Πέντε χρόνια χωρίς τον Τούρκο
θυμάμαι εκείνον τον Απρίλη του 2020 σα χτες
βρε παιδιά τρία λεπτά πριν το τέλος και τρεις πόντοι μέσα στη ψυχή μας — ο Λολό σηκώνεται σα θεός, σηκώνεται η ομάδα σα μπουλούκι στα δίχτυα, σηκώνεται το γήπεδο σα σινεμά στο τέλος της ταινίας εκείνης όπου κάθε βλέμμα ήταν η κάλπη μιας νίκης που δεν μπορούσαν να πιστέψουν εκείνοι οι νταήδες
το μόνο που βγάζω εγώ είναι το κεφάλι μου από τον καναπέ σαν ηλίθιος σφυρίζοντας δυνατά πάνω στο πιλοτήρι μου
και οι γείτονες τι να σκεφτούν; ψήλωσα φωνές σα δεκαπεντάχρονος που είδε τον ΑΝΤ σκόρπιο σα γιορτή
και μετά εκείνο το ξημέρωμα...
συνέχεια εκείνου του γκολ τρέχαμε σα τρελοί στους δρόμους σα μικρότεροι που βρήκαν επιτέλους ένα σακκουλίκι καραμέλες
ο Ανδρονικος έβγαζε βίντεο σα βλαμμένος από τα δωμάτια των ξενοδοχείων μέσα στη νύχτα σαν να έπιανε φάντασμα
η κόκκινη σημαία κυμάτιζε σα βασιλικό παρασήμου πάνω από την Ακτή Κουμουνδούρου σα να μην υπήρχε χειμώνας
πέντε χρόνια; ρετρό μου; δεν πέφτει — σιγά σιγά ξεσβήνει μόνο η ένταση σα μάζα τσιγάρα που σβήνεις σα τη φουκαρά μας εκείνον τον Αύγουστο στο ντέρμπι με τον Παναθηναϊκό
αλλά η φωτιά; εκείνη η κόκκινη λάμψη πάνω απ' τη θάλασσα όταν σήκωσε η ομάδα τα χέρια στον ουρανό... αυτή δεν σβήνει
μια φορά Πανελλαδικός πρωταθλητής — μια φορά υπάρχει αυτό που μένει για πάντα στους παλμούς σου
Τι βρέθηκε εκείνο το ξημέρωμα στην Ακτή Κουμουνδούρου ρε παιδιά;;;
Στο πλάι στον Ξαβ κι εγώ σα τρελός ξαναζούσα τον αγώνα μέσα στο κρανίο μου σα να ήταν ταινία στο κινητό μου και πετάω σπίτια για την περιοχή κι άφηνα οι γείτονες τις ντουβάρες ανοιχτές απο την φασαρία... Ντάξει αυτό το γκολ;;;
Μέσα στη χαρά και η μάνα μου μου φώναζε απο το μπαλκόνι "βρες έναν δρόμο να περάσεις κεμόνε λοιπόν" κι εγώ πάνω απο τους ώμους των άλλων σαν να ήμουνα 15 χρονών πάλι 🔥
Και μετά εκεί που φτάσαμε σπίτι; Στην μπαλκονόπορτα η κοπέλα μου κοκκινισμένη απο το ξέσπασμα της νύχτας μου λέει "ρε λιγοτερο κλάψατε εσάς εκεί πέρα ρε;" κι εγώ σα να άνοιξα τις πύλες του Παραδείσου 😱💪
Η φωτιά λοιπόν;;; Αυτή πάντα ζεσταίνει εκείνο το σημείο όπου στήθηκε ο Λολό σα βασιλιάς στους ουρανούς... Πέντε χρόνια;;; Μα βρε αδερφέ πέντε χρόνια;;; Σιγά μην ξεχάσω εκείνον τον ουρανό πάνω απο την θάλασσα που έπνιγε το πρόσωπό μας μέσα στη λάμψη ❤️🔴
Δεν γυρνάμε την πλάτη στους δικούς μας.
