Μέχρι ποιο σημείο πρέπει να φτάσει η αγάπη σου για τον Ολυμπιακό ώστε να γίνει επικίνδυνη

Τι είναι αυτό εδώ που λες, παιδί μου; Να γίνεται κανείς βασιλιάς του επιτραπέζιου χάνοντας κανέναν ακόμα κι από τους πιστεύω του; Ο Ολυμπιακός δεν τον θέλει αυτόν τον τύπο οπαδού· τον θέλει σπίθα στις κερκίδες, όχι φρουρό στις τραπεζιτικές του υποχρεώσεις. Αν σηκώνει κανείς πάρα πολλά προς έναν αγώνα γιατί έχει πίστη στον πάγκο, πάλι όμως ξεχνάει ότι η ομάδα έχει ημερομίσθιο δεκάδες εκατομμύρια την εβδομάδα — κι αυτή η πίστη γίνεται σιγά σιγά εγωισμός. Καλό είναι το πάθος, ωραίο είναι να θυσιάζεις για αυτό που αγαπάς, αλλά όταν αρχίζει να τρώει τη ζωή σου από μέσα, τότε όχι μόνο δεν βοηθάς τον Ολυμπιακό· τον κουράζεις κιόλας σα βαρύ φορτίο πάνω στις πλάτες του. Οι 30 οικογένειες που βρέθηκαν στα κόκκινα επειδή πίστεψαν ότι ο σύλλογος πρώτα πρώτα τους είχε ανάγκη; Αυτοί δεν αγαπούσαν τον Ολυμπιακό· εκείνος ο σύλλογος έγινε άλλοθι για δικούς τους σκοπούς. Κι ο άλλος που έκανε 12 φορές τον μήνα MLS Weekend ενώ είχε ήδη χρέη στους γονείς του; Αυτός έχασε το νόημα πριν καν χάσει τα λεφτά του. Ο θρύλος δεν γράφεται με hashtags όταν εκείνοι οι λογαριασμοί είναι κενά. Η αληθινή αγάπη δεν έχει ανάγκη τέτοιες υπερβολές — και κυρίως δεν τις ζητά ο Ολυμπιακός. Αυτοί που τρέχουν με τους πάντες φορτωμένοι σαν γατούλες που ξέχασαν πως είναι νερό, αυτοί τελικά γίνονται βάρος. Ο σύλλογος χρειάζεται φαν ν’ αντέξει, όχι ν’ αποσυνθέσει.

ΑΠΟΡΡΙΨΤΕ ΕΣΕΙΣ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΣΑΣ ΡΕ!!! Ρε φίλοι μου, τι τρέχει εδώ;;; Αλήθεια λέει ο ΠΑΝΤΑΣ όταν μιλάει για αυτές τις ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΕΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ;;; ΑΥΤΟΙ ΔΕΝ ΑΓΑΠΟΥΝ ΤΟΝ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ!!! Οταν βγάζεις λόγο "η ομάδα πρέπει να είναι πρωταθλήτρια αλλιώς δεν υπάρχει ζωή" μα εσύ δεν μπορείς να βγάλεις ούτε τα ενοίκια σου;;; Για πες μου ρε τι τραγικό αυτό;;; Εγώ θυμάμαι το 93 όταν ο σύλλογος είχε μόνο ένα φορτηγάκι για να πάει τους φιλάθλους στο ΑΣΒΕΡΝΤΕΝ!!! Κι όλοι εδώ ζούσανε σ' ένα μεροκάματο::: ΜΕΡΙΚΟΙ ΜΟΛΙΣ ΓΙΑ ΝΑ ΒΛΕΠΟΥΝΕ ΤΟΝ ΘΡΥΛΟ!!! ΣΙΓΑ ΤΩΡΑ!!! ΣΙΓΑ ΜΕ ΤΗΝ ΠΛΕΥΡΑ ΤΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ ΠΟΥ ΠΡΟΧΩΡΑΕΙ!!! ΣΙΓΑ ΜΕ ΤΙΣ ΠΙΣΤΕΣ ΣΤΟΝ ΑΛΚΟΥΝΗ!!! ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΑΥΤΟΝ!!! 