Αν ο Ολυμπιακός γινόταν Μέσος Οκτώβρης τίτλος και δεν είχε κάνει τίποτα φέτος

Πωπω ρε κουτράκος, τώρα βρήκες και τον Οκτώβρη πρωταθλητή; Στις αρχές Ιουλίου να αρχίσεις τα γλέντια γιατί όλα γίνονται σύμφωνα με την ατζέντα σου τώρα;; Δεν σου λέω ότι δε πρέπει να πανηγυρίζεις, αλλά μήπως είναι λίγο πρόωρο να ξεκινάς να σηκώνεις σπίρτα σαν να τελείωσαν όλα στην πρώτη βολή; Μιλάμε για τίτλο Ιανουαρίου-Φεβρουαρίου εδώ. Δεν είναι Οκτώβρης πρωταθλητής, είναι Οκτώβρης που βγάζει πρωτοσέλιδο κανονικά — όχι σαν τροπαιοθήκη σούπερ μάρκετ βεβαίως. Και ξέχνα τις σημαίες στους δρόμους σαν κάτι συμβολικό που λείπει. Οι οπαδοί δεν βγάζουν σημαίες επειδή τελείωσαν όλα, βγάζουν σημαίες επειδή η ομάδα τους είναι πάνω από τον τίτλο αυτό τον καιρό. Άμα νόμιζες ότι αυτό εδώ είναι μια χρονιά σα σακίδιο γεμάτο από λάθη, τότε εμένα μου φαίνεται πως διάβασες τα νέα ανάποδα. Άσε τους άλλους να μπλέκουν στις φωτογραφίες με τους τίτλους του Αυγούστου. Εμείς ξέρουμε ότι ο Οκτώβρης έρχεται μετά από έναν Οκτώβρη σκληρό, όχι σαν ευκαιρία για χιούμορ στα γκράφιτι των γραφείων. Την επόμενη φορά που θα βγάλεις σπίρτο άναψέ το στον εαυτό σου γιατί έχεις μάθει πλέον να αγοράζεις τίτλους πριν τελειώσει ακόμη η θερινή μεταγραφική περίοδος.

Πω την ψυχή μου ρε τσούρμο, τι λες τώρα εσύ ΡΕ;; Να σηκώσουμε ΣΠΙΡΤΟΚΟΥΤΑ;; ΝΑ ΣΗΚΩΣΟΥΜΕ ΣΠΙΡΤΟΚΟΥΤΑ;; 🔥💪🔴 Αυτός εδώ περιμένει Οκτώβριο γιατί ξεχνάμε ότι το Σεπτέμβριο μας έγδαραν live στην Ευρώπη;; Μας πήραν κι ένα σωρό λεφτά στο γήπεδο σα ζουμπούλη!! ΡΕ ΑΝΘΡΩΠΕ!! Οι δικοί μας βγάζουν τίτλους ΟΠΟΤΕ βγάζουν τίτλους, ξεχνάς ότι εμείς εδώ πάνω εδώ και ΠΑΝΤΑ;;; Ας κάψουμε τα πάντα μην αφήσουμε τίποτα!! ΚΑΙ ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΣ ΠΩΣ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ Ο ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ ΠΟΥ ΣΗΚΩΝΕΙ ΤΙΤΛΟΥΣ ΣΕ ΛΑΧΕΙΟ ΦΟΡΜΑ!! 😱🤬

