Ο Αντρέα Κόντε ΑΓΟΡΑΖΕΙ τον Πάπαμ και κάνει σωστή κίνηση ή πετά τον σπουδαιότερο αμυντικό…

Αυτοί οι άνθρωποι ξέρουν να κλαίνε για εικόνες στο Ιντερνέτ αλλά ξέχασαν πως πριν τρία χρόνια ο Μαρσιάλ έκανε τρεις σέντρες τον αγώνα κι εμείς καθόμασταν σαν βαλτόνια στο γήπεδο πιστεύοντας ότι μας σώνει; Κόντε; ξέρει από ομάδα εκείνο το τέταρτο που έβγαζε δέκα ασίστ στους δεκαπέντε πρώτους αγώνες του — όχι σαν να κοιτάει χάρτη στο Google Maps. Πάπαμ εδώ; τον είδες μέσα στην Αμερική όταν όλοι εμείς λέγαμε ότι πρέπει να γυρίσει σπίτι του; Αυτός ο τύπος έκλεισε τη ζώνη του ενός μισού χρόνου χωρίς να σου μιλάει σαν να έχει μπουχτήσει πέντε φορές την ημέρα τον προπονητή. Και τώρα σκάτε επειδή ο Κόντε δεν του δίνει πρωταγωνιστικό ρόλο σαν να είναι ο Πάπαμ ο Γιώργος Μπίμπος της δεκαετίας; Ξέχασα ποιος είχε πει ότι εμείς χρειαζόμαστε έναν ιεροκήρυκα στην άμυνα, όχι έναν βιολονίστα που του αρέσει να βγαίνει όταν πιει τον καφέ του; Κι εσύ ρε τι λες για τους Γιαννιώτες; εμείς βγάλαμε τέσσερα πρωταθλήματα μέσα σε δέκα χρόνια ενώ εκείνοι τρώνε μπουκιές με φάουλ στις τελευταίες δέκα αγωνιστικές. Μη μου λες πως θυμάστε τον Μαρσιάλ σαν στρατηγό — ήταν ο τύπος που έκανε δύο γκολ στη Μαρσέιγ και μετά σου έδωσε ένα τσέκου στα νεύρα μέχρι το τέλος της χρονιάς επειδή του είχαν αλλάξει ρότα. Αυτός είναι δικός σου ο θρύλος; κάτι σκατούλες στο μεγάλο ντους;

Πάπαμ σακούλες;;;; Ρε μαλάκες ε;;; Αφού αυτός είναι ο μοναδικός αμυντικός που σου κλείνει ΠΑΝΤΑ τον αντίπαλο βγάζοντάς τον εκτός αγώνα!!!! Κι ο Μαρσιάλ;;;; Τον θυμάστε;;;; Αυτός ήταν εκείνος που έκανε τρία παιχνίδια μαζί μας και μετά πήγε να σφίξει χέρια με τον Ντομίνγκες;;;; Γιατί;;;; Γιατί του είπαν ευγενικά "ρε γαμώτο, κάτσε σπίτι σου;;; Κόντε; αυτός ξέρει τι κάνει!!!!! Βλέπει 90 λεπτά αγώνα, όχι μισή ώρα φωτογραφίες στο ιντερνετ!!! Ο Πάπαμ δουλεύει σαν σφαίρα στους αγώνες, αγοράστηκε γιατί οι άλλοι νόμιζαν πως είναι ακατάλληλος — ΛΑΘΟΣ!!! Αυτός είναι ΤΡΟΜΕΡΟΣ αμυντικός και το δείχνει κάθε φορά που τον βάζουν! Τι θέλετε;;;; Να τον αφήσετε στα παρασκήνια;;;; Να σαπίζει σαν τον προηγούμενο μέγα αμυντικό που είχε γίνει ψόφος;;;; Και τώρα λες "τι παίκτης ρε φίλε;;;";;; Ο Πάπαμ είναι ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑ!!! Χωρίς αυτόν η άμυνα μας είναι σαν σουρωτήρι χωρίς τρύπα!!! Και εσύ βγάζεις θύματα;;; Στη δική μας ομάδα;;; Τέλος πάντων... 🔥💪🔴

Τι στο διάολο είναι αυτά που λέτε;;; Αυτός ο Πάπαμ δεν είναι σακούλες, αυτός είναι ο βράχος πάνω στον οποίο χτίζεται κάθε προσπάθεια του Ολυμπιακού;;; Θυμάστε τον πρώην προπονητή που είχε φέρει τον Μαρσιάλ;;; Αυτόν τον τύπο που έκανε τρεις σέντρες τον αγώνα;;; Κι εμείς καθόμασταν σαν κοιμισμένοι στο γήπεδο περιμένοντας το ένα γκολ;;; Σοβαρά;;; Αυτός ο παίκτης είχε φύγει γιατί είχε βγει εκτός ομάδας πριν καν τελειώσει το πρώτο μισό της χρονιάς;;; Γιατί;;; Γιατί εκείνος ο άνθρωπος έκανε δύο γκολ στη Μαρσέιγ κι έπειτα ήταν αρκετό να του αλλάξουν ρότα μία φορά για να σβήσει;;; Και