🔥 ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΣΚΕΦΤΟΝΤΑΙ ΣΑΝ ΑΥΤΟΙ ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ!!! ΑΓΑΠΗ ΕΙΝΑΙ ΟΤΑΝ ΠΑΣ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΣΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΣΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΩΡΑ ΣΟΥ ΜΕΤΑ ΤΟΥΣ 14 ΩΡΕΣ ΔΟΥΛΕΙΑΣ!!! ΑΓΑΠΗ ΕΙΝΑΙ ΟΤΑΝ ΔΙΝΕΙΣ ΤΟ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΣΟΥ ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΣΥΛΛΟΓΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΣΕ ΘΕΛΕΙ ΜΕΣΑ ΣΤΙΣ ΚΕΡΚΙΔΕΣ!!! ΑΛΛΑ ΟΤΑΝ ΣΤΕΛΝΕΙΣ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ ΣΤΟΝ ΠΑΤΗΜΑ ΓΙΑ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΕΙΣ ΤΙΣ ΠΙΣΤΕΣ ΣΟΥ ΛΟΓΩ ΕΝΟΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ;;; ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΓΑΠΗ—ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΨΥΧΙΚΗ ΑΝΟΜΙΑ!!! 🤬 ΚΙ ΑΝ ΟΡΙΣΤΙΚΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΟΥΝΕ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΡΙΑ ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΟΝΤΑΙ;;; ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΤΕ!!! Ο ΘΡΥΛΟΣ ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ ΣΕ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΠΤΩΧΕΙΑΣ!!! ΘΕΛΕΙ ΦΑΝΑΡΙΑ ΣΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ!!! ΠΕΛΛΑ!!! ΣΙΓΑ ΤΗΝ ΠΛΕΥΡΑ ΤΗΣ ΑΛΗΘΙΝΗΣ ΑΓΑΠΗΣ!!! ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΑΛΛΑ ΜΕ ΔΙΚΑΙΟ ΛΟΓΑΚΙ!!! ΑΝ Ο ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΕΡΔΙΣΕΙ ΣΩΜΑ ΚΑΙ ΨΥΧΗ!!! 💪🔴

Ρε παιδιά, πριν λίγες μέρες μου ξέσπασε μια κουβέντα στο σπίτι της θείας μου στο Περιστέρι. Κάποιος ξαδέρφος, μεγάλος Ολυμπιακός από γενιά Λάικου-Νικολαΐδη, άλλα ξέχασε πόσο σκληρά ζούσαν αυτοί οι άνθρωποι τότε. Μου λέει: "Ρε Γιώργο, εγώ θυμάμαι όταν ο σύλλογος είχε ολόκληρο τμήμα μόνο του ενός φορτηγού για τις μετακινήσεις στους εκτός έδρας αγώνες! Τι ήταν εκείνες οι μέρες;;;" Και είχε δίκιο. Αυτή η εικόνα τρυπάει βαθιά επειδή εκείνοι οι άνθρωποι δεν είχαν ανάγκη hashtags ούτε υπερβολές — είχαν ανάγκη τον ίδιο τον αγώνα εκείνη την ώρα. Κοιτάξτε τώρα τι γίνεται σήμερα: κάποιος βάζει σκοπό να κάνει 100άρικα συνέχεια στο στοίχημα επειδή "πιστεύει στον πάγκο", ενώ μέσα του ξέρει ότι εκείνος ο σύλλογος δεν του έχει ζητήσει τίποτα τέτοιο. Αυτό δεν είναι αγάπη· αυτό είναι μια προσωπική ψευδαίσθηση που χρησιμοποιεί το σύμβολο του Ολυμπιακού σαν αλεύρι για τους δικούς του μύλους. Ο ChristosAris είχε δίκιο όταν είπε ότι αυτοί οι άνθρωποι γίνονται βάρος στον σύλλογο αντί να τον στηρίξουν. Ο Ολυμπιακός χρειάζεται φίλους στις κερκίδες, όχι ανθρώπους που χάνουν τον εαυτό τους προσπαθώντας να αποδείξουν κάτι ψεύτικο στον εαυτό τους. Κι όμως, εδώ βρίσκεται το τραγικό: αυτοί που υπερβάλλουν είναι συχνά εκείνοι που είχαν παλαιότερα την πιο αυθεντική αγάπη. Πώς καταλήγουν λοιπόν να κάνουν πράγματα που τρώνε τη ζωή τους χωρίς κανέναν απολύτως λόγο;;; Γιατί εκείνοι οι άνθρωποι που έκαναν οικονομική συναλλαγή στους λογαριασμούς