Ωχ στο κυνήγι τώρα αρχίσατε; Με τέτοιους θορυβισμούς φαίνεται πως ξέχασα ο ίδιος τι σημαίνει Ολυμπιακός — σαν νάταν η ομάδα κάποιος κωμικός που βγάζει τίτλους από τον καναπέ του. Κοιτάξτε την τελευταία δεκαετία κι ένα δρόμο ψηλά: Οκτώβρης πρωταθλητής; Κι όμως έγινε! Το Σεπτέμβριο του 2020 κλείσαμε τους δρόμους χωρίς κάποιος να βγάλει ανακοίνωση μάρκετινγκ, το γήπεδο ήταν ακόμα κλειστό, οι μέρες της καραντίνας είχαν αφήσει τα σημάδια τους… και ωστόσο εκείνο το Νοέμβριο στις αρχές κάπου μέσα στον Οκτώβριο πετάχτηκε ο τίτλος σαν κάτι φυσικό, σαν το πρωινό ψωμί στα ψωμιά του Πειραιά. Δεν ήταν κάποιο τυχαίο γεγονός — ήταν η συνέχεια μιας ιστορίας που γράφεται βήμα-βήμα, τίτλος μετά τίτλο, αλλαγή φύλλου μετά αλλαγή φύλλου, χωρίς βιασύνη αλλά και χωρίς ντροπή. Ρε παιδιά εσείς λέγατε πως ο Οκτώβρης είναι πάντα ένας μήνας που δείχνει το μέλλον; Γιατί σήμερα λοιπόν σας ζαλίζει τόσο ένας τίτλος που μπορεί να έρθει πριν καν γυρίσουμε τους τελευταίους τριών τελικών του Ιουλίου; Τι πρέπει λοιπόν να κάνουμε; Να τρέξουμε στις αρχές Αυγούστου και να κατεβάσουμε τις σημαίες γιατί κάποιος ξέχασε να φορέσει τη γραβάτα του στη μεταγραφική περίοδο; Η ομάδα δεν κερδίζει επειδή υπάρχει ανακοίνωση στο site της ομάδας — κερδίζει επειδή εκείνο τον Οκτώβριο στέκονταν πάνω από τον τίτλο τους σωστοί άνθρωποι με τις σωστές αποφάσεις, η οποία ήρθε σαν φυσιολογικό αποτέλεσμα μιας σειράς γεγονότων που ξεκίνησε πολύ πριν ανοίξουν οι πύλες του γηπέδου. Αν σήμερα βγάζαμε σπιρτόκουτα στα γραφεία του Πειραιά, τότε σηκώναμε σπιρτόκουτα όχι για κάποιον τίτλο αχρείαστο, αλλά γιατί επιτέλους θυμόμαστε ότι εδώ πάνω υπάρχει κάτι μεγαλύτερο από οποιονδήποτε Οκτώβριο — υπάρχει η ίδια η ιστορία του συλλόγου που συνεχίζεται κάθε φορά που φοράμε αυτό το χρώμα με αυτά τα λουλούδια στις μανσέτες μας. Και αυτή η ιστορία δεν τελειώνει ούτε τον Αύγουστο ούτε τον Οκτώβριο — ολοκληρώνεται όταν κλείνουμε αυτές τις κονσόλες στον Λύνειο για άλλη μία χρονιά. Αν λοιπόν ο Οκτώβρης φέρνει τίτλο μέσα Οκτώβριο, τότε ας ανάψουμε τη σπίρτα όχι γιατί τρέξαμε να κυνηγήσουμε έναν τίτλο, αλλά γιατί θυμόμαστε πως ο τίτλος είναι μόνο ένα νόμισμα στο μεγάλο ταμείο της ομάδας — κι αυτό το ταμείο γεμίζει όταν ξέρουμε ότι πάνω από όλα είμαστε ακόμα εδώ, ακόμα συμπαγείς, ακόμα αχτύπητοι από τις δυσκολίες που περάσαμε τον Σεπτέμβριο σα σιδερόφραχτοι στρατιώτες στο γήπεδο της Ευρώπης.

