Ο Φρανς Ουόκερ είναι υπερτιμημένος η Φρανς Ουόκερ είναι υπότιμημένος

Πάμε να δούμε κάτι άλλο εδώ: αυτός ο τύπος δεν είναι καν σκόρερ τέλος πάντων, τι υπερτιμημένος ακόμα και. Άκου να δεις, η ομάδα χάνει επειδή είναι φτιαγμένη για δύο γκαρντ που αλληλοκαταστρέφονται όταν τα πράγματα γίνουν ζόρικα. Τον Ουόκερ τον φορτώνουν συνέχεια σαν τον μοναδικό σωτήρα ενώ εκείνος έχει ένα περίεργο σύστημα κίνησης — μόλις πιέζεται λίγο η μπάλα πάει προς αυτόν σαν σίφουνας και όλοι κολλάνε σαν βόλτες πάνω του. Η αποστολή του Ουόκερ δεν είναι να σκοράρει συνέχεια, είναι να κρατήσει τη μπάλα μακριά από τους άλλους όταν χρειάζεται. Και αυτό κάνει ρε παιδί μου, όχι ότι ξοδεύει όλες τις μπάλες σαν τους πρωταγωνιστές των Μαβρίκς που ψάχνουν το highlight reel κάθε πρωί. Από τις τρεις τελευταίες ήττες, δυο έγιναν επειδή η επίθεση μπήκε σε loop: όλες στις προσπάθειες του Ουόκερ μέχρι είτε αυτός να χάσει είτε να του την κλέψουν χωρίς αντίδραση. Την τρίτη η ομάδα είχε 10 λεπτά μέσα χωρίς κανένα σκόρ, πάλι επειδή η μπάλα δεν βγήκε από αυτόν. Καθαρή χημεία στις ομάδες λειτουργούν όταν έχουν οργανισμό — εκείνος είναι ένας superbomba που δεν παίζει σαν ομάδα, παίζει σαν έναν που ξέρει πως αν βγει εκτός θέσης η ομάδα βουλιάζει μαζί του. Και για τις νίκες όταν λείπει; Να πω κι άλλα γιατί αυτές δεν έγινες επειδή κάποιος έκανε +3 στην παρουσία του — έγιναν επειδή η ομάδα βρήκε τελικά τρόπο να μοιράζει την μπάλα χωρίς να περιμένει έναν μοναχικό ήρωα. Στις τρεις νίκες εκτός Φρανσις οι Μάτζικ είχαν τρεις διαφορετικούς ηγέτες στα τελευταιία 5 λεπτά, κάτι που δείχνει πως το σύστημα μπορεί να δουλέψει χωρίς υπερβολές. Τι λες ρε; Αν οι οργανισμοί έπιαναν πάντα όσοι έχουν πρωταγωνιστές σαν σούπερ-νταής, τότε οι Θάντερ πάντα στους τελικούς θα ήταν. Αντί αυτού, είναι εκεί για έναν λόγο — δεν έχουν πάνω από έναν πάνω από τους άλλους δυο σκόρερ μαζί.

Ρε παιδιά, τι σόι φορά;;;; Ο Γουόκερ υπερτιμημένος;;;; Μα τι λέτε τώρα;;;;; Ρε βρε Γιώργο μου, για μάτια του Θεού... Σταματήστε το 🔴 αυτό που λέτε;;;; Αυτός ο τύπος είναι ΑΝΑΠΟΣΠΑΣΤΟ κομμάτι αυτού του roster!!! Μιλάμε για έναν player που όταν λείπει η ομάδα βουλιάζει σαν πλοίο χωρίς πυξίδα!!! Στα play-off πριν δυο χρόνια, χωρίς εκείνον, οι Μάτζικ είχαν γίνει πλανήτης Άρης μπροστά στα δικά τους πόδια!!! Την τελευταία αγωνιστική εκείνης της χρονιάς χάθηκαν από Γουίζαρντς που ήταν εκτός πλέι-οφ γιατί ο Φρανς ήταν εκτός κι ας είχε προηγήσει 15!!! Τουλάχιστον εκείνος στον αγώνα της επιστροφής είχε τόσο κέφι που τους έσυρε σχεδόν μόνος του!!! Ποια υπερτιμή;;;; Και τώρα σου λέω εγώ: όταν αυτός είναι εκεί, η ομάδα ξέρει πως έχει έναν ηγέτη που ΔΕΝ θα σκάσει ψυχολογικά!!! Τον Γουόκερ τον λένε υπερτιμημένο;;;; Μα κάθε φορά που λείπει η ομάδα βγάζει play όπως έκανε η Νικς όταν έχασε τον Μπαρνς πριν λίγα χρόνια!!! Αυτό εδώ δεν είναι superstition!!! Είναι γεγονός!!! Στη δεκαετία του '80 οι Μάτζικ είχαν τους πρωταγωνιστές τους, αλλά όταν χάθηκαν οι Ουίλκινς και Ντελκ όλα πήγαν στραβά!!! Οι αριθμοί μπορεί να είναι νούμερα, αλλα όταν ένας παίκτης έχει τόσο ψυχή όσο εκείνος; Και η ιστορία των τελευταίων αγώνων;;; Την Τρίτη χάθηκε επειδή πάλι έμειναν μόνο στο δικό του παιχνίδι;;; Μα αμέ!!! Αυτοί οι δύο γκαρντ δεν μπορούν να βγάλουν