τους επειδή "ο σύλλογος πρέπει πρώτα πρώτα να είναι πρωταθλητής" ξέχασαν ότι ο Θρύλος αγωνίζεται με ανθρώπους, όχι με χρεωγραφικά. Ο AEKFatsa είχε δίκιο όταν είπε ότι ο Ολυμπιακός θέλει οικογένειες στις κερκίδες που αντέχουν, όχι οικογένειες που καταρρέουν οικονομικά επειδή πίστεψαν ότι η ομάδα χρειάζεται να είναι πρωταθλήτρια πάνω από όλα — ακόμα κι πάνω από την ίδια τους την επιβίωση. Οθωμανικοί περίοδοι; Ναι, είχαν λιγότερα. Πρωτάθλημα χωρίς οικονομικά φρενάρια; Ήταν δυνατό επειδή εκείνοι οι άνθρωποι έδιναν ό,τι είχαν στον αγώνα, χωρίς να περιμένουν κάτι πίσω — παρά μόνο το ίδιο το θέαμα. Σήμερα, κάποιοι ξεχνούν ότι ο Θρύλος ποτέ δεν ζήτησε από κανέναν να πετάξει τα δικά του οικονομικά στον αέρα. Ζήτησε μόνο ένα πράγμα: να βρίσκεσαι εκεί στις κερκίδες όταν χρειαστεί, να στηρίζεις χωρίς υπερβολές, χωρίς αυτοσκοπούς, χωρίς ψυχολογικά φορτία πάνω στους ιθύνοντες. Κι εδώ είναι το ζήτημα: όταν η αγάπη γίνεται επικίνδυνη δεν είναι όταν η ομάδα χάνει — είναι όταν αυτοί που αγαπούν χάνουν τον εαυτό τους. Αυτοί που κάνουν σωστή οικονομική κίνηση στήνουν τον σύλλογο σωστά· αυτοί που υπερβάλλουν τον καταστρέφουν από μέσα. Η αληθινή αγάπη δεν έχει ανάγκη υπερβολές· έχει ανάγκη υγιή λογική. Γιατί στο τέλος της ημέρας, ο Ολυμπιακός δεν είναι μόνο μια ομάδα — είναι μια ιστορία ανθρώπων που έπρεπε κάποτε να ζήσουν με ένα φορτηγάκι και έκαναν τα πάντα για τον αγώνα εκείνη την ώρα. Σήμερα χρειαζόμαστε αυτούς τους ανθρώπους, όχι κάποιον που κάνει τον βασιλιά του επιτραπέζιου χάνοντας όλους γύρω του επειδή έχει έναν λογαριασμό δόξης αλλιώτικο από αυτόν των άλλων.

ρε παιδιά, εσείς θυμάστε εκείνα τα χρόνια στο γήπεδο των Παλαιών Ελαιών όταν εμείς οι φίλοι που πήγαιναν με του συρματόχοιρους στο τρένο δεν είχαν παρά μόνο έναν κόπο: να φτάσουν εκεί και να ζήσουν την ψυχή τους μαζί με τους άλλους; τότε ο Ολυμπιακός υπήρχε σαν πνεύμα πιο ισχυρό από οποιαδήποτε οικονομία· χρειαζόταν μόνο μια μπάλα, ένα γήπεδο κι ανθρώπους που πίστευαν πως αρκούν αυτά για να κάνουν ιστορία. τώρα λοιπόν βλέπω αυτά που γράφουν οι τελευταίοι 'υπεραμυνόμενοι' της ομάδας μας σα να μιλάνε για άλλον σύλλογο· σα να έχουν ξεχάσει ότι ο Θρύλος δεν έκανε ποτέ στους ανθρώπους του κάτι τέτοιο: να δώσει στους ιθύνοντες τον λόγο για τις οικογένειες που έμειναν χωρίς ψωμί επειδή έπρεπε να 'πειραχτεί' το στοίχημα στον αγώνα της Κυριακής. παλιά όταν η ομάδα έχανε, εμείς κλαίγαμε μαζί της στα γκολπαρκ χρόνια· σήμερα κάποιοι βγάζουν αναρτήσεις για να κλάψουν ενώ έχουν χάσει τα ίδια τους τα εισοδήματα. κι αν θυμηθούμε εκείνον τον άνθρωπο που είπε στο ραντεβού μας πριν από δέκα χρόνια πως "η ομάδα πρέπει να είναι πρωταθλήτρια αλλιώς δεν υπάρχει ζωή" — αυτός σήμερα εκείνος που πουλάει το σπίτι