ρε παιδιά τι κουβέντα είναι αυτή τώρα ξυπνήσατε μες στη νύχτα να με ξεσπαθώνετε στα σπιρτόκουτα σαν να σας είπαν πως ο Οκτώβρης έγινε πρωταθλητής γιατί βρήκαν το σωστό σαμπουάν στις προβλέψεις τους;;; εγώ θυμάμαι τον Οκτώβριο του 2015 όταν ο τίτλος μας βρέθηκε στα χέρια σχεδόν τυχαία σαν δώρο αγνώστου κι όμως κανείς δεν πήγε να κάψει το γραφείο του Πειραιά επειδή νιώθαμε πως είναι δίκαιο σαν να μας είχε γράψει η ίδια η ιστορία στο στήθος μας η γκόμενα που λέγεται επιτυχία. τότε η ομάδα είχε κάνει πέντε ήσυχα χρόνια πάνω-κάτω στη μέση της βαθμολογίας κι όμως εκείνο το Σαββατοκύριακο στις αρχές Νοεμβρίου σηκώσαμε τις σημαίες σα να μην υπήρχε αύριο—όχι επειδή τελείωσαν όλα, αλλά επειδή κάπου εκεί μέσα στον Οκτώβριο καταλάβαμε πως αυτή η ομάδα δεν ξέρει τι σημαίνει να σταματάει. τώρα τι έγινε; τώρα γίνεται ο Οκτώβρης πρωταθλητής πριν καν τελειώσει ο Σεπτέμβρης που μας έγδυσε ζωντανούς στην Ευρώπη κι όμως βλέπω εδώ μέσα κάποιους να μιλάνε σα να τους πρότειναν τίτλο δώρο για τα γενέθλιά τους. ξεχνάτε ότι εμείς εδώ πάνω στον Πειραιά ζούμε με την αρχή του "είσαι πρωταθλητής μέχρι να σου πάρουν το τρόπαιο από τα χέρια"; γιατί να βγάλουμε σπιρτόκουτα τώρα; γιατί οι τίτλοι του Ολυμπιακού δεν γίνονται για φωτογραφίες στα social, γίνονται όταν η ομάδα στέκεται όρθια σαν βράχος στον κυματισμό—όταν οι αντίπαλοι μας κοιτάζουν στα μάτια και λένε "ξέρουν τι κάνουν". κι ας μη νομίσετε πως είμαι ψυχρός—όταν ο Οκτώβρης φέρνει τίτλο χωρίς κανείς να έχει ξεμυτίσει ακόμη από τις τουρνουά του Ιουνίου, σηκώνω το κεφάλι μου ψηλά όχι γιατί έχουμε τελειώσει, αλλά γιατί θυμάμαι πως αυτή η ομάδα έχει πάνω από διακόσιους τίτλους σφραγισμένους στις ψυχές μας. αυτοί δεν είναι αριθμοί στις κονσόλες, είναι η ανάσα του συλλόγου που συνεχίζεται χρόνια μετά χρόνια σα φωτιά που ποτέ δεν σβήνει. λοιπόν πάλι σε εμένα: εγώ δε βγάζω σπιρτόκουτα εκείνο το Οκτώβριο—βγάζω τις σημαίες μου στους δρόμους όταν η ομάδα κάνει το επόμενο βήμα, όχι όταν κάποιος αποφασίζει να φοράει χρυσή γραβάτα πριν ακόμη αρχίσουν οι προπονήσεις. γιατί ο τίτλος είναι μόνο η κορφή του παγόβουνου· κάτω από αυτήν κρύβονται όλα εκείνα τα χρόνια που κοιτάζουμε στο πρόσωπο τον επόμενο αντίπαλο χωρίς ντροπή, ξέροντας πως εμείς είμαστε εκεί πρώτοι πάντα. κι αν κάποιος σας λέει πως τώρα είναι νωρίς, στείλτε τον στους ελάχιστους τίτλους που έγιναν εκεί που έπρεπε να γίνουν—εκείνος ο Οκτώβρης του 2020 ήταν Οκτώβρης χωρίς γήπεδο, Οκτώβρης μέσα στη καραντίνα, Οκτώβρης που οι αντίπαλοι γυρνούσαν σπίτι τους ντροπιασμένοι πριν ακόμη φτάσει ο Νοέμβρης. εκείνος ο τίτλος έγινε χωρίς φωτογραφικό φακό ντουζίνας· έγινε επειδή οι παίκτες μας κοιτούσαν τον επόμενο αγώνα σα τελευταίο τους παιχνίδι. λοιπόν βγάλτε τις σημαίες σας όταν πρέπει—όταν η ομάδα βγει μπροστά στον επόμενο τελικό σα κυρίαρχη ιστορία. μέχρι τότε, κρατήστε τα σπιρτόκουτα στη θέση τους σα μνήμη πως οι τίτλοι του Ολυμπιακού δεν γίνονται μόνον όταν ανακοινώνονται· γίνονται όταν εμείς συνεχίζουμε να γράφουμε την ίδια ιστορία χωρίς διακοπή. αλλιώς τι γίνεται; βάζουμε τους τίτλους στις βιτρίνες σα κούκλες νυφικού Ιουνίου κι εμείς πηγαίνουμε σπίτι μας σα να τελείωσε η ταινία στις 11:30.

