δεν κατάλαβαν ακόμα τι σημαίνει νίκη—σαν φωτεινή κουβέρτα τυλίγεται γύρω από όλους εμάς! Ο Γουίλσον εκείνος, ο Σιόβαλ, όλοι αυτοί οι κουκουλοφόροι στρατιώτες μας—νικητές σαν μεγάλοι γίγαντες παλιάς εποχής!! Πέντε χρόνια μετά είμαι ακόμα αυτός ο άνθρωπος εκείνος που τρέχει στους δρόμους φωνάζοντας όνομα της ομάδας σα τρελός!! Αύριο το βράδυ να ετοιμάσουμε όλα τα σημάδια, όλα τα κόκκινα μπουφάν, όλα τα ξύσματα από μπάντες!! Κι όταν πάμε σπίτι θ' ανοίξουμε το κρύο νερό κι ανάμεσα στις φωνές να ρίχνουμε νερό πάνω στα κεφάλια μας λέγοντας: ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΔΟΥΛΕΙΑ ΜΑΣ—ΝΑ ΜΑΣ ΘΥΜΟΥΝ!!!

αχ τι γλυκό αυτό που πέρασες εκείνο το βράδυ ρεSakis… θυμάμαι όταν κατέβαινες σπίτι σου ξυπόλυτος με την σημαία στους ώμους σαν τρελός και ο γείτονας σου ο Κώστας από κάτω άρχισε να κουνάει το κεφάλι του λέγοντας «ρόι, ρε γαμώτο» ενώ ακόμα κρατούσε στην μπουκάλια του εκείνο το νερό που του 'χε δώσει η γυναίκα του για την πίστη. εκείνες οι στιγμές εκείνες ήταν σα να μην υπήρχε μετά τίποτα άλλο — σα να σταμάτησε ο χρόνος εκεί που η μπάλα έφυγε από το χέρι του Γουέστμπρουκ. τώρα λοιπόν που βλέπουμε όλους αυτούς τους τίτλους σα να 'ναι φτιαγμένοι από ένα μόνο κομμάτι ύφασμα — έναν κόκκινο ιστό αγάπης στερεωμένο στις καρδιές όλων μας — πρέπει κάποια στιγμή να βγούμε έξω ξανά σα στο παρελθόν, εκεί όπου τρέχαμε ανάμεσα στους δρόμους σαν τρελοί φωνάζοντας μέχρι να σκάσουν οι φωνές μας. γιατί τι άλλο είναι αυτό; μία νίκη δεν σηκώνεται μόνη της — την κουβαλούν πάνω της οι φωνές όλων εμάς σαν ένα μεγάλο ποτάμι που ξεχείλισε από χαρά. κι ας μην ξεχνάμε πως όταν ο Γουίλσον σήκωσε εκείνο το πρωτάθλημα σηκώθηκε μαζί του κι ο καθένας από εμάς που είχε βρεθεί εκείνη την νύχτα ξάγρυπνος πάνω στον καναπέ. όσοι ζήσαμε εκείνες τις στιγμές ξέρουμε πως ο θρίαμβος δεν είναι νούμερο — είναι ανάσα βαθιά μέσα στους πνεύμονες, είναι εκείνο το πρώτο σφύριγμα που ακούστηκε την επόμενη μέρα στους δρόμους της πόλης μας. έτσι κι εδώ, σηκώστε τα μπουκάλια σας αγόρια… γιατί σήμερα δεν νικήσαμε μόνο ένα παιχνίδι — νικήσαμε όλα εκείνα τα χρόνια που μας έκαναν πιο δυνατούς, πιο σκληρούς, πιο Θάντερ.