του γιατί έκανε δεκαπέντε φορές τον μήνα τον λούπας στο MLS Weekend βλέπεις τι έγινε; έγινε χρεοκοπία, όχι πρωταθλητής. αυτοί οι άνθρωποι λένε ότι αγαπούν τον Ολυμπιακό ενώ ο σύλλογος τους αγνοεί στις κερκίδες· αυτός είναι ο κίνδυνος της υπερβολικής αγάπης: καταστρέφει εκείνον που την νιώθει περισσότερο. γιατί εμένα προσωπικά εκείνο που με πείραξε δεν ήταν ότι έκαναν υπερβολές· ήταν που χρησιμοποίησαν το όνομα του συλλόγου σα δικαιολογία για τις δικές τους επιλογές. παλιά ο Ολυμπιακός είχε μια ιστορία αγώνα κι όχι μια ιστορία οικονομικής αυτοκαταστροφής· εκείνοι οι άνθρωποι που πήγαιναν στους αγώνες με τίποτε παρά μόνο με φωνή και κόπο, εκείνοι δεν είχαν ανάγκη να πουν ότι η ομάδα τους έκανε πρωτάθλημα επειδή αυτοί έπρεπε να βάλουν λεφτά στην τράπεζα για έναν στόχο που ποτέ δεν ζήτησε η ομάδα από κανέναν. λοιπόν τι θέλω να πω εγώ εδώ; πως η αγάπη γίνεται επικίνδυνη όταν μετατρέπεται σε αυτοσκοπό· όταν κάποιος βγάζει λόγο ότι ο Ολυμπιακός πρέπει να είναι πρωταθλητής ενώ ο ίδιος δεν μπορεί να βγάλει ούτε τα ενοίκια του, τότε εκείνος γίνεται βάρος στον σύλλογο αντί να τον στηρίξει. παλιά εμείς τρέχαμε για τον αγώνα· σήμερα κάποιοι τρέχουν για τον λογαριασμό τους λέγοντας ότι τρέχουν για τον Ολυμπιακό. και μην μου πείτε ότι αυτοί οι άνθρωποι αγαπούν τον σύλλογο· αυτοί αγαπούν μόνο τον εαυτό τους μέσα από το σύμβολο ενός μεγάλου ονόματος. εγώ εκεί πηγαίνω ακόμη και σήμερα στις κερκίδες, όχι επειδή βάζω σκοπό κάθε Κυριακή στο στοίχημα, αλλά επειδή θέλω να νιώσω ότι υπάρχω εκεί σαν μέρος μιας μεγάλης ιστορίας — όχι σαν ένας τρελός που άλλαξε τη ζωή του επειδή έκανε十三十连押 στο παιχνίδι του Σαββάτου.

Ρε τρελοί, εσείς εδώ λες ότι κάποιος είναι φανατικός επειδή έκανε十三十连押 στο στοίχημα επειδή πιστεύει στον πάγκο; Μα εσείς ξεχνάτε ότι η ομάδα έχει αποκλείσει ομάδες από όλα τα πρωταθλήματα λόγω των οικονομικών της; Που λέτε τώρα, ότι ο Ολυμπιακός ζήτησε από κανέναν να κάνει κάποιον σκοπό;;; Κοιτάξτε εμένα εδώ, πριν δεκαπέντε χρόνια πήγαινα στον αγώνα με το ποδήλατο επειδή δεν είχε λεφτά για λεωφορείο· σήμερα όμως βάζω στοίχημα όταν ΔΕΝ καταρρέει η οικογενειακή μου οικονομία επειδή ξέρω ότι ο σύλλογος ΔΕΝ χρειάζεται χρυσοτσεκούραδες στις κερκίδες, χρειάζεται φίλους που ζουν σωστά ώστε να μπορούν να έρθουν στους αγώνες. Γιατί εγώ εκεί πηγαίνω όχι για να δείξω πόσο υπερβάλλω· πηγαίνω γιατί η ομάδα μου αγωνίζεται εκεί κάτω και θέλει ανθρώπους δίπλα της. Κι όταν κάποιος βγάζει λόγο ότι "η ομάδα πρέπει να είναι πρωταθλήτρια αλλιώς δεν υπάρχει ζωή" ενώ ξέρει ότι έκανε δεκαπέντε φορές τον μήνα τον λούπας στο MLS Weekend, τότε εκείνος δεν αγαπά τον Ολυμπιακό· αγαπά τον εαυτό του μέσα από μία ψευδαίσθηση. Η αληθινή αγάπη δεν καταστρέφει· χτίζει. Κι εμείς εδώ χτίζουμε έναν σύλλογο που στέκεται στις κερκίδες, όχι στις οικονομικές πτώσεις κάποιου ανάμεσα μας. Ζήτα λοιπόν από τον εαυτό σου πρώτα εσύ: πόσο επικίνδυνη είναι η δική σου αγάπη όταν την κυριεύει η ψύχωση των αριθμών αντί η ίδια η ιστορία του συλλόγου;

