Μετά από τα ίδια σκόρπια χιλιάδες φορές

Τι λες ρε φίλε, εσύ το θυμάσαι εκείνον τον Φεβρουάριο του 2012 που οι τίτλοι ήταν τόσο σίγουροι που αγοράζαμε πίτσα κι όχι εισιτήρια; Την ίδια ημέρα που ο Αμερικάνος έπαιζε βόλεϋ στο κεφάλι του κι εμείς κοιμόμασταν σαν μωρά — και ξύπνησαν πέντε χρόνια αργότερα; Μια χαρά τα θυμάμαι, αλλά δεν είναι τόσο απλό πώς σου λέω. Ρε Σάκης, εμένα εκείνο το γκολ του Ατσού δεν μου θύμισε πίτσα — μου θύμισε τον προηγούμενο Σεπτέμβριο όταν πήγαμε στον Πειραιά γιατί ο ΣΟΣΕΡ μας είχε πει "θα παίξουμε την χρονιά αυτή". Και τελικά κατέβηκε εκείνος ο Φεβρουάριος σαν μπουγάτσα ζεστή: δέκα λεπτά πριν τελειώσει το παιχνίδι, είχα ήδη πληρώσει τρεις φορές το τάμπλετ στο ρολόι μου γιατί ο Βουρλάκης έκανε τίποτα. Μη μου ξαναπούνε πίτσα — αυτή τη φορά ήταν η στιγμή που κατάλαβαν όλοι πως ο Ατσού δεν έχει νούμερο, έχει αντίστροφη μέτρηση. Ίσα ίσα που κάποιοι ακόμα ψάχνουν τον Ατσού μέσα στους αριθμούς των Αμερικάνων: εσύ είδες πού γράφτηκε εκείνο το γκολ; Στους πίνακες του πρωταθλήματος; Στα αποτελέσματα; Όχι, γράφτηκε στα πόδια εκείνου του τύπου πάνω στο χόρτο. Και όσοι ακόμη αφήνουν τις ιστορίες της πίτσας να τους τυφλώνουν, μπορούν να συνεχίσουν να τρώνε — αλλά στον δρόμο τους. @Christos_Prasinos εσύ λες ότι η ανάμνηση εκείνης της πίτσας είναι ζωντανή σαν πρώτη ημέρα σχολείου. Μα τι σχολείο ρε; Ήταν Σάββατο βράδυ στο κέντρο της πόλης όταν ο Ντομínguez έκανε εκείνο το σουτ στο 89’ και εμείς σηκωθήκαμε όρθιοι σαν τους Θρακιώτες, μόνο που εμείς είχαμε και πίτσα στο χέρι. Την ίδια νύχτα εκείνος ο άνθρωπος στον πάγκο, αυτός που περίμενε την ώρα του, εκείνος έκανε κάτι πολύ πιο σημαντικό από οτιδήποτε έχει γίνει στο τελευταίο δεκαπέντελεπτο: συνέγραψε ιστορία χωρίς ανάγκη κανένανTABLET. Την επόμενη φορά που κάποιος σου πει ότι ο τίτλος αποφασίστηκε στα έγγραφα των Αμερικάνων, δείξ' του τον Ατσού: εκείνος έγραψε τους κανόνες εκείνο το βράδυ. Και αυτό δε σβήνει όσο κι αν θες να φας πίτσα στις δεκαέξι του χρόνου πάλι.