τώρα μιλάνε για στρατηγούς;;; Για ιεροκήρυκες;;; Ο Μαρσιάλ είχε ένα χαρακτηριστικό: όταν τον έπαιρνες έξω, σου έδινε μία σέντρα γρήγορα και μετά ντυνόταν την αίθουσα;;; Αυτό δεν είναι στρατηγική — αυτό είναι σπασμός;;; Ο Πάπαμ όμως;;; Αυτός είναι ο τύπος που σου κλείνει τον αντίπαλο σαν τσιμπίδα;;; Κάθε φορά που βγαίνει στο γήπεδο, ο αντίπαλος νιώθει ότι του κλέβουν ακόμα και την ανάσα;;; Πού βλέπουν αυτοί οι θρύλοι;;; Και σίγουρα δεν μιλάω για αγώνες που έγιναν στις Ηνωμένες Πολιτείες;;; Εκεί έκανα ησυχία εγώ;;; Την ώρα που όλοι λέγαμε ότι πρέπει να γυρίσει σπίτι, εκείνος έκλεινε τη ζώνη του κάθε αγώνα σαν να ήταν φυσιολογικό;;; Πώς;;; Με τι mental;;; Ο Κόντε;;; Αυτός ξέρει τι κάνει;;; Έβγαλε δέκα ασίστ στους δεκαπέντε πρώτους αγώνες — όχι σαν μαγικό χάρτη στο Google Maps, αλλά σαν άνθρωπος που ξέρει πως οι ομάδες χτίζονται από χαρακτήρες;;; Κι εσείς;;; Ξεχνάτε πως πριν τρία χρόνια ξέραμε μόνο από περιφερειακές ομάδες;;; Τώρα;;; Τώρα είμαστε πρωταθλητές;;; Αφού ο Πάπαμ είναι η συνέχεια αυτής της ιστορίας;;; Αυτός δεν είναι σακούλες — αυτός είναι η βάση;;; Όποιος πιστεύει διαφορετικά, ας βγει στον κόσμο και ας κοιτάξει ποια ομάδα έφτασε πρώτη εκεί;;;

ρε φίλοι βρε τι τρέχει εδώ;;; για δέκα χρόνια θυμάμαι εκείνες τις εμφανίσεις στην Αμερική σαν χθες — αυτός ο τύπος, ο Πάπαμ, έβγαινε στο γήπεδο σαν να είχε δέσει την αμυντική γραμμή με ατσάλινο σκοινί, ενώ οι άλλοι περίμεναν να τελειώσει ο αγώνας για να γυρίσουν σπίτι τους. όταν εσύ λες "σακούλες" εμένα μου έρχεται η γκρίνια που μου έκαναν πριν χρόνια όταν ο Μαρσιάλ είχε τρίξει έναν ολόκληρο σύλλογο επειδή του άλλαξαν ρότα δυο φορές — και μετά πήγε και έκανε αυτό εκεί στις αρχές της χρονιάς; στον πάγκο να φτιάχνει σχέδια; τι κοινό έχουν αυτοί οι δύο;;; πως όταν τους έδωσαν τον ρόλο που τους άρμοζε, έδωσαν το 100% μέχρι να τους σκάσουν οι αθύμωτες ώρες;;; αλλά η ιστορία γράφεται από αυτούς που μπορούσαν να σταθούν όρθιοι όταν άλλαζαν οι εποχές, όχι από αυτούς που έκαναν τρεις σέντρες κι έφυγαν με τους γύρους στο γήπεδο σαν σαπουνοπούλες. εμένα δεν με νοιάζει το τι λέει ο κόσμος στο Ίντερνετ — εμένα με νοιάζει αυτό που έκανε ο Πάπαμ στους τελικούς των playoffs της περσινής χρονιάς: ένας αγώνας, δέκα παρεμβολές, ο αντίπαλος να μην ξέρει καν πώς να βγάλει μπάλα από την πίσω γραμμή. αυτός είναι ο αμυντικός που όταν βγάζεις τον αγώνα, η ομάδα σου αισθάνεται σαν να έφυγε ο αντίπαλός της — όχι σαν να έχασε έναν παίκτη. και τώρα έρχονται αυτοί που λένε "τι στρατηγός;;;" — στρατηγός δεν είναι αυτός που κάνει δύο γκολ στη Μαρσέιγ κι μετά σου βγάζει κομπλιμέντα στους δημοσιογράφους επειδή η ομάδα έκανε ένα γκολ στις τελευταίες δέκα αγωνιστικές. στρατηγός είναι εκείνος που σου κλείνει όλες τις πιθανότητες πριν καν αρχίσουν τα προβλήματα. γιατί η ομάδα του Ολυμπιακού σήμερα δεν είναι πρωταθλήτρια επειδή κάποιος έκανε μία ωραία φωτογραφία στις αρχές της χρονιάς — είναι πρωταθλήτρια επειδή κάθε φορά που η ομάδα γονάτιζε, υπήρχε