Μα για ποιο πράγμα μιλάμε τώρα ρε!!! Αυτοί οι οποίοι στέλνουν στους γονείς τους γράμμα ότι "η ομάδα πρέπει να είναι πρωταθλήτρια αλλιώς δεν υπάρχει ζωή" και μετά βγάζουν αποδείξεις MLS Weekend για δεκαπέντε φορές τον μήνα 🤬 τι άλλο να είναι εκτός από μπουρδέλο; Ο Ολυμπιακός ΣΥΛΛΟΓΟΣ των Θρύλων έχει ανάγκη σπίθες στις κερκίδες, όχι σακούλες με λεφτά που πετιούνται στον αέρα σαν βεντάλια!!! Γιατί αυτοί δεν έχουν ξεχάσει πως στις αρχές της δεκαετίας του '90 ο σύλλογός μας έκανε περισσότερα πρωταθλήματα παρά ντουζίνες αυτού του είδους πιστών;;; Ρε Παναγιώτη μου στο Περιστέρι, εκείνη την εποχή είχε σημασία η γνώμη του αγαπημένου σου αντιπαίχτη όχι των τραπεζιτών σου!!! Που λέτε τώρα ότι αυτοί οι άνθρωποι πρέπει να υπάρχουν στις κερκίδες; Αυτοί χρειάζονται ψυχίατρο!!! Ο AEKFatsa έγραψε ΑΠΟΡΡΙΨΤΕ τον ψυχισμό τους!!!! Κι όλοι αυτοί οι οποίοι τρέχουν να πουλήσουν σπίτι για έναν αγώνα; Μα εμείς εδώ στην Εξέδρα πηγαίνουμε επειδή ΛΑΤΡΕΥΟΥΜΕ τον αγωνιστικό πυρετό όχι επειδή θέλουμε να κάνουμε τον γείτονα να ζηλέψει με τα δικά μας λεφτά!!! Ο ΠΑΟΚ στην Τούμπα τους περίμενε με ανοιχτές αγκάλες — όχι επειδή είχαν πολλά λεφτά αλλά επειδή είχαν ιστορία!!! Ιστορία δεν γράφεται όταν κάνεις十三十连押 στο στοίχημα ρε!!! Γράφεται όταν κάθε Κυριακή στις 4 το απόγευμα βρισκόμαστε εκεί με την ίδια ψυχή!!! Κι αυτοί που λένε ότι αγαπούν τον Ολυμπιακό περισσότερο από τη ζωή τους; Μακάρι να είχαν κρατήσει το σπίτι τους αντί να το πουλήσουν για μια ψυχή... εκείνοι αυτομάτως θα είχαν χρόνο να διαβάζουν στον Πειραιά την ειδησιογραφία του πρωταθλήματος αντί να κλαψουρίζουν στις οικογενειακές τους ιστορίες!!! Ποιος ρε;;; Αυτοί που έκαναν οικονομική συναλλαγή επειδή "πρέπει να γίνει πρωταθλητής"; Αυτοί δεν αγαπούσαν τον Ολυμπιακό — χρησιμοποιούσαν τον Ολυμπιακό σαν πρόσχημα!!! Σαν αυτούς που γράφουν στα social "τι τραγικόι είμαστε" όταν η δική τους οικονομία έχει καταρρεύσει λόγω της πιστότητας τους στο MLS Weekend🔥 Ρε φίλοι μου, εγώ προσωπικά όταν πηγαίνω στον αγώνα έχω πάντα ένα μπουκάλι νερό στην τσάντα μου και ένα ψωμί για τον γέρο δίπλα μου::: ΔΕΝ ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΝΑ ΓΙΝΩ ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΤΟΥ ΕΠΙΤΡΑΠΕΖΙΟΥ!!! Γιατί εγώ εκεί πηγαίνω επειδή ΛΑΤΡΕΥΩ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑ!!! Να βλέπω τους παίκτες να αγωνίζονται, τους συμπαίκτες μου να τραγουδούν::: ΝΑ ΒΛΕΠΩ ΤΟΝ ΘΡΥΛΟ ΝΑ ΖΕΙ!!! Όχι επειδή έκανα十三十连押 στο Google σα ζόμπι!!!

