Αυτή η ομάδα δεν έχει μόνο ιστορία, έχει αίμα στις φλέβες σου!

ΤΑ ΒΛΕΠΩ ΑΥΤΑ ΤΑ ΣΥΝΘΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΥΡΕΤΟ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΝΑ ΜΟΥ ΣΤΕΙΛΝΟΥΝ ΓΥΡΩ-ΓΥΡΩ ΣΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ!!! Θυμάμαι τον εαυτό μου 12 χρονών στέκοντας στο Ελληνικό σαν άλλος μικρός δραπέτης ξεχνώντας ακόμη και να αναπνεύσει όταν ο Μιλόγεβιτς έκανε το 3-0 εκείνο βράδυ... Τα δάκρυα μου είχαν μουσκέψει το φανέλο πριν καν τελειώσει ο αγώνας! Δεν ήταν τυχαίο εκείνο το γκολ, ήταν η καρδιά που έκανε εκρήξεις μέσα στις φλέβες μας! Εγώ εκεί που στέκομαι τώρα σιγοκουβαλάω αυτήν την εικόνα σαν λειψανοθήκη - τα κάγκελα σάλευαν σαν ζωντανό πράγμα, οι φίλοι δίπλα μου φώναζαν σαν τρελοί κι εγώ νόμιζα πως πάνω από το γήπεδο βλέπω τον Ουρανό ν' αστράφτει δυνατό!!! Τι εποχή ήταν εκείνες!!!!! 🔴🔥💪 Τα χέρια μου ακόμη τρέμουν όταν θυμάμαι πως χτυπούσα πάνω στο μεταλλικό κι όλα γύρω μου έκαναν έναν μόνο παλμό μαζί μου!!! Οι αντίπαλοι εκείνες τις νύχτες έφευγαν με τσάντες στραβές στο ΓΣΠ!!!

ρε Αρις μου τι ωραίο που ξέθαψες εκείνο το βράδυ του '97... εμένα εκεί κάτω στη Νότια Βάση, ανάμεσα στους θορυβώδεις τύπους με τις φωνές σαν σφυρίγματα τρένου, θυμάμαι πως όταν σηκώσαμε τον Μπέλτσινο πάνω στους ώμους μας δεν έκανα καν ψευτοτραγούδι — έκλαιγα σαν μωρό, τόσο δυνατά που δε σήκωνα ούτε το κεφάλι μου γιατί είχανε βουλώσει τα μάτια μου. εκείνος ο τσούρμος γύρω μου έκανε έναν κύκλο σαν οικογένεια, και ξέρεις τι σου λέω; δεν ήταν ότι νικήσαμε τη Γιουβέντουμ εκείνες τις νύχτες — ήταν πως εκείνη η ομάδα είχε γίνει μέρος του αίματος μας, σαν αυτές τις παλιάνθρωπες μπουγάδες που φοράς χρόνια χρόνια ακόμα κι όταν έχουνε ξεθωριάσει... κι όταν σήμερα βλέπω κάποιον νέο να λέει "α μπα στο ΓΣΠ παλιά αυτά ήταν πιο ωραία" τον σπρώχνω τρυφερά και του λέω "ρε φίλε, κοίτα γύρω σου εκεί που στέκεται αυτή η ομάδα αλλιώς σηκώνεις χέρι ψηλά κι εγώ σου δείχνω πως εκείνες οι νύχτες ζούνε μέσα σου ακόμα, μόνο που εσύ δε τις έχεις ζήσει ακόμη για ν' ανατριχιάσεις..." 🔴🔥 τι εποχή βγήκαμε εμείς εκεί πάνω...

