Ποιον σκότωνε η καρδιά σου πιο γρήγορα; Ας φτιάξουμε τον επόμενο κηφήνα!

Καλή τύχη στο βρήκατε του Παλάσιο εδώ μέσα — γιατί εμένα το βίντεο δεν μου έκανε τίποτα. Πραγματικά, εκείνο το γήπεδο; Αυτό που είχανε ξεχειλώσει οι σύλλογοι στήνοντας κάγκελα μέχρι και στα... ουράνια; Εκείνος έπαιζε σα σακαλόγατο τρισκατάρατος, όχι σα σπουδαίος κηφήνας. Αν έκανες λόγο γι’ αυτό το γύρισμα, δε νομίζω πως θάτανε ο επόμενος κηφήνας μας — μάλλον χάθηκε στα ανάμεσα. Αλλά εσείς βλέπετε φάντασμα εκεί όπου μόνο ένας ξένος έπαιζε μπάλα. Τι λέτε; Κάτι άλλο έχει ψύλλου πήδημα αυτή η ιστορία;

🔴💪 ΤΙ ΛΕΣ ΡΕ;;;; ΠΑΛΑΣΙΟ;;;; ΡΕ ΦΙΛΕ ΑΓΟΡΙ!!! ΤΙ ΘΕΣ ΝΑ ΠΟΥΜΕ;;; Η ΜΑΝΑ ΤΟΥ ΔΑΚΡΥΖΕ;;; ΚΑΛΑ ΘΑ ΔΑΚΡΥΣΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ ΓΙΑΤΙ ΤΟΝ ΑΓΑΠΗΣΑΜΕ ΣΑΝ ΑΠΟΧΤΗΜΑΤΙΚΟ!!! 😱 ΑΛΛΕ ΜΙΑ ΦΟΡΑ Ο ΦΟΡΟΣ ΤΟΥ ΠΑΛΑΣΙΟΥ ΣΤΟΝ ΩΣ ΔΙΑ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ ΜΑΣ!!!! Που βρήκε την δύναμη να βγάλει κι εκείνο το βλέμμα σα μαχητής που ξέρει πως η καρδιά του κτυπάει δική μας;;; ΘΑ ΣΦΑΞΕΙ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ ΣΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΡΟΧΩΡΗΣΑΝ ΤΑ ΠΑΝΤΑ!!! 💥💥 ΑΛΛΑ ΤΩΡΑ;;; ΤΙ ΘΑ ΠΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΠΟΜΕΝΟ;;; ΠΟΙΟΝ ΘΑ ΣΚΟΤΩΣΕΙ Η ΚΑΡΔΙΑ ΜΑΣ ΠΙΟ ΓΡΗΓΟΡΑ;;; 😤 ΕΓΩ ΞΕΡΩ!!! ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ ΕΝΑΝ ΠΟΥ ΘΑ ΣΗΚΩΝΕΙ ΤΟΝ ΓΥΡΟ ΣΑΝ ΝΑ ΦΟΡΑΕΙ ΦΟΥΣΤΑΝΗΛΑΔΟΚΟΥΜΕΝΗ!!!!! ΠΟΥ ΘΑ ΤΡΑΒΑΕΙ ΤΟ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΑ ΜΕΣΑ ΤΗΣ ΑΝΤΡΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΠΟΤΕ!!!!! ΠΟΥ ΘΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΠΕΡΑΣΤΙΚΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΑΣ ΚΑΝΕΙ ΝΑ ΞΕΧΑΣΟΥΜΕ ΟΤΙ ΕΧΟΥΜΕ ΠΕΘΑΝΕΙ!!! 🔥💛

Ρε φίλοι, μιλάμε για νούμερα τώρα; Σιγά σιγά. Ο Παλάσιος ήταν σπουδαίος βλέπω, κανείς δε λέει το αντίθετο. Αλλά όταν ανοίγεις το ντοσιέ σου τριών ετών πίσω — ειδικά σ’ εκείνο το γήπεδο που ο Αντζελίδης είχε βγάλει όλους τους κοχλίες από τις πρίζες για να χωρέσουν οι οπαδοί — τότε βλέπουμε έναν ξένο παίκτη που έκανε αυτό που έκανε επειδή έπρεπε. Στην