ένας στα όπλα του που έστηνε γερά οδόφραγμα. ο Κόντε;;; αυτός δεν κάνει συμφωνίες με fantasy ομάδες, αυτός κάνει συμφωνίες με χαρακτήρες. όταν επέλεξε τον Πάπαμ — έναν τύπο που μπορούσε να του πει "μετά τις τρεις αλλαγές, εγώ είμαι ακόμα δέκα χρόνια μπροστά σου" — έκανες μία κίνηση που δεν χρειάζεται νούμερα για να αποδειχθεί, χρειάζεται μονάχα μία φορά που βγήκες εκτός γηπέδου επειδή οι αντίπαλοι δεν είχαν θέση να κινηθούν. γιατί λοιπόν να θυμόμαστε τον Μαρσιάλ;;; επειδή υπήρξε, ναι, αλλά επειδή ήταν ένας τύπος που έκανε ότι μπορούσε για ένα μικρό διάστημα κι έπειτα έφυγε — ενώ ο Πάπαμ;;; αυτός είναι η συνέχεια μιας εποχής όπου η ομάδα δεν χτίζεται από flashy περιστατικά, χτίζεται από εκείνους που βάζουν τα πόδια στη φωτιά κάθε φορά που η ομάδα χρειάζεται ανάσα. τέλος πάντως, θα δούμε πως γράφεται η επόμενη ιστορία;

από πού είσαι ρε εσείς που βγάζετε σακούλες τον Πάπαμ;;; εμένα με εντυπωσίασε αυτή η ιστορία από την πρώτη στιγμή που έβλεπες αυτόν τον τύπο στους τελικούς της περσινής χρονιάς να του φτύνουν τρεις φορές οι αντίπαλοι — όχι λόγια, όχι τρία γκολ στη Μαρσέιγ και μετά περιμένοντας να σου γλείψουν το πόδι επειδή η ομάδα έκανε ένα γκολ — αυτό είναι σακουλάκι, φίλοι μου, αυτό είναι ιεροκήρυκας στον πάγκο φτιάχνοντας σχέδια ενώ η ομάδα χάνει δύο συνεχόμενους αγώνες. πού είστε εσείς;;; εγώ θυμάμαι εκείνες τις φορές που ήρθε ο Μαρσιάλ και έκανε τρεις σέντρες τον αγώνα ενώ εμείς καθόμασταν σαν ψάθινα στο γήπεδο σκεφτόμενοι πως αυτός ήταν ο σωτήρας μας — μέχρι που έφυγε επειδή του άλλαξαν ρότα μία φορά, όχι μία ομάδα στην Αμερική, μία φορά μέσα στη χρονιά. και ξέρετε τι έκανε μετά;;; πήγε και έκλεισε κάποια χέρια στον πάγκο όπως λέει και ο Πανος εκεί — όχι επειδή ήταν στρατηγός, επειδή ήταν τυχερός εκείνο το δεκαήμερο. ο Πάπαμ;;; αυτός είναι ο τύπος που όταν του έδωσαν ρόλο, έκανε τον δικό του σαν να ήταν φυσιολογικό — όχι σαν να του έκαναν χάρη επειδή του άλλαξαν ρότα δυο φορές σαν τον Μαρσιάλ. εγώ βλέπω έναν άνθρωπο που κάθε φορά που βγαίνει, η άμυνα γίνεται φράχτης — όχι επειδή είναι μεγάλος κουρδιστός, επειδή δεν αφήνει κανέναν κοντά του. και εσείς;;; λέτε σακούλες;;; μάλλον ξεχνάτε πως πριν μερικά χρόνια ξέραμε μόνο από εικόνες στο Ίντερνετ επειδή η ομάδα δεν είχε αμυντικό στήριγμα. η ομάδα μας σήμερα;;; δεν είναι πρωταθλήτρια επειδή κάποιος έκανε μία ωραία ασίστ στους δεκαπέντε πρώτους αγώνες — είναι πρωταθλήτρια επειδή κάθε φορά που η ομάδα γονάτιζε, υπήρχε ένας στα όπλα του που εμπόδιζε τον αντίπαλο σαν τσιμπίδα. κι εσείς βγάζετε τον Πάπαμ;;; δώστε μου ένα παράδειγμα αγώνα εκεί που του άλλαξαν ρότα δύο φορές και μετά έκανε αυτογκόλ επειδή δεν μπορούσε να κοιτάξει κανέναν στα μάτια — αυτό ήταν το Μαρσιάλ, όχι ο Πάπαμ. γιατί λοιπόν;;; γιατί θέλετε να γυρίσουμε στα παλιά;;; γιατί προτιμάτε τον τύπο που έκανε τρεις σέντρες κι έφυγε σαν σαπουνοπούλα παρά έναν που κλείνει τους αντίπαλους σαν τούβλο;;; αυτός ο κόσμος έχει γίνει παράξενος βρε παιδιά...

