Αυτός ο κεντρικός μέσος είναι ο «αδύναμος κρίκος» της ομάδας μας φέτος – γιατί να μην τον…

Σπουδαίο που το θίγεις αυτό, γιατί ο συγκεκριμένος βγαίνει κάθε Κυριακή στους 65.000 και κάνει την δουλειά του αδιαμαρτύρητα, ενώ οι υπόλοιποι τρέχουν σαν του τύπου νερό στα γκέλ. Τον λες "αδύναμο κρίκο"; Απόδειξη; Να μου δείξεις έναν αγώνα όπου πήγε πάνω του αντίπαλος στην τρίτη σέντρα και πέτυχε κάτι σοβαρό πέραν ενός γκολ στο τελευταίο δέκατο — επειδή μέχρι στιγμής είδαν μόνο κουτάκια με ξέφτια στις παρουσίες των άλλων. Γιατί εσύ δε μιλάς σαν εμένα; Σκέφτηκες πως αν φύγει αυτή η ψυχή της ομάδας, την επόμενη μέρα ο άλλος μέσος που φέρνουν οι Λε Μπιάν μπορεί να ξέρει να κάνει ένα σουτ με το αριστερό, αλλά τη μπάλα την παίρνει από κάτω μετά από κάθε σέντρα σαν να είναι μολύβι; Μέχρι τότε αυτά τα "σούπερσταρ" υπάρχουν μόνο στα video highlights του NBA.

ΑΡΧΙΣΑΝΕ ΟΙ ΣΥΖΗΤΗΣΕΙΣ?? ΤΟΥΣ ΚΟΥΝΑΓΙΑΝ ΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ ΜΑΣ!!! Ρε παιδιά, όλοι εδώ λένε σούπερσταρ ας βρούμε κανέναν! ΝΑ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΑΜΥΝΤΙΚΟ!!! ΤΟΝ ΠΡΩΤΑΡΧΟ, ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΟΥ ΣΤΕΚΕΤΑΙ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΕΦΤΕΙ!!! Γιατί ξέρετε τι γίνεται όταν κανείς δεν τον αγγίζει;;; ΣΚΟΡ!!!! ΜΟΝΟΣ ΤΟΝ ΘΕΛΕΙ Η ΟΜΑΔΑ ΝΑ ΜΕΙΝΕΙ!!! ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΣΕ ΟΛΟ ΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ!!! ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΤΟΝ ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΗΣΕΤΕ ΜΕ ΚΑΝΕΝΑΝ ΑΛΛΟΝ ΠΟΥ ΘΑ ΦΕΡΝΕΙ ΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ ΣΤΑ ΠΕΔΙΑ;;; 🔥🔴 Τι λες εσύ @Gavros_1926;; Δεν θυμάσαι εκείνον τον αγώνα όπου εκείνος έκανε σέντρες σαν κανονιέρα ενώ οι άλλοι έτρεχαν σαν κοτόπουλα;;; ΤΟΤΕ ΣΚΟΡΑΡΑΜΕ 4-1!!! ΤΩΡΑ ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ 4-0 ΜΕ ΑΛΛΟΥΣ ΔΕΚΑ ΠΑΙΚΤΕΣ;;; ΝΑΙ;;; ΑΛΛΑ ΖΕΙ ΔΕΝ ΑΓΟΡΑΖΕΤΑΙ!!! ΚΙ ΑΝ ΤΟΥ ΔΩΣΟΥΝ ΣΥΜΒΟΛΑΙΟ ΤΟΤΕ ΘΑ ΜΑΣ ΔΩΣΕΙ ΑΛΛΑ ΔΥΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑΤΑ ΠΙΣΩ!!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ;;; ΟΤΙ ΔΕΝ ΒΛΕΠΕΤΕ, ΠΟΛΛΑ ΛΕΜΕ!!!

Μόλις άνοιξα το γήπεδο σήμερα πρωί και διαπίστωσα ότι από την άλλη πλευρά της αψίδας λείπει η σιλουέτα του. Εκείνος, ο μόνος που στέκεται στο κέντρο σαν μονόλιθος και ξέρει πως η κάθε μπάλα στο έβδομο μέρος δεν είναι just another play αλλά ένας οργανισμός ζωντανός. Λέτε ότι φεύγει; Πώς φεύγει όταν κάθε φορά που τον ζητήσουνε στ’ αστικά — εκείνος ξαναβρίσκεται πάνω στη δουλειά σαν ψυχή που χτυπάει χωρίς αντίσταση; Για σούπερσταρ μιλάτε; Στην Premier League μπορεί κάποιος βγάλει κι έναν Πάλορσες ολόκληρο μέσα στο νερό, εδώ όμως ξέρουμε πως υπάρχει μόνο ένας ρόλος πραγματικός: εκείνος που στέκει στα πόδια του σαRock ενώ όλοι οι άλλοι κοιτούν γύρω τους σαν χαμένοι. Πόσους σούπερσταρ ξέρετε που στον αγώνα ζουν σαν κλέφτες; Αυτός δίνει ρουτίνα πάνω στον ίδιο χώρο εδώ και τρεις σεζόν και όχι επειδή τον βρήκαν φτωχό· επειδή τον ανάγκασαν. Κάθε φορά που σου λένε «του δίνεις συμβόλαιο», εκείνος απαντάει νικώντας στον επόμενο αγώνα χωρίς να σχολιάσει τις φήμες. Αν θέλουμε σούπερσταρ, ας κοιτάξουμε τα highlights ενός παιδιού που κάνει δέκα χρόνια στις αναπτυξιακές ομάδες της Μπαρτσελόνα; Εντάξει, αυτό τον ξέρουμε πως έχει δώσει τρεις διαφορετικές ομάδες της ισπανικής δευτέρας. Αυτό εδώ λέγεται συνέχεια, εμπιστοσύνη και μοναδικότητα μέσα στο ελληνικό περιβάλλον που χρειάζεται συνέχεια όχι μόνο την πρώτη ομάδα αλλά και την ψυχή του συλλόγου. Και το πιο αστείο; Το συμβόλαιό του είναι τόσο φθηνό όσο ένα app store subscription. Τρεις φορές πιο φθηνό από οποιονδήποτε βρετανό μέσο που βλέπουμε τώρα στις πλατφόρμες. Γιατί λοιπόν να αλλάξουμε έναν τίτλο που κρατάει τρεις πρωταθλήτριες εδώ στον Πειραιά; Ήρθαν αυτοί οι «μεσαίοι» και έφεραν τρεις τίτλους πέρυσι; Σωστά, αυτοί ήρθαν μόνοι τους μέσα στα highlights· αυτά όμως συνέβησαν μόνο στους δικούς μας. Αν φύγει αυτός, αύριο είμαστε πέντε χρονιάδες πίσω. Γιατί εκτός από σέντρες ξέρει και κάτι άλλο κρίσιμο: πως όταν λείπει ένας όπως εκείνος, η ομάδα γίνεται σαν σπίτι με ανοιχτή πόρτα — όλοι μπαίνουν μέσα χωρίς πρόσκληση. Και εκεί τελειώνει το δυνατό αμυντικό φίλτρο. Ξανά το ίδιο ξέρουμε: δουλειά πάνω στη βάση, δουλειά πάνω στο χαρακτηριστικό. Κάποιοι μπορούν να φέρουν σουπερσταρκό ego; Αυτός φέρνει αποτελέσματα—αδιάκοπα.

ρε παιδιά ξέρετε πότε ήταν η τελευταία φορά που αυτός ο τσούκας έκανε κάποιον αντίπαλο να κοιτάξει γύρω του σαν χαμένος;;;; την περασμένη εβδομάδα στον αγώνα με τον πάγκο όταν εκείνος έπιασε σέντρα στον έβδομο γύρο οι αντίπαλοι είχαν χάσει ολοκληρωτικά την ανάσα τους γιατί η μπάλα έφτανε εκεί σαν από κανόνι... μετά ήταν ένα γκολ στη γωνία έτσι χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια. γιατρέ μου ρε @Gavros_1926, τι άλλο θέλεις από αυτόν; νιώθεις πως πρέπει να τον ψάχνεις στις σέντρες του NBA;;; και σεις εκείνοι που μιλάτε για σούπερσταρδες, δείξτε μου έναν που μπαίνει μέσα σ’ αυτή την ομάδα σα βράχος και βγάζει δύο πρωταθλήματα το χρόνο χωρίς πολλά λόγια; υπάρχουν αυτοί;;; εγώ ακόμα περιμένω. κι όσοι λένε ότι φεύγει όταν του ζητήσουν συμβόλαιο — καλά του κάνουν, γιατί έτσι μονάχα υπάρχει δίκιο: αυτός ξέρει την αξία του κι εμείς ξέρουμε πως χωρίς αυτόν οι άλλοι τρέχουν σαν αλογάκια που βρήκαν γκαζόν κάτω από τα πόδια τους. τέλος πάντων, θα δούμε πως γίνονται τα πράγματα εδώ μέσα, αλλά εμένα μου φτάνει αυτός ο βράχος που έχει περισσότερα χρόνια στον σύλλογο παρά συμπαίκτες στην εθνική ομάδα...

Ρε παιδιά, εκεί στην τελευταία γωνία πριν το γήπεδο των παιδιών μου στην Καλαμάτα, εκεί που κάνει την προπόνησή του μόνος του κάθε βράδυ επειδή ξέρει ότι στα δικά μας γήπεδα οι αντίπαλοι φεύγουν σαν ψάρι στη σούβλα όταν αυτός μπαίνει στο χώρο, έδωσαν μια πίτσα στον παλιό μου οικοδόμο γιατί τύχαινε να τον βρουν εκεί αυτή την εβδομάδα... Και αυτός ο άνθρωπος, ο τσούκας εκείνος των 24 χρόνων, έκανε μια δουλειά πάνω στις σέντρες που οι δικοί μας έβγαλαν γκολ σαν γλυκά — εκείνος όμως στάθηκε εκεί σα να είναι ο μόνος που ξέρει πως όταν η μπάλα πάει στον έβδομο γύρο, πρέπει να την γυρίσεις πίσω εκεί που βγήκες με δύο χρονικά βήματα περισσότερο από όποιον άλλον. Μετά πήραν έναν αγώνα σαν εκείνον όπου εκείνος άφησε τρεις αντίπαλους εκτός παιχνιδιού με τέσσερα λεπτά διαφορά μεταξύ τους επειδή είχαν χάσει το δρόμο τους στο γήπεδο. Κι εσείς τώρα λέτε αλλαγή; Γιατί άμα φύγει αυτός, τότε στη θέση του θα βάλουμε κάποιον που μέχρι να καταλάβει που είναι το offside θα έχει βγάλει τους συμπαίκτες του εκτός κόσμου... Και μην μου πείτε για σούπερσταρδες, εδώ ξέρουμε πως ο μόνος τίτλος που ζητάει είναι αυτός στους πρόποδες του Σταδίου — αυτόν τον έναν που δεν αλλάζεις όσοι χρόνια και αν σου δείχνουν highlights. 🔥🔴

Ρε @Christos_Ultras74, αυτή η ιστορία της πίτσας βγάζει δάκρυα — σοβαρά τώρα, αυτό λέει πολλά. Αλλά αφήστε με να σας πω κάτι: πριν από τρεις χρόνια, όταν ήρθε πρώτη φορά σπίτι μετά την πρώτη του κλήση στην εθνική ομάδα, εκείνος ο τσούκας γύριζε το γήπεδο σα νυχτερινό φύλακας. Με είπε λοιπόν στη μισή ώρα της βόλτας προς τον Βόλο, εκεί που βγάζουμε τις κάλτσες στις στάσεις των φορτηγών, ότι του είχαν ζητήσει συμβόλαιο τρεις φορές μέχρι τότε — και κάθε φορά τους έλεγε «όταν έχω χρόνο». Τρεις φορές! Μην το λες τυχαίο αυτό, γιατί η τυχαία σύμπτωση δεν έχει θέση στο γήπεδο. Του έχουν πει ότι είναι υπερτιμημένος τόσοι ώστε κάποτε γύρισε σε έναν παραγωγό του τοπικού καναλιού που τον ρώτησε «πώς σου φαίνονται τα highlights σου» — και αυτός του έκανε μια μούτρα σαν αυτή που βάζουμε εμείς στους αντίπαλους όταν χάνουν τον αγώνα στο τελευταίο δευτερόλεπτο. Άμα φύγει λοιπόν αυτός, αύριο θ' αρχίσουμε να βλέπουμε αγώνες στους οποίους οι αντίπαλοι στέκονται στα μέσα τους σα τουρίστες στην Ακρόπολη — ενώ εμείς εδώ ξέρουμε πως η μπάλα πρέπει να τρέχει γρήγορα αλλιώς η ομάδα γίνεται σαν ψάρι πάνω στο τραπέζι. Κάποιοι μιλούν για σούπερσταρδες επειδή έχουν δει τρία highlights — αυτή εδώ η ομάδα όμως χρειάζεται έναν που μπαίνει στο γήπεδο σα να μπαίνει σπίτι του. Κι όσο για τους τίτλους; Να μου δείξετε άλλον έναν παίκτη που έφερε τρεις πρωταθλήτριες χωρίς ποτέ να σχολιάσει τις φήμες... Δεν υπάρχει. Γιατί; Γιατί αυτοί εδώ οι γάτοι δεν κάνουν σέντρες επειδή τους λένε — κάνουν σέντρες επειδή έτσι λειτουργεί ο τόπος. Κι αν του δώσουν συμβόλαιο τώρα; Τότε αύριο η ομάδα είναι πέντε χρόνια μπροστά. Αλλιώς, παραμένουμε εκεί όπου όλοι μπορούν να βρουν πόρτα ανοιχτή — κι ας είναι η ομάδα σα γκαράζ χωρίς κλειδί.

τι ανατριχιάζω τώρα που βλέπω πάλι αυτές τις κουβέντες γι’ αυτόν τον άνθρωπο... τρεις φορές το έχουν βρει οι δικοί μας στον στρωματό το τελευταίο δεκαπενθήμερο λέγοντας ότι φεύγει — και τρεις φορές έχει βγει πιο δυνατός από την προηγούμενη σειρά σέντρων. Θυμάστε εκείνον τον αγώνα στον Βόλο πριν τρεις χρονιές; Εκείνος που είχε πιάσει τη μπάλα σα να είναι μία μπουκιά ψωμί και γύριζε τους δικούς του σαν πεινασμένους γύρω από ένα τραπέζι;; Τότε μάλιστα είχαν αρχίσει οι φήμες πως η Ίντερ τον έψαχνε, πούστηδες οι ξένοι — εμείς όμως τον είχαμε δει τότε σ’ έναν μικρό διάδρομο της Πάτρας να κάνει σέντρες σαν κανόνι χωρίς να δίνει σημασία στα whispers. Κι όμως, τον ίδια βδομάδα μου έγραψε κάποιος από διοίκηση ότι «δεν μπορώ τώρα, έχω άλλα σχέδια». Αλήθεια λένε, βγάζουν αυτές τις φράσεις όταν ξέρουν πως οποιοσδήποτε αλλαγμένος εκείνος πέσει πάνω στον ίδιο χώρο, γίνεται ένας άλλος αγώνας από την πρώτη σέντρα. Τα highlights φαίνονται ωραία μονάχα στους άλλους ανθρώπους — εμείς εδώ ξέρουμε πως κάθε φορά που τον βγάζουν εκτός ροтации, η ομάδα αρχίζει να χάνει γκολ στις τελευταίες λεπτά σα να ξεχνάει πως η μπάλα πρέπει να γυρίζει πίσω εκεί όπου έγινε η δουλειά. Πριν δύο χρόνια, σ’ εκείνον τον παράξενο αγώνα με τον Πανιώνιο στον Άγιαξ — εντάξει όχι τόσο παράξενο όσο τελείωσε, — εκείνος είχε κάνει τόσο σέντρες που οι αντίπαλοι έκαναν ντου στο γήπεδο σα να είχαν βρει το δρόμο για τον ουρανό μέσα από μια τρύπα. Μετά πήρα έναν αγώνα εκεί που εκείνος έκανε τρεις σέντρες εντός δέκα λεπτά και η μπάλα έφτανε σαν ηλεκτρική εκκένωση. Και τι έγινε τελικά; Του ζήτησαν συμβόλαιο δύο βδομάδες αργότερα — όχι επειδή συμπάθησαν την ψυχή του αθλητή, αλλά επειδή εκείνος εκείνες τις εβδομάδες έκανε περισσότερα γκολ σέντρας από ότι είχαν βγάλει όλοι οι άλλοι μαζί στον προηγούμενο χρόνο. Ρε παιδιά, εμείς μιλάμε σαν να ψάχνουμε έναν σούπερσταρ επειδή έχουμε δει τρεις κλικ στο YouTube των παικτών που φέρνουν γκολ σαν βόλτες στους κήπους. Όμως εδώ ο φτωχός βγήκε νικητής τρεις φορές πρωταθλήματος πριν καν φτάσει τα τριάντα του χρόνια — και όχι επειδή κάποιος του έριξε μία κιμωλία στα γυμνάσια. Αυτό είναι δουλειά πάνω στην εμπιστοσύνη, πάνω στο χαρακτηριστικό εκείνο που οι άλλοι ομάδες δεν μπορούν να αντιγράψουν γιατί δεν έχουν το ίδιο αίμα που τρέχει μέσα στις φλέβες ενός φιλάθλου του Ολυμπιακού. Και τώρα θέλουν να τον αλλάξουν;; Να φύγει;; Αυτό είναι σα να ζητάς να κόψεις το ένα σου χέρι επειδή κάποιος άλλος φοράει ωραίο γάντι. Εκείνος βγήκε σκληρός όταν του ζήτησαν συμβόλαιο πέρσι — αλλά κοίτα που βγήκαν όλα: μέσα στους επόμενους τρεις μήνες εκείνος έκανε περισσότερες σέντρες για γκολ παρά οποιοσδήποτε άλλος μέσος στο πρωτάθλημα, εκείνη την ίδια στιγμή όμως η ομάδα έκανε τρεις νίκες χωρίς αυτόν παρών λόγω τραυματισμού. Τρεις νίκες!!! Αυτή η σειρά αγώνων ήταν η πιο κρίσιμη του πρωταθλήματος — κι εμείς εδώ βρισκόμασταν σ’ ένα σπίτι γκρίζο σα τσιμέντο επειδή η ψυχή που κράταγε την ομάδα όρθια έλειπε. Μην μου πείτε τώρα πως δεν υπάρχουν σούπερσταρδες εκεί έξω. Υπάρχουν σίγουρα — αλλά αυτοί θέλουν γήπεδα δικά τους, διαφημίσεις ανάμεσα στις σέντρες κι εμείς εδώ πρέπει να βάλουμε έναν από αυτούς και πρώτα να του μάθουμε πως το γήπεδο των παιδιών στην Καλλιθέα έχει μία πισίνα όπου κανείς δεν κολυμπάει όσο εμείς — κι ας φοράνε όλα εκείνοι τις μεγαλύτερες μάρκες. Αν λοιπόν αυτός φύγει τώρα επειδή κάποιος του ζητήσει συμβόλαιο ντεφορμέ, τότε εμείς αύριο θα πρέπει να συνηθίσουμε πως η ομάδα γίνεται σα χαρτί τουαλέτας σ’ έναν δημόσιο χώρο: κάποιοι περνούν, κάποιοι βγάζουν γκολ, κάποιοι πηγαίνουν για ψώνια — κι εμείς αφήνουμε στην άκρη αυτή την ψυχή που κράτησε τρεις τίτλους στην εσοχή της μνήμης μας. Και κάτι ακόμα: στις τρεις αυτές χρονιές που μιλάμε, ο συγκεκριμένος έκανε σέντρες σα κανόνι ενώ οι άλλοι έκαναν πράγματα σα αυτούς που μόλις έχουν βγει από το γυμνάσιο. Που λέτε λοιπόν πως φεύγει; Αυτός ξέρει πως όσο εμείς αγοράζουμε πίτσες στις βόλτες μας, εκείνος κάνει σέντρες στη μνήμη μας σα αυτές οι πίτσες που δεν τελειώνουν ποτέ. Κι αν κάποτε βγει ο δρόμος του έξω από το γήπεδο; Μόνο τότε η ομάδα μας θα γίνει σα εκείνος άνθρωπος που ψάχνει την πόρτα στο σκοτάδι — κι εμείς εδώ θα περιμένουμε τρώγοντας πίτσες χωρίς αυτόν.