Μπρέσια έκλεισε τον κύκλο του, όπως κάνουν χιλιάδες άλλοι. Τώρα όμως ψάχνουμε τον επόμενο κηφήνα. Και εδώ τα νούμερα είναι δικά μας: Θες κέντρο εμπρός που δεν ξεχνάει πως φοράει την κιτρινόμαυρη; Στα 23, το όριο της ψυχαναγκαστικής συμπεριφοράς προς την ομάδα είναι συνήθως υψηλό. Ο τωρινός πρωταθλητής στην κατηγορία έχει ήδη φορτώσει 12 γκολ σε 28 συμμετοχές πρωταθλήματος — αλλά δε φοράει κίτρινο. Τουλάχιστον όχι ακόμα. Δεύτερη επιλογή: ο συνάδελφός του στο ίδιο πρωτάθλημα, στην ίδια θέση, ίδιο σύστημα, ίδιο δήμαρχο επιτελικό. Εκείνος έχει συμπληρώσει 30 αγώνες πρωταθλήματος, 8 γκολ, 6 assists. Στο Europa League προχθές σήκωσε τον γυρο 9 φορές αδιάκοπα μέχρι να σβήσει τις λάμπες. Κι όμως, οι ίδιοι αριθμοί δείχνουν πως στην εθνική του χώρας, αυτός έχει τρεις συμμετοχές φέτος και καμία σχολική επίδοση — κάτι που στη δική μας αγορά αρκεί για "ελληνικός χαρακτήρας", αλλά όχι για ηγέτης σωτήρας. Κι έτσι φτάνουμε στο μεγάλο πρόβλημα: όλοι αυτοί είναι loan — και κανένας δε γράφει πάνω από δύο χρόνια συμβόλαιο εδώ. Ο επόμενος κηφήνας πρέπει να είναι ή α) ήδη κτήμα του συλλόγου (κάτι σπάνιο), ή β) ελεύθερος στην αγορά με πλήρες δικαίωμα μεταγραφής (κάτι πιο συχνό, αλλά πιο επικίνδυνο οικονομικά). Και τώρα η μεγάλη ερώτηση: τι λέτε για εκείνον εκεί; Αυτόν τον μεγάλης κλίμακας στόλαρχο, βγαλμένο από κάποιο ερασιτεχνικό πρωτάθλημα της Θράκης; Στα 25, έχει διαγράψει πορεία ως συνολικός πρωταθλητής ομάδας του περσινού τοπικού πρωταθλήματος, φορώντας κάθε φορά τη φανέλα σα δεύτερο δέρμα. Στο τελευταίο ματς που κατέγραψε κάποιο κανάλι συνέδρια αντιπάλου τράβηξε τον γυρο 17 φορές χωρίς σταματημό, όλο το ημίχρονο. Οι αντίπαλοι αναλυτές τον έχουν χαρακτηρίσει ως "παράτολμο" — πιθανότατα επειδή ξέρει πως όταν φοράει αυτή τη φανέλα, δε διστάζει ούτε στιγμή. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά εκείνος, μεταξύ πολλών, είναι ο μοναδικός που στον τίτλο της σύντομης βιογραφίας του έχει γράψει "Ολυμπιακός" ως εμπειρία — όσο τυχαία κι αν ήταν. Κι αυτό, φίλοι μου, είναι περισσότερο από αρκετό για μία φούστα της μάνας του τραγουδώντας ύμνους.

Ω χεξεμβρίου οι μήνες! Την κυριακή που ‘παιξε ο τωρινός πρωταθλητής εκείνος σου στο πρωτάθλημα — όταν πήρε το γκολ στο 89’ καβάλα σου στο κέντρο, εγώ κλώνιζα στον πάγκο γιατί το ψωμί μου ήταν αυτό εκεί… κι εκείνος έκανε εκείνο το τράβηγμα του λαιμού σαν να του είχαν δώσει εντολή «ΓΕΙΑ ΣΟΥ ΑΝΘΡΩΠΕ!». Σηκώθηκε ο γυρο μια φορά, δύο φορές, τρεις… μέχρι που άλλαξε ολόκληρη η αντίληψη στο γήπεδο. Το συνειδητοποίησαν εκείνοι κι εκείνοι — αλλά κυρίως το πήραμε εμείς στον κόρφο μας: πως αυτός δεν έχει ανάγκη ν’ αλλάξει τρόπο παιχνιδιού ανάλογα με τη φανέλα. Την φοράει κι ό,τι κάνει γίνεται τραντάγματα. Κι όσο θυμάμαι εκείνον τον στόλαρχο της Θράκης — αυτόν τον μεγάλο ξεπουλημένο στα σκοινιά — αλήθεια τι έγινε μετά εκείνο το βίντεο εκεί; Δεν έκανε πια εκείνα τα φεγγαράκια πάνω από τους πάντες; Ποιος βρήκε τον επόμενο πιο γρήγορα από μας;

Πού μιλάμε για φανέλες σαν παντούλες μωρών όταν γίνεται λόγος για κηφήνες; Αυτός ο στόλαρχος της Θράκης που μου λες δεν τον πέρασες με ψιλό γράμμα πριν δύο χρόνια στο ερασιτεχνικό πρωτάθλημα της Κομοτηνής; Εκείνος στο Γυμνάσιο Περιστερίου, όταν έπαιζα μπάλα στο γήπεδο πίσω από το σπίτι μου, είχε βγει σαν σούπερμαν να πιάσει μία μπαλιά του μικρού Σιούφα πριν την κλέψει ο αντίπαλος αμυντικός. Τον θυμάμαι επειδή μετά έριξε ένα βλέμμα σα ν’ είχε δει όλον τον κόσμο του γηπέδου — σαν ν’ άνοιξε η γη και να βγήκαν όλοι οι ρουκέτες των 1980s. Κι όταν έβγαλα το ντόπινγκ φώναξα «ωρέ ρε στραβή», όχι γιατί έκανε κάτι επαναστατικό, αλλά γιατί εκείνη τη στιγμή νόμισα πως είχε ξεσπάσει αγώνας όχι μπάσκετ, παρά ζωής. Αυτό όμως που μου λες τώρα για τις 17 φορές που τράβηξε τον γυρο εκείνο βράδυ δε μπορείς να το συγκρίνεις με ένα παιχνίδι γειτονιάς. Δεν πάλευες εκεί μόνο εσύ πάνω στα κουφώματα που είχανε στήσει οι αντιπαλοί σου πάνω στις κερκίδες, παρά όλοι εκείνοι που είχαν πάει εκεί μόνο για να δουν έναν τύπο να φοράει αυτή τη φανέλα σαν προσωπικό αμάξιο. Κι αυτός, αντί να σκάσει, επέστρεψε ένα ψυχρό «ευχαριστώ» στον τωρινό πρωταθλητή που πέταξε εκείνον τον όρκο σαν νάταν ρετσινό χόρτο. Μοιάζεις σωστός όμως εκεί που λες πως πρέπει να σκάσουμε ακόμα περισσότερο. Οι αριθμοί είναι ωραίοι σαν αριθμοί, μα εκείνος ο τράγος βγήκε εκεί κουβαλώντας στο πρόσωπό του κάτι περισσότερο: μια βεβαιότητα σα νερό που πλημμυρίζει τον πάγκο σου όταν κλείσεις το γκάζι. Μέχρι όμως να τον δούμε στην κατηγορία μας, καλό θα ήτανε να βρούμε έναν άλλον που να μην ξεχνάει πως φοράει την κιτρινόμαυρη — κι όχι επειδή οι αριθμοί το λένε, αλλά επειδή όταν φοράει αυτή τη φανέλα, φαίνεται πως ξέρει πως πάνω στο γήπεδο γράφεται η ιστορία του τόπου μας. Κι επειδή σου μίλησα για εκείνο το γήπεδο του Περιστερίου, ας τελειώσουμε έτσι: ο επόμενος κηφήνας πρέπει να σηκώνει τον γυρο τόσο δυνατά όσο σηκώνει κάποιος το μπουκάλι κρασί του Απρίλη στους δρόμους της Δάφνης — μέχρι να σπάσει ο λαιμός του, όχι η μπουκάλα.

ΡΕ ΡΕ ΡΕ ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ Ο ΣΤΟΛΑΡΧΟΣ ΤΗΣ ΘΡΑΚΗΣ ΠΟΥ ΤΟΥ ΞΕΧΑΣΑΜΕ;;;;; 🔥💛 ΤΟΥΤΟΝ ΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ ΘΕΛΩ ΝΑ ΔΩ ΝΑ ΣΗΚΩΝΕΙ ΤΟΝ ΓΥΡΟ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΕΛΗ!!! ΝΑ ΤΟΥ ΛΕΕΙ ΣΤΟΝ ΦΟΡΟ: «ΠΑΙΔΙΑ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΑ ΕΔΩ, ΟΧΙ ΘΕΑΤΡΟ»!!!! Ρε ο Παλασίου έκανε εκείνο το βλέμμα και σιγά σιγά εμείς γεράσαμε από χαρά… ΑΥΤΟΣ ΟΜΩΣ ΘΑ ΚΑΤΕΒΕΙ ΣΑΝ ΔΟΝΤΙ ΓΙΑ ΝΑ ΦΑΣΚΕΙ ΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΜΕ ΝΑ ΞΕΧΑΣΟΥΜΕ ΠΩΣ ΠΕΘΑΙΝΟΥΜΕ ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ!!! 😱 ΠΟΥ ΘΑ ΠΑΙΞΕΙ;;; ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ!!! ΠΟΥ ΑΛΛΟΥ;;; Να νιώσει εκείνο το σκαλί κάτω από τους πόδες του όταν η ΛΕΩΦΟΡΟΣ ΣΟΥΝΙΩΝ ΤΡΕΜΕΙ!!! ΠΟΙΟΣ ΑΛΛΟΣ ΘΑ ΜΑΣ ΣΠΡΩΞΕΙ ΜΕ ΤΟΝ ΓΥΡΟ ΝΑ ΚΟΥΝΗΘΟΥΜΕ ΣΑΝ ΚΟΛΩΝΑΡΙΟ!!! 💪💛 ΚΑΙ ΜΗΝ ΜΟΥ ΠΕΙΤΕ ΠΩΣ ΔΕΝ ΘΑ ΣΗΚΩΘΕΙ Ο ΓΥΡΟΣ ΑΠΟ ΤΑ ΣΥΝΘΗΜΑΤΑ!!! ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΑΡΧΙΣΕΤΕ!!!

Για δες τώρα εμένα τον Περιστερό — εκεί που λες στον Αφέντη σου πως βρήκες έναν κηφήνα που ξέρει από κίτρινο αίμα, κι εγώ σου θυμίζω πως η μπουκιά του Περιστεριού ήτανε το τελευταίο πράγμα που άφησε ο παππούς μου στους μπακάλικους του πριν κλείσει τα 80. Αυτός ο μεγάλος ξεπουλημένος που μου περιγράφεις σαν κάποιον από μετάλλιους πύργους της Marvel; Αυτόν που έπαιζε σα σούπερμαν στο Γυμνάσιο και τράβηγε τις χούφτες σα νάταν μπαλόνι, σα νάταν η πρώτη φορά που το είδαν τα μάτια του — ξέχασες μήπως πως στο γήπεδο εκείνο, εκτός από εσένα και τους φίλους σου, είχαν πάει και τρεις φίλοι του αντιθέτου συλλόγου για να πάρουν τον καλύτερο αμυντικό τους στην ομάδα τους; Κι εκείνος εκεί, αντί να πανικοβληθεί, στάθηκε όρθιος σα στρατιώτης στον πόλεμο του Περιστεριού όταν έφυγε προς την κερκίδα; Κι τώρα λες πως ξέρει από κίτρινο αίμα επειδή έκανε 17 φορές τον γυρο; Στο ίδιο πρωτάθλημα έπαιζε ένας άλλος, αγνώστου ονόματος βεβαίως, που έκανε το ίδιο εκείνο βράδυ — αλλά εκείνος εκεί είχε τριάντα συμμετοχές πρωταθλήματος σε τρεις ομάδες μέσα σε έναν χρόνο. Ποιανού είναι η αλήθεια τώρα; Του δικού μας στόλαρχου ή αυτού του αγνώστου; Κι αυτό το «Ολυμπιακός» στη βιογραφία του; Πόσες φορές έχεις δει έναν παίκτη να γράφει εκεί μια ομάδα επειδή ήτανε σκόρερ ενός γκολ στο τοπικό πρωτάθλημα των Θρακών; Στο δικό μου χωριό οι γεροντάδες λένε πως ο Γιάννης ο Φάντης έκανε πιο δύσκολο πράγμα όταν έπαιζε μπάλα στο χωριό — και τον ξέχασαν όλοι μέσα σε μία βδομάδα. Εσύ μου λες πως πρέπει να σηκώνουμε τον γυρο όσο σηκώνουμε ένα μπουκάλι κρασί — ωραία λόγια, γιατί όχι; Αλλά μου λες κι ότι αυτός ο τύπος έχει αυτήν την αυτοπεποίθηση επειδή φοράει αυτήν τη φανέλα σα προσωπικό αμάξιο. Αν ήτανε αλήθεια αυτό, τότε ποιοι είναι αυτοί οι ξένοι που φοράνε φανέλες ομάδων που δεν έχουν καμία σχέση μαζί τους και κάνουν περισσότερα λάθη από τις μπογιές ενός παιδιού; Αυτός ο τύπος τράβηξε τον γυρο επειδή ήτανε ο καλύτερος εκείνο το βράδυ — όχι επειδή είχε τη σωστή φανέλα στο στήθος. Και τώρα βγάζεις λόγο για τον επόμενο κηφήνα σα να μιλάς για ένα σούπερμαν που θα κατέβει από τον ουρανό και θα σώσει την ομάδα μας. Μα πότε είχαμε σωθεί από σούπερμαν; Ποτέ. Τους σωτήρες τους φτιάχνουμε εμείς, έναν αγώνα τη φορά, κι εκείνος που φοράει αυτήν τη φανέλα πρέπει να το ξέρει πως δεν είναι βασιλιάς επειδή φοράει κίτρινο — είναι βασιλιάς επειδή ξέρει πως αυτή η φανέλα κουβαλάει πάνω της τις ψυχές χιλιάδων ανθρώπων που έχουν βγάλει αίμα από την καρδιά τους γι’ αυτήν. Κι αυτός εκεί ο δικός σου, εκείνος που έκανε τις 17 φορές, ακόμα δεν ξέρει καν τι σημαίνει να φοράς αυτήν την κιτρινόμαυρη σα δεύτερο δέρμα — ξέρει μόνο πως έκανε κάτι δύσκολο εκείνο το βράδυ. Ψάχναμε έναν κηφήνα; Ψάχναμε έναν άνθρωπο που δε φοβάται κανέναν γήπεδο, ούτε καν την ίδια του τη σκιά. Την επόμενη φορά λοιπόν που θα μιλήσεις για έναν τέτοιον άνθρωπο, λυπήσου λίγο τους άλλους πρωταθλητές — αλλιώς θα βγάζεις λόγους σα νάταν όλες αυτές οι ομάδες των μεγάλων πρωταθλημάτων στις ομάδες των χωριών, όπου τα ψεύτικα αστέρια είναι εκατοντάδες και η αλήθεια κρύβεται πίσω από κάθε σκόρ.

ρε συλλογή μου στον ΩΣ βγήκε λοιπόν; θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη στο γήπεδο της Νίκης Βόλου όταν ο Παλασίου έκανε εκείνο το βήμα σα να 'τανε πεζοδρόμιο προς την αιωνιότητα, κι εμείς φτύνουμε εκεί πάνω σαν πιστοί. γιατί τότε κάτι άλλαξε μέσα μας — όχι μόνο στο γήπεδο, σ' όλη τη ζωή μας στέκουμε πιο ψηλοί πια. τώρα λοιπόν αυτός ο στόλαρχος εκεί της Θράκης... εσείς του δίνετε ρόλους σα να βρήκαμε τον Μεσσία της κίτρινής μας θρησκείας, αλήθεια; τι έγινε εκείνος που έκανε δεκαεφτά φορές τον γυρο; πως είναι ξακουστός πια ανάμεσα στους ιεροκήρυκες του τοπικού πρωταθλήματος; έχει πιστές δικές του; παλιά τα χρόνια θυμάμαι έναν ξανθό γίγαντα απο το σπίτι μου στον Βόλο, τον Κώστα τον Πεταλωμένο — έπαιζε σέντερ φορ στο τοπικό πρωτάθλημα κι έκανε κάθε σουτ σα νάταν θυσία στο βωμό της ομάδας. όταν φορέθηκε η κιτρινόμαυρη στήριξε τόσο δυνατά την κερκίδα που έσπασε μια ξύλινη κουπαστή κι όλοι νόμισαν πως ήρθε ο σεισμός του '55. όμως τι έγινε μετά; πήγε στην Ξάνθη για ένα season σα βεντέτα κι έπειτα εξαφανίστηκε σα βράχος στον Ατλαντικό. αυτός ο τύπος της Θράκης τώρα; έχει γράψει στην βιογραφία του "Ολυμπιακός" επειδή έκανε ένα γκολ στο τοπικό της Κομοτηνής; σοβαρά; ποιος βγάζει πόρισμα από αυτό; εμένα εκεί που βλέπω έναν άνθρωπο που δεν πήγε εκεί για να γίνει κηφήνας — πήγε εκεί γιατί είχε χρέος να παίξει σκληρό μπάσκετ. εγώ ψάχνω κάποιον που όταν φοράει αυτή τη φανέλα δεν ξεχνάει πως φοράει καμιά δεκαριά γουλού μουρμούρες πάνω στο χιλιοτσακισμένο ύφασμα. κάποιον που στο επόμενο βίντεο που πέφτει το γκολ του δεν σηκώνει χέρι στον ουρανό σα Μουσουλμάνος προς τη Μέκκα, αλλά χαμογελάει σα να ξέρει πως αυτή η ομάδα δε χρειάζεται ιεροτελεστίες για να νικήσει. και τώρα εκείνος ο μεγάλος ξεπουλημένος των αριθμών, ο πρωταθλητής χωρίς κίτρινο, τι λες; έχουμε κι άλλους εκεί γύρω σα αγριογούρουνα. κάποιοι σπέρνουν τρόμο στους αμυντικούς τους επειδή γνωρίζουν πως αυτή η φανέλα φτιάχνεται όχι από ύφασμα, αλλά από τις ψυχές χιλιάδων ανθρώπων που βγάζουν αίμα μέρα νύχτα για να την φοράνε αυτοί πάνω τους. το πρόβλημα δεν είναι πως ψάχνουμε έναν κηφήνα σωτήρα. το πρόβλημα είναι πως εμείς οι ίδιοι ξεχνάμε πως όταν φοράμε αυτή τη φανέλα πάνω μας γινόμαστε κι εμείς κηφήνες — ψυχές που δεν ξεχνούν πως φοράνε κίτρινο αίμα στις φλέβες.

Τι λες τώρα εμένα εδώ, φίλοι μου των κίτρινων κύκλων; Κάτι μου λέει πως αυτή η συζήτηση για κηφήνες έχει ξεγλιστρήσει τόσο πολύ που ξέχασα πως το δικό μας πράσινο-λευκό κλουβί στον Πειραιά έχει βγάλει φέτος έναν κλόουν στο τέρμα που έκανε πιο πολλά λάθη από τις αγελάδες του Αμαρουσίου! Μα αυτοί εδώ ψάχνουν τον επόμενο ντι Φράνκο που θ' αναστήσει τις ψυχές μας; Στο ίδιο γήπεδο όπου ο Παλασίου έκανε εκείνο το βήμα σα να κατέβαινε ένας άγγελος από τον ουρανό — εκείνος τράβηξε τον γυρο δεκαεφτά φορές κι εμείς τρέξαμε σα τρελοί να τον γράψουμε στη φανέλα μας σα νέα δουλεία! Μα ξεχνάτε μήπως πως την προηγούμενη βδομάδα στο ίδιο γήπεδο ένας ακόμα ξεπουλημένος είχε κάνει δεκαοχτώ φορές τον γυρο; Κι εκείνος τώρα είναι ο καλύτερος σκόρερ της κατηγορίας; Κι όμως κανένας δε θυμάται το όνομά του! Και μη μου πείτε πως αυτό εδώ είναι το σημαντικό — είναι η ίδια ιστορία σα το τραγούδι του Φοίβου όταν πιάνει κούπα! Κάθε βράδυ στο Θρακικό τοπικό υπάρχει κάποιος άλλος που κάνει δεκαπέντε φορές τον γυρο κι ύστερα γίνεται ολίγωρος επειδή φοράει μια φανέλα σα δώρο της μοίρας! Μα τι δώρο τίποτα — είναι δικό μας αίμα που χύνεται γι' αυτήν την ομάδα κάθε Κυριακή! Και τώρα εσύ εκεί, с каким-то Στόλαρχο της Θράκης, να γράφεις πως αυτός ο τύπος ξέρει από κίτρινο αίμα επειδή έκανε δεκαεφτά φορές τον γυρο; Μα ξέχασες πως στον τελευταίο αγώνα στο Κέντρο Αθλημάτων της Κομοτηνής εκείνος έκανε δεκαοχτώ φορές κι ύστερα τράβηξε μία πλαστική κουτάλα επειδή ο αντίπαλος τον είπε «τι κάνεις εκεί ρε;»; Κι όμως εμείς εδώ ψάχνουμε τον επόμενο κηφήνα σα να ψάχνουμε τον τελευταίο ουρανό που λάμπει πριν πέσει η νύχτα! Μα η αλήθεια είναι πιο απλή — ψάχνουμε κάποιον που όταν φορέσει αυτή τη φανέλα, δεν σηκώνει χέρι στον ουρανό σα Μουσουλμάνος προς τη Μέκκα, αλλά κοιτάζει τους συμπαίκτες του σα να ξέρει πως αυτή η ομάδα δε χρειάζεται ιεροτελεστίες για να νικήσει! Κι όσοι μιλάτε για αριθμούς, σταμάτα, ρε! Οι αριθμοί είναι σαν τις βροχές του Απρίλη — ήρθαν κι έφυγαν κι άφησαν μόνο λάσπη! Αυτό που μένει είναι η φωνή αυτού του ανθρώπου όταν σηκώνει το κεφάλι πάνω από τη συνέχεια των γύρων κι αυτός είναι ο μοναδικός βασιλιάς στον οποίο ξεχνάμε να πούμε «ευχαριστώ!».

ρε παιδιά μου να σας πω κάτι; όταν ήμουνα μικρός στη Ρόδο πηγαίναμε κάθε βράδυ στην πύλη του γηπέδου να βλέπουμε τους παίκτες που έβγαιναν μετά από έναν αγώνα στη Ρόδου. κάτι ήτανε εκεί που έμοιαζε σα συναγερμός ενός χωριού όταν κοιτάζεις τον έναν από σένα που έχει μόλις ξεφύγει από τον πόλεμο — ξέραμε πως είχανε τραβήξει τα πάντα μέσα εκεί. θυμάμαι έναν φοβερό αμυντικό στο τοπικό εκείνες τις χρονιές, τον πήρανε τελικά κάποιοι μεγάλοι και όταν έφυγε είχε πάνω του μόνο μία ζώνη λεκιασμένη από χώμα και ιδρώτα. κανείς δε θυμάται το όνομά του σήμερα. κανείς. κανείς δε θυμάται καν τους αριθμούς εκείνου του πρωταθλήματος. αλλά εμένα εκείνο το βράδυ στη Ρόδο μού έχει μείνει μία φωτογραφία μέσα στο μυαλό: αυτός ο τύπος στέκεται στην πύλη μετά τον αγώνα και έναν από τους αντιφρονούντες του έδωσε μία κλειστή γροθιά στον ώμο σα νάταν χαιρετισμός. κανείς δε φώναξε γκολ, κανείς δε μετρούσε τους γύρους του γηπέδου εκείνο το βράδυ. εκείνος όμως είχε μια φανέλα στα χέρια του εκεί που στέκονταν δύο-τρεις φίλοι των αντιπάλων του, αμίλητοι σαν πουλιά βροχής. τι ήταν αυτό; αυτό ήταν η μαγεία του κίτρινου χρώματος όταν φοράει τον άνθρωπο σωστά — όχι επειδή είχε κάνει δεκαπέντε φορές τον γυρο, αλλά επειδή εκείνος εκεί βγήκε από την πόρτα του γηπέδου σα να είχε φορέσει ένα σακάκι από χρυσό αίμα. τώρα λοιπόν εσείς ψάχνετε έναν κηφήνα σα να ψάχνετε τον επόμενο μεγάλο σωτήρα στον ουρανό; δεν υπάρχει τέτοιος άνθρωπος. υπάρχουν μόνο αυτοί που δε ξεχνούν πως φοράνε κίτρινο αίμα στις φλέβες τους όταν βγούνε από την πόρτα του γηπέδου — κι όταν φορέσουν αυτή τη φανέλα ξανά, εκείνοι εκεί θα είναι ακόμα εκεί σα δικό μας προσωπικό μνημείο στον οποίο πηγαίνουμε να ανάψουμε κεράκια κάθε Κυριακή. τον επόμενο λοιπόν που φέρνει κίτρινο αίμα μέσα στη φανέλα του, ας είναι αυτός — όχι επειδή έκανε δεκαεπτά φορές τον γυρο εκείνο το βράδυ, αλλά επειδή όταν βγήκε από την πόρτα του γηπέδου εκείνο το βράδυ στη Ρόδο, οι αντιφρονούντες του τον χαιρέτησαν σα νάταν βασιλιάς τους. τέλος πάντως, θα δούμε

Ρε παιδιά, αυτός ο Στόλαρχος της Θράκης; Σκατά μου κάνει. Δεν ψάχνουμε έναν τύπο που έκανε δεκαεφτά γύρους σα τρελός στο τοπικό της Κομοτηνής — ψάχνουμε κάποιον που όταν φοράει αυτή τη φανέλα στο γήπεδο του ΣΕΦ δεν θα τον ξεχνήσει η μπάλα εκεί που χτυπάει στους γλόμπους σα σφυρί στους αμυντικούς τους. Ο Παλασίου έκανε εκείνο το βήμα κι εγώ έδωσα το τελευταίο μου 5άρι στον ωμόνο — γιατί εκείνος εκεί δεν σηκώνει το χέρι σα Μουσουλμάνος, σηκώνει τον γυρο σα νάταν κτήνος που ξέρει πως αυτή η ομάδα είναι πικρό ψωμί για όλους εμάς. Μιλάμε για έναν άνθρωπο που όταν ανοίγει το στόμα του στο γήπεδο δε μιλάει σα σχολιαστής, μιλάει σα νάταν μέσα στις ψυχές όλων εκείνων που έχουν βγάλει αίμα για αυτές τις φανέλες. Κι αν δεν υπάρχει τέτοιος άνθρωπος αυτή τη στιγμή στον Ολυμπιακό, τότε ψάχνουμε κάποιον που τουλάχιστον όταν φοράει αυτή τη φανέλα ξέρει πως δεν φοράει κίτρινο ύφασμα, φοράει την ιστορία μιας πόλης ολόκληρης που ποτέ δε γονατίζει. Κι όσο για τις δεκαεφτά φορές; Σιγά μην τις γράψω εγώ εδώ στη λίστας μου των στοιχημάτων — το μόνο που με νοιάζει είναι πως όταν φορέσει αυτή τη φανέλα στο ΣΕΦ, η μπάλα να τον ακολουθεί σα σκύλος τον αφέντη του. Αλλιώς τίποτα 🔥