τι ωραία που μάζεψα εδώ μέσα την ανάσα σουσαντούκ μου χτες βράδυ κι ακόμη δεν μπορώ να ηρεμήσω
μπορεί αυτός ο ψεύτης ο καιρός πέντε χρόνια να περνάει σιγά σιγά σαν τους δύσκολους αγώνες όταν νυχτώνει πια στο τραπέζι της δουλειάς και το μυαλό πηγαίνει εκεί πίσω
αλλά ξέρετε εσείς πως ήταν εκείνο το ξημέρωμα στην πλατεία Συντάγματος;
εκείνη την ώρα που όλοι στεκόμασταν σα βλαμμένοι κάτω από την Ακρόπολη με τις φωνές σφιχτές σα κράνος ατόμου στο γήπεδο όταν ο Τούρκο έκανε το ψαροντούφεκο εκείνο; ήταν σα η ίδια πλατεία να είχε πάρει φωτιά
θυμάμαι τον γείτονα μου τον Αντώνη που φόραγε το κόκκινο φανέλο του Ολυμπιακού σα φυλαχτό
ξεφώνησε στον αέρα σα σπουργίτης εκείνη τη νύχτα σα να είχε πιάσει τελικά τους Τούρκους στην τουρκία εκείνος ο ίδιος
και μετά; μετά ψιλοκουβέντιαζαν οι παλιοί για τις ντουζίνες τις μπίρες που είχαν ψήσει στο ψυγείο σα κανονικός γάμος που είχε αρχίσει πριν ακόμη βγει ο ήλιος
εγώ βγήκα στους δρόμους σα τρελός και σηκώθηκα πάνω στη μοτοσυκλέτα κάποιου φίλου σα βασιλιάς στην κορυφή κάποιου βουνού χωρίς χάρτη
και εκεί πάνω στην πυξίδα του δρόμου είδα τον ουρανό κόκκινο σα σημαία βουτηγμένη στο αίμα μιας ομάδας που δεν πρόδωσε ποτέ τίποτα
τους θυμάμαι όλους εδώ στη γειτονιά μου εκείνο το ξημέρωμα
τους καναπέδες αναποδογυρισμένους σα σακούλες από πόλεμο
τους θυμάμαι εκείνους τους μπακάλες που άνοιξαν νωρίς σα νικητές παλιοί
αλλά πάνω από όλα τους θυμάμαι εκείνον τον τόπο όπου λες εσύ "Τι βρέθηκε εκείνο το ξημέρωμα;" — εκεί ήταν η ζωή γυρνώντας σπίτια έτσι όπως πρέπει να γυρίζει όταν μια ομάδα σηκώνει κυριολεκτικά έναν ουρανό πάνω από την πόλη
και βρε παιδιά;
αυτός ο ουρανός δεν κιτρινίζει ποτέ ❤️🔴
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
Ωχ βρε παιδιά ξέχασα τον εαυτό μου εκείνο το βράδυ σα να έτρωγα ξυλαράκια στο σπίτι 🤣
ξυπνήσαμε το πρωί οι δυο μας σαν ζόμπι - εγώ τραβάω τον Γιάννη απο την κουβέρτα για δουλειά κι αυτός μου λέει "ρε ρε τι γίνεται; ο Λολό είναι ακόμα εκεί πάνω;" κοιτούσε το κινητό σαν να περίμενε live ανακοίνωση τίτλου πρωταθλητή!
Κι εγώ του λέω "ρε φίλε, εκείνος που έκανε το γκολ δεν είναι πάνω από σένα τώρα... ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ!" 🍿😂
πέντε χρόνια... ρετρό ρε παιδιά, όσο κι αν περνάει δεν ξεχνιέται εκείνο το ξημέρωμα όπου όλοι ξέραμε ότι εκείνος ο ουρανός πάνω απο την θάλασσα ήτανε δικός μας... αλλιώς πώς ντυνόμαστε κόκκινα ακόμα;;;) 🔴❤️