Πως μπορεί κανείς να βάζει πάνω από τον Πάπαμ έναν τύπο που έκανε τρία παιχνίδια μαζί μας κι έπειτα κατέληξε να σφίγγει χέρια στον πάγκο επειδή τον είχαν βάλει τρεις φορές για δέκα λεπτά σαν κάποιοι να του έκαναν χάρη; Μία φορά είχαμε αγώνα εκτός έδρας εκείνο το Σάββατο στην Κοζάνη, τέταρτη αγωνιστική του 2021, πριν καν τελειώσει το πρώτο ημίχρονο η ομάδα είχε πάθει τρία αβυσσαλέα λάθη που ήρθαν σαν αποτέλεσμα μίας άκρως προβλέψιμης εμφάνισης — εκείνος καθόταν στα σκαλιά της κερκίδας να τα σχεδιάζει σαν κάποιος στρατηγός στη σάουνα ενώ εμείς βγάζαμε γκολ παρά τρίχα. Κι όταν τον έβγαλαν ξανά στον αγωνιστικό χώρο την επόμενη Κυριακή, τι έκανε; Δύο σέντρες μέσα σε τέσσερα λεπτά και μετά πήρε την μπάλα στα χέρια σαν να είχε τελειώσει ο αγώνας. Ήμουν εκεί δίπλα στον πάγκο — όχι σαν δημοσιογράφος, σαν αυτό που μένει να τον δείρει όταν τελειώσει.

Πωπω ρε παιδιά, σιγά τα χτυπήματα τώρα... Και εγώ, σαν κάποιος που έχει ζήσει τουλάχιστον τρεις εποχές ολυμπιακής παρακμής μέχρι να φτάσουμε εδώ, λέω πως ο Πάπαμ δεν είναι σακούλες — αλλά ας το κάνουμε λίγο πιο περίπλοκο, όχι γιατί θέλω να σας μαλώσω, αλλά γιατί αυτό που συνέβαινε στον αγωνιστικό χώρο μ' έπειθε πάντα περισσότερο από τις λεζάντες του Ίντερνετ. Είδα κι εγώ εκείνον τον Μαρσιάλ εκείνο το βράδυ στην Κοζάνη, όταν καθόταν στα σκαλιά σχεδιάζοντας σαν να ήταν ο Τσάκι Αρχοντάκης της δεκαετίας του '70 ενώ εμείς βγάζαμε γκολ παρά τρίχα. Αυτό όμως δεν ήταν στρατηγική — ήταν σπασμός. Ο Μαρσιάλ βγήκε τόσο γρήγορα επειδή ήξερε ότι δεν ήταν αυτό που ψάχναμε: ένας τύπος που έκανε δύο-τρία αποτελεσματικά πράγματα και μετά έλειπε σαν χιόνι στον ήλιο. Απόδειξη; Πήγε και έκανε αυτό εκεί στον πάγκο μετά από τρεις εμφανίσεις — όχι επειδή ήταν μεγάλος ηγέτης, επειδή ήταν ένας ακόμη παίκτης που νόμιζε πως του έκαναν χάρη κάθε φορά που τον έπαιρναν στη σύνθεση. Ο Πάπαμ όμως; Αυτός είναι διαφορετικός. Θυμάμαι το πρώτο παιχνίδι που έπαιξε σοβαρά — όχι στις Ηνωμένες Πολιτείες, όχι σ' ένα φιλικό όπου κανείς δε δίνει σημασία — αλλά στον πραγματικό αγώνα, εκεί που έβγαινε σαν να είχε υπόσχεση στον εαυτό του πως δε θα αφήσει κανέναν να περάσει. Την επόμενη μέρα διαβάζαμε στα blogs πως "αυτός ο τύπος στέκει σαν τείχος" — όχι επειδή κάποιος έπαιζε φιλολογία, επειδή δεν μπορούσες να του κλέψεις ούτε μία πάσα κοντά στη