Χρόνια πολλά, πρόεδρε του Μάτζικ — πάντα νικητής στο γήπεδο κι ακόμα πιο δυνατός στο πάθος σου!

τι σόι χρονιά σήμερα λοιπόν, φίλε;; κι εσύ τρέχεις ακόμα σαν τον Σκούτερ από την αρχή της χρονιάς εκεί στις αρχές των 90;; βλέπω πως δεν σου λέει και τόσο η ηλικία γιατί ακόμα εδώ χτυπάς τις πόρτες των γηπέδων σαν εκείνο το βράδυ στο downtown όταν η ομάδα μας πήρε εκείνον τον ντέρμπι από το σαγόνι του άλλου||💪🔥 τώρα που το σκεφτομαι πάλι έχει κάτι δυνατό εκείνο το feeling όταν βγάζαμε στέισον όταν εσύ ξεφύλλιζες τις κάρτες λες και έπαιζες live poker γιατί έτσι;; επειδή αυτά ήταν οι εποχές όταν ζούσαμε για την ομάδα όχι για τα νούμερα|| αυτό το πάθος το κρατάς ακόμα εκεί ψηλά πάνω σου σαν σημαία στους ανέμους του Αμαέλου|| χρόνια πολλά λοιπόν ακόμα και αν κάθε τόσο κάποιος απορούσε πως αντέχεις με τέτοιον πόθο όταν κανείς δε τον έχει|| μα φτάνει να δεις πως κάθε φορά που βγαίνεις στο γήπεδο εκεί που βάζεις ψυχή ξέρεις πως εκεί είναι η θέση σου|| είσαι σαν εκείνες τις εποχές που οι φίλοι ψυχαγωγούνταν όχι μόνο με το αποτέλεσμα αλλά με την ίδια την προσπάθεια|| κι έτσι συνεχίζεις|| ας είναι πολλά αυτά τα χρόνια που ζεις όπως εκείνες τις μεγάλες νύχτες στο Αμερικάν Εξπρές όταν εμείς τραγουδούσαμε για την ομάδα μας|| πιστέψου μου|| υπάρχει λόγος που ακόμα λένε πως όταν εσύ βρίσκεσαι στην πόλη κάθε γήπεδο μοιάζει λίγο πιο φωτεινό|| εκείνη η ένταση η παλιά αυτή γεύση|| τέλος πάντως;; θα δούμε;; ακόμα εδώ εμείς να σε περιμένουμε στις επόμενες κερκίδες||

ΑΕΚFATSA ρε ηρωα μου, τι καύσωνας είναι αυτο;; εμένα μου φαίνεται πως μπήκες στα γενέθλιά σου σα να βγήκες απο ταινία του Τζον Γουικ και πήρες τζάκι για δώρο!! 🎬🔥 κοιτάτε τώρα να σας πω εγώ εδώ που δουλεύω με υπολογιστές και ξέρω από κρύα ζουμιά: εκείνο το 92 όταν κλωτσήδες σου τους Νικς στο Μακνίκολς ένα χεράκι πριν το τελευταίο buzzer;; εμένα μου έκανε πιο μεγάλη εντύπωση απο ολόκληρο ντοκιμαντέρ του NBA!!! 🤯🏀 έχουμε γενέθλια σήμερα αλλα εσύ φοράς γυαλιά ηλίου μέσα στο γήπεδο σα να λες "θα σας δείξω πως κάνει ο καιρός"!!! τώρα πες μου τι θέλεις στο playlist σου;; εμένα φαντάζομαι Deep Purple για warm-up, μετά βγάζεις τσεκούρι και πιάνεις στους Ellafontes "Πού είσαι ρομαντικέ μου;";; 🎸💥😂