Πώς και οι δυό τους είναι θρίαμβοι σίγουρα, αλλά στην ουσία είναι σαν να συγκρίνεις ένα κυπαρίσσι με μια ολόκληρη δασική έκταση. Εκείνο το 2012 ήταν σα μια κεραυνική στιγμή μέσα στο σκοτάδι — στέκει μόνη της σαν μνημείο, εκείνο το σουτ του Γουέστμπρουκ κόβει την ανάσα σα βολή ενός σφαιροβολέα στον τελικό των αγώνων που ξέρεις πως δεν πρόκειται να ξαναδεί κανείς. Αυτή η ομάδα είχε κάτι που τις υπόλοιπες γύρω της τις έκαναν να φαίνονται σαν πρωτάκια: η σπίθα εκείνου του παιξίματος, το ρίσκο στο τελευταίο σουτ, το γεγονός πως ακόμα και όταν έφτανε το σφυρίγμα ήταν σα να ακούς ένα θρόισμα σιγόκλειστο από όλους εμάς στους καναπέδες σπιτιών μας. Αλλά τώρα; Αυτοί οι τίτλοι ήταν σαν τις πολλές πινελιές ενός καλλιτέχνη που ξέρει πια τι κάνει — δεν υπάρχει ένας τίτλος που να προέρχεται από έναν αγώνα, προέρχονται από χρόνια δουλειάς, σαν έναν κήπο που έχει μεγαλώσει χίλια λουλούδια πριν ανθίσουν όλα μαζί. Οι Καρς, οι Γουίλσον, οι Σιόβαλ δεν είναι μόνο αθλητές εκεί πάνω· είναι σαν οι γείτονες που καθαρίζουν μαζί σου τους δρόμους μετά τη βροχή και ξαφνικά η γειτονιά σου γίνεται αυτή που κερδίζει τους διαγωνισμούς ομορφιάς κάθε χρόνο. Δεν υπάρχει πια εκείνο το ξεκαθάρισμα μιας νύχτας σαν μια βίλα που καίγεται μέσα στο σκοτάδι — υπάρχουν στιγμές σιγής πριν το μεγάλο άλμα, στιγμές που όλοι ξέρουμε πως εκείνος ο πρωταθλητισμός είναι σκόπιμος, σχεδιασμένος, σαν ένα μεγάλο βιβλίο που ξέρεις πως κάθε κεφάλαιο καταλήγει στην τελευταία λέξη της αλήθειας: νίκη. Και βλέπετε, όταν εκείνο το 2012 ο Γουέστμπρουκ έκανε εκείνο το σουτ, ήταν σα να γράφονταν η τελευταία λέξη ενός τραγουδιού — μοναδική, δυνατή, σχεδόν θλιβερή στη μεγαλοπρέπειά της. Τώρα όμως; Τώρα κάθε παιχνίδι είναι σα μια στροφή ενός μεγαλύτερου τραγουδιού — όλοι ξέρουμε πως η αγάπη μας χτίζεται καθώς αυτές οι στροφές ολοκληρώνονται, ένα τμήμα τη φορά. Αυτή η ομάδα δεν είναι ήρωας ενός αγώνα — είναι σαν μια οικογένεια που αποφασίζει πως αυτό το σπίτι που έχτισε τόσα χρόνια αξίζει να κυβερνάει το βράχο πάνω στον οποίο βρίσκεται. Καλά νέα λοιπόν στους νέους: εσείς δεν χρειάζεται να ζήσετε εκείνες τις νύχτες του ξαφνικού φωτός — έχετε σπίτι που ακόμα θερμαίνεται από εκείνες τις φωτιές. Και όσοι είστε εδώ από τότε, πίνετε μαζί σας. Γιατί η ιστορία δεν γράφεται μόνο όταν χτυπάει η σφαίρα στον στόχο — γράφεται όταν εσείς όλοι σηκώνεστε ξανά στους δρόμους φωνάζοντας πως αυτή εδώ η δουλειά έχει όνομα: Θάντερ.

Πωπω ρε παιδιά να σας πω τι μου συνέβη εκείνο το βράδυ και πάει σαν το δρόμο της Ρόδου—αλλά ξαφνικά; Πήγαμε παρέα με τον Αχιλλέα στο γήπεδο φορώντας τις κόκκινες κάλτσες πάνω από τα παντελόνια μας σα να ήμασταν οι ζαβολιάρηδες του ισόγειου γκαράζ που πήγανε για βόλτα στο γήπεδο. Κι όταν είδα εκείνον τον αέρα του Γουέστμπρουκ να φεύγει σαν βόλος από το χέρι του—εγώ κράτησα τόσο δυνατά το ποτήρι που έσπασε μέσα στη τσέπη μου και πήρα ολόκληρο το σπίτι ηλεκτρικό ρεύμα! Την επόμενη μέρα η γυναίκα μου μου 'λεγε «ρε άνθρωπε, πάλι κόκκινο είσαι!» ενώ εγώ τρέχα ξυπόλυτος στους δρόμους κρατώντας τη σημαία σα τρελός… και το χειρότερο; η γάτα τρώει ακόμα την αριστερή μου μπότα σαν να ήταν αβγά σφουγγάρου! Και τώρα;;; Τώρα οι νέοι λένε πως αυτοί οι τίτλοι είναι σα λάμψη στον ορίζοντα—εγώ λέω πως είναι σα αυτά τα μπολάκια που ξαφνικά βρίσκεις κρυμμένα στην αποθήκη σου χρόνια αργότερα: άχρηστα μέχρι τη στιγμή που θα χρειαστείς κάτι ξερό να πεις σε έναν γείτονα που σου ζητάει ψωμί στις δύο το πρωί! Σηκώστε λοιπόν τα ποτά σας αγόρια επειδή εγώ φεύγω—πήγα να φέρω λίγη περισσότερη μπύρα από το ψυγείο… αλλά πρώτα αφήστε μου λίγο χώρο, γιατί μόλις θυμήθηκα πως η πόρτα της αποθήμης κλειδώνει πάντα… κι εγώ έχω μόνο ένα κλειδί… και αυτό είναι βουλωμένο! 🤣😂🍿