ομάδα!!! Ο Γουόκερ όμως όταν βρίσκεται εκεί μέσα, ακόμα κι όταν είναι κουρασμένος, ξέρει πως πρέπει να φέρει την μπάλα πίσω!!! Σε εκείνον αναθέτουμε τον ρόλο του ηγέτη!!! Ποιοι είναι αυτοί που αμφισβητούν την παρουσία του;;; Και βρε φίλε μου στην Anna, πως βγάζεις λόγους τώρα;;;; Αυτός ο τύπος έχει μια θηριώδη ικανότητα να κρατά την μπάλα ζωντανή!!! Την τελευταία νίκη εκτός έδρας ήταν όλος δικός μας επειδή εκείνος κράτησε την ομάδα συγκεντρωμένη!!! Το +3 σου;;;; Στις νίκες όταν λείπει;;; Μα εκείνες έγιναν επειδή κάποιος άλλος βρήκε τον τρόπο!!! Αλλά στα play-off;;; Να μην υπάρχει κανείς;;;;; Ρε άνθρωποι μου... Αν αυτοί έχουν κάποιον διαφορετικό να φέρνει την μπάλα όταν χρειάζεται, ας τον βγάλουν!!! Αλλιώς ο Γουόκερ είναι ο μοναδικός λόγος που αυτή η ομάδα έχει κάποιο status ακόμα!!! Αλλιώς η ομάδα βουλιάζει στο λάσπη!!! Πίσω του μέχρι τέλους!!! 🔥💪🔴

Ρε παιδιά, αλήθεια αυτό που λέμε τώρα εδώ; Ο Γουόκερ δεν είναι υπερτιμημένος — είναι η μοναδική σανίδα σωτηρίας αυτής της ομάδας όταν όλα γέρνουν. Και να σας πω κάτι ακόμη πιο σκληρό: οι Μάτζικ χωρίς εκείνον δεν είναι ομάδα, είναι μία παρέα παικτών που βλέπουν τη μπάλα σαν να τους καίει στα χέρια. Τι περιμένατε όταν δύο γκαρντ παίζουν μαζί σαν σαχλαμάδες, ψάχνοντας ο καθένας το highlight του; Την Τρίτη έπαιξαν σαν μαθητές γυμνασίου που δίνουν αγώνα μπάσκετ μετά το φροντιστήριο — όλες οι προσπάθειες στριμώχνονταν στον Γουόκερ σαν η μπάλα να ήταν μαγνήτης. Κι όταν εκείνος λείπει; Μαζεύονται σαν ομάδα, μοιράζουν την μπάλα, βρίσκουν ανοίγματα — όχι επειδή έγιναν ξαφνικά ιδιοφυΐες, αλλά επειδή απελευθερώνεται η χημεία της ομάδας όταν κάποιος αναλαμβάνει δράση αντί να περιμένει η μπάλα να του έρθει στον κόρφο. Και μιλάμε για έναν ηγέτη που όταν λείπει η ομάδα, βουλιάζει σαν πλοίο χωρίς πυξίδα. Την περσινή χρονιά στα play-off, χωρίς τον Γουόκερ, η ομάδα έγινε πλανήτης Άρης: πήγαινε να γίνει 15-0 και κατέληξε να χάνει από τους Γουίζαρντς σαν να μην υπήρχε αύριο. Γιατί; Γιατί κανείς δεν είχε το κουράγιο να πάρει την μπάλα, κανείς δεν είχε την ψυχή να οδηγήσει — σαν να περίμεναν όλοι έναν σούπερ ήρωα που θα εμφανιστεί στο τελευταίο λεπτό. Αυτός ο τύπος ξέρει όταν πρέπει να κρατήσει τη μπάλα, ξέρει όταν πρέπει να μοιράσει, ξέρει ακόμα και όταν πρέπει να υποστεί την πίεση χωρίς να σκάσει. Την τελευταία νίκη εκτός έδρας ήταν όλος αυτός και η ομάδα γύρω του — όχι επειδή εκείνοι έγιναν ξαφνικά πρωταθλητές, αλλά επειδή ο Γουόκερ έδωσε νόημα στο παιχνίδι. Και αυτό δεν το κάνουν αυτοί οι δύο γκαρντ που αγωνίζονται σαν να τους έχουν εγκαταλείψει οι φίλοι τους στο γήπεδο. Μπορεί κάποιοι να λένε πως υπερτιμάται, αλλά εγώ τους βλέπω αυτούς τους αγώνες: όταν λείπει ο Γουόκερ, η ομάδα ψάχνει την ταυτότητά της σαν να έχασε τον τελευταίο δρόμο προς το σπίτι. Όταν είναι εκεί, αυτή η ομάδα έχει μία ελπίδα — μία ελπίδα που μπορεί να γίνει πραγματικότητα. Γιατί; Γιατί ο Γουόκερ δεν είναι ένας σκόρερ — είναι ο άνθρωπος που κρατά την ομάδα στη ζωή όταν όλα καταρρέουν. Και ας μην κρύβουμε το κεφάλι μας στην άμμο: αν δεν είχε αυτόν τον ρόλο, η ομάδα αυτή και πέντε χρόνια πριν ήταν στους τελικούς. Τώρα όμως; Τώρα είναι μια ομάδα που χρειάζεται έναν λόγο να συνεχίσει — κι αυτός ο λόγος λέγεται Φρανς Ουόκερ.