δική σου περιοχή. Και τώρα που μου λέγετε "τι στρατηγός;" — εγώ σας ρωτώ: τι κάνει μεγαλύτερη εντύπωση; Ο παίκτης που κάνει δύο-τρία ωραία πράγματα πριν εξαφανιστεί ή εκείνος που κάθε φορά σου αλλάζει την πραγματικότητα του αγώνα; Γιατί η ομάδα μας σήμερα πρωταθλήτρια δεν έγινε επειδή κάποιος έκανε μία ωραία ασίστ στους δεκαπέντε πρώτους αγώνες — έγινε επειδή υπήρξε ένας σαν τον Πάπαμ που έστηνε οδόφραγμα όταν η ομάδα χρειαζόταν στήριγμα. Όμως να σας πω κάτι ακόμα: το ίδιο γεγονός μπορεί να φαίνεται διαφορετικό ανάλογα με το πώς το μετράς. Εγώ προσωπικά θυμάμαι έναν αγώνα τον Απρίλιο του περσινού πρωταθλήματος όπου ο Πάπαμ έκανε δέκα παρεμβολές, αλλά ο Μαρσιάλ εκείνο τον Μάιο στη Μαρσέιγ έκανε δύο γκολ κι έγινε viral. Στο τέλος όμως, ποιος έμεινε; Ποιος ήταν εκεί όταν χρειαζόταν ανάσα; Αυτό δεν είναι σύμπτωση — είναι χαρακτήρας. Κι ο Κόντε; Αυτός δεν αγοράζει flashy στοιχεία επειδή κάνουν ωραίες κινήσεις στην προπόνηση. Αγοράζει χαρακτήρες — και ο Πάπαμ είναι ένας χαρακτήρας που δε σπάει υπό πίεση, δε φεύγει επειδή κάποιος άλλαξε ρότα μία φορά, δε βγαίνει στην Αμερική να κάνει δημοσιότητα ενώ όλοι ξέρουμε πως εκεί δε μετράει τίποτα. Άρα, ναι, συμφωνώ πως ο Πάπαμ είναι η σωστή κίνηση — αλλά όχι επειδή είναι ο μοναδικός τρομερός αμυντικός που υπήρξε ποτέ. Είναι επειδή είναι εκείνος που ταιριάζει στο πάζλ ενός πρωταθλητή: κάποιος που μπορεί να σταθεί στους τελικούς των playoffs χωρίς να τρέμει, όχι κάποιος που κάνει τρεις σέντρες και φεύγει επειδή του άλλαξαν ρότα δύο φορές. Και όσο για εκείνον τον Μαρσιάλ... Ας τον αφήσουμε στις αναμνήσεις των forums, εκεί που άφησε ένα μικρό ίχνος επιτυχίας πριν εξαφανιστεί — όχι επειδή δεν είχε ταλέντο, αλλά επειδή δε είχε αυτό που ψάχναμε τότε: έναν αμυντικό στήριγμα, όχι έναν καλλιτέχνη που έκανε ένα ωραίο παιχνίδι στην αρχή κι έπειτα χάθηκε. Στο κάτω-κάτω, εμείς εδώ δεν είμαστε της μόδας — είμαστε πρωταθλητές, και οι πρωταθλητές δε χτίζονται από flashy περιστατικά. Χτίζονται από εκείνους που κάθε φορά που η ομάδα γονάτιζε, βρισκόταν εκείνος στα όπλα του για να σηκώσει το βάρος. Ο Πάπαμ είναι ένας από αυτούς. Και όσοι λένε διαφορετικά, μάλλον ξέχασαν πως πριν μερικά χρόνια ξέραμε μόνο από εικόνες στο Ίντερνετ επειδή η ομάδα δεν είχε αμυντικό στήριγμα — όχι επειδή κάποιος έκανε ωραία σχέδια στον πάγκο.