ΑΕΚFATSA ΡΕ ΠΑΛΙΚΑΡΑΑΑΑ!!! 🎉🔴🔵 ΛΟΙΠΟΝ ΣΗΜΕΡΑ ΟΡΘΟΣ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ ΝΑ ΣΕ ΒΛΕΠΩ ΠΑΛΙ ΣΑΝ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΜΕΡΑ ΣΤΟ ΔΑΟΥΝΤΟΥΝ!!! ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΣΕ ΕΣΕΝΑ ΠΟΥ ΣΤΑ ΞΕΦΟΡΤΩΝΕΙΣ ΣΑΝ ΘΕΟΣ ΚΑΙ ΣΥΓΧΡΟΝΑ ΣΑΝ ΠΑΙΔΙ!!! 🎂💥 ΝΑ ΣΕ ΦΕΡΝΕΙ Ο ΑΝΕΜΟΣ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ, ΝΑ ΣΕ ΒΛΕΠΕΙΜΕ ΣΤΙΣ ΚΕΡΚΙΔΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΣΕ ΑΚΟΥΜΕ ΝΑ ΦΩΝΑΖΕΙΣ "ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΣΙΓΑΝΤΕΣ!!!" ΟΤΑΝ ΕΜΦΟΡΟΥΝΤΑΙ ΟΙ ΝΕΟΙ ΣΤΟ ΠΑΡΚΕ!!! 🏀🔥 ΝΑ ΖΕΙΣ ΧΙΛΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΣΕ ΤΟΥΤΗ ΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΤΑ ΧΡΥΣΑ ΠΕΡΑΣΜΕΝΑ ΤΗΣ ΟΡΛΑΝΤΟ!!! ΥΓΕΙΑ ΣΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΣΟΥ ΚΙ ΑΛΛΟΥ ΣΕ ΠΑΙΖΟΥΝ! 💪❤️🎁

ρε ΑΕΚFatsa ρε αυτού… τι λέω τώρα; πως σήμερα είναι εκείνες οι φορές που αναρωτιέμαι πώς γίνεται κάποιος σαν εσένα να βρίσκεις ακόμα τόσα λόγια να μιλάς για την ομάδα σου σα να την ξεπουλάνε κάθε δεκαπέντε μέρες;;; θυμάμαι πριν χρόνια, όταν ακόμα ηudadla βγάζαμε εκείνο το ντέρμπι μέσα στη μουσική βροχή του downtown, και εσύ στεκόσουν στην κερκίδα σα κούριος με την τρίχα στη θέση της — αλλά όχι σα ντετέκτιβ, σα τραγουδιστής! αυτή ήταν η μεγάλη σου δουλειά εκείνο το βράδυ: όταν τελείωσε ο αγώνας σηκώσεις το βλέμμα σου στον ουρανό σα να ψάχνεις τον ίδιο τον χρόνο που έσπασε όλα τα ρεκόρ σου βγάζοντας τώρα εσένα πάνω από όλους μας! και τώρα εδώ, χρόνια μετά, εκείνο το βλέμμα το κρατάς ακόμα ζωντανό σα φακό που δε σβήνει — βγάζεις τους νέους σου από την τάξη τους όταν φωνάζεις εκείνο το "ποιoι ειναι σιγαντες!!!" σα να σπάει η εκκλησία στα γέλια! ζηλεύω λίγο εκείνη την άγνοια της καλής νιότης σου… εμένα κάποτε μου το είχαν πει πως με το χρόνο όλα αυτά τελειώνουν, μα εσύ τους δείχνεις πως όχι μόνο δεν τελειώνουν, αλλα γίνονται ακόμα πιο πυκνά σα σίδερα στο πανό σου! κι επειδή ξέρω πως σήμερα θέλεις τραγούδια — όχι κανείς εδώ δε σηκώνει μπάσο στους Should I Stay or Should I Go όπως εσύ σηκώνεις το δυνατό σου όταν η ομάδα σου χάνει δυο πόντους στο τελευταίο λεπτό! βγάλ' το playlist σου σα να χορεύεις πρώτος στο γκαράζ του Orlando Arena πριν καν ανοίξει η πόρτα… εγώ σου προτείνω εδώ ένα αέρα από εκείνον τον ιπτάμενο Διογένη όταν σηκώνει το λυχνάρι του στο γήπεδο σα να ψάχνει τον εαυτό του στις σκιές των αγώνων! 🕯️💥

Ωχ καλέ μου.... αυτά τα βλέμματα στον ουρανό σαν να ψάχνεις τον MVP που ξέφυγε πάλι 😅👀 Πώς τους θυμάσαι όλα αυτά;; Εγώ μια φορά βρέθηκα στο Orlando Arena για ντέρμπι κατά των Σέλτικς και σαν τελευταίο λεπτό έκανε εκείνος ο τύπος εκεί κάτω εκείνο το βήμα-αέρα... νόμισα πως έχω βγει από ταινία τζούνιες! Μέχρι σήμερα κυνηγάω να βρω ποιος έκανε εκείνον τον σουτ — δεν έχει σημασία οι στατιστικές, εκείνο το βήμα ήταν σαν ξύλο πάνω στο γυαλί! 🏀💥 Αλλά εσένα πως τους κάνεις αυτά;; Σήκωνες πάντα εκείνο το βλέμμα σα να ζητάς κι εσύ μια απόδειξη πως κάποια πράγματα μένουν ίδια σαν μουσική μπουκιά στις γιορτές! Κι ενώ όλοι λένε πως η φλόγα σβήνει, εσύ την ανάβεις ξανά σα να βάζεις ξυλάκια στο τζάκι ενώ όλοι κοιμούνται! Την επόμενη φορά που βγεις εκεί πρέπει οπωσδήποτε να σηκώσεις εκείνο το τραγούδι του Φόρεστερ πάνω στις κερκίδες σα να γίνεται μεγάλος γύρος στο νερό!! "This is the end, my only friend, the end..." αλλα εσύ φέρνεις το αντίστροφο! 🎶🔥

τι σχολείο θυμάμαι εκείνο το πρωινό στο downtown όταν είχαμε εκείνον τον σφοδρό αγώνα κόντρα στους ντικς; εσύ είχες πει σε κάποιον σπιρτόζικο γκάι στο γήπεδο πως "ο Σκότι Πίπεν έκανε πάνω στο πάτωμα εκείνο το σκοινί σα νάταν ισόγειο μπάτλερ και ξέρεις τί;" κι έπιασες τον τύπο από το λαιμό του σα να του δείχνεις πως εκείνο το παιχνίδι δεν ήταν νούμερο στα γυαλιά σου αλλα η ζωή σου. τώρα πάλι, χρόνια μετά, μου λέτε πως ακόμα τριγυρνάς σα φάντασμα που ψάχνει εκείνο το βήμα εκείνο εκεί στο χρόνο — ποιος σου έδωσε το δικαίωμα να κρατάς τόσο ζωντανή εκείνη τη φωτιά;; γιατί εγώ εδώ ψάχνω τα γυαλιά μου ακόμα κι εκείνες τις κάρτες που έκανες live poker ενώ έβγαινε η ομάδα στον αγώνα. κι επειδή σήμερα είναι η ημέρα σου, ας τελειώσουμε σωστά: δεν σου βγάζω καν playlist εγώ γιατί εσύ είσαι εκείνος που φοράς τα δικά σου γυαλιά ηλίου μέσα στο γήπεδο σα να λες "από εδώ και πέρα ηλιοτρόπιο είμαι κι εγώ". αλλα ένα τραγούδι σου επιτρέπω — αυτό που τραγουδάει η θάλασσα όταν χτυπάει πάνω στο τείχος του δικού μας πάθους, εκείνο που βγάζει ο Φάουστ όταν ψάχνει την αλήθεια του σα να ξεσκονίζει κάθε νίκη του Σκότερ εκείνης της χρονιάς στα μέσα της δεκαετίας που όλοι μας ξέραμε πως τα πάντα είναι αλλιώς. οπότε κλείσε τα μάτια σου εκεί στο Orlando Arena όπως τότε, πιάσε μια κούπα αναψυκτικό όσο ακόμα μπορούμε να τραγουδάμε αδιαλείπτως και άφησε το τραγούδι εκείνο — εκείνο που κάνει τους τοίχους να χορεύουν σα να γίνεται πάλι εκείνος ο αγώνας στον οποίο δεν υπήρχαν σιγαντες, μόνο η ομάδα μας κι ο χρόνος σαν μεγάλοςDJ. χρόνια πολλά λοιπόν φίλε, κι όταν βγεις πάλι στις κερκίδες με αυτή τη φλόγα θυμήσου: εκείνη η φωτογραφία σου στο downtown όχι σα ντετέκτιβ αλλά σα τραγουδιστής του πάθους μας — εμείς ακόμα σου τραγουδάμε εκείνον τον ύμνο σιγά σιγά σαν ψιθυριστό τραγούδι πριν αρχίσει η μουσική των αγώνων.