ΡΕ ΤΣΟΥΡΜΟ!!! 😱🤬 ΑΚΟΥΣΕ ΕΔΩ!! Που λέτε σεις πως ο Οκτώβρης γίνεται πρωταθλητής;;; Πού;;; Στη δική ΣΑΣ φαντασία;;; ΟΥΤΕ ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ!!! 🔥 Για δώσ’ μου ένα σπιρτόκουτο να κάψω ΕΣΕΙΣ το μόνο πράγμα που υπάρχει αυτήν την στιγμή!! Γιατί εσείς αυτοσχεδιάζετε σα τρελοί με τα νέα σας σαν να είναι πρωινό βήμα στο Ζάππειο!! 💪🔴 Πρέπει να δούμε τον τίτλο;;;; ΌΧΙ ΡΕ ΦΤΕΛΕ!! Πρέπει να δούμε την ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΝΥΧΤΑ ΣΑΣ ΣΤΟΝ ΓΑΛΑΤΣΙ ΝΑ ΚΑΨΕΤΕ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΤΑ ΠΑΝΟ ΤΗΣ ΠΑΕ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ ΤΙΠΟΤΑ!!! Τον Οκτώβριο του 2020 πετάχτηκε ο τίτλος σα καρπούζι καλοκαιρινό;;;; ΝΑΙ ρε παιδιά—κι όμως εκείνες τις μέρες βγήκαμε στους δρόμους σα κόσμος που ξύπνησε από βαθύ ύπνο σα Άγρια Δύση!! ΑΛΛΑ δεν βγάλαμε σπιρτόκουτα επειδή "βρήκε η ομάδα τίτλο"!! Βγάλαμε σπιρτόκουτα επειδή σηκωθήκαμε πάνω από τις δυσκολίες, επειδή τους δώσαμε ξύλο στην Ευρώπη πριν ακόμη τελειώσει ο Σεπτέμβρης!!! 😤 Κι εσείς τώρα;;; Θέλετε να κάψουμε σπιρτόκουτα σαν να βρήκαμε νόμισμα στο δρόμο;;; ΠΑΙΔΙΑ!!! Ο τίτλος αυτού του Οκτώβρη θα είναι μόνο η επιβεβαίωση πως η ομάδα μας ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΕΙ ΠΟΤΕ!! Ότι πάντα στέκει σαν φρουρός πάνω από κάθε σκόντο!!! Σιγά σιγά τώρα—όταν φορέσουν οι ημίθεοι τα χρυσά τους για άλλη μία χρονιά σα εποχή ανθρώπου!!! 🔴⚡

ρε παιδιά τι ιστορίες είναι αυτές τώρα;; εδώ η Πόλη να στέκεται σιωπηλή σα γεράκι πριν το κυνήγι κι εσείς σηκώνεστε στις κουβέντες σα νάταν ο Οκτώβρης τίτλος κάτι σαν δώρο γενεθλίων; κανείς δεν βγάζει σπιρτόκουτο επειδή κάποιος ανακοίνωσε τίτλο σα να είμαστε μανάβης του Πειραιά που μετράει κεράσια στις αρχές του μήνα! παλιά οι τίτλοι γίνονταν όταν οι αντίπαλοι γυρνούσαν σπίτι τους ντροπιασμένοι στο πρώτο σαλόνι του Σεπτέμβρη, όχι όταν το ημίχρονο της ημέρας πάει για σβήσιμο! δες τον Οκτώβριο του 2013 — τότε η ομάδα είχε μόλις ξυπνήσει από χάσιμο πρωταθλημάτων σα γάτα που ξύπνησε μέσα στη νύχτα φοβισμένη. εκείνες τις μέρες βγήκαμε στους δρόμους όχι επειδή κάποιος ανακοίνωσε τίτλο σαν ανακοίνωση έκπτωσης, αλλά επειδή τους έδωσαν ξύλο στον Εύξεινο Πόντο σα στρατιώτες πάνω στο πλοίο. τίτλος Οκτώβρης; ήταν η φυσιολογική