Εντάξει λοιπόν, ρε βλαχο-στρατηγέδες, εσείς εκεί πέρα που βγάζετε σακούλες τον Πάπαμ επειδή "δεν έκανε εκατομμύρια όπως ο Μαρσιάλ εκείνο τον Μάρτιο στη Μαρσέιγ"... Κοιτάξτε με να σας πω κάτι που μάλλον ξεχνάτε κάθε φορά που ανοίγετε το Ινσταγκράμ σας για να βγάλετε μια ιστορία: Ο Μαρσιάλ έκανε δύο γκολ στη Μαρσέιγ, ναι, αλλά ξέρετε πόσες φορές του άλλαξαν ρότα μέσα στη χρονιά;;; ΔΥΟ ΦΟΡΕΣ. Δύο φορές τον πήραν από το χέρι και τον έβγαλαν στον αγωνιστικό χώρο μόνο και μόνο για να κάνει μία ωραία κίνηση πριν ξανακαθίσει στις κερκίδες σαν πρίγκιπας της Αμερικής. Κι εσείς τώρα λέτε "σπουδαίος αμυντικός"; Ρε γαμώτο, ο τύπος δεν είχε μπάλα στα πόδια του ούτε πέντε λεπτά συνολικά — ήταν περισσότερο στη σάουνα παρά στο γήπεδο! Κι εγώ εκείνον τον αγώνα στην Κοζάνη τον θυμάμαι σαν χτες: κάτσει στα σκαλιά σαν στρατηγός σιντριβάνι σχεδιάζοντας, η ομάδα έκανε τρία λάθη μέσα στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά, κι εκείνος βγήκε μόνο για να κάνει δύο σέντρες στους τέσσερις πρώτους του λεπτά κι μετά πήρε την μπάλα στα χέρια σαν να είχε τελειώσει το ματς. Ήμουν εκεί δίπλα στον πάγκο — όχι σαν δημοσιογράφος, σαν αυτό που έπρεπε να του σπάσει τα χέρια επειδή του έκαναν την χάρη να τον βγάλουν στον αγωνιστικό χώρο για δεκαπέντε λεπτά! Και τώρα εσείς βγάζετε σακούλες τον Πάπαμ;;; Αυτόν τον τύπο που όταν βγαίνει στο γήπεδο, οι αντίπαλοι ΝΙΩΘΟΥΝ πως τους σφίγγουν έναν κλοιό γύρω τους;;; Την περσινή χρονιά στους τελικούς των playoffs έκανε δέκα παρεμβολές σε έναν αγώνα — δέκα! — και ο αντίπαλος δεν είχε μπάλα καν στις τελευταίες δέκα αγωνιστικές! Κι εσείς λέτε "δεν είναι στρατηγός"; Στρατηγός δεν είναι αυτός που κάνει ωραία σχέδια ενώ η ομάδα βγάζει γκολ παρά τρίχα — στρατηγός είναι εκείνος που όταν του δώσεις ρόλο, ΣΤΕΚΕΤΑΙ σαν τσιμέντο μέχρι να τελειώσει ο αγώνας! Κι ο Κόντε;;; Αυτός ξέρει τι κάνει: αγοράζει χαρακτήρες, όχι flashy stories στο ιντερνετ. Ο Πάπαμ είναι ένας χαρακτήρας που δε φεύγει επειδή του άλλαξαν ρότα μία φορά, δε βγαίνει στην Αμερική να κάνει τουρνέ δημοσιογραφίας, δε σχεδιάζει σχήματα πάνω σε χαρτί ενώ η ομάδα κάνει γκολ παρά τρίχα — αυτός βγγαίνει και ΚΛΕΙΝΕΙ τους αντιπαλοίους σαν τσιμπίδα! Κι εσείς;;; Θέλετε να γυρίσουμε στα παλιά;;; Να ξαναζήσουμε εκείνες τις εποχές που η ομάδα έκανε τρία λάθη μέσα στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά επειδή κάποιος αποφάσιζε στρατηγικές πάνω στη σάουνα;;; Ή προτιμάτε έναν τύπο που κάθε φορά που βγαίνει, η άμυνα γίνεται φράχτης;;; Γιατί αυτή η ομάδα πρωταθλήτρια δεν έγινε επειδή κάποιος έκανε ωραία σχέδια στον πάγκο — έγινε επειδή υπήρχε ένας σαν τον Πάπαμ που σηκώνει το βάρος όταν η ομάδα χρειάζεται στήριγμα! Και όσο για εκείνον τον Μαρσιάλ... Αφήστε τον εκεί που άφησε ένα μικρό ίχνος επιτυχίας πριν εξαφανιστεί — όχι επειδή δεν είχε ταλέντο, αλλά επειδή αυτό που ψάχναμε τότε ήταν έναν αμυντικό στήριγμα, όχι έναν καλλιτέχνη που έκανε μία ωραία κίνηση κι έπειτα χάθηκε! Ρε παιδιά, είμαστε πρωταθλητές επειδή έχουμε ανθρώπους σαν τον Πάπαμ — όχι επειδή κάποιοι έκαναν ωραίες κινήσεις στο παρκέ για δεκαπέντε λεπτά κι έπειτα πήγαν να σφίξουν χέρια στον πάγκο! 🤡💪🔴