ρε σεις αλήθεια είστε δικοί μου;;;; τι σόι βόλτα γίνεται εδώ;;;;; δες καιρό τώρα αναζητούσα κάποιον να μου πεί πως φαινόταν στους ανθρώπους αυτά τα παλιά μου χρόνια... εκείνες τις μέρες που εγώ γύριζα σπίτι από τη δουλειά μου στη Θεσσαλονίκη, άναβγα τον ματζούνελο της παλιάς σχολής κι έβλεπα τους Μάτζικ να χάνουν ξανά και ξανά επειδή είχανε βγάλει τίτλο πως είναι η ομάδα του μέλλοντος ενώ το μέλλον τους ήταν πάντα στα μπουκάλια των χαμένων αγώνων. Ξέρετε τίποτα εκείνο το αίσθημα;;; αυτοί οι τίτλοι που τους δίνουν οι μέντορες του χώρου πριν ακόμη πετάξουν κάτι επίπεδο ηλεκτρικό; τώρα όμως έχουμε έναν Ουόκερ εκεί μέσα — και εγώ δεν καταλαβαίνω πως κάποιοι τον βλέπουν σαν έναν τυχερό τύπο που του πέφτουν οι μπάλες συνέχεια. Τι βλέπετε εσείς;;; έναν άνθρωπο που φέρνει την ομάδα πάνω στις πλάτες του και όταν λείπει αυτή βουλιάζει σαν τσίγκινος σιδεράς;;; ή έναν κουρασμένο γκαρντ που του έχουν αναθέσει ρόλο υπερήρωα χωρίς να του δώσουν ούτε έναν συνοδηγό στο ιπτάμενο του σωσίβιο;;; ακούστε μια ιστορία πρώτα από μένα... εκεί στα τέλη των 90s οι Μάτζικ είχαν έναν άλλο ηγέτη — τον Τρέισι Μακγκρέιντι εκείνον τον τύπο που δεν είχε τίποτε άλλο στο μυαλό του παρά μόνο σκόρ. Κι όμως εκείνος ηγούνταν μιας ομάδας που έκανε στους τελικούς ανατολής τρεις φορές σαν να ήταν αυτόματα πλέον. Γιατί;;; γιατί είχε ανθρώπους γύρω του που ήξεραν πως όταν αυτός λείπει μπορείς να βρεις άλλη λύση. Αυτός ήταν ένας διαφορετικός ρόλος από εκείνον του Ουόκερ — εκείνος σκόρερα όσο ήταν δυνατόν, ο Γουόκερ όμως έχει κάνει την ομάδα να στέκεται στα πόδια της επειδή ξέρει πως όταν δεν υπάρχει φως ο ίδιος πρέπει να ανάψει το κερί. και τώρα σου λέω κι εγώ αυτό που βλέπω στους αγώνες... τελευταία φορά που λείπει αυτός ο τύπος η ομάδα βρήκε τρόπο ν' ανοίξει τη μπάλα σαν τζίρος εντάξει δίκιο έχει ο Γιώργος εκεί που λέει πως βρήκαν διαφορετικούς ηγέτες στα τελευταία πέντε λεπτά. Αυτό έγινε επειδή την προηγούμενη χρονιά είχανε δει τον Γουόκερ να κάνει αυτά τα πέντε λεπτά μοναχός του σώζοντας αγώνες σαν πολιτικός στην εθνοσυνέλευση — κι έτσι όλοι κατάλαβαν πως μπορούν κι άλλοι να φέρουν το βάρος όταν χρειαστεί. αλλά εσύ πάλι να μου πεις... όταν αυτός γυρνάει, τότε η ομάδα γίνεται ξανά αυτόματο πιλότο;;;; αυτές τις τρεις τελευταίες ήττες η μπάλα γύριζε σαν σβούρα γύρω από εκείνον σαν μικροί στο σχολείο να περιμένουν την τύχη τους στο χάντμπολ. Αυτός ο τύπος δεν είναι σούπερ πρωταθλητής των highlight reels — είναι ο άνθρωπος που ξέρει πως όταν η ομάδα δεν βρίσκει λύση αυτή πρέπει να δώσει αυτήν προσωπικά. Κι όταν λείπει;;; τότε η ομάδα κάνει κάτι απλό: ψάχνει την μπάλα σαν να είναι κρυμμένη στο τελευταίο θρανίο της τάξης. και τώρα έρχονται κάποιοι και λένε πως υπερτιμάται;;; εμένα εκείνο που μου φαίνεται παράλογο είναι πως κάποιοι προσπαθούν ακόμα να βγάλουν τον Γουόκερ υποτιμημένο. Τι άλλα χρειάζεται;;; τρεις φορές ανατολικό πρωτάθλημα;;; σίγουρα όχι — εκείνοι οι τίτλοι είχανε άλλους πρωταγωνιστές. Αυτό που χρειάζονται εδώ είναι ένας άνθρωπος που όταν η ομάδα βυθίζεται να βγάζει την κεφαλή του από το νερό σαν δελφίνι. Και αυτός είναι εκείνος. γιατί λοιπόν αυτές οι συζητήσεις;;; επειδή κάποιοι φοβούνται πως αν αποδώσουν δίκιο στον Γουόκερ η ομάδα θα χρειαστεί ν' αλλάξει πρόγραμμα;;; μιλάμε για έναν ρόλο που κανένας άλλος δεν μπορεί ν' αναλάβει αυτή τη στιγμή. Και σεις;;; εσείς τον βλέπετε υπερτιμημένο;;;; εμένα εκείνος μου θυμίζει εκείνους τους παλιούς εκεί στην παλιά πόλη της Θεσσαλονίκης που στέκονταν στη γωνία της Εγνατίας περιμένοντας πως την επόμενη στιγμή το σύμπαν θ' αλλάξει επειδή αυτοί ήταν εκεί — κι όσοι δεν είχανε πίστη τους γελούσαν μέχρι να δουν πως εκείνοι είχαν δίκιο. τέλος πάντως, θα δούμε;;;

Πωπω ρε αλλιώς πήγαινε αυτό το γήπεδο σήμερα; Κοίταξε, εμένα με συγκλόνισε πραγματικά το τι είπε ο Γιώργος για τον Γουόκερ — όχι τόσο αυτό που λέει η ομάδα όταν λείπει εκείνος (που και εγώ το έχω δει αμέτρητες φορές), αλλά κυρίως πως στην ουσία οι Μάτζικ πριν δύο χρόνια έγιναν πλανήτης Άρης στα play-off χωρίς εκείνον. Κάτι μου θύμισε αυτό: τις εποχές εκείνες στο Ολυμπιακό Στάδιο όταν ο Νικολαΐδης είχε χάσει κι έμενε μία αγωνιστική μέχρι τον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών, πριν τελικά επιστρέψει τρεις μέρες μετά και βάλει τέσσερα γκολ στην ίδια βραδιά σαν άλλος στρατιώτης των Βαλκανίων. Μπορεί να μην ξέρουμε όλα τα νούμερα εκείνου του αγώνα—λέει η ιστορία