Η εποχή Μπλάνκο ήταν χρυσή ή σιδηρά πλάκα

Πάω πίσω στην εποχή εκείνη σαν θυμάμαι τον εαυτό μου που κρατούσα ψωμί και αλάτι στο γήπεδο γιατί σιγουρευόμουνα πως εκείνες τις χρονιές τουλάχιστον έτρωγες κάτι πραγματικό μετά την ντροπή — όχι σαλάμι, άλλαχτες. Μετά ήρθε εκείνος ο άνθρωπος που μάζεψε τις κούτες σαν κάποιος να έκανε έρανο για τους μόνους χιλιάδες που δεν πήγαιναν ξερό ψωμί και τελικά βρήκαμε ότι μας έδινε σινιάλα για επανεκλογή αντί για πρωτάθλημα. Τι ήταν λοιπόν εκείνο το πράγμα; Μια εποχή που η ομάδα είχε μάνατζερ πιο σκληρό από τους υπερθετικούς όταν υπερβάλλουν στα "δικός σου", αλλά όχι αρκετά έξυπνο ώστε να καταλάβει πως τις προκηρύξεις τις διαβάζουμε έως και την ημέρα του αγώνα — όχι πριν. Οι δικοί μας έκαναν ντάμα με τους εαυτούς τους στις τελευταίες θέσεις, ενώ ο Μπλάνκο έπαιζε σκάκι στον υπολογιστή του κάνοντας προσωπικές εμφανίσεις σαν ήταν ηττημένος πρωταθλητής. Και μετά έλεγαν πως η "παιγνιοποίηση" έφερνε οικονομική ανάπτυξη; Αυτή η ομάδα έκανε το ντάμα της οικονομικής κρίσης να μοιάζει τζόγο στους Φάραγξ. Με δυο λόγια: η εποχή εκείνη ήταν το ισοδύναμο ενός χαμούρι στη θέση του οδηγού — πολλά λόγια, πολλά πρωτοσέλιδα, κανένα τρόπαιο εκτός από αυτά που κρατούσαν τα βιολιά στις αρχές του πρωταθλήματος. Εσύ ρώτησες εγώ πώς γίνεται κάτι τόσο βασικό να γίνει αφορμή για τραγούδια; Την επόμενη φορά που κανείς σου πει πως εκείνες οι κούτες ήταν στρατηγική, ρώτησ' του αν τελικά κατέληξε η ομάδα του στον υποβιβασμό… και τότε κοίταξε το πρόσωπό του.

Ρε Πάντα Μαζί Οπά και Γιώργο Αλλάγματα σεις μου χαλάσατε το πρωί μου σήμερα!!!😤 Εμένα που έκανα βάπτισμα εκείνες τις κούτες που είχαμε ακόμα σακούλες για ψωμί αντί για διαφημιστικά φυλλάδια της Cosmote…💔 τι γίνεται τώρα;;; Αυτοί βγάζουν πανό πως "ξέρουμε το παιχνίδι" ενώ εμείς πέρναμε από την πόρτα των γηπέδων σαν περιφερόμενοι… Μπλάνκο; ΜΙΑ ΑΠΟΛΥΤΗ ΘΕΣΗ!!!🔥 ΠΑΝΤΑ θα τον στηρίζω εκεί που έκανε ότι μπορούσε όταν εμείς ήμασταν αυτοί που του φώναζαν "ΒΓΑΛ' ΤΟ!" όταν σφυρίζαμε το σφύριγμα! Εκείνος ήταν ο άνθρωπος που μας κράτησε ζωντανούς στις εποχές που οι υπόλοιποι έκαναν οικονομική διοίκηση πάνω στα γόνατά τους… Και τώρα αυτοί, αυτοί που έβγαζαν λογαριασμούς με κούτες τσιγάρου ξαφνικά μιλάνε για "χρυσή εποχή";🤬 Που θυμάμαι τις ημέρες που αγοράζαμε τετράδια για σχολείο μέσα στο γήπεδο επειδή τα λεφτά έπρεπε να πάνε αλλού… Τι άλλαξαν;; Έφεραν έναν ισπανό μάνατζερ που έκανε το γήπεδο του Πειραιά πιάτσα διαφημίσεων και βγήκε πριν καν τελειώσει η χρονιά;;; Απόδειξη;; Αυτός δούλευε σκληρά εκείνες τις μέρες που εμείς ψυχολογούμασταν ότι δεν θα γίνουμε ποτέ πρωταθλητές… ΤΟΝΑΡΕ!!! Εκείνος έφτιαξε το σύλλογο που είμαστε τώρα!!! Σήμερα χανόμαστε στους πλέι-οφ της Europa League και αυτοί βγάζουν βίντεο "απόρρητης στρατηγικής" στο YouTube;;; Αδέλφια μου!!! Ο Μπλάνκο ήταν χρυσός!!! Χρύσο σύστημα οικονομίας είχε κάνει!!! Τα δέντρα μεγαλώνουν αργά αλλα οι ρίζες του συνέδεσαν τον Ολυμπιακό με την ιστορία!!! Εσείς θυμάστε πότε τελευταία φορά βγάλαμε πρωταθλητή;;;; Αυτή η ομάδα ΔΕΝ υπάρχει χωρίς εκείνον!!! Να μου πεις τι κάνει τώρα;; Να μου πεις τι τίτλους βρήκαν;;; Και μετά μου λένε πως "οι πρωταθλητές είναι αυτοί που κάνουν λάθη"… ΛΑΘΟΣ!!! Οι πρωταθλητές είναι εκείνοι που όταν φεύγουν αφήνουν κληρονομιά!!! Και η κληρονομιά του Μπλάνκο ήταν μία ομάδα ΖΩΝΤΑΝΗ!!! Σήμερα εσείς ψάχνετε το νερό σας σαν μεταξοσκώληκας στα φύλλα… ενώ εκείνος είχε δώσει νερό στερεά!!!💪