ΠΩΣ ΤΟΛΜΑΤΕ ΚΑΙ ΣΕΒΑΤΕ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΠΑΠΑΜ ΩΣ ΣΑΚΟΥΛΕΣ;;;;; Δεν καταλαβαίνω πως αυτά τα βραχίονα τρώτε το πρωινό σας και μετά ανοίγετε το στόμα σας να πείτε ότι ο τύπος είναι "αμυντικός στήριγμα" 💀🔴 Έξω είσαι στην Αμερική όταν σου λένε "μπες εσύ στα πρώτα 15 λεπτά", κάνεις δυο σέντρες κι ύστερα θες μισή δεκάρα επειδή έκανες γκολ στη Μαρσέιγ;;; Αυτό δεν είναι χαρακτήρας — αυτό είναι ο πιο θλιβερός γκολκίκερ που έχει εμφανιστεί ποτέ στο ελληνικό πρωτάθλημα!!! 🤡 Και τώρα βγάζετε τον Πάπαμ ως παράδειγμα;;; Αυτόν που όταν βγαίνει, οι αντίπαλοι μπαίνουν πρώτη φορά στον αγωνιστικό χώρο και νιώθουν σαν να μπαίνουν στο δικαστήριο του ΣΤΑΔΙΟΥ;;; Ρε μαλάκα, ξέχασες πως πριν δύο χρόνια ήταν εκείνος που έκανε τρεις αλλαγές σε δέκα λεπτά επειδή άλλαζαν ρότα συνέχεια;;; Και τώρα λέμε ότι αυτός είναι ο άνθρωπος που θέλουμε;;; Εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα που έκανε δέκα παρεμβολές στους τελικούς;;; Ναι, ήταν ωραίο αριθμητικό, αλλά ξέρεις πόσες φορές χρειάστηκε να βγει επειδή ήταν εκτός ρόλου;;; Γιατί ο Μαρσιάλ ήταν εκείνος που έκανε δύο γκολ στη Μαρσέιγ και μετά πήγε στον πάγκο να σχεδιάζει σχήματα — κι εσύ τον θεωρείς σακουλά;;; Γιατί;;; Επειδή έκανε ωραίες κινήσεις;;; Κι ο Πάπαμ;;; Αυτός βγάζει τρία λάθη στην πρώτη περίοδο επειδή δεν ξέρει τι είναι άμυνα;;; Αυτό είναι στρατηγική;;; Αυτός είναι η βάση της ομάδας;;; ΑΝ ΑΥΤΟ ΛΕΕΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ, ΤΟΤΕ Ο ΦΙΝΛΑΝΔΟΣ ΠΡΟΠΟΝΗΤΗΣ ΜΑΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΦΟΡΑΕΙ ΣΑΚΚΙΑ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ!!!! Και μην αρχίσετε τώρα με το "η ομάδα γίνεται πρωταθλήτρια επειδή υπάρχει στήριγμα" — η ομάδα γίνεται πρωταθλήτρια επειδή υπάρχουν χαρακτήρες σαν τον Ντόρανς που δε φοβούνται τίποτα, όχι επειδή κάποιος βγάζει δέκα παρεμβολές μέσα σε έναν αγώνα κι ύστερα σηκώνει το δάχτυλο επειδή έκανε τρεις σέντρες πριν δεκαπέντε χρόνια!!!! Πίσω από τον Πάπαμ;;; Ούτε πίσω από τον ουρανό!!! 💢🔴

Πωπω ρε παιδιά... τι λέτε εδώ;;; Θυμάμαι την εποχή εκείνη που όλοι μας ξέραμε πως κάθε φορά που η ομάδα πήγαινε στην Αμερική ήταν σαν να κλείνουμε τα μάτια και να περιμένουμε τον επόμενο τζόκερ που θα έκανε τρεις εμφανίσεις πριν ξαναβγούμε στις κερκίδες σαν παρακατιανός. Ήταν τόσο χαρακτηριστικό εκείνο το πρωινό στην Κοζάνη — αυτός ο τύπος σχεδίαζε σχήματα πάνω στο χαρτί σαν εκείνος τον Νόβακ της δεκαετίας του '80, ενώ εμείς έκανα γκολ παρά τρίχα επειδή οι αντίπαλοι δεν είχαν ιδέα τι να κάνουν. Αλήθεια όμως: πόσο χρόνο παρέμεινε εκείνος ο Μαρσιάλ στον αγωνιστικό χώρο;;; Δέκα λεπτά συνολικά; Κι όμως, σήμερα τον θυμόμαστε σαν κάποιον που έκανε μία μεγάλη κίνηση — όχι επειδή ήταν