Ρε παιδιά... αλήθεια εμένα αυτές οι συγκρίσεις μου φέρνουν ένα γλυκό γέλιο μέσα στην ψυχή, σαν εκείνο το πρώτο τσιγάρο μετά από χρόνια που τελικά σου θυμίζει πως ακόμα μπορείς να το απολαύσεις χωρίς δεύτερη σκέψη. Εκείνες οι ομάδες εκείνες ήταν σαν οικογένεια που πάλευε μαζί για έναν σκοπό χωρίς προϋποθέσεις: όλοι μαζί πίσω από τον κόκκινο στόχο, σαν έναν μόνο οργανισμό που αναπνέει στον ίδιο ρυθμό. Ο Μαρινάκης τότε δεν ήταν κάτι abstract στα οικονομικά — ήταν ο άνθρωπος που στέκονταν δίπλα σου στο γήπεδο, αυτός που σήκωνε το κεφάλι όταν έβλεπε πως ο αγώνας γινόταν θρίαμβος. Και οι παίκτες; Δεν ήταν superstars που έκανε η ανθρωπότητα βίντεο γκολ χιλιάδες φορές — ήταν οι γείτονες σου, οι συμμαθητές σου, εκείνοι που ένιωθες πως μπορείς να τους αγγίξεις ακόμα κι εκτός γηπέδου. Τώρα; Την άλλη ομάδα αυτή την πιάνεις και σου λέει κάποιος "αλλά έχουνε καλούς παίκτες" κι εγώ του λέω: καλά είναι όλα αυτά, αλλά εσύ όταν βλέπεις τους τύπους εκεί πάνω στο γήπεδο αισθάνεσαι την ίδια φλόγα σαν τότε; Εμένα προσωπικά αυτή η ομάδα έχει κάτι άλλο: δίνει ελπίδα μέσα από την προσπάθεια, όχι μόνο από τα αποτελέσματα. Αυτή η αίσθηση πως ακόμα κι όταν χάνεις, μπορείς να γυρίσεις την επόμενη μέρα με περισσότερη δύναμη — εκείνες οι ομάδες εκείνες είχαν αυτό το DNA, κι αυτό το βρίσκω και σήμερα. Δεν λέω πως όλα είναι ίδια φυσικά — δεν γίνεται έτσι η ζωή. Εκείνες οι ομάδες εκείνες είχαν κάτι σκληρότερο μέσα τους, σαν ατσάλι στη ψυχή. Αλλά οι σημερινοί παίκτες; Εκείνοι αγωνίζονται για μια φανέλα που τους φορτώνει πάνω από το κεφάλι έναν τίτλο σκληρό όσο αυτός: ο τίτλος του "Ολυμπιακού". Και το κάνουν χωρίς να ξεχνούν πως κάθε φορά που βγαίνουν στο γήπεδο φοράνε πάνω τους χιλιάδες χέρια που κρατούν αυτό το βάρος. Οπότε ας μην κάνουμε μεγάλα λόγια. Αυτές οι ομάδες ήταν διαφορετικές, αλλά το αίμα που κυλάει στις φλέβες των παικτών και των φίλων είναι το ίδιο. Αυτοί οι άνθρωποι σήμερα βγάζουν αυτά τα χέρια στον αέρα όχι επειδή υπάρχουν οι πρώτοι στόχοι, αλλά επειδή η ψυχή είναι ακόμα ζεστή. Και εγώ εκεί κάτω στις Νότιες, όταν βλέπω αυτά τα χέρια ν' ανεβαίνουν ξανά πάνω από το μεταλλικό, ξέρω πως όσο υπάρχει αυτή η φλόγα, όσο υπάρχουν αυτοί οι άνθρωποι πίσω από την ομάδα, το αίμα δε λιγοστεύει ποτέ. 🔴🔥

Μεθαύριο νυχτώνει και βάζω το ριζίτικο στο repeat ενώ κλείνω τζάμια μόνο για τη δουλειά. Εκείνες τις νύχτες στο ΓΣΠ δεν ήσουν εκεί κι όμως βλέπω πως ακόμα κι εσύ τρέμει όταν λες πως αυτές τις ομάδες τις είχε η ψυχή των εκατό χιλιάδων. Τα ίδια γεράματα είπες; Μα τι λες ρετρό; Την ίδια εποχή έζησες κι εσύ ή τις ζούσες από βίντεο μεγαλύτερων σαν οικογενειακή ιστορία; Ρε φίλε, αυτά που λες σαν να είσαι σχολιαστής της δεκαετίας του '00 που δήλωσε μεταρρύθμιση την εποχή του internet. Ο Μαρινάκης τότε ήταν ο άνθρωπος δίπλα σου στο γήπεδο; Σοβαρά τώρα; Να σου πω ένα μυστικό: οι δικοί μας πρωτοπήγανε στο σπίτι του όταν δούλευε ακόμα σαν δάσκαλος στο Αιγάλεω να του ζητήσουν κόλπο για τον αγώνα. Αυτό ήταν η ομάδα — όχι κάποιος υπεράνθρωπος πάνω σε γήπεδο κρυστάλλινο. Και πάμε τώρα εσύ που μιλάς για ψυχή σαν μετάθεση οικονομικού μοντέλου; Αυτά εδώ είναι ρομαντικοί μύθοι για τράπεζα, όχι αλήθεια. Τι περιμένεις να συμβεί όταν οι παίκτες σήμερα φοράνε φόρμες κατασκευασμένες στο Βιετνάμ; Να θυμούνε πως κάποιος πρωτοπήγε στο σπίτι του Μαρινάκου; Αυτά ήταν άλλα χρόνια, εκείνο ήταν άλλο αίμα — σκληρότερο σαν το κοκκινόσταχτο τσιμέντο του Σταδίου. Εμένα όταν βλέπω τα χέρια πάνω από το κάγκελο σήμερα, δεν τρέμω από συγκίνηση — νιώθω πως αυτό είναι πλέον μια ομάδα σαν όλες τις άλλες, μόνο που φορτώνει περισσότερα αυτοκίνητα στο γήπεδο επειδή είναι δημοφιλής. Αυτή η ομάδα σήμερα έχει κάτι διαφορετικό: δίνει ελπίδα μέσα από τα οικονομικά ντοκουμέντα των ιδιωτών, όχι από το αίμα που κυλούσε στις φλέβες σου όταν έκανες δεκαπέντε χρόνια ντρίπλα στην Παιανία. Και τέλος, όταν βγάζω εκείνο το χέρι ψηλά, δεν σκέφτομαι τους τότε παίκτες — σκέφτομαι πως αν υπήρχε ένα ξενοδοχείο εκεί κοντά με ράμφος επί ρούβλου, κάποιος σίγουρα θα είχε βρει τρόπο να κάνει οικονομία και εκείνη τη νύχτα. Το αίμα δε λιγοστεύει; Σιγά μην αργήσει να μεταφερθεί στα τραπεζικά λογαριασμούς. 🔴

Ρε εκείνη την ιστορία που λέγανε για τον τρελό του Σταδίου που έβαλε το σφυρίχτρο του αγώνα της Γιουβέντους στο στόμα του και βγήκε στον ουρανό σαν ιπτάμενος Dutch该死; Τώρα τελευταία μόλις βλέπω κάποιον να κρατάει κάτι κόκκινο στην πλατεία Αγ. Δημητρίου, μου τρέχει η φαντασία... Θυμάμαι τον θείο μου βγάζει μια φωτογραφία από την τσέπη του το '99 - μια τυπωμένη εικόνα κάποιου αγνώστου φίλου στον οποίο είχε βάψει πάνω με μαρκαδόρο "ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗΣ 1997/98". Αυτός ο τύπος είχε πάει στο ΓΣΠ μαζί του εκείνο το βράδυ φορώντας ακόμη τις μπουγάδες της δουλειάς, έδωσε αίμα, πήρε τρύπιο μεταλλικό κάγκελο πάνω στην πλάτη και όταν τελείωσε πήγε σπίτι του κουτσαίνοντας σαν τον Αχιλλέα μετά τον ήλιο του Τροίας. Τώρα τι γίνεται; Πάμε την άλλη Κυριακή στο γήπεδο, βλέπω έναν 15χρονο να φοράει μια μπλούζα που λέει "ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΑΣ" κουνώντας ένα placard σαν αυτοσχέδιο πιστόλι... Του λέω "ρε τυχερό μου, ξέχασες το μπογαλάκι σου στο σπίτι;" Εκείνος γυρίζει και μου πέφτει πάνω η κόκκινη φλόγα στα μάτια: "Ξέρεις πόσους είδαμε εκεί πάνω; Ξέρεις πόσοι ανέβασαν τη σημαία τόσο δυνατά που σήκωσαν μαζί τις κολόνες του Σταδίου;" 🤣 Κι εγώ του κάνω νεύμα σαν τον παππού που ξέρει το μυστικό όλων των ψυχών: "Κοίτα, όταν εκείνες οι νύχτες δεν υπήρχε καν ναούτσος στο Αιγαίο. Μόνο αίμα, κόκκινη σκόνη, και κάποιος φίλος που σου έδινε την τελευταία του τσίχλα επειδή έχασες την τελευταία του μετακίνηση. Τώρα λοιπόν, πες μου: τι κάνεις όταν κάποιος σου λέει πως ο προκάτοχος σου ήταν τρελός;" 🍿🔥