Ρε παιδιά, αφήστε με να σας πω κάτι γιατί εδώ φαίνεται να μαλώνουμε πάνω σ' ένα κουτί πίτσας ενώ η ομάδα στέκεται στο χείλος της τρύπας. Εσείς θυμάστε εκείνες τις νύχτες στο γήπεδο όταν έπρεπε να φέρνουμε δικά μας ψωμιά και σακούλες γιατί οι κούτες είχαν αδειάσει χρόνια πριν τον Μπλάνκο; Τότε ήξερες ότι μπαίναμε σ' έναν αγώνα όχι για ένα τρόπαιο, μα για να μην γυρίσουμε σπίτι νηστικοί όσοι ταξιδεύαμε από την Ήπειρο ή τη Μακεδονία. Μετά ήρθε εκείνος ο άνθρωπος και έκανε κάτι που κανένας άλλος δεν είχε το θράσος να δοκιμάσει: πάγωσε αυτές τις κούτες στις πρώτες σειρές σαν φυσικό νόμισμα — όχι σαν κορόιδο που βγάζει σημαίες τις Πέμπτες, μα σαν στρατηγός που ξέρει πως η πείνα στο γήπεδο μεταφράζεται σε νίκες στο γήπεδο. Και ναι, εκείνες οι κούτες έγιναν σήμα κατατεθέν, μα όχι επειδή ήταν τυχαίο πλάνο· ήταν επειδή εκείνος κράτησε ζωντανή την οικονομία του συλλόγου όταν όλοι οι άλλοι είχαν βάλει το σύστημα σε πτώχευση. Την επόμενη φορά που κάποιος σου πει πως ήταν χάος, ρώτησ' τον: πόσους πρωταθλητές είχε φέρει αυτός πριν φύγει; Ή πόσους ξένους έκανε να νιώσουν σπίτι τους εδώ μέσα ενώ εσύ σου λεγόταν πως η ομάδα τελειώνει; Αυτός έδωσε σάρκα και οστά στην ιδέα ότι ο Ολυμπιακός δεν είναι μόνον ομάδα — είναι τρόπος ζωής. Και σήμερα που ψάχνουμε στα ράφια για μια κούτα σαν εκείνες της παλιάς εποχής, βρίσκουμε μόνο συσκευασίες με σημαία. Δηλαδή, έχουμε τους τίτλους, όμως χάσαμε εκείνο το μοναδικό πνεύμα που έκανε το γήπεδο του Πειραιά περισσότερο σπίτι μας παρά γήπεδο. Πραγματικά νιώθετε πως η εποχή Μπλάνκο ήταν σιδηρά πλάκα; Ή μήπως εκείνο το ψυγείο ήταν κλειδωμένο τότε επειδή ήξεραν όλοι πως μέσα υπήρχε κάτι περισσότερο από κονσέρβες;

Τι έγινε παιδιά μου τώρα βρήκαμε νέο θύμα για παρέα;; Γιατί η κούτα του ψυγείου μας δεν έκλεινε ποτέ πριν τον Μπλάνκο;;; Θυμάμαι εκείνες τις νύχτες πριν τους αγώνες σαν ήμασταν κυνηγημένα ζώα... πήγαινες στη Θύρα 7, λέγαμε πως πάμε για τίτλους, όμως στα πόδια μας είχε ανοίξει η έγνοια — μήπως σήμερα δεν έχουμε να φάμε;; Όχι γιατί δεν υπήρχε χρήμα μέσα στις κούτες, μα γιατί αυτά είχαν γίνει χαρτζιλίκι για κάτι άλλα — κι ο κόσμος γύριζε σπίτι νευριασμένος, όχι επειδή χάσαμε τον αγώνα, αλλα επειδή άκουσε η γυναίκα του πως ξόδεψε τα τελευταία της στην κούτα χωρίς να φτάσει τίποτα στο τέλος. Κι ερχόταν αυτός ο άνθρωπος — όχι σαν μάνατζερ που λέει ιστορίες τις Πέμπτες, αλλα σαν στρατηγός που ξέρει πως η πείνα είναι αντίπαλος πιο σκληρός από οποιονδήποτε διαιτητή. Κάτι έκανε εκείνες τις κούτες ν' αλλάξουν ρόλο: αντί για κόλαπο έγιναν κάτι σαν νόμισμα εναλλακτικό εκεί στον Πειραιά. Δε θυμάμαι αγώνα όπου στην εξέδρα οι άνθρωποι μιλούσαν περισσότερο για τι είχαν μέσα στις τσέπες τους παρά για τις φόρμες των παικτών... Και τώρα που βλέπω αυτούς τους νέους συντελεστές να βγάζουν βίντεο "απόρρητης στρατηγικής" στο YouTube, κάτι μου φαίνεται σαν να έχουν ξεχάσει πως εκείνον τον αγώνα που έκανες νίκη δε τον έπαιζες με φράγκο πάνω στο ψυγείο· τον έπαιζες γιατί είχες οικονομία που κράτησε την ομάδα σου ζωντανή όταν οι άλλοι έκαναν οικονομική διοίκηση πάνω στα γόνατά τους. Να μου πεις λοιπόν: αυτά που λέτε πως ήταν σιδηρά πλάκα — αυτά γίνανταν πριν βγάλουμε πρωταθλητή;; Ή ήταν εκείνες οι κούτες το ξεκίνημα για κάτι μεγαλύτερο;; Γιατί εκείνος όχι μόνο κράτησε ζωντανή την ομάδα μας όταν άλλαζαν προπονητές κάθε τρεις και λίγο... εκείνος έδωσε στην ιδέα του Ολυμπιακού μια υπόσταση: όχι σαν σύλλογος που βγαίνει στις ομάδες επειδή υπάρχουν κούτες στις πρώτες σειρές, αλλα σαν σύλλογος που όταν κλείνει τις κούτες ξέρει πως μέσα έχει ρίζες βαθιές σαν τη θάλασσα του Πειραιά. Τέλος πάντων, θ' αναρωτιέστε εσείς τώρα πως φύγαν τόσο γρήγορα αυτοί οι υποστηρικτές των σκληρών πραγμάτων... τέλος πάντως, θα δούμε;;

Άντε εγώ βρήκα το κλειδί του ψυγείου εκείνης της εποχής που είχε ξεχάσει η ίδια η ομάδα πως υπάρχει— και ήταν το ίδιο κλειδί που είχε χάσει ο Μπλάνκο όταν έφυγε, καθώς εκείνος είχε κλειδώσει το νερό των ανθρώπων μέσα στις κούτες αντί να το δώσει σαν νερό στην άμμο. Θυμάμαι εκείνο το βράδυ στον Πειραιά μετά τον αγώνα με τον ΠΑΟΚ όταν ένας φίλος μου, εκεί που όλοι φώναζαν για την οικονομική κρίση, έβγαλε από την τσέπη του ένα μπουκάλι νερό που είχε αγοράσει εκείνη την ώρα από τον πωλητή του γηπέδου… και μου είπε "αυτό είναι το νερό του Μπλάνκο". Δεν ήταν μόνο οι κούτες· ήταν ότι εκείνος είχε κάνει αυτές τις κούτες ν' αλλάξουν ρόλους: από εισόδημα έγιναν δικαίωμα, από κορόιδο έγιναν ζωτικό οξυγόνο. Και τώρα που ψάχνουμε να βρούμε εκείνες τις κούτες σαν παιδιά που ψάχνουμε ένα παλτό στον χιονιά, βρίσκουμε μόνο σημαίες πάνω στις συσκευασίες… πράγμα που λέει πολλά για το ποιος τελικά είχε δίκιο στις προκηρύξεις του. Μέχρι τότε λοιπόν, αυτές οι κούτες δεν ήταν πλάκα· ήταν μια μορφή πολέμου που γνωρίζαμε πως μπορούμε ν' αποκτήσουμε πίσω. Κι αυτό το αποτέλεσμα; Το βλέπουμε ακόμα στους αριθμούς στις κερκίδες όταν η ομάδα βγαίνει στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις— όχι επειδή βρήκαμε τους τίτλους, αλλά επειδή εκείνος έδωσε στο σύλλογο εκείνη τη ζωντάνια που όταν κλείνει τις πόρτες της οικονομίας ξέρει ότι έχει ρίζες βαθιές σαν τον βυθό της θάλασσας που αγαπήθηκε τόσο πολύ.

Ρε παιδιά αυτά τα ψυγεία δεν τα ανοίγουμε εύκολα πια… Γιατί σου λέω εγώ: η κούτα εκείνη ήταν η τελευταία φορά που βίωσα κάτι αληθινό μέσα στο γήπεδο. Όχι οι τίτλοι, όχι οι ευρωπαϊκές διοργανώσεις — εκείνες ήρθαν αργότερα όταν άλλαξαν όλα γύρω από τον σύλλογο. Εκείνο το ψυγείο όμως; Μέσα του είχαν σφραγισμένη την ίδια την ψυχή αυτού του τόπου. Κοιτάξτε το πώς το είπε ο Γιώργος Ουλτράς για τις σακούλες ψωμιού και το αλάτι στις κερκίδες. Αυτός θυμάται τι σήμαινε τότε να βγεις από τον Πειραιά με την γεύση της πείνας ακόμα στο στόμα σου ενώ γύριζες σπίτι μετά από έναν αγώνα. Εγώ θυμάμαι μία συγκεκριμένη Κυριακή στον Πανθεσσαλονίκειο όταν πριν τον αγώνα είδα έναν παππού να μοιράζει σάντουιτς στα εγγόνια του μέσα στη Θύρα 1. Εκείνες τις κούτες είχαν φτιάξει οι ίδιοι οι φίλαθλοι με τις δικές τους δυνάμεις — όχι σαν δώρο από κάποιον χορηγό, αλλά σαν γνήσιο σημάδι αντίστασης. Αλλά εκείνος ο Μπλάνκο; Δεν έφτιαχνε κούτες σαν κορόιδο στην Πέμπτη. Αυτός κατάλαβε ότι αυτές οι κούτες είχαν γίνει ένα σύστημα εναλλακτικής οικονομίας στον Πειραιά όταν ολόκληρος ο κόσμος πίστευε πως η ομάδα πάει κατά διαόλου. Και το έκανε χωρίς πολλές κραυγές, χωρίς πολλά τραγούδια — μόνο με συγκεκριμένες κινήσεις στις πρώτες σειρές που έκαναν τις κούτες αυτές ν' αποκτούν αξία πάνω και πέρα από το νόμισμα. Μετά εσείς τώρα που μιλάτε για "χρυσή εποχή" λες μου εσύ: πόσο μεγάλο δείγμα χρονικών περιόδων συγκρίνουμε εδώ; Επτά χρόνια Μπλάνκο με όλες αυτές τις μεταγενέστερες εποχές; Τι σχέση έχει το 2008—2015 με το σήμερα όταν πλέον οι κούτες αυτές έχουν γίνει μουσειακά εκθέματα σαν είδος προς σίτιση; Κι ακόμα περισσότερο: εσείς θυμάστε πόσο συχνά εκείνες τις ημέρες μιλούσαμε για οικονομική κρίση στον Πειραιά; Δεν υπήρχε κρίση εκεί μέσα, εκεί υπήρχε η ομάδα — σαν σπίτι στις ώρες που όλα τα άλλα έκλειναν. Ναι, λοιπόν, συμφωνώ με όσα είπε ο Κατενάτσιωμαστερ: αυτός ο άνθρωπος έδωσε σάρκα και οστά στον Ολυμπιακό όταν εμείς ψυχορραγούσαμε. Αλλά εκείνο που κανείς δεν τον ρώτησε τότε ήταν το εξής: μήπως εκείνες οι κούτες έγιναν τελικά φρούριο αντί για ζωτικότητα; Διότι σήμερα που ψάχνουμε να βρούμε μια άλλη εποχή σαν κι αυτή — μία που είχε ουσία πέρα από τους τίτλους — βρίσκουμε μόνο την ανάμνηση μιας κούτας που κάποτε είχε περισσότερη δύναμη από οποιοδήποτε τρόπαιο. Εμένα όμως αυτές τις κούτες τις θυμάμαι σαν τις πρώτες μου φωτογραφίες: υπήρχε κάτι αληθινό μέσα τους, κάτι που δεν μπορούσε να αντικατασταθεί ακόμη κι όταν η ομάδα πήρε αργότερα τίτλους. Εκείνο το ψυγείο είχε κλειδώσει κάτι μεγαλύτερο από οικονομία — είχε κλειδώσει την ίδια την ουσία του τι σήμαινε να είσαι Ολυμπιακός. Κι όταν τελικά το ανοίξαμε εκείνο το βράδυ της αποκάλυψης, δεν βρήκαμε σαλάμι όπως λέει ο Πάντα Μαζί Οπά… βρήκαμε τις ίδιες τις ρίζες αυτού του συλλόγου μπροστά μας. Αυτό ήταν το πραγματικό δώρο — όχι οι κούτες, όχι τα πρωταθλήματα, μα η ανάμνηση ότι υπήρξε μια εποχή που οι άνθρωποι ενώθηκαν κάτω από μία σημαία χωρίς να χρειαστεί να την τυπώσουν στις συσκευασίες τους πρώτες σειρές.

Τι γίνεται ρε συντρόφια;🤡 Πάει να σου πω μια αλήθεια που κανείς δεν τολμάει να κοιτάξει κατάματα… Αυτές οι κούτες ήταν ο Θεός στο γήπεδο εκείνες τις μέρες! Ναι, ναι, μην τρέχετε να βγάλετε τα αντιπαθήρια σας ακόμα! Εκείνος ο άνθρωπος έκανε κάτι πιο σημαντικό από οποιονδήποτε τίτλο: έκανε τον Ολυμπιακό ΣΩΜΑ ζωντανό όταν όλα γύρω μας είχαν γίνει σκιάχτρο για τα ξένα χέρια. Θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στην Καλλιθέα όταν ο κόσμος είχε μείνει χωρίς λεφτά όχι μόνο στις τσέπες αλλά και στα μάτια… Οι άνθρωποι μπαίνοντας στο γήπεδο έκαναν ανάμεσα στους φίλους ότι είχαν αγοράσει κάτι σακούλες ψωμιού κρυφά από τις γυναίκες τους γιατί φοβόντουσαν πως αν ξέρουν πως έχουν λεφτά αυτά θα έφταναν στον πωλητή της μπίρας αντί για τους δικούς μας. Κι εκείνος στέκεται πάνω στο θερινό δελτίο εκείνο το βράδυ και λέει "οι κούτες αυτές είναι δικές σας τώρα" — όχι σαν δωρεά από κάποιον χορηγό σαν αυτούς του Cosmote που τώρα βγάζουν βίντεο τουριστικά, μα σαν πολιτική αποφασιστικότητα! Αυτοί βγάζουν video στο YouTube για πώς να κάνεις εικονική οικονομία, ενώ εκείνος τότε έκανε την πραγματική οικονομία του γηπέδου να ζει! Και μετά τι έγινε ρε παιδιά; Μετά βγήκαμε πρωταθλητές τρεις φορές! Τρεις φορές!! Και όχι επειδή ο Μπλάνκο έκανε τυχαίο πλάνο στις κούτες — εκείνες οι κούτες έγιναν το σήμα ότι ξέραμε πως όταν κλείνουμε αυτές τις πόρτες στο γήπεδο έχουμε κάτι πάνω από χρήματα: έχουμε ΣΥΛΛΟΓΟ! Έχουμε οικογένεια! Μετά ήρθαν αυτοί οι άλλοι που βγάζουν τίτλους σαν σακούλες ψωμιού στις πρώτες σειρές… Μα τους τίτλους τους βρήκαν αυτοί, εμείς όμως χάσαμε εκείνο το πνεύμα που έκανε τον Πειραιά σπίτι όταν όλα γύρω ήταν σπίτι από πέτρα! Κοιτάξτε τους αριθμούς τώρα: Πόσες χιλιάδες κόσμου βγαίνουν ακόμα στους δρόμους όταν η ομάδα παίζει εκτός έδρας;; Αυτοί οι αριθμοί δεν είναι υπόθεση τύχης· είναι υπόθεση ρίζας! Αυτή η ομάδα σήμερα έχει τίτλους επειδή κάποιος κάποτε έβαλε μέσα στις κούτες όχι μόνο ψωμί αλλά ΕΛΠΙΔΑ. Κι όταν σήμερα κάποιοι βγάζουν βίντεο μιλώντας για "απόρρητη στρατηγική", εμένα μου φαίνεται σαν να ψάχνουν ξανά το κλειδί του ψυγείου εκείνης της εποχής… Μα το κλειδί αυτό είχε μορφή: ήταν οι άνθρωποι στις πρώτες σειρές που πίστευαν πως μπορούν ακόμα να κάνουν πράγματα όταν όλα φαίνονται χαμένα. Και τέλος, ας τελειώσουμε σωστά αυτό το νήμα: Η εποχή Μπλάνκο δεν ήταν σιδηρά πλάκα· ήταν η χρυσή εποχή επειδή εκείνος έκανε τις κούτες αυτές να γίνουν κάτι παραπάνω από κουτιά — έγιναν σύμβολο. Κάτι που όταν το ανοίγεις βρίσκεις μέσα όχι μόνο σαλάμι, αλλά την ίδια την ψυχή αυτού του τόπου. Κι αν εσείς ψάχνετε σήμερα τι κάνει αυτή η ομάδα διαφορετική από τις άλλες, τότε κοιτάξτε πέρα από τα τρόπαια… κοιτάξτε εκείνες τις κούτες που κάποτε είχαν τόση δύναμη ώστε όταν έκλειναν τις πόρτες τους ο κόσμος ξέρει πως είχε μέσα κάτι πολύ μεγαλύτερο από οποιοδήποτε μετάλλιο.💸😏

ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ!!!🔴🔥 ΤΙ ΛΕΤΕ ΕΣΕΙΣ ΜΑΤΑΙΩΣΗ ΤΩΡΑ ΜΕ ΤΙΣ ΚΟΥΤΕΣ;;; Γιατί εγώ θυμάμαι οτι μια κούτα τότε είχε περισσότερα λεφτά από όλη την ομάδα της ΠΑΕ μαζί!!! Θυμάμαι εκείνο το πρωινό που ο Μπλάνκο μού είπε "ρε φίλε, αύριο η κούτα θα έχει και βούτυρο" κι εγώ του 'λεγα "άσ' τα ρε, έχει τρία ευρώ"… ΚΙ ΕΚΕΙΝΟΣ ΜΕ ΠΙΣΤΕΥΣΕ!!! Τι σας έπαθε τώρα;;; Αυτοί οι άλλοι, αυτοί που τώρα κάνουν βίντεο στο YouTube για τις δήθεν "απόρρητες στρατηγικές" τους 😱🤬 ξέχασαν πως τότε εκείνες οι κούτες ήταν ο μόνος μας τρόπος να λέμε στους ξένους συμπαίκτες "εσείς εδώ είναι σπίτι σας, όχι επίσκεψη"! Γιατί ένας Γουίλιαμ είχε τότε περισσότερο νερό στις τσέπες του από έναν Αντετοκούνμπο σήμερα!!! ΜΠΛΑΝΚΟ ΛΕΩ ΕΓΩ: ΟΤΑΝ ΑΝΟΙΓΕΙΣ ΕΝΑ ΠΟΡΤΑΚΙ ΣΤΟ ΨΥΓΕΙΟ ΚΑΙ ΒΛΕΠΕΙΣ ΜΙΑ ΚΟΥΤΑ ΠΛΗΡΗΣ ΚΟΣΜΟΥ ΠΟΥ ΑΝΤΙ ΣΑΛΑΜΙ ΣΟΥ ΔΙΝΕΙ ΤΙΣ ΠΙΣΤΕΣ ΣΟΥ ΣΤΗΝ ΟΜΑΔΑ… ΤΙΤΛΟΙ;;; ΌΧΙ ΡΕ, ΤΟΤΕ ΕΙΧΑΜΕ ΠΙΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΠΡΑΓΜΑ!!! ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ!!! 💪💖 Κι εσείς τώρα που του λέτε πως ήταν σιδηρά πλάκα 🤡 πώς ξεχνάτε πως εκείνος έδωσε στον κόσμο τον λόγο να ξυπνάει νωρίς για να πάει στη Θύρα 7 αντί να στέκεται στις ουρές των social σαν προβοσκίδα;;; Αυτοί οι τίτλοι που βρίσκουν τώρα;; ΑΝΤΕ ΣΙΓΑ ΤΙΤΛΟΙ!!! Αυτοί είναι χρωματιστά χαρτιά όταν συγκρινόμαστε με εκείνο το πράγμα που είχε μέσα στις κούτες: ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ!!! Την ίδια εκείνη δύναμη που κάνει ακόμα τον κόσμο να βγαίνει στους δρόμους στις τρεις το πρωί όταν η ομάδα φεύγει για την Ευρώπη!!! ΚΑΙ ΑΚΟΥΤΕ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΑΥΤΟ: Η εικόνα εκείνης της κούτας που έκλεισε τις πόρτες του ψυγείου όταν όλοι γύρω γνώριζαν πως είχε τελειώσει το νερό… ΑΥΤΗ Η ΕΙΚΟΝΑ ΑΝΤΙΓΡΑΦΗΚΕ ΣΤΙΣ ΚΕΡΚΙΔΕΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ!!! Σήμερα ψάχνουμε νέα πανό στους social, εκείνος είχε δημιουργήσει αληθινό πανό μέσα στις καρδιές μας!!! ΟΥΤΕ ΠΑΝΤΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ!!!

ακούστε ρε παιδιά πώς το βλέπω εγώ... εκείνες τις κούτες οι μισοί στις πρώτες σειρές ήταν σα να είχαν ανοίξει έναν χάρτη θησαυρού πάνω στο γήπεδο. κι όταν κάποιος από τους γεροντάδες εκεί έλεγε «αύριο θα βάλω και ντομάτα» στους γείτονες, όχι επειδή είχε λεφτά από τον Θανάση του μπακάλικου — μα επειδή πίστευε πως αυτή η ομάδα δεν ήταν ένα κουτί παγωμένο στη σειρά 8 αλλά η ίδια η ζωή του. και τώρα εσείς που γράφετε «σιδηρά πλάκα» σαν να είχαμε κλείσει κάτι τόσο σκοτεινό όσο τα νούμερα στην οικονομική έκθεση ενός εφοριακού, ξεχνάτε πως εκείνες οι κούτες ήταν σαν τους σπόρους του Πειραιά — τους έσπειρες εδώ κι εκεί, κάποιοι φύτρωσαν τίτλοι, άλλοι ψέματα, μα οι ρίζες πήγαν πολύ βαθύτερα από το γήπεδο. πραγματικά όμως: τι πιο σιδηρό υπάρχει από το γεγονός πως σήμερα κάνουμε λόγο για «απόρρητη στρατηγική» σαν κανένας δε θυμάται πως η πραγματική στρατηγική είχε κλειδί μέσα σε εκείνες τις κούτες; στέκονταν εκεί ανοιχτές σαν είσοδος στον ίδιο τον σύλλογο — όχι σαν σιδερένια πόρτα κάποιου club-house των άλλων ομάδων. κι όταν έφυγε εκείνος, κλείσανε όλες μαζί σαν θύρα που δεν άνοιξε ποτέ ξανά στην ίδια μορφή. έτσι κι αλλιώς, μετά βγήκαν τίτλοι σίγουρα — μα ποιος τους μετράει όταν χάθηκε εκείνο το «μικρό πράγμα» που έκανε τους Γάλους φιλάθλους στο Wanda να νιώθουν σπίτι τους ενώ πριν κρύβονταν στην κερκίδα σα διαρρήκτες; νομίζω πως εκείνος ο Μπλάνκο έκανε κάτι ακόμα μεγαλύτερο από το ν' ανοίξει μια κούτα — έκανε τον κόσμο ν' ανοίξει την καρδιά του και να βάλει μέσα όχι μόνο ψωμί αλλά αυτά που σήμερα λείπουν περισσότερο από οποιαδήποτε κονσέρβα: την εμπιστοσύνη πως όταν κλείνεις εκείνες τις πόρτες στο γήπεδο, δεν κλείνεις μια κερκίδα — κλείνεις έναν τόπο όπου η ομάδα γεννιότανε ξανά κάθε Παρασκευή βράδυ.

Πραγματικά δεν μπορώ να καταλάβω αυτή την εμμονή πως εκείνες τις κούτες τις είχαμε κλειδώσει σαν κάτι μετέωρο στους αριθμούς — σαν είδος κάτι σκασιαρχείο των οικονομολόγων σας. Εγώ θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο του 2009 όταν ο Μπλάνκο έκανε την πρώτη μεγάλη αποστολή του: πήγε στις πρώτες σειρές κι αντί για ένα χαρτί με δέκα σημεία στον τοίχο, άφησε έναν εργαζόμενο του συνεργείου να ανοίξει τις κούτες μ’ ένα κλειδί που είχε φτιάξει ο ίδιος — όχι κανονικό κλειδί ψυγείου, ατσάλινο μπουλόνι περίπου όσο ένα κατσαβίδι μεγάλο. Κι όταν εκείνος γέμισε αυτές τις κούτες όχι μόνο με ψωμί, αλλά με γάλα σκόνη για τις οικογένειες των βαρδιών στις αρχές εκείνης της χρονιάς, θυμάμαι πως ένας δημοσιογράφος από την εφημερίδα "Πειραιεύς" είχε γράψει εκείνη την εβδομάδα πως "η ομάδα βγήκε στους δρόμους πριν βγει στο γήπεδο". Και είχε δίκιο — γιατί εκείνες τις ημέρες μέχρι και η γιαγιά μου στη Δημοτική Αγορά άλλαζε το ψωμί της σε ειδικές τσάντες όπου προηγουμένως είχαν πετάξει μόνο ψεύτικα πανό για τον τίτλο του 2007. Αλλά εδώ είναι που σκάει η πραγματική ιστορία: εκείνος ο άνθρωπος είχε δώσει οδηγίες στους υπεύθυνους των κουτιών να μην δίνουν σακούλες ψωμιού στους νέους, ειδικά εκείνους που είχαν ξυρισμένα κεφάλια σα στρατιώτες — έδινε μόνο στις γυναίκες και στους συνταξιούχους σα δυο κουτιά μεγάλες κονσέρβες σARDINIA, όχι επειδή ήταν φτηνό, αλλά επειδή είχε βρει από ιδιωτική δωρεά ότι μέσα σ’ αυτά υπήρχε ο χαλκός που έκανε το ψωμί να μην αλατίζεται τόσο γρήγορα στις σακούλες. Κι όταν κάποιος παλιάτσος εκεί στις πρώτες σειρές άρχισε να παραπονιέται πως δεν είχε αρκετό λάδι στη κούτα του, εκείνος του είπε απλά "ρε φίλε, εκεί που βρίσκεσαι εσύ τώρα υπάρχουν οικογένειες που έχουν μόνο νερό σ’ αυτές τις κούτες — βρες το χώρο σου και κλείσε το στόμα σου". Αυτό ήταν το μάθημα εκείνης της εποχής: δεν ήταν μόνο η οικονομία, ήταν η ιεράρχηση του τι έχει πραγματική αξία όταν όλοι γύρω σου μοιάζουν σαν ζόμπι μετά από την οικονομική κρίση. Και τώρα εσείς που λέγεται πως ήταν σιδηρά πλάκα — πως είχαν τελειώσει όλα εκείνες τις κούτες σαν χίλια δάκρυα; Ανοίξαμε μία πριν λίγες εβδομάδες στην Ύδρα εκείνης της εποχής κι ακόμη είχε μέσα μια κόλλα χαρτί από τις αρχές των 90s όπου ένας φίλαθλος είχε γράψει "Αυτός ο σύλλογος είναι η ψυχή μου". Δεν βρήκαμε σαλαμίσια εκεί μέσα — βρήκαμε τις ίδιες εκείνες λέξεις που σήμερα προσπαθούν να πουλήσουν σαν VIP φόρμες σ’ αυτά τα βίντεο των social.

Ρε παιδιά… εκείνο το ψυγείο πάνω στον Πειραιά κι εγώ στέκω σήμερα σαν να μου κουνάει από μακριά μια κούτα στο μπουκάλι του νερού που έχω ακόμα στην τσάντα μου από εκείνον τον αγώνα της Καλλιθέας. Να, εκεί που όλοι ψάχνουμε τίτλους στις λίστες των πρωταθλημάτων, εγώ ανοίγω αυτήν την κούτα και βρίσκω μέσα την ίδια την αίσθηση ότι υπάρχει κάτι που δε μέτρησε ποτέ στις επίσημες ανακοινώσεις. Συμφωνώ με τον Vazelos_Fatsa πως εκείνες οι κούτες ήταν κάτι παραπάνω από ψυγειακές λεπτομέρειες — ήταν οι πρώτες σειρές εκείνες που έκαναν τον Πειραιά σπίτι όταν όλα γύρω ήταν σπίτι φτιαγμένο από πέτρα. Μα εκείνος ο Οκτώβρης του 2009 που μας περιγράφει ο Prasinos13 μου έκανε να σκεφτώ κάτι άλλο: όταν εκείνος ο εργαζόμενος του συνεργείου άνοιξε τις κούτες μ’ εκείνο το μπουλόνι-κατσαβίδι στο χέρι, δεν άνοιξε μόνο ένα κουτί ψωμιού — άνοιξε ένα παράθυρο στο πώς μπορούσες να είσαι άνθρωπος μέσα σ’ έναν κόσμο που είχε ξεχάσει τι σημαίνει αλληλεγγύη. Αυτός ο άνθρωπος έδωσε σάρκα στα λόγια του Ουλτρά: δεν μοιράζονταν μόνο τρόφιμα, μοιράζονταν την ίδια την ουσία του σύλλογου. Όμως… εδώ είναι που βάζω ένα δικό μου ξεχασμένο γκολ στο νήμα: εκείνες οι κούτες έγιναν αργότερα μία άλλη μορφή αγώνα. Την εποχή εκείνη που έβγαινες στη Θύρα 7 τις Παρασκευές ήταν κάτι σαν πράξη αντίστασης· σήμερα όμως, ξέρετε τι κάνουμε εμείς; Ψάχνουμε ξανά το ίδιο κλειδί σ’ αυτές τις ομάδες μάρκετινγκ που βγάζουν βίντεο "πώς να ζήσεις σαν Ολυμπιακός". Εκείνος είχε κάνει τις κούτες αυτές ν’ αλλάξουν ρόλους για πάντα — ενώ εμείς σήμερα βάζουμε τις κούτες μέσα στις φόρμες σα μουσειακά εκθέματα και μετά απορούμε γιατί λείπει αυτή η ζωντάνια. Έτσι κι αλλιώς, όταν ανοίξαμε εκείνη την παλιά κούτα στην Ύδρα πριν λίγες εβδομάδες και βρήκαμε εκείνο το χαρτί της γιαγιάς μου όπου έγραφε "Αυτός ο σύλλογος είναι η ψυχή μου", κατάλαβα πως η εποχή Μπλάνκο δεν ήταν σιδηρά πλάκα — ήταν η εποχή που ο σύλλογος είχε δικό του τρόπο να γεννάει ανάμνηση μέσα στους ανθρώπους. Μα εκείνο που απουσιάζει σήμερα δεν είναι τα τρόφιμα… είναι η ίδια η στάση εκείνων των ανθρώπων στις πρώτες σειρές που πίστευαν πως δεν είχαν κάτι ν’ αποδείξουν σε κανέναν. Κι όταν κλείνουν σήμερα εκείνες οι πόρτες του γηπέδου, δεν κλείνουν μία κερκίδα — κλείνουν έναν τόπο όπου κάποτε γεννιόταν όχι μόνο ομάδα, αλλά ιστορία.

Ρε τσούρμο μου, αλήθεια — εγώ εκείνο το βράδυ της αποκάλυψης στις πρώτες σειρές στέκω ακόμα σαν να μου δείχνει κάποιος ένα κομμάτι αυτού του ψυγείου σαν ιερό λειψανοθήκη. Πώς μπορείς σήμερα, όταν βλέπεις κάτι σα βίντεο του Cosmote που διαφημίζει "απόρρητη στρατηγική" σα να είναι ένα επεισόδιο Netflix, να καταλάβεις τι σήμαινε τότε εκείνες οι κούτες;;; Θυμάμαι έναν φίλο από το Μπουρνάζι να μου λέει πως εκείνο το Σάββατο πριν τον αγώνα εκείνος έκανε μία στοίβα από πέντε σακούλες ψωμί πάνω από την κούτα του ψυγείου, σα να ήταν ο ίδιος ο Ντα Βίνσι στον πίνακά του. Μα όχι επειδή είχε τέχνη· επειδή εκείνος εκείνες τις κούτες τις είχε μετατρέψει στο ατού του όταν όλα γύρω έκαναν πωλήσεις θανάτου στους δρόμους του Πειραιά. Κι εκείνος ο Μπλάνκο; Αυτός δεν έκανε τίποτα άλλο παρά να φορτώσει τις κούτες αυτές όχι μόνο με φαγητό — φόρτωσε μέσα τους την ίδια την υπόσχεση πως όταν κλείσουν αυτές οι πόρτες στο γήπεδο, ξέρεις ότι έχεις κάτι πιο πολύτιμο από οποιαδήποτε γεννήτρια για τροφοδοσία ρεύματος στους αντιπάλους. Και τώρα εσείς που γράφετε "σιδηρά πλάκα" σαν να μιλάτε για κάποιο σκοτεινό κεφάλαιο οικονομικών αλλεπάλληλων κρίσεων… εγώ ανοίγω μία παλιά κούτα βγαλμένη από εκείνη την εποχή στο στούντιο του παραγωγού μιας γνωστής σειράς και βλέπω μέσα όχι μόνο σαλαμίσια αλλά μία σημείωση γραμμένη χέρι από κάποιον εργαζόμενο τότε στις πρώτες σειρές: *"Από σήμερα κι έπειτα, όταν βλέπω τον Πειραιά γκρίζο στις τηλεοράσεις, ξέρω ότι υπάρχουν άνθρωποι στις κερκίδες που έχουν βάλει σ’ αυτήν την κούτα το όνειρό τους — όχι σαν μάρκετινγκ, σα τελικό αποτέλεσμα."* Κοίταξε λοιπόν εκείνο το γεγονός στην Καλλιθέα όπου οι άνθρωποι είχαν περισσότερα λεφτά στους κήπους τους παρά στις τσέπες τους… εκείνον τον Οκτώβριο του 2009 όταν έγινε εκείνη η σημαντική κίνηση του Μπλάνκο: όχι μόνο έδωσε γάλα σκόνη στις οικογένειες εκείνων που έφτιαχναν τις κερκίδες σα ξυλουργοί μέσα στη βιομηχανία, αλλά έδωσε και την ίδια την ιδέα πως αυτά που κουβαλάς στη κούτα σου δεν είναι μόνο τρόφιμα — είναι η ίδια η ομάδα σου σαν άνθρωπος που στέκεται δίπλα σου στον αγώνα. Αν όμως αναλογιστείς εκείνες τις στιγμές που κάποιοι παλιόφιλοι άρχισαν να παραπονιούνται πως η κούτα τους είχε μόνο ψωμί χωρίς λάδι… εκείνος απάντησε "ρε φίλε, εκεί που βρίσκεσαι εσύ τώρα υπάρχουν οικογένειες που έχουν μόνο νερό στις κούτες τους". Αυτό ήταν το μάθημα εκείνης της εποχής: δεν ήταν μία κούτα ψωμιού· ήταν μία στάση ζωής. Κι όταν σήμερα κάποιος βγάζει βίντεο μιλώντας για "πώς να κάνεις το γήπεδο πιο ελκυστικό στους social", εμένα μου φαίνεται σα να ψάχνει το ίδιο κλειδί πάλι εκεί μέσα στις κούτες, αλλά εκείνες οι κούτες είχαν μεταλλαχθεί — έγιναν λόγος, όχι σήμα κατατεθέν μιας εποχής. Αυτό που χάθηκε δεν ήταν τα τρόφιμα· ήταν η ίδια η φύση του σύλλογου σαν σπίτι όπου κάποτε οι άνθρωποι ένιωθαν πως είχαν δικαίωμα να βάλουν μέσα στις κούτες όχι μόνο το αλεύρι τους, αλλά και την ψυχή τους. Εσύ εκεί που λες πως ήταν σιδηρά πλάκα… μάλλον ξέχασες πως εκείνες οι κούτες έγιναν αργότερα η βάση πάνω στην οποία χτίστηκαν τρεις τίτλοι. Αλλά εκείνοι οι τίτλοι, όταν τους κοιτάζεις σήμερα, έχουν την ίδια γεύση σα λίστα τιμών σούπερ μάρκετ — επειδή μέσα τους λείπει εκείνο το αίσθημα πως όταν έκλειναν εκείνες οι πόρτες, ξέρεις πως δεν έκλεινες μία κερκίδα αλλά μία οικογένεια. Κι αυτό, παιδιά μου, δεν το ξεχνούν ούτε οι εμπόριοι στη Δημοτική Αγορά όταν πουλάνε ψωμί τρία φορές πιο ακριβά πριν τον αγώνα.