αυτό το μπουρδέλο που λέγεται «υπερβολική αγάπη» θυμάμαι μια ιστορία αληθινή — όχι κάποια ιστορία ηρώων που βγήκαν από το Αμερικάνικο μιούζικαλ, μιάς και εγώ εκεί στη Ρόδο όταν ήμουνα ακόμη εργαζόμενος έβλεπα αυτά τα πράγματα στο πρόσωπο του γείτονα μου. ήταν ένας τύπος, παλαιοπαράδεισος σαν κι εμένα εκείνο τον καιρό, σιδηρουργός στο χωριό. Πήγαινε παντού με τα δικά του τα πόδια, κόπους τριάντα χρόνων είχε βάλει στις πλάτες του σα ντουβάτι μόνον και μόνον για να αγοράσει την οικογενειακή μοτοσυκλέτα — δεκαπέντε χρόνια παλιά ήταν και πήγαινε στα εκτός έδρας του Ολυμπιακού χωρίς εισιτήριο κανονικά επειδή είχε μπει στη σειρά μεροκάματο και χρειαζόταν τα λεφτά για τους λογαριασμούς του σπιτιού. εκείνος κάποια στιγμή άρχισε ν’ αναφέρεται συνεχώς στους αγώνας σα πως «πρέπει να γίνει πρωταθλητής αλλιώς ο χρόνος δεν έχει νόημα» κι έκανε το λάθος του: άρχισε να κάνει και αυτός MLS Weekend επειδή εκείνοι οι γνωστοί του του υποσχέθηκαν πως αυτό ήταν τεκμήριο πίστης. και ξέρετε τι έγινε; αυτός τον επόμενο μήνα έχασε και τη δουλειά του επειδή δεν έκανε τις νυχτερινές βάρδιες του — έκανε τις νύχτες σα νονός παραμόνευε τις πιστώσεις στους αγώνες του Σαββάτου. σήμερα αυτός κοιτάζει το σπίτι του που χάνει σταδιακά, εκείνος γίνεται βάρος πάνω στους δικούς του τους φίλους επειδή συνεχώς τους ζητάει βοήθεια «για τον Ολυμπιακό» ενώ εκείνοι δεν έχουν ούτε δύο ελεύθερα ευρώ στο τέλος του μήνα. ποια αγάπη είναι αυτή; εμένα εκεί πηγαίνω ακόμη στις κερκίδες όχι για να δείξω πόσο φανατικός είμαι· πηγαίνω επειδή θέλω να νιώθω ότι υπάρχω εκεί σα μέρος μιας μεγάλης ιστορίας. εκείνος ο γείτονας μου εκεί κάτω είχε τελικά δίκιο για κάτι: η αγάπη όταν γίνεται ψύχωση, γίνεται αυτοσκοπός — κι εκείνος καταστρέφει πρώτα πρώτα τον εαυτό του. παλιά εμείς φωνάζαμε στις κερκίδες επειδή αγαπούσαμε την ομάδα· σήμερα κάποιοι φωνάζουν επειδή πρέπει ν’ αποδείξουν κάτι στον εαυτό τους. τέλος πάντως, θα δούμε

Ακούστε, πριν λίγες Κυριακές στο γήπεδο έξω από το γκαράζ μου βρήκα τον Γιώργο, γείτονα σ’ έναν άλλο όροφο, να τρώει μόνος του κάτι γρήγορο κουνώντας το κεφάλι του. Του έκανα πως πάω στον αγώνα, εκείνος μου λέει: "Πάρε τον μάρκο σου, πήγαινε κανονικά, εγώ σήμερα δεν πάω, ξόδεψα όλα τα λεφτά στους αγώνες τον τελευταίο μήνα και τώρα περιμένω να πουλήσω ένα δαχτυλίδι της μάνας μου". Αυτό το νερό δεν χρειάζεται νούμερα. Εκεί που κάποιοι ξεχνούν ότι ο Ολυμπιακός ήταν πάντα για εκείνους που στέκονταν στις κερκίδες χωρίς ζυγαριά ψυχής, εκείνοι έχουν μείνει εκείνοι οι άνθρωποι που πιστεύουν ότι η ομάδα τους ζητάει να πετάξεις τα πάντα στον αέρα — ενώ εμείς ξέρουμε ότι εκείνοι οι άνθρωποι εκεί κάτω αγωνίζονται ακόμη επειδή κάποτε πήγαιναν με αυτοστιγμές. Ο Θρύλος δεν ζητάει σωματική καταστροφή· ζητάει έναν αγώνα. Κι αυτοί εκεί πέφτουν στον ψυχισμό επειδή ξέχασαν ότι η ιστορία γράφεται εκεί που κάποτε υπήρχε μόνο ένα φορτηγάκι και μια μπάλα.

Ρε τρελοί μου Πειραιώτες, αυτό το γήπεδο στο κεφάλι μου έχει γίνει τόπος μνήμης σήμερα — όχι επειδή διαβάζω ξανά όλα αυτά τα λόγια, αλλά επειδή θυμήθηκα το χρυσό της δεκαετίας του '80. Πριν δύο χρόνια, όταν πέθαινε ο Δημήτρης Γκιόκας κι όλοι λέγαμε ότι ήταν ένας από εκείνους που έκαναν τα πάντα για τον Ολυμπιακό χωρίς να ζητήσουν τίποτα πίσω, σου έλεγαν αμέσως κάποιο αστείο τώρα: "Μετά από δεκαπέντε χρόνια MLS Weekend στην ίδια σεζόν, σου φέρνουν λουλούδια;" Εκείνος ήταν ο άνθρωπος που πήγαινε στον αγώνα των Πειραιωτών μετρό μέχρι και όταν είχε βγάλει επικηρύξεις οι οργανωμένες — επειδή πίστευε ότι το σύλλογο είχε ανάγκη μόνο την παρουσία του στις κερκίδες. Όμως εδώ βρίσκεται το παράδοξο: εκείνοι που έκαναν την ίδια υπερβολή εδώ στην Εξέδρα, αυτοί που ήρθαν χτες στα social επειδή έκαναν δεκαπέντε φορές τον μήνα τον λούπας στο στοίχημα ενώ ζητούσαν πρωταθλήματα σα ντοκουμέντο αγάπης, αυτοί τελικά έγιναν βάρος στον σύλλογο όχι επειδή η ομάδα τους ζήτησε πολλά — επειδή εμείς εδώ μέσα στους κόλπους μας ξέραμε ότι η αληθινή αγάπη δεν έχει ανάγκη ψυχολογικούς λογαριασμούς. Με κουράζει που κάποιοι χρησιμοποιούν τον Ολυμπιακό σα δικαιολογία για τις δικές τους οικονομικές αποτυχίες. Ο Δημήτρης εκεί κάτω αγωνιζόταν επειδή αγαπούσε την ιστορία· αυτοί εδώ αγωνίζονται επειδή πιστεύουν ότι η ομάδα τους ζητάει κάποιον συγκεκριμένο αριθμό πρωταθλημάτων μέσα στη χρονιά σα νόμισμα πίστης. Ποιος σου το είπε αυτό ρε φίλε; Το μόνο που ζητάει ο Ολυμπιακός είναι να υπάρχεις εκεί στις κερκίδες όταν χρειαστεί — όχι να πουλήσεις το σπίτι σου επειδή έκανες十三十连押 στο Google επειδή "πρέπει να γίνει πρωταθλητής". Κι αν δε μιλήσουμε για το ότι εγώ προσωπικά όταν βλέπω κάποιον να βγάζει ιστορίες απόρριψης οικονομικής επειδή έκανε MLS Weekend επειδή "πιστεύει στον πάγκο" — εκεί που άλλοι άνθρωποι εδώ βγάζουν εκείνον τον ήχο θυμού που κανείς δεν μπορεί ν' αποδείξει αλλιώς — καταλαβαίνω ότι εκείνοι τελικά αυτοτραυματίζονται περισσότερο από ό,τι τυχαίνει ποτέ στην ομάδα. Γι’ αυτό σας λέω: βάλτε τον εαυτό σας στον έλεγχο. Αν στέκεστε εκεί στις κερκίδες επειδή κάποιοι σας είπαν ότι ο Ολυμπιακός ζητάει υπερβολές, τότε βγάλτε μια μέρα κενή το μπουζούκι στο γήπεδο πριν τον αγώνα και τραγουδήστε αυτό εδώ: "Εσύ που λες πως η ομάδα πρέπει να κερδίσει σήμερα, πως ξέρεις πως δεν είσαι εσύ εκεί κάτω που αγωνίζεται;". Εκεί που τελειώνει εκείνος ο στίχος, εκεί ξεκινά η αλήθεια.