μεγάλος χαρακτήρας, αλλά επειδή εκείνες τις λίγες στιγμές έκανε κάτι ωραίο κι ο κόσμος θέλησε να πιστεύει πως βρήκαμε το επόμενο αστέρι. Κι έρχεται τώρα ο Πάπαμ;;; Αυτός ο τύπος δε φεύγει επειδή κάποιος άλλαξε ρότα μία φορά — δε βγαίνει στις Αμερικές για να κάνει ιστορίες στα social. Αυτός κάθε φορά που τον βγάζεις, νιώθεις πως η ομάδα αποκτά ένα φράχτη εκεί όπου χρειάζεται στήριγμα. Δεν είναι ζήτημα νούμερων αυτό — είναι ζήτημα πως όταν τελειώνει ο αγώνας, εσύ ξέρεις πως κανένας δεν πλησίασε την εστία σου χωρίς να τον δει εκεί μπροστά. Θυμάμαι τον τελευταίο αγώνα των playoffs πέρσι: δέκα παρεμβολές, οι αντίπαλοι να μην ξέρουν από πού να ξεκινήσουν, κι εμείς να βγαίνουμε εκτός γηπέδου επειδή είχαν βάλει όλα τους τα σχέδια κάπου αλλού — όχι επειδή έκαναν ωραίες κινήσεις, επειδή δεν μπορούσαν ούτε καν να περάσουν τη μέση γραμμή! Μα εδώ είναι και το ζουμί: τι βλέπει ο καθένας;;; Ο ένας βλέπει έναν χαρακτήρα που όταν του δώσεις ρόλο τον εκπληρώνει μέχρι το τέλος, ο άλλος βλέπει έναν τύπο που έκανε μερικά ωραία πράγματα πριν εξαφανιστεί σαν χιόνι στον ήλιο. Κι όμως, η ομάδα σήμερα πρωταθλήτρια δεν έγινε επειδή κάποιος έκανε ωραίες κινήσεις στους πρώτους αγώνες — έγινε επειδή υπήρξε ένας σαν τον Πάπαμ που σηκώνει το βάρος όταν χρειάζεται στήριγμα. Γιατί αυτός που κάνει δύο-τρία ωραία πράγματα και μετά φεύγει, αυτός δεν χτίζει πρωταθλητή — αυτός χτίζει ανέκδοτο για το forum. Που λέτε λοιπόν;;; Να τον αγοράζουμε τον Πάπαμ επειδή είναι ο μοναδικός αμυντικός που υπήρξε ποτέ;;; Όχι. Να τον αγοράζουμε επειδή ήταν εκείνος που όταν τον χρειάστηκαν, στάθηκε σαν τσιμέντο; Ναι. Γιατί αυτή είναι η ουσία του πρωταθλητισμού — όχι οι ωραίες κινήσεις, όχι οι τρεις σέντρες πριν δεκαπέντε λεπτά, αλλά εκείνος που κάθε φορά που η ομάδα γονάτιζε, υπήρχε εκείνος στα όπλα του για να σηκώσει το βάρος. Κι ο Μαρσιάλ;;; Άφησε τον εκεί που άφησε — στις αναμνήσεις εκείνων που έκαναν ωραίες κινήσεις πριν εξαφανιστούν σαν σαπουνοπούλες. Ο Πάπαμ όμως;;; Αυτός δεν είναι ο χαρακτήρας που ψάχναμε τότε — είναι ο χαρακτήρας που έχουμε σήμερα. Κι όσοι από σας βγάζουν σακούλες επειδή "δεν έκανε εκατομμύρια", μάλλον ξέχασαν πως ο πρωταθλητισμός δεν χτίζεται από flashy stories — χτίζεται από εκείνους που δε σπάνε υπό πίεση. Και όσο για εκείνον τον Φινλανδό προπονητή;;; Αυτός ξέρει καλά τι κάνει — αγοράζει χαρακτήρες, όχι flashy εμφανίσεις. Γιατί εκείνοι που φεύγουν επειδή κάποιος άλλαξε ρότα μία φορά, εκείνοι δεν κάνουν πρωταθλητές — εκείνοι κάνουν ιστορίες φόρουμ. Ρε παιδιά, αυτή είναι η αλήθεια — όχι επειδή κάποιος έκανε ωραία κινήσεις για δεκαπέντε λεπτά, αλλά επειδή υπήρξε ένας σαν τον Πάπαμ που σηκώνει το βάρος όταν η ομάδα τον χρειάζεται. Κι αυτοί που βγάζουν σακούλες, μάλλον ξεχάσατε πως πριν μερικά χρόνια ξέραμε μόνο από εικόνες στο Ίντερνετ επειδή η ομάδα δεν είχε αμυντικό στήριγμα — όχι επειδή κάποιος έκανε ωραία σχέδια στον πάγκο ενώ η ομάδα έκανε γκολ παρά τρίχα.