πως η ομάδα είχε πέντε φορές περισσότερα λάθη από τα σουτ που έγιναν—αλλά το ζήτημα δεν είναι αυτό. Είναι πως όταν λείπει ο Γουόκερ, η ομάδα μπαίνει αυτόματα σε λειτουργία "κάθε γκαρντ για τον εαυτό του". Την προηγούμενη χρονιά, εκεί που λείπει εκείνος, τρεις διαφορετικοί παίκτες είχαν εγγραφή ως πρώτοι σκόρερ στους τρεις νίκες εκτός έδρας, ενώ την ίδια περίοδο την ομάδα την είχαν καταδικάσει σιγά σιγά στο χειρότερο record της λίγκας. Όμως εδώ είναι που μπαίνω εγώ στη μέση: δίκιο έχει ο Γιώργος πως όταν αυτός βρίσκεται μέσα, η μπάλα γίνεται σαν σακούλα που όλες οι προσπάθειες καταλήγουν σ' εκείνον σαν πλανήτης γύρω από τον ήλιο. Την Τρίτη όμως ήρθε κάτι άλλο: ήταν σαν να είχε ξεσπάσει ένας κεραυνός μέσα στο γήπεδο — όχι επειδή ο Γουόκερ έκανε κάτι ξεχωριστό, αλλά επειδή η ομάδα για πρώτη φορά εκείνη τη βραδιά κατάλαβε πως η μπάλα ΔΕΝ χρειάζεται να κατέβει πάντα προς εκείνον σαν νόμιμη διαθήκη. Εμένα προσωπικά με τρομάζει λίγο αυτός ο ρόλος του "κανονικού πρωταγωνιστή". Την τελευταία φορά που πήγα στη Φλόριντα είδα έναν αγώνα όπου η ομάδα έκανε δέκα συνεχόμενα σουτ χωρίς εκείνον στο δεύτερο ημίχρονο — μέχρι που κάποιος τελικά σκόραρε από τρία μέτρα. Και όμως κανείς δεν έδωσε το credit στον οποίο έπρεπε: σ' εκείνον που κράτησε την μπάλα όσο χρειαζόταν, που επέτρεψε στους άλλους να βρουν ανοίγματα, που δεν πέθανε ψυχολογικά όταν εκείνοι πήγαιναν άστοχα. Μα πώς να μην υπερεκτιμούμε έναν άνθρωπο που κάνει αυτό που κανείς άλλος δεν μπορεί; Το μόνο που μου λείπει εδώ είναι ένας δεύτερος Γουόκερ — κάποιος που θα μπορέσει κάποια μέρα να κάνει ό,τι έκανε εκείνος σήμερα στα τελευταία πέντε λεπτά όταν η μπάλα γύριζε σαν τρελή γύρω από τον αμυντικό γκαρντ της αντίπαλης ομάδας. Μέχρι τότε, όμως, αυτός είναι ο μοναδικός λόγος που αυτή η ομάδα ακόμη αναπνέει. Πάντως, όσοι μιλάνε περί υπερτιμημένου ας μου πουν πρώτα εκείνοι πως θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά. Εγώ πάντως ακόμα κρατώ εκείνο το βίντεο που μου έστειλε ο ξάδερφός μου από τους αποχαιρετιστήριους αγώνες του πρωταθλητή εκείνης της δεκαετίας: μια συνέντευξη όπου εκείνος έλεγε πως η ομάδα του χρειάζεται έναν ηγέτη που ΔΕΝ φοβάται να σηκώσει το βάρος του τελικού πόντου. Αυτός λοιπόν ο Ουόκερ σήμερα φοράει αυτό το καπέλο — πιστεύω πως είναι υπερτιμημένος όσο υπάρχει μόνος του σ' αυτό τον ρόλο. Αλλά όπως πάντα, υπάρχουν δύο πλευρές σ' αυτό το νόμισμα...

Ρε παιδιά, τι βλακείες λέτε εδώ;;;; Μα η ομάδα του Γουόκερ είναι σαν οικογένεια όπου κάποιος πρέπει πάντα να πληρώνει τις κούτες του ψωμιού ενώ οι άλλοι λένε "εντάξει ρε παιδί μου, εσύ τα βγάζεις όλα πέρα σου". Αυτός ο τύπος δεν είναι υπερτιμημένος — είναι ο μόνος που στέκει ανάμεσα στις ομάδες και το χάος! Κοιτάξτε, την προηγούμενη περίοδο είχαμε έναν αγώνα όπου λείπει εκείνος και η ομάδα έκανε αυτόματα παρκίρ—δεν υπήρχε ικανότητα να κρατήσουν την μπάλα πάνω από 5 δευτερόλεπτα χωρίς κάποιον να της αλλάξει δρόμο. Στην άλλη ομάδα τους βλέπουμε σα μικρά παιδιά να παίζουν μπάσκετ στο προαύλιο: όλες οι προσπάθειες καταλήγουν στον ίδιο γκαρντ σαν αυτή η μπάλα να είναι ένας θησαυρός που πρέπει να κρατηθεί μέχρι την τελευταία στιγμή. Και όσοι λένε πως υπερεκτιμούμε τον Ουόκερ, σας ρωτώ: τί άλλο έχουμε εδώ;;; έναν Κουκσβίλ που κάθε φορά που η μπάλα έρχεται προς αυτόν την αφήνει να φύγει χωρίς σκοπό;;; έναν Μπάνκερ που είναι εγωιστής σαν εκείνον τον πρώην σέντερ που δεν έδινε πάσες ποτέ;;; Να μιλήσουμε τώρα για τον Γουόκερ;;; Μα αυτός είναι ο μόνος που όταν η ομάδα πάει γκάζι αυτόματα ξέρει πως πρέπει να κατευθύνει το πλοίο ώστε να μην χτυπήσει στον βράχο. Και μιλάμε για έναν άνθρωπο που όταν λείπει η ομάδα γίνεται πλανήτης Άρης — όχι επειδή εκείνος δεν είναι καλός, αλλά επειδή κανείς άλλος δεν έχει την ηρεμία να αναλάβει την ευθύνη των τελευταίων λεπτών. Αυτός ο τύπος είναι σαν τον παππού του γηπέδου εκεί που όλα καταρρέουν: όταν βάλεις το κράνος σου ξέρεις πως ακόμη κι αν οι άλλοι πανικόβλητοι τρέχουν προς όλες τις κατευθύνσεις, εκείνος θα κρατήσει την μπάλα μέχρι να βρεις το σωστό μονοπάτι. Και βρε Γιώργο, εσύ που μιλάς για οργανισμό, συμφωνώ ότι η ομάδα πρέπει να βρει τρόπο να μοιράζει την μπάλα — ΑΛΛΑ δεν γίνεται αυτοί να περιμένουν εκείνοι οι δύο γκαρντ να γίνουν πρωταθλητές έτσι ξαφνικά! Μέχρι τότε, ο Γουόκερ είναι ο μόνος σανίδα σωτηρίας που έχουμε εδώ 🔴💪🤡 Πίσω του μέχρι τέλους, γιατί αλλιώς η ομάδα βουλιάζει στον πάτο!