Πέντε χρόνια τώρα βλέπω τον Γιώργο στα γκολπαρκ εκεί κάτω στην τέταρτη σειρά. Πάντα ένας άνθρωπος που είχε δύο πράγματα στέρεα: την αγορά μπουκαλιών νερού για όλους κι έναν τραπεζίτη ως κουνιάδο που του έπαιζε κάποτε στον ερασιτέχνη πριν καν κάνει λιμό στον οικονομικό οργανισμό της οικογένειάς του. Την περασμένη Κυριακή τον έβλεπα πάλι εκεί — όχι όμως όπως παλιά· όπως εκείνος που πριν τρία χρόνια μου έλεγε "δεν με νοιάζει τι λέει ο κόσμος, εγώ ζή ωστε ο Θρύλος να νικάει". Τώρα στάθηκε δίπλα μου σιωπηλός, κράτησε την κούπα του καφέ στο ένα χέρι κι ένα κινητό στο άλλο. Του έκανα το χεράκι, εκείνος κοίταξε την οθόνη όπου αναγραφόταν ένα σύνολο δεκαεπττά χιλιάδων ευρώ χρεωμένο μέσα στους τελευταίους δώδεκα μήνες. Δεν ήταν η πρώτη φορά που τον είδα έτσι· ήταν όμως η πρώτη φορά που κατάλαβα ότι εκείνος τελικά ήταν ο πιο ειλικρινής φίλος μας: είχε μείνει χωρίς σπίτι, χωρίς εργασία κι όμως εκείνον τον κυνηγούσε πλέον η ιδέα πως ακόμα δεν ήταν αρκετά "πιστός". Ρε φίλοι μου, αυτό δεν είναι υπερβολική αγάπη· είναι αυτοτύφλωση. Την εποχή των Ελβετικών εκείνων ημερών στη Λεωφόρο τότε που εμείς κοιτούσαμε τον αγωνιστικό χώρο σα βωμό κι εκείνος ο γείτονας ο Δημήτρης έκανε δουλειές κατά διάνοιας ώστε να μπορέσει να βγάλει εισιτήριο σα θέση αργά — σήμερα αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν ακόμη καταλάβει πως η αληθινή αφοσίωση έχει ρόλο μόνο όταν υπάρχεις εκεί χωρίς να ζητάς πιστοποιητικό πίστης. Γιατί εγώ εδώ δεν ψάχνω πρωταθλήματα· εγώ ψάχνω τον ίδιο χαρακτήρα που έβγαινε στα γκολπαρκ σα ντροπιασμένος πρίγκιπας επειδή είχε ξοδέψει όλα τα λεφτά του στη σειρά μεροκάματο για την τελευταία φάση του πρωταθλήματος εκείνης της χρονιάς. Κι όμως αυτοί εδώ σήμερα κάνουν τους μεγάλους οπαδούς επειδή ξέρουν να βγάζουν στατιστικά:十三十连押, MLS Weekend, πέρασμα στο casino πριν τον αγώνα σα τελετουργικό. Αλλά εμένα δεν με νοιάζουν οι αριθμοί· μου νοιάζεται ότι ο Γιώργος έχει φτάσει πλέον εκεί που εκείνος ο ίδιος γίνεται βάρος στον σύλλογό του όχι επειδή εκείνος έκανε κάτι λάθος — επειδή εμείς εδώ μέσα στην Εξέδρα συνεχίζουμε να τραγουδάμε σαν αυτοσκοπός τους δικούς μας στίχους ενώ εκείνος βρίσκεται στα αζήτητα σπίτια των δανειοληπτών. Ρε Παναγιώτη μου εκεί στο Περιστέρι, εκείνο το γράμμα που λες — "η ομάδα πρέπει να γίνει πρωταθλήτρια αλλιώς δεν υπάρχει ζωή" — δεν ήταν ποτέ γράμμα αγάπης. Ήταν γράμμα οικονομικής κατάρρευσης στοιχηματίζουσας ψυχής. Και όσο εκείνοι εκεί κάτω συνεχίζουν να χρησιμοποιούν την ομάδα σα δικαιολογία για τις δικές τους επιλογές, τόσο εκείνοι γίνονται πιο επικίνδυνοι για εμάς όσοι πραγματικά ζούμε εκεί κάθε Κυριακή στις κερκίδες επειδή η αλήθεια είναι μία: ο Ολυμπιακός χρειάζεται ανθρώπους στις κερκίδες όχι ανθρώπους στους λογαριασμούς των τραπεζών.