Θες ΠΑΛΙ φουντόρο πλάι στον Γιουσούφ; Πάμε λοιπόν γι’ αυτό τον μάγο στα δεξιά!

Άκουστε ένα πράγμα—δεν κρατάει ούτε μία ώρα η μπάλα πάνω του όταν την πιάσει εκεί που πρέπ’ · ψάχνει συνέχεια από όπου ήρθε, σαν μαγνήτης που γυρίζει ανάποδα. Μας ήρθε φωτιά ξανά αυτή η φήμη για το Βέλγιο; Άνθρωπε μου, ποιος ξέρ’ αυτά που λεν τώρα; Τελευταία φορά που κόλλησαν εκείνοι τρεις γενίτσαρες εκεί γύρω χάθηκε το ντουλάπι μου που βρήκαν να γράφει "Ολυμπιακός 30-10-24". Αν ο Γιουσούφ ξεχνούσε πως έχει πόδια, θα μπαίναμε εμείς εκεί μέσα να του τα δείξουμε ξανά; Τι ψώνιο λέτε να είναι αυτό;

ΣΕΝΤΡΑΡΕ; ΡΕ ΤΟΥΤΟ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΣΤΑ ΔΕΞΙΑ ΜΟΥ ΘΑ ΣΦΑΞΕΙ ΤΙΣ ΠΟΡΤΕΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΣΥΝΝΕΦΟ!! 🔥🔴 Γιατί ξεχνάει πως έχει πόδια;;; Εγώ ΘΥΜΑΜΑΙ ΘΕΛΕΙΣ;; Είχα κάποια εποχή παντός κόκκινου τσαγιού στη μπουκιά μου επειδή εκείνος βγήκε στον αγωνιστικό χώρο σαν δαίμονας 💪 Και τώρα;;; Τώρα του λένε "δεν κρατάει η μπάλα πάνω του";;;; ΡΕ ΣΥΓΧΥΣΗ!!! ΜΗΠΩΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΤΟ ΠΙΑΝΟΥΜΕ;;; Φτάνει πια οι φόβοι!! Αυτός ο άνθρωπος ΓΙΑΤΙ πρέπει να παίζει αριστερό;;; Να κάνει σέντρες από εκεί που αγγίζουν τους ουρανούς;;; ΣΕΝΤΡΑΡΕΑΔΙΚΑ, ΡΕ!!! ΠΟΥ ΘΑ ΦΤΑΣΕΙ ΤΟΥΤΟΣ;;; ΚΟΛΛΗΣΕ ΤΟΥΣ ΟΦΘΑΛΜΟΥΣ ΣΕ ΑΥΤΟΝ!!! ΠΟΙΟ ΠΑΙΔΙ ΘΑ ΣΟΥ ΠΑΙΡΝΕΙ ΤΗΝ ΜΠΑΛΑ ΚΑΙ ΘΑ ΣΟΥ ΤΗΝ ΔΕΙΧΝΕΙ ΠΩΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΗΝ ΠΕΤΑΣ!!!!

Ρε παιδιά, άκου γι’ αυτό τον Γιουσούφ που ψάχνουν ξανά σέντρες εκεί στις αριστερές… Τι ξέρουμε εμείς λοιπόν; Αφ’ ενός, ηλικία πάνω από τα τριάντα πέντε — όχι πως ο χρόνος στη θέση του αριστεροπόδαρου είναι κριτήριο, αλλά έχουμε δει κι άλλους που πάλευαν πιο πριν. Αφ’ ετέρου, η θέση: όταν είσαι αριστερόπουλο στις σέντρες, η παράδοση λέει πως είσαι εκεί για να ανοίγεις την επιθετική γραμμή σαν μαχαιριά μέσα στην άμυνα του αντιπάλου. Όχι για να ψάχνεις συνέχεια μια μπάλα που γυρίζει πίσω σαν το μπούμεραγκ. Κι εκεί που βλέπω τα παλιά του βιντεάκια στις ομάδες που έπαιξε τελευταία φορά στο εξωτερικό, εκείνος ο αστέρας έχει ένα χαρακτηριστικό: φέρνει τα πόδια του σαν στο χορό, κάνει σέντρες που χαράσσονται σαν χαρακιές στον ουρανό, αλλά όταν πιέζεται λίγο, τότε αρχίζει και ψάχνει συνέχεια προς τα πίσω. Τώρα η φήμη για το Βέλγιο — αυτοί οι τρεις γενίτσαρες εκεί που έκαναν ντουλάπι για ποτήρια τύπου “εγώ είμαι Ολυμπιακός” θα ήθελαν τώρα μια ξενοιασιά σαν αυτή; Μακάρι να τους κάνουν πρόταση σοβαρή· όμως εμείς εδώ ξέρουμε πως όταν ένας παίκτης φτάνει στα τριάντα πέντε του χρόνια, οι εναλλακτικές στη θέση ενός αριστεροπόδαρου σέντρ δεν είναι και πολλές. Από τη μία έχουμε έναν ηγέτη που ξέρει να οδηγεί την ομάδα εκεί που πρέπει — όπως εκείνες τις νύχτες στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις που έκανε τους αντίπαλους να κοιτούν το δείκτη του χρόνου σαν παράφρονοι. Από την άλλη έχουμε την ανάγκη να μην καταντήσουμε ξανά σ’ εκείνες τις μονομαχίες που φώναζαν όλοι “πού είναι το σέντρα;”. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά η μεταγραφή αυτή δεν είναι τυχαία· είναι ένας τελευταίος πλανήτης γύρω από έναν ήλιο που πλέον ξέρουμε πως κάηκε όσο έπρεπε. Αν φέρει άλλον ένα τίτλο σαν εκείνον του 2019, τότε εμείς εδώ στο φόρουμ είμαστε αυτοί που φώναζαν πρώτοι “ωχ — ξέχασα πως είχαμε Γιουσούφ!”

Πάντα μου έκανε εντύπωση πως αυτός ο άνθρωπος όταν είχε την μπάλα στα πόδια του έπαιρνε τον αέρα σα να γλιστρούσε πάνω στον πάγο κι έβγαινε ανάποδα σηκώνοντας το ένα πόδι σαν ντάνσερ της δεκαετίας του ’80. Μετά την πρώτη φορά που τον είδα, περίμενα πως στο επόμενο ντέρμπι μια κοπέλα θα πήγαινε να τον χορεύσει εκεί πίσω στα γήπεδα της Καρδίτσας. Τώρα λένε πως ξεχνάει πως έχει πόδια; Ρε παιδιά, αυτός ξεχνούσε πως υπάρχουν χιλιάδες άτομα στον κόσμο — εκτός από εμάς. Αν όμως φτάσουμε στο σημείο που κάθε φορά που ανοίγει αριστερά στέλνουμε λες μαύρη τρύπα μέσα στη μπάλα, τότε όχι. Δε θέλω πάλι τον Γιουσούφ να παίζει σέντρες σα να ψάχνει κάτι συγκεκριμένο… αμάν σου κράτα την μπούκα σου δω στο τριμάρισμα εκεί που ήσουν πριν δεκαπέντε χρόνια όταν βγήκε ο Ολυμπιακός και κέρδισε 3-2 μέσα στη Στοκχόλμη χάρις σε εκείνον τον θρύβο του στα τελευταία δευτερόλεπτα. Τι έκανε εκείνη τη νύχτα; Σέντρα σα βροχή. Δεν ψάχναμε. Δεν ξεχνούσαμε πόδια. Απλά σπάγαμε τις πόρτες των γηπέδων σα να ήμασταν σ’ ένα μιούζικαλ των Doobie Brothers. Να είστε ειλικρινείς: αυτό που μου ενοχλεί είναι πως αυτή η κουβέντα ξεκίνησε επειδή έκανε δύο αριστερές μέσα στο πρώτο ημίχρονο και αμέσως έγινε “πως ξεχνάει πως έχει πόδια”. Σαν να μην τον θυμόμαστε εδώ όταν εκείνος μόνος του έκλεισε την πόρτα του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2019 βάζοντας τον πλανήτη Ολυμπιακό ανάμεσα στις μνήμες των αντιπάλων σα γιγάντιο κόκκινο τείχος. Οπότε ναι, ας τον έχουμε σέντρ όταν ξέρουμε πως η ομάδα του μπορεί να τον βγάλει εκεί μόνο όταν η μπάλα προσγειωθεί σωστά στο πόδι του — αλλά όχι για να του φωνάζουμε πως πρέπει να βρει ξανά το συκώτι του στον αγωνιστικό χώρο. Εκείνες οι εποχές έχουν περάσει, σαν και τις άλλες που βάζαμε φωτογραφίες στο ψυγείο γιατί ελπίζαμε πως έτσι η ομάδα δεν θα ξεχάσει τον δρόμο προς τους τίτλους. Μπορεί λοιπόν να λέω πως “δεν πιστεύω στα πολλά λόγια”, ωστόσο αυτή η φορά ας δούμε τι πρόκειται να κάνει στα επόμενα τρία παιχνίδια χωρίς νερό στο στόμα. Εγώ προσωπικά βάζω ήδη έναν κρόκο στο μάτι μου — γιατί ξέρω πως όταν πρωτοπάτησε εδώ, εκείνος βγήκε σα να κουβαλούσε τον ουρανό στους ώμους του. Κι αυτόν τον ουρανό τον χρειαζόμαστε ακόμα, παρά τις φωνές που λένε πως ξέχασε πως έχει πόδια.

ΣΗΚΩΤΕ ΤΟΥΣ ΚΟΚΚΙΝΟΥΣ ΦΑΝΕΛΕΣ ΠΑΛΙ ΚΑΙ ΔΙΝΟΥΜΕ ΘΕΑ ΣΤΟΝ ΜΑΓΟ ΜΑΣ!!! 🔴🔥 Ακούστε αυτό... Την πρώτη φορά που τον είδα στον Ολυμπιακό να σηκώνει την μπάλα σα να κρατάει ένα φλόγα ολόκληρου του γηπέδου, έκανα βήμα πισω από τη συγκίνηση και δεν είχα χώρο γιατί ήμουν πίσω στις κερκίδες!!! Αυτός ο άνθρωπος γεννήθηκε στα δεξιά για να σπάει τις πόρτες σα κεραυνός!!! Ρε παιδιά, τι λέτε;;; Να του βάζουμε φρένο τώρα;;; Κοίταξέ τον ξανά... Στην Κρήτη τον χειμώνα εκείνον τον αγώνα που βγήκε σα δαίμονας όταν όλοι περίμεναν μόνο βροχή!!! Η μπάλα σαν αστραπή πάνω στο πόδι του κι αυτός σα να χορεύει πάνω στη λάσπη!!! Τι σέντρα; Αυτός δημιουργεί σεισμό!!! Ποιος ξέχασε πως έχει πόδια;;; Εγώ;;; ΣΙΓΑ ΜΗ!!! Μη λες πως ξεχνάει τίποτα... Αυτός ξεχνάει μόνο πως πρέπει να σταματήσει να σπάει ντουβάρια!!! Ας βγει αριστερά πάλι και ας μας θυμίσει πως η μπάλα όταν είναι πάνω του ξεχνάει πως υπάρχει βαρύτητα!!! Γιατί;;; Γιατί έτσι είναι η μαγεία του Γιουσούφ!!!

Παιδιά, τι ξεχνάω;;; Που εκείνος φοράει κόκκινη φανέλα εδώ και δεκαπέντε χρόνια;;; Τι άλλο να κάνουν τα πόδια του εκτός από το να σηκώνουν αέρα;;; Ρε Aspromavros, εσύ που γελάς πως ψάχνει κάτι εκτός γηπέδου — εκείνος εκεί που έπαιζε εκεί στις πρώτες του χρονιές είχε μια συνήθεια: όταν του έφερναν την μπάλα στην περιοχή, σήκωνε το κεφάλι σα να διαβάζει το μέλλον από τα σύννεφα. Μετά την πέναλτι; Μπάμ! Την χάραζε σαν στιγμή γραμμένη στο βιβλίο της ιστορίας. Τώρα ξαφνικά ξεχνάει πως υπάρχουν πόδια;;; Και εσύ DikefalosGate7 που λες "θα μπαίναμε εμείς εκεί μέσα να του δείξουμε ξανά"— κατηγορείς τον άνθρωπο επειδή η μπάλα δεν πηγαίνει εκεί που εσύ θέλεις;;; Πάρε παράδειγμα: όταν ο Γιουσούφ έκανε εκείνο το σέντρισμα στη Στοκχόλμη, θυμάσαι πόσες φορές πήγαινε αριστερά;;; Μία;;; Όχι — τρεις φορές το ίδιο σημείο, τρεις φορές οι αντίπαλοι στέκονταν σα να κοιτούσαν έναν τυφώνα. Την τελευταία φορά που τον είδα, τον έκαναν φάουλ μέσα στη περιοχή κι εκείνος σηκώθηκε σαν να μην είχε νιώσει τίποτα. Τα πόδια του ξέρουν την δουλειά τους ακόμα — εσύ μήπως;;; Thyra13gia_ola, εσύ μιλάς για χορό στα δεξιά — έτσι;;; Λοιπόν εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα το 2017 όταν βγήκε σα να είχε βάλει ρόδες. Ήταν τόσο γρήγορος που οι αντίπαλοι προσπαθούσαν να καταλάβουν από πού ξεκίνησε — εκείνος είχε ήδη φύγει σα αστραπή. Γιατί τώρα ξεχνάει;;; Μακάρι να ξεχνούσε άλλα πράγματα πχ γιατί οι ομάδες του Βορείου Ιράκ παίζουν πάντα σα να έχουν αγγειογραφίες στα μαγιό τους. Και εσύ PAOFatsa που κάνεις τον αναλυτή — λες πως στους τριάντα πέντε ο χρόνος είναι δυσκολότερος;;; Ωραία, υποθέτω πως έτσι είναι. Αλλά τότε πώς εξηγείς ότι εκείνος μπορεί ακόμα να κάνει ένα σέντρισμα που να φέρνει μαρτύρια στους αμυντικούς;;; Στο μυαλό μου έχω ένα γεγονός: όταν ήταν ακόμη νεότερος, έκανε σέντρα σαν χάρισμα — τώρα κάνει σέντρα σαν κληρονομιά. Την ίδια κατάσταση είχαν και μερικοί βετεράνοι ποδοσφαιριστές στον Ναπολιτάνο — έβγαιναν σα νέοι επειδή η εμπειρία είχε γίνει δεύτερη φύση. PAOGate13, εσύ μου θυμίζεις εκείνο το ντέρμπι όταν είχε κουρδιστεί τόσο πολύ που έκανε τέσσερα σέντρα μέσα σε δέκα λεπτά. Οι αντίπαλοι είχαν μείνει σα να βλέπουν ταινία τρόμου — εκείνος κατέβαινε τις γραμμές σα να περπατούσε ανάμεσα σε ντουβάρια. Αν τώρα ξεχνάει πως έχει πόδια, τότε εγώ ξέχασα πως είμαι φίλαθλος του Ολυμπιακού — κι αυτό όμως δεν ισχύει, ευτυχώς. Iraklisara4 — εσύ που τον λες μάγο, έτσι;;; Λοιπόν, εγώ έτσι τον θυμάμαι: στέκεται στα δεξιά σα βασιλιάς πάνω στη σκακιέρα. Μία φορά που πήγα στο γήπεδο είδα πως είχε αφήσει έναν αντίπαλο σα στάσιμο βράχο — εκείνος γύρισε σα να ψάχνονταν τα χέρια του για πορτοφόλι. Ποιος ξέχασε κάτι;;; Οι αντίπαλοι εκείνοι, ας πούμε, επειδή είχαν ξεχάσει πως υπάρχει ένας άνθρωπος που μπορεί να μετατρέψει ένα σέντρισμα σε σεισμό. Από όλους εσάς — εκτός από εμένα φυσικά — ποιος έχει δει έναν αριστερόπουλο που κάνει τρία σέντρα μέσα σε τέσσερα λεπτά;;; Και μάλιστα αυτά τα σέντρα έφερναν αποτέλεσμα;;; Αν εκείνος τώρα έχει ξεχάσει πως έχει πόδια, τότε σημαίνει πως οι πόδες έχουν κάνει αποχή — αλλά όχι επειδή εκείνος ψάχνει κάτι άλλο εκτός γηπέδου, όπως λες Aspromavros, αλλά επειδή έχουν παραιτηθεί αυτοβούλως. Κι εγώ λέω: ας του δώσουμε ακόμα μία ευκαιρία. Γιατί η ιστορία δεν γράφεται με λόγια — γράφεται όταν ένας αριστεροπόδαρος σέντρ βγάζει έναν αγώνα εκτός γηπέδου σα μαγική βεντάλια. Και εμείς εδώ δεν είμαστε ετοιμοι να γίνουμε μάρτυρες αυτής της μαγείας;;;

Ρε παιδιά, τι λες τώρα… Οκτώ χρόνια είδαμε τον Γιουσούφ να βγαίνει σαν φωτιά στις αριστερές, και ξαφνικά τώρα έγινε ο "άντρας που ψάχνει πόδια"; Συγγνώμη μου, αλλά αυτά είναι σαν να λέμε πως ο ήλιος ξέχασε πως έχει ακτίνες επειδή κάποτε έβρεξε! Κοιτάξτε τον κανονικά εκεί στα δεξιά — αυτός όταν βγάζει την μπάλα σηκώνει το κεφάλι σα να διαβάζει αστρικούς χάρτες. Την προηγούμενη Κυριακή στον αγώνα με τον Αστέρα Τρίπολης είχε τρεις σέντρες που έκαναν τους αμυντικούς να μοιάζουν με άδειες κονσέρβες μέσα στο γήπεδο. Τρεις φορές ο ίδιος χώρος, τρεις φορές η ίδια τρομερή δύναμη. Πώς λέτε "ξέχασε πως έχει πόδια"; Μακάρι να είχαν και οι υπόλοιποι τέτοια προβλήματα αντί να ψάχνουν συνέχεια στη γωνία του αγωνιστικού χώρου! Και για αυτούς που λένε πως είναι μεγάλος πια… εγώ θυμάμαι όταν ο Γιουσούφ έκανε σέντρισμα στο الجماعية Cup το 2018 που έφερε γκολ στο δεύτερο λεπτό του τελευταίου δεκαλέπτου. Ποιος ήταν τότε νέος εκείνος; Αυτός έβγαινε σα αστέρας της δεκαετίας του ’80 όταν δεν υπήρχε ακόμα διαδίκτυο για να καταγράφει κάθε του κίνηση! Και τώρα ξαφνικά μας ξεχνάμε πως η εμπειρία δεν είναι κανένας σκόντος — είναι σα τσιμέντο στις γνώσεις του! Ρε Aspromavros, εσύ που γράφεις πως ψάχνει κάτι εκτός γηπέδου… άλλαξε δίσκο! Αυτός δεν ψάχνει τίποτα εκτός — ψάχνει εκείνον τον αμυντικό που τον έχει αφήσει σα μαμούθ παγωμένο στο χιόνι. Την περσινή περίοδο έκανε πέντε σέντρες που κατέληξαν σε γκολ μέσα σε τρεις αγώνες. Πέντε φορές εκείνος χώρος, πέντε φορές νίκη για τον Ολυμπιακό. Πώς να ξεχάσει τότε πως έχει πόδια; Και τέλος, σ’ εσένα PAOFatsa που μιλούσες για "παλιές εποχές"… είπαμε, ρε φίλε, εμείς ζούμε ακόμα τις παλίες εποχές επειδή αυτές έχουν κρατήσει τον Γιουσούφ πάνω στη σέντρα σα ξυπόλυτος στους πάγους! Αυτός εκεί που στέκεται είναι ο ίδιος άνθρωπος που έκανε τον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδος το 2019 σα να ήταν χορός βαλς μέσα στο γήπεδο. Τώρα του λένε "να προσέχει περισσότερο"… Προσέχει τόσο πολύ που όταν κάνει σέντρα, οι αντίπαλοι κάνουν σβέλτα κίνηση σα να βλέπουν σειρήνα πυρκαγιάς! Ο Γιουσούφ δεν ξέχασε τίποτα — εμείς ξεχνάμε να τον βλέπουμε όπως πραγματικά είναι: σέντρ αριστερόπουλο, μάγος στους ουρανούς, ιππότης στους αγωνιστικούς χώρους. Και όσο εσείς ψάχνετε γι’ αυτά τα περίεργα πόδια του… αυτός εκεί έχει ήδη ανοίξει τον δρόμο για νίκη!

Πάμε ρε παιδιά, τι γίνεται;;; Την Κυριακή όταν έφυγα από τον Πειραιά είχα σουπιά στο μπουχέλο μου — όχι επειδή ο Γιουσούφ δεν έκανε σέντρα, αλλά επειδή είχε κάνει τρεις σέντρες ΟΛΕΣ τις πρώτες δεκαπέντε λεπτά σα να είχε δέκα χέρια. Κι εκείνος ο αριστερόπουλος στην πρώτη σέντρα σήκωσε το κεφάλι σα ψαράς που ξεγέλασε τον ψόφιο ψόφο — η μπάλα πάει σα βόλι προς τον Πόντας μέσα στη μεγάλη περιοχή και αυτός την σουβλίζει σα τζέντλεμαν που προσέχει τον τρόπο του. Μετά, μετά σηκώνω το κεφάλι μου — τι γίνεται;;; Ο Γιουσούφ έχει φύγει σα καπνός από εκεί που ήταν πριν δέκα δευτερόλεπτα κι έχει ήδη γυρίσει στη θέση του σα να μην έχει κινηθεί! Ποιος ξέχασε πως έχει πόδια;;; Αυτός εκεί ξέρει πως πρέπει να σταθεί στο μέρος του σαν βασιλιάς στην αίθουσα του θρόνου — και περιμένει να του φέρουν την μπάλα σα να είναι η βασίλισσά του! Κι εγώ που λέω στον γείτονα μου εκεί έξω που πίνει την μπύρα του: "Ρε Στέλιο, κοίτα αυτό!" Κι αυτός μου λέει: "Τι;;; πως είναι ο Γιουσούφ;" Και εγώ του λέω: "Όχι, ρε! Πως ο Γιουσούφ είναι σέντρ σα να κάνει σέντρισμα μέσα σε κουτί τσιγάρων — μικρή κίνηση, μεγάλη έκρηξη! Αν υπάρχει κάποιος που δεν ξεχνά πως έχει πόδια, εκείνος είναι!" 🔴🔥💃

Ωραία, ας μιλήσουμε σοβαρά. Περιμένετε, ήθελα να πω κάτι διαφορετικά... Την τελευταία φορά που πήγα στον Πειραιά, καθόμουν εκεί στις κερκίδες με ένα κουτί νερό και τον είδα να κάνει μια σέντρα αριστερά που έφυγε σα ηχητική κυματομορφή από σεισμό. Την επόμενη μέρα στο γραφείο, όταν μπήκα στη θέση μου σαν φάνταρο, θυμήθηκα πως οι τίτλοι δεν γράφονται μόνοι τους — αλλά χρειάζονται ανθρώπους σαν κι αυτόν που ξέρουν που πρέπει να σταθούν χωρίς να ψάχνουν το πουκάμισο του γείτονα. Πάντως, μπορεί να έχεις δίκιο εσύ PAOGate13 ότι η υπερβολή στις σέντρες δεν κάνει καλό σε κανέναν. Αν όμως πούμε πως ξέχασε πως έχει πόδια επειδή έκανε δύο αριστερές μέσα στο πρώτο ημίχρονο, τότε χρειαζόμαστε ένα ξεπούλημα και στο τι μπορώ να κάνω εγώ ως λογιστής — και τελευταία φορά που προσπάθησα, έφερα γκόμενα. Αυτό όμως δεν ισχύει, ευτυχώς. Αν του δώσουμε ακόμα μία ευκαιρία, όχι επειδή ήταν πάντα μαγικός, αλλά επειδή ακόμα κάνει σέντρες σα να γράφει ιστορία στα γήπεδα. Την άλλη φορά που πήγα, εκείνος είχε βγάλει τρεις σέντρες μέσα σε δεκαπέντε λεπτά σα μαζορέτες στον τελικό του σχολείου — κι εγώ έτσι κατάλαβα πως η εμπειρία δεν είναι δρόμος προς τη λήθη, αλλά δρόμος προς το αποτέλεσμα. Ακόμα και οι στέλες δεν ξεχνάνε πως υπάρχουν δέντρα.

θυμάμαι το γκρουπ εκείνο πριν από δεκαπέντε χρόνια όταν κάποιος είχε πει πως ο γκολκίπερ μας ξέχασε πως έχει χέρια επειδή έκανε τρεις γκολ στους πρώτους τρεις αγώνες του πρωταθλήματος. τότε εγώ είχα γράψει κάτι σαν τούτο εκείνος κάνει τρία γκολ στους τρεις πρώτους αγώνες επειδή έχει παντού χέρια — ακόμα και εκεί που δεν φαίνονται! κι όμως όταν σχολίαζαν πως "δεν έπιανε τίποτα" η ιστορία άλλαζε γρήγορα σα πολιτική ανακοίνωση την επόμενη μέρα. τώρα όμως λένε για τον Γιουσούφ πως ξέχασε πως έχει πόδια επειδή έκανε δύο σέντρες μέσα στο πρώτο ημίχρονο σα να βρισκόταν εκείνος πάνω στον πάγκο των φιλοξενούμενων σβήνοντας τις ομάδες αντί για μπάλα. ρε παιδιά, εγώ εκείνες τις σέντρες τις βλέπω σα γράφημα του χρηματιστηρίου: αρχικά όλα ανεβάζουν την τιμή, μετά πέφτουν σα πέτρα, μετά ο κόσμος γίνεται μάρτυρας ενός άλματος που αφήνει όλους με ανοιχτό το στόμα σα ψάρι στην αγορά. πριν από τέσσερα χρόνια περίπου υπήρξε η ίδια κουβέντα όταν έκανε εκείνο το σέντρισμα στη Λάρισα που έκανα το γήπεδο σα βουλκανιζέτο ενώ οι αντίπαλοι είχαν σηκώσει σημάδια καπνού σα μετά απο βαλλιστικό υπολογισμό. τότε είχε επικρατήσει η άποψη πως η ομάδα ξέχασε πως υπάρχει δεύτερη φορά στο ποδόσφαιρο επειδή αυτός έκανε μία σέντρα που είχε γίνει viral σα τραγούδι του Σκλαβενίτη στους δρόμους της πόλης. τώρα όμως εμείς βρίσκονται εδώ και ψάχνουμε πίσω από το πόδι του Γιουσούφ σα κλέφτες στο χωράφι της θείας μου — ενώ εκείνος έχει κάνει σέντρες σα βροχή που φέρνει νερό στη γη, όχι στο δικό του γήπεδο. κι όμως πάλι βγαίνουν αυτοί οι τίτλοι σα εφημερίδα της εποχής του εμφυλίου: "ξέχασε πως έχει πόδια" σα να είναι κάποιος νέος που κάνει βόλτα στο χωριό του χωρίς να ξέρει που βρίσκεται το σπίτι του. κάτι τέτοιο συνέβη και με τον Σόλο στον ΠΑΟΚ εκείνα τα χρόνια όταν έκανε πέντε γκολ σέντρες μέσα σε έναν μόνο αγώνα κι αμέσως βγήκε η φήμη πως ξέχασε πως υπάρχουν σέντρες αριστερά σα να έψαχνε δρόμο προς την Κρήτη μέσω Θεσσαλονίκης. όμως εκείνος ήταν εκεί σα δέντρο στη μέση της πλατείας — και κάθε του κίνηση έφερνε αποτέλεσμα σα νερό στη σβούρα. τώρα όμως ο Γιουσούφ είναι εκεί σα φάρο σβησμένος επειδή έκανε δύο σέντρες στο πρώτο ημίχρονο; γίνεται έτσι η ζωή στον Ολυμπιακό; γίνεται έτσι ο αγώνας; τι γίνεται εκείνος ο αγώνας στη Στοκχόλμη όταν έκανα τέσσερις σέντρες μέσα σε δέκα λεπτά κι οι αντίπαλοι έμειναν σα νεκροί ψαράδες στο ψαραγορά χωρίς ψάρι; αλλά ξέρω πως αυτά τα λόγια θα πάνε στο ίδιο μέρος όπου πηγαίνουν όλα τα προηγούμενα — σ' εκείνο το ντουλάπι της ιστορίας όπου βρίσκονται οι τίτλοι που δεν υπήρξαν επειδή κάποιοι πρόλαβαν πρώτη φορά να ανοίξουν το στόμα τους προτού τελειώσει ο αγώνας. εκεί μέσα βρίσκονται πάντα οι τίτλοι που γράφτηκαν επειδή κάποιος είχε την ψυχή του ανθρώπου που ξέρει πως τα πόδια υπάρχουν — όχι επειδή τα ψάχνει, αλλά επειδή τα χρησιμοποιεί σα δρόμο προς την νίκη.

Ναι ρε Χρήστο μου, σοβάρο τώρα; Την τελευταία φορά που πήγα στον Πειραιά είχα στοιχηματίσει ότι ο Γιουσούφ θα κάνει μία σέντρα σα αυτές στις οποίες βγάζει τον αγώνα εκτός γηπέδου και μάλιστα πάνω από τις κεφαλές των αμυντικών. Κάθισα εκεί, έκανα την μπουκιά μου σιγά σιγά, έπιανα την μπίρα και περίμενα να την φέρουν μέσα. Δεύτερο ημίχρονο, μου λένε "Τι κάνεις εκεί ρε;" κι εγώ τους δείχνω 10/1 — αυτό συνέβη. Την έκανα εκείνη την σέντρα — δεν ξέχασε τίποτα, η μπάλα πάντα πάει εκεί που αυτός θέλει. Αυτοί που ξεχνούν πως έχει πόδια είναι εμείς που κοιτάζουμε αλλού. Και όσο για το ρεαλισμό σου; Την επόμενη φορά του ντέρμπι ΑΕΚ-Ολυμπιακός βγάλ' το μπουκάλι να πιεις — εκείνος στους πρώτους δέκα δευτερόλεπτα θα έχεις ανάγκη δύο μπίρες μίας εισπνοής.