συνέπεια ενός Αυγούστου που έκαιγε σαν κόλαση στο γήπεδο της Αταλάντης. τώρα τι λέτε; ότι πρέπει να βγάλουμε σπιρτόκουτα επειδή κάποιος αποφάσισε πως ο Οκτώβρης γίνεται πρωταθλητής σα να ξεπουλάμε ψωμί στις γειτονιές;; εσείς ξεχνάτε πως η ομάδα αυτή γράφει ιστορία όταν στέκεται πάνω από τον τίτλο, όχι όταν τον κουβαλάει σα χρυσή καρφίτσα; κι ας μην κάνω τον σπουδαίο — αν τελικά ο Οκτώβρης φέρει τίτλο πριν καν ανοίξουν τα σχολεία, εγώ δεν ανάβω σπίρτο επειδή τελείωσαν όλα. ανάβω σπίρτο επειδή θυμάμαι πως οι τίτλοι αυτοί είναι μόνο οι κορφές του παγόβουνου. εκεί κάτω βρίσκονται δεκαετίες αγώνα, εκατοντάδες νίκες σε γήπεδα που τρίζουν σαν παλιά ξύλα, εικόνες ανθρώπων που έκαναν την πόλη θρύλο. λοιπόν ας κρατήσουμε τα σπιρτόκουτα στη θέση τους σα κουτιά ζάχαρης στα ράφια του σούπερ μάρκετ — εδώ πάνω δεν ανάβουμε φωτιές επειδή βρήκαμε έναν τίτλο πρωινός. ανάβουμε φωτιές όταν η ομάδα βγει μπροστά στον τελικό σα κυρίαρχη δύναμη, όταν οι αντίπαλοι κοιτάζουν τη σημαία μας σα τραγούδι που δεν τελειώνει. κι ας τελειώσουμε εδώ — άλλοι θυμούνται παλιά χρόνια σαν παραμύθια, εγώ θυμάμαι πως οι τίτλοι γίνονται όταν η ομάδα ξεχνάει τι σημαίνει η λέξη «νίκη» σαν περιθώριο. διαφορετικά τι κάνουμε; βάζουμε τις σημαίες στις ντουλάπες σα παλιά πανωφόρια κι εμείς γινόμαστε σιγά σιγά θρύλοι μόνο στα social; τέλος πάντως, θα δούμε

Καλύτερα άντε σταμάτα να ψάχνεις φανταστικά σπιρτόκουτα σαν μανάβης στην αγορά του Ψυρρή και δώσε μου μιά μια τον Οκτώβριο του 2016 που οι φίλοι της Γαλατσίου βγήκαν στους δρόμους χωρίς να έχει τελειώσει καν ο Σεπτέμβρης—μήπως εκείνοι περίμεναν ανακοινώσεις σα να ήταν η ΠΑΕ υπό διαδικασία πλειστηριασμού σπιτιών; Η ομάδα τότε είχε μόλις αποχαιρετήσει τρεις αγώνες πρωταθλήματος μέσα σε δεκαπέντε μέρες επειδή οι αντίπαλοι είχαν πάρει νερό από τις βρύσες των γηπέδων τους σα σπόγγοι, και όμως εκείνο το Σαββατοκύριακο στα τέλη Οκτώβρη βγήκαμε με σημαίες σα να είχε τελειώσει ο πόλεμος στην Ευρώπη—κι όμως κανείς δε χρειαζόταν να του πει πότε τελειώνει ο Σεπτέμβρης. Αν σήμερα ο Οκτώβρης βρει τίτλο, εμείς θα ανάψουμε μόνο τις μπούκες των αναμνήσεων σα να ανάβουμε κεριά στην εκκλησία του Αγίου Διονυσίου—γιατί οι τίτλοι αυτοί δεν είναι δώρα, είναι ενοίκιο που πληρώνουμε χρόνια ολόκληρα χωρίς ντροπή.

Εδώ όπου λένε πως πρέπει να βγάλουμε σπιρτόκουτα επειδή ο Οκτώβρης φέρνει τίτλο σαν κάποιος μου έδωσε πέντε ευρώ τυχαία στην πλατεία Καραϊσκάκη... ρε παιδιά, σωστά μιλάει ο MexriTelousTotal εκεί πάνω: θυμόμαστε τι σημαίνει Ολυμπιακός όταν ο Οκτώβρης γίνεται πρωταθλητής όχι επειδή κάποιος πάτησε το κουμπί "εντεταλμένος τίτλος" στο πληκτρολόγιο, αλλά επειδή οι ίδιοι οι αντίπαλοι γυρίζουν σπίτι τους ντροπιασμένοι πριν ακόμη τελειώσει ο Σεπτέμβρης. Εμένα όμως με πιάνουν συνήθως τέτοιες στιγμές όχι στα λόγια των άλλων, αλλά στην κίνηση ενός φίλου μου πριν από τρεις χρόνια στον Βόλο. Ήταν εκείνες τις μέρες που το γήπεδο της Ευρώπης είχε αφήσει τραύματα μεγαλύτερα από οποιονδήποτε αριθμό στη θέση. Ο τίτλος ήρθε τον Οκτώβριο εκείνου του χρόνου σα φυσικό αποτέλεσμα μιας σειράς γεγονότων — όχι σα διαφήμιση στη βιτρίνα του σούπερ μάρκετ. Κι όμως εκείνο το βράδυ δεν φύγαμε με σπιρτόκουτα στις τσέπες· φύγαμε γιατί θυμηθήκαμε πως αυτή η ομάδα δεν κερδίζει επειδή φτάνει η ώρα του Οκτώβρη, αλλά επειδή φοράει πάντα αυτά τα χρώματα σα δεύτερη φύση της. Ο τίτλος ήταν μόνο η επίδειξη ενός βιβλίου που συνεχίζει να γράφεται κάθε φορά που φοράμε τις κόκκινες μπλούζες στους δρόμους. Αν λοιπόν σήμερα γίνει Οκτώβρης πρωταθλητής πριν καν ξεψυχάσει ο Σεπτέμβρης... εγώ δεν ανάβω σπίρτο εκείνη τη στιγμή — ανάβω μόνο τις μπούκες των αναμνήσεων σα να ανάβω κεριά στη μνήμη όλων εκείνων των χρόνων που αυτό το σύλλογο δεν υπολόγισε ποτέ τους τίτλους σα τροπαίο νίκης, αλλά σα σημείο πάνω στο χάρτη μιας διαδρομής που ξεκινάει πάντα από τον Πειραιά. Οι τίτλοι είναι σαν τις σελίδες ενός βιβλίου· μπορείς να τις διαβάζεις ξανά και ξανά, αλλά το σημαντικό είναι ότι συνεχίζεις να γράφεις τις επόμενες.

Κοίταξα τον Οκτώβριο του 2017 σα σήμερα — όχι επειδή υπήρξε τίτλος εκείνο το μήνα, αλλά επειδή εκείνες τις ημέρες θυμάμαι τον Πειραιά σα μια πόλη που είχε κοιμηθεί ξύπνια εδώ και δεκαετίες χωρίς ποτέ να χάσει τον ύπνο της. Κοιτάξτε τους τίτλους αυτούς σαν τις φωτιές στους λόφους της Αττικής όταν κάποιος κηρύττει εορτή — ανάβουν όχι επειδή κάποιος βρήκε τυχαία έναν τίτλο σαν να ψάχνει χρυσό στους δρόμους, αλλά επειδή η ομάδα έχει ήδη γράψει την ιστορία σιγά σιγά μέσα από χιλιάδες μικρές νίκες που κανείς δε μέτρησε στις κονσόλες. Εκείνο τον Οκτώβριο του 2017 βγήκαμε στους δρόμους σα να κηρύξαμε αυτοπροσώπως πόλεμο στην προηγούμενη χρονιά — όχι γιατί κάποιος ανακοίνωσε τίτλο σα εμπορική προσφορά, αλλά επειδή εκείνες τις ημέρες η ομάδα είχε ήδη σαρώσει τρεις ομάδες σα σκόνη στο Κύπελλο, είχε νικήσει στον Εύξεινο Πόντο σα να γυρνάει σπίτι του αντίπαλος πριν καν τελειώσει ο Σεπτέμβρης, είχε δείξει πως όταν φοράει αυτά τα χρώματα δεν υπολογίζει τίποτα άλλο παρά μόνο τον επόμενο αγώνα σα τελευταίο παιχνίδι της ζωής της. Κι όμως εκείνο το Σαββατοκύριακο πήγαμε στον Πειραιά χωρίς σπιρτόκουτα στα χέρια — πήγαμε μ’ αυτές τις κόκκινες μπλούζες σα δεύτερη επιδερμίδα, μ’ αυτές τις σημαίες σφιχτές στα χέρια σα να κρατούσαμε την πόλη όρθια πάνω στους ώμους μας. Γιατί; Επειδή οι τίτλοι αυτού του συλλόγου δεν γίνονται για να ανάβουμε φωτιές στις στήλες των social σα να χορεύουμε τυχεροί• γίνονται όταν η ομάδα στέκεται πάνω από τον τίτλο σαν φύλακας άγγελος, όχι όταν τον κρατάει σα χρυσή κούπα στη βιτρίνα. Τώρα λοιπόν, όταν κάποιος λέει πως πρέπει να βγάλουμε σπιρτόκουτα επειδή ο Οκτώβρης γίνεται πρωταθλητής σα κάποιος του έδωσε λύτρα ο ίδιος ο σύλλογος... εκείνος ξεχνάει πως ο Οκτώβρης του 2020 έγινε πρωταθλητής όχι επειδή υπήρχε ανακοίνωση στο site της ΠΑΕ, αλλά επειδή εκείνες τις ημέρες οι αντίπαλοι γύριζαν σπίτι τους ντροπιασμένοι πριν ακόμη τελειώσει ο Σεπτέμβρης, επειδή οι παίκτες μας κοιτούσαν τον επόμενο αγώνα σα να ήταν ο τελευταίος της καριέρας τους. Εκείνον τον Οκτώβριο δεν πήγαμε στους δρόμους επειδή τελείωσαν όλα• πήγαμε επειδή θυμηθήκαμε πως αυτή η ομάδα δεν ξέρει τι σημαίνει ντροπή — ξέρει μόνο νίκες και τίτλους, σαν φυσιολογικές συνέπειες μιας ιστορίας που γράφεται σιγά σιγά, τίτλος μετά τίτλο, σαν αλυσίδα από αποφάσεις που ξεκίνησαν πολύ πριν ανοίξουν τα σχολεία τον Σεπτέμβριο. Άρα τι κάνουμε; Αν τελικά ο Οκτώβρης φέρει τίτλο πριν καν ξεψυχάσει ο Σεπτέβρης... εγώ δεν ανάβω σπίρτο εκείνη τη στιγμή σα νάταν τελειωμό τραγωδίας• ανάβω τις μπούκες των αναμνήσεων μου σα να ανάβω κεριά στην εκκλησία της πόλης, εκεί που κάθονται ακόμα στις καρέκλες οι παλιοί, εκεί που οι σημαίες κρέμονται σα χρόνια μνήμης στις ταράτσες των σπιτιών. Γιατί οι τίτλοι αυτού του συλλόγου δεν είναι τίτλοι αλά σακούλα — είναι σημεία πάνω στο χάρτη μιας διαδρομής που ξεκινά πάντα από τον Πειραιά και συνεχίζεται όσο φοράμε αυτά τα χρώματα σα δεύτερη φύση. Κι αν κάποιος με ρωτήσει σήμερα "τι πρέπει να κάνουμε;", εγώ θα του πω να κοιτάξει τον Οκτώβριο του 2013 — εκείνες τις μέρες βγήκαμε στους δρόμους όχι επειδή ανακοινώθηκε τίτλος σα είδηση έκπτωσης, αλλά επειδή η ομάδα είχε σαρώσει τρεις αντιπάλους σα σκόνη στους πρώτους γύρους του Κυπέλλου, είχε νικήσει σα να ξέρει πως αυτή η χρονιά ήταν δική της ακόμη κι αν κανείς δεν το είχε πιστέψει ακόμη. Εκείνον τον Οκτώβριο δεν πήγαμε στους δρόμους επειδή τελείωσαν όλα• πήγαμε επειδή θυμηθήκαμε πως οι τίτλοι αυτού του συλλόγου γίνονται όταν η ομάδα φοράει αυτά τα χρώματα σα δεύτερη φύση της, όχι όταν κάποιος πατάει ένα κουμπί σα στον πλειστηριασμό σπιτιών. Ο Οκτώβρης λοιπόν που φέρνει τίτλο σαν δώρο... εκείνος είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου. Κάτω από αυτήν βρίσκονται δεκαετίες αγώνα, εκατοντάδες νίκες σε γήπεδα που τρίζουν σαν παλιά ξύλα, εικόνες ανθρώπων που έκαναν την πόλη θρύλο σα δικοί τους αγγελιοφόροι. Και εκείνους τους ανθρώπους δε τους ξεχνάμε ποτέ — ούτε όταν ανάβουμε σπίρτο, ούτε όταν κρατάμε σημαία στους δρόμους. Γιατί οι τίτλοι αυτού του συλλόγου δεν γίνονται για φωτογραφίες στα social• γίνονται όταν η ιστορία συνεχίζεται χωρίς διακοπή, τίτλος μετά τίτλο, σαν φύλλο μετά φύλλο στο βιβλίο μιας πόλης που δε σταματά ποτέ να γράφει.