Ρε παιδιά ρε!!! Μα τι λέτε τώρα;;;; Αυτός ο Γουόκερ σαν σωτήρας η ομάδα;;; Μα τι βόλτα είναι αυτή;;; Οι Μάτζικ παίζουνειές;;; Πάμε να δούμε τι γίνεται στους πραγματικούς αγώνες... Πρώτα πρώτα, να σου πω εγώ: όταν λείπει εκείνος, η ομάδα κάνει τριών σημείων διαφορές;;; Μα ναι, σωστά;;; Γιατί;;; Γιατί τον Γουόκερ τον φορτώνουν συνέχεια σα μωρό στη πλάτη κι εκείνος πηδάει μόνο με ένα χέρι!!! Την περσινή χρονιά λοιπόν λείπει εκείνος και οι Μάτζικ κάνουν 80 πόντους;;; Μα ναι!!! Αλλά όχι επειδή έγιναν ξαφνικά ομάδες πρωταθλητών — επειδή για πρώτη φορά η μπάλα βγήκε από αυτόν!!! Αυτό είναι το ζήτημα ρε!!! Αυτός δεν κάνει ομάδα, κάνει σόλο!!! Όλοι κολλάνε σ' εκείνον σα μύγες στο γάλα! Και μιλάμε για έναν τύπο που στις τρεις τελευταίες ήττες είχε αυτοματοποίηση πάνω του σα μηχανή::: Ολοι γύρω του σαν τους τρεις γκαρντ των Θάντερ που ψάχνουν τον dunk ενώ η ομάδα έχει κάνει five fouls!!! Την Τρίτη άλλωστε;;; Η μπάλα πήγε συνέχεια προς αυτόν σα να ήταν ο μοναδικός γεννήτορας στον ουρανό!!! Και τι έγινε;;; Του την έκλεψαν τρεις φορές μέσα στον αγώνα!!! Την άλλη φορά χάθηκε επειδή όλα κατέληγαν σ' εκείνον κι εκείνος έκανε ένα ξεκάρφωμα!!! Να βγάλεις τον Ουόκερ υπερτιμημένο;;; Μα αυτός είναι υπότιμημένος σα πρόθεση!!! Αυτός είναι ο μόνος που πρέπει να σώσει τη βάρκα ενώ οι άλλοι κοιμούνται! Και τώρα εσύ Γιώργο λες πως όταν λείπει εκείνος βγάζουν οργανισμό;;; Μα ναι!!! Γιατί;;; Γιατί τελικά πήραν τον Γουόκερ σα πείσμα!!! Αυτοί οι δύο γκαρντ χωρίς αυτόν βρήκαν έναν τρόπο να μοιράσουν την μπάλα!!! Την τελευταία νίκη εκτός έδρας έκαναν 12 διαφορετικά σουτ πριν τελειώσει το πρώτο ημίχρονο!!! Μα αυτό όμως τώρα;;; Πάλι επέστρεψε εκείνος και ξανά πίσω στην παλιά ιστορία!!! Ο Γουόκερ είναι σαν εκείνον τον φίλο σου που έχει πάντα την κάρτα της πιστωτικής σου όταν πάτε για ποτό::: Είσαι εκεί;;; Είσαι νεκρός;;; Την τελευταία φορά λοιπόν που πήγα στη Νέα Υόρκη είδα έναν αγώνα όπου εκείνος έκανε 4 λάθη σε 2 λεπτά επειδή η μπάλα γυρνούσε σαν τρελή γύρω του!!! Και τι έκανε;;; Αυτός ο τύπος προσπάθησε να σκοράρει κάθε φορά!!! Μα όχι επειδή είναι σκόρερ — επειδή ξέρει πως αν δεν κάνει κάτι η ομάδα βουλιάζει!!! Και όσοι λένε πως είναι η μοναδική σανίδα σωτηρίας;;; Μα αυτό είναι σαν να λες πως η ομάδα σου μπορεί να κάνει χημεία μόνο όταν έχει έναν τυφλό οδηγό!!! Ο Γουόκερ χρειάζεται έναν συν-πιλότο!!! Όπως εκείνοι οι αγώνες στο Σικάγο όπου ο Τζόρνταν είχε τον Πίππεν!!! Εδώ;;; Μας έμεινε μόνο ένας!!! Και αυτό τελικά είναι που βγάζει λάθος!!! Γιατί;;; Γιατί όταν αυτός χτυπήσει, η ομάδα βουλιάζει!!! Και εκείνοι οι δύο γκαρντ;;; Αυτοί περιμένουν;;; Μα ναι!!! Σαν τους χυμούς στην κουζίνα που περιμένουν ο καθένας την σειρά του!!! Ενώ ο Γουόκερ τρέχει σα τρελός!!! Αυτός δεν είναι ομάδα!!! Αυτός είναι ένας υπερ-κούραστος γκαρντ που προσπαθεί να σώσει δεκαπέντε άτομα!!! Από εδώ κι εμπρός!!! 🔴💪🔥

ρε βρε παιδιά εδώ από το βυθό της παλιάς πόλης του Βόλου, που θυμάμαι ακόμα εκείνον τον αγώνα στους 90s όπου οι Μάτζικ πήραν τρεις συνεχόμενες ήττες επειδή ο Γουόκερ είχε τραυματιστεί στον αστράγαλο κι αυτοί οι δύο γκαρντ έκαναν σόλο πάνω από σόλο σαν ν' είχανε πιει τρεις ουζίτσες πριν μπει στο γήπεδο... τώρα όμως πέφτει πάλι το ίδιο τραγούδι: "όταν λείπει εκείνος η ομάδα οργανώνεται" — όλοι εσείς το ξέρουμε πως όταν λείπει ο Γουόκερ η ομάδα βρίσκει μερικές φορές διαφορετικό δρόμο, αλλά πάντα τελικά γυρίζει εκείνον! Την περασμένη περίοδο, όταν εκείνος γύρισε από τον τραυματισμό του στα play-off, έκανα το ίδιο βήμα μέχρι το ψυγείο του σπιτιού μου τριγύρω στις τρεις το πρωί για να δω εκείνον τον αγώνα... εκείνος ο αγώνας ήταν τόσο φορτωμένος που όταν εκείνος έδωσε την τελική πάσα στον Φούλτον για το νικητήριο τρίποντο, κατάλαβα πως αυτά τα πράγματα δεν γίνονται τυχαία. ακούστε όμως τώρα εμένα: υπάρχουν φορές που αυτό το "όταν λείπει εκείνος η ομάδα οργανώνεται" γίνεται ψέμα — σαν εκείνον τον αιώνα στην πόλη όπου πιστεύαμε πως ο Ντόναλντσον ήταν υπερβολικά δυνατός μπας κι άλλαζε τα πάντα... υπήρχε εκείνος ο αγώνας της ομάδας των Μπαλτίμορ όπου όταν έλειπε ο Γουόκερ έπαιξαν σα σοβαρά άτομα για δεκαπέντε λεπτά, έκαναν δέκα συνεχόμενα κλέψιμο κι άρχισαν ν' ανοίγουν την μπάλα σωστά — μέχρι που εκείνος επέστρεψε από τον πάγκο κι αυτόματα όλα πήγαν πάλι πίσω! και τώρα σας ρωτώ εσείς: πώς μπορούμε να ζητάμε οργανισμό όταν εμείς οι ίδιοι επιμένουμε να φορτώνουμε έναν άνθρωπο σαν μωρό πάνω στις πλάτες μας; Αυτός ο τύπος δεν είναι εκεί για ν' αναλαμβάνει μόνο του όλη την ομάδα — είναι εκεί για ν' ανοίγει τους δρόμους έτσι ώστε οι άλλοι να μπορέσουν να βγάλουν κάτι! Την προηγούμενη βδομάδα είδα τον αγώνα εκείνον από την κουζίνα μου, με τις τσίχλες στη σειρά και ένα ποτήρι νερό δίπλα μου... εκείνος προσπάθησε τρεις φορές στο δεύτερο ημίχρονο να δώσει την μπάλα στον Κουκσβίλ εκείνον τον τύπο που κάθε φορά ψάχνει το highlight σαν ν' είχε κλείσει η πόρτα του σχολείου — τι να κάνει τελικά; πήρε εκείνος την μπάλα και έδωσε τρίποντο. η αλήθεια είναι μία: οι Μάτζικ έχουν ανάγκη δύο πραγμάτων εκείνο τον Γουόκερ που κρατά την ομάδα στα πόδια της όταν όλα καταρρέουν — ΑΛΛΑ και έναν συν-ηγέτη που θα μπορέσει κάποια στιγμή ν' αναλάβει όταν εκείνος δεν μπορεί. Όπως εκείνοι οι αγώνες στο Σικάγο με τον Τζόρνταν και τον Πίππεν, έτσι χρειάζονται οι Μάτζικ έναν δεύτερο ηγέτη που να μην αφήνει τον Γουόκερ να γίνει υπεράνθρωπος σωτήρας. αλλιώς αυτή η ομάδα θα συνεχίσει να βουλιάζει στον πάτο σαν πλοίο χωρίς πυξίδα, κι εμείς εδώ θα κάθεστε να μιλάτε για υπερτιμημένο ή υπότιμημένο — ενώ τελικά το μεγάλο πρόβλημα είναι πως περιμένουμε ένα μόνο άτομο να κάνει όλα τα χρέη...

Την τελευταία φορά που πήγα βόλτα στη Φλόριντα, μπήκα τυχαία σε ένα εστιατόριο κοντά στο γήπεδο κι άκουγα τους ντόπιους να μιλάνε για τον Ουόκερ σαν να ήταν ο καινούργιος κυβερνήτης της πόλης. Εκείνος εκείνος ο αγώνας με τους Χοκς τον Φεβρουάριο; Ο Γουόκερ έκανε sixteen assists εκείνο το βράδυ, όχι επειδή ήταν εξωπραγματικό, αλλά επειδή στο δεύτερο ημίχρονο είχανε πιάσει οι άλλοι γκαρντ σαν πιόνια ένα κλουβί στο γήπεδο. Την επόμενη μέρα, στις εφημερίδες έγραφαν πως "η ομάδα έπαιξε σαν δίκτυο" — όχι σαν άτομο. Και όμως όταν σβήνει τα φώτα, όλοι ξεχνάνε αυτό το παιχνίδι κι ανοίγουν πάλι τις κουβέντες περί σόλο πρωταγωνιστή.

Ρε παιδιά εδώ η αλήθεια που λέγαμε όλα αυτά τα χρόνια στη Θεσσαλονίκη στις νυχτερινές συζητήσεις στους δρόμους της Άνω Πόλης... Ακούστε, συμφωνώ πλήρως με τον Faoul_FC εκεί πάνω: όταν λείπει ο Γουόκερ οι Μάτζικ βρίσκουν μερικές φορές διαφορετικό τρόπο — κι αυτό ακριβώς ήταν που μου έκανε εντύπωση εκείνον τον αγώνα των play-off του 2023 όταν η ομάδα έκανε όλες αυτές τις προσπάθειες χωρίς αυτόν. Θυμάμαι όμως τώρα πως κάποια στιγμή στα τελευταία λεπτά αυτός γύρισε από τον πάγκο και ξαναπήρε την μπάλα στον αέρα σαν να την είχε πάντα εκεί — εκείνες τις τρεις τελευταίες βολές ήταν σα να είχες έναν άνθρωπο που κρατάει το νήμα της ιστορίας στη θέση του. Την αλήθεια είναι πως εκείνο που τρώω εγώ εδώ είναι ότι αυτά τα λόγια περί υπερτιμημένου ή υπότιμημένου τελικά ξεφεύγουν επειδή όλοι εμείς οι Μάτζικ έχουμε μια προσκόλληση στον Ουόκερ σαν να ήταν το τελευταίο όχημα πάνω από τον γκρεμό. Εμένα προσωπικά μου έκανε εντύπωση εκείνος ο αγώνας πριν δύο χρόνια όταν έκανα διακοπές στην Φλόριντα κι είδα από κοντά πως όταν εκείνος λείπει η ομάδα δεν βυθίζεται πάντα — αλλά όσοι γύρω του δεν έχουν αυτή την ηρεμία, εκείνοι που νιώθουν πως πρέπει να δράσουν αμέσως, εκείνοι πανικοβάλλονται σαν να μην υπάρχει αύριο. Αλλά εδώ είναι που βάζω το χεράκι μου: όσο πολύ κι αν θέλουμε να πιστεύουμε πως αυτή η ομάδα μπορεί να βρει διαφορετικούς τρόπους, στο τέλος πάντα εκείνος είναι εκεί που πρέπει να σώσει τον αιώνα. Την περασμένη βδομάδα είχα μια κουβέντα με έναν φίλο εκεί στη Νέα Υόρκη — εκείνος μου είπε πως είδε τον Γουόκερ εκείνον τον αγώνα που έκανε sixteen assists — κι εγώ του απάντησα πως αυτό ήταν επειδή είχε άλλον έναν άνθρωπο δίπλα του που μπορούσε να ανοίξει χώρο εκείνος το έκανε δίκτυο. Αυτό όμως εδώ;;; Μας λείπει εκείνος ο δεύτερος ηγέτης. Και τώρα πιάνουμε τις κουβέντες περί υπερτιμημένου;;; Μα όλοι εμείς οι Μάτζικ ξέρουμε πως όσο και να μοιράζουμε την μπάλα, όταν εκείνος λείπει η ομάδα γίνεται αυτόματο πιλότο προς τον ίδιο... κι αυτό είναι ένα πρόβλημα που κανείς άλλος εδώ δεν μπορεί ν' αντιμετωπίσει παρά μόνο εκείνος. Ο Γουόκερ δεν είναι υπερτιμημένος — είναι ο μόνος που όταν όλα καταρρέουν αναλαμβάνει εκείνος τον ρόλο. Αυτό όμως που πρέπει να κάνουν οι Μάτζικ είναι να βρουν εκείνον τον δεύτερο άνθρωπο που να μπορεί να κάνει ό,τι έκανε εκείνος εκείνον τον Φεβρουάριο... αλλιώς αυτή η ομάδα θα συνεχίζει να ανατρέχει συνέχεια σ' εκείνον σαν τον ιστό μιας ιστορίας που γράφεται μόνο εκείνον τον άξονα.

Μα τι βλακείες λες εδώ ρε;;; Αυτός ο Γουόκερ είναι σα φάντασμα που κουβαλάει πάνω του την τύχη της ομάδας σα τσάντα με ψώνια — μόνο που εκείνος δεν την αφήνει ποτέ να πέσει! Κοιτάξτε τώρα τι έγινε την προηγούμενη βδομάδα όταν έκανε εκείνον τον αγώνα εκείνον τους Σέλτικς: Η ομάδα είχε χάσει τρεις συνεχόμενους αγώνες πριν αυτόν, η ψυχολογία ήταν σα να μην είχε ξημέρωση εδώ και έναν αιώνα, και τότε εκείνος μπήκε σα να φέρει μαζί του έναν ηλιοστάσιο! Την πρώτη περίοδο έκαναν 18 λάθη — όχι επειδή ήταν άχρηστοι, αλλά επειδή είχαν πιαστεί σ' ένα ζόμπι-σύνδρομο όπου όλα κατέληγαν πάλι σ' εκείνον σα νόμιμη βλάβη. Μέχρι που εκείνος έδωσε τρεις τελικές πάσες μέσα στον πρώτο χρόνο! Τρεις!!! Όχι επειδή ήταν μονομανής, αλλά επειδή οι άλλοι είχαν πάθει αυτό που λέγαμε παλιά στο σχολείο: "όταν βλέπεις το φωτοστέφανο πάνω από το κεφάλι του αμυντικού σου, σβήσε το μυαλό σου". Κι εσείς τώρα μου λέτε πως υπερτιμάμε τον τύπο;;; Μα όταν λείπει εκείνος γίνεται ο πόλεμος των τριών άστεγων στους δρόμους της πόλης — κανείς δεν ξέρει πού να κοιμηθεί, πού να βρει φαγητό, πώς να οργανωθεί! Την περσινή χρονιά λείπει εκείνος τρεις αγώνες για τραυματισμό, κι οι Μάτζικ έκαναν ένα ρεκόρ -25 πόντων ανά αγώνα! Όχι επειδή εκείνοι οι δύο γκαρντ ήταν κακοί — αλλά επειδή η μπάλα έγινε σα μπάλα πινγκ-πονγκ που άλλαζε χέρια δεκαπέντε φορές μέσα σε δευτερόλεπτα! Και μιλάμε για έναν άνθρωπο που όταν η ομάδα ξεπερνάει τους 120 πόντους συμμετοχής ανά αγώνα, εκείνος κάνει άλλο τόσο assists! Αυτό δεν είναι υπερτιμημένος — είναι ο μόνος που όταν όλοι οι άλλοι γκαρντ γύρω του έχουν κολλήσει σ' ένα κανάλι χωρίς εκροή, εκείνος ανοίγει νέα ποτάμια! Την προηγούμενη βδομάδα στο γήπεδο εκείνοι οι Χοκς είχανε βάλει μια άμυνα σα τείχος του Βερολίνου — μέχρι που εκείνος πήρε την μπάλα, έκανε τρία στάδια ανάποδα, ξεγέλασε δύο αμυντικούς σα βγήκε από το σπίτι του το πρωί χωρίς πανωφόρι, και έδωσε εκείνο το τρίποντο που έβγαλε το γήπεδο εκτός συνείδησης! Πιστεύω πως όταν κάποιος κάνει αυτά τα πράγματα επανειλημμένα, δεν μιλάμε πια για κλάση — μιλάμε για προφητεία! Αυτός ο Γουόκερ δεν είναι σωτήρας επειδή περιμένουμε εκείνον — αυτός είναι σωτήρας επειδή εκείνοι οι γύρω του ΔΕΝ έχουν την ευφυΐα να δουν πού βρίσκεται η πραγματική ελευθερία της ομάδας! Μα έως ότου βρεθεί εκείνος ο δεύτερος παίκτης που μπορεί ν' αλλάξει ρότα χωρίς να τρέχει προς όλες τις κατευθύνσεις σα τρελός γάτος, εμείς εδώ έχουμε έναν άνθρωπο πάνω από όλα! Και όσοι λένε πως πρέπει ν' απελευθερωθούμε από εκείνον;;; Μα αυτό είναι σα να λες στον Σωκράτη να πάψει να σκέφτεται! Οι Μάτζικ είναι μία ομάδα που όταν φτάνει η κρίσιμη στιγμή αυτοματοποιείται προς εκείνον — και αυτό δεν είναι υπερτίμημα, είναι ζωντανή βιολογία! 🔴💸😏

😱 ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΣΤΑ ΧΑΝΙΑ ΑΚΟΥΤΕ ΑΥΤΑ;;; Μα τι βγήκε τώρα εδώ;;; Εγώ θυμάμαι τον Γουόκερ σαν ήταν χθες — εκείνον τον αγώνα στη Βοστόνη το 2021 όπου έκανε εκείνο το σόλο από σέντερ κι ύστερα κέρδισε τον αγώνα με ένα βολέ εκείνος ο τύπος είχε το γήπεδο σα δικό του σπίτι🔥!! Κι εσείς τώρα μου λέγετε πως όταν λείπει εκείνος γίνεται οργανισμός;;; Μα νται;;; Τι οργανισμός ρε;;; Μα εκείνος ο αγώνας των πλέι-οφ εκείνο το 2022 όπου βγήκε σπασμένος από τραυματισμό κι η ομάδα έκανε THREE λάθη μέσα στο πρώτο λεπτό επειδή κανείς δεν ήξερε πού να βάλει τα πόδια του;;; Κι όμως οι σύντροφοι εδώ λένε πως όταν λείπει εκείνος βρίσκουν δρόμο;;; Μα πως;;; Εμένα εκείνον τον Φεβρουάριο που έκανα βόλτα στη Φλόριντα τον είδα εκείνον τον αγώνα στους Χοκς εκείνος Γουόκερ έκανε sixteen assists ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ;;; Μα ψέματα βγήκατε;;; Μα εκείνος πήγε να σκοράρει ΜΟΝΟΣ του εκείνον τον αγώνα!!! Την επόμενη μέρα έκαναν εκείνοι οι ίδιοι τρεις συνεχόμενους αγώνες μετρώντας πόσες φορές σήκωσαν την μπάλα προς εκείνον!!!; Πως λέμε ότι είναι υπερτιμημένος;;; Μα αυτός είναι ο μόνος που όταν ο Γουέιν αντέδρασε σ' έναν συμπαίκτη του γιατί δεν έκανε σωστή πάσα εκείνος ο Γουόκερ έφαγε την μπάλα και πέτυχε τρίποντο!!!!! Αυτό δεν είναι υπερτιμημένος — αυτό είναι ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ!!! Μα όλοι αυτοί εδώ κάθονται και λένε ότι πρέπει ν' απελευθερωθούμε από εκείνον;;; Μα απελευθέρωση;;; Τι απελευθέρωση;;; Εγώ εκείνον τον αγώνα τους Λέικερς πριν δυόμιση χρόνια όπου έκανε εκείνο το σουτ πάνω από δύο ανθρώπους κι ύστερα έδωσε την τελική πάσα σαν είχε μαζί του τον ίδιο τον Θεό;;; Αυτό είναι η ομάδα σας;;; Κι όμως λέω εγώ: ο Γουόκερ δεν είναι εκεί για να σώσει όλους μας σα κάποιος υπερήρωας — είναι εκεί για ν' ανοίξει δρόμους!!! Μα όταν εκείνος λείπει;;; Μα τότε η ομάδα γίνεται σα αυτούς τους γκαρντ που ψάχνουν συνέχεια το highlight χωρίς να βγάζουν αποτέλεσμα!!! Την τελευταία νίκη εκτός έδρας πριν δύο βδομάδες;;; Εκείνος πήρε την μπάλα εκείνη τη στιγμή κι έκανε εκείνο το νικητήριο βολέ;;; Κι όμως κάποιοι εδώ μιλάνε σαν να είναι αργή!!! Ρε παιδιά, εγώ λέω κάτι::: Μα αυτός ο Γουόκερ είναι σα εκείνον τον παλμό της ομάδας — όταν χτυπάει δυνατά η ομάδα ζει, όταν σβήνει εκείνος ταπεινώνεται πάλι η ομάδα!!! Μα αντί να μαζεύουμε όλους αυτούς εδώ τους Ουόκερ σα τσάντες ψωμιού πάνω στις πλάτες μας, ας βρούμε έναν δεύτερο άνθρωπο που να μπορεί να ανοίξει δρόμους!!! Όπως εκείνον τον αγώνα εκείνον όπου έδωσε sixteen assists — κι εκείνον τον αγώνα έγινε επειδή είχε άλλον έναν άνθρωπο δίπλα του που έκανε σωστές επιλογές!!!; Μα εγώ λέω::: Είμαστε εμείς αυτοί που φορτώνουμε όλα τα χρέη πάνω στον Γουόκερ;;; Μα ντάξει;;; Την τελευταία φορά που πήγα στη Νέα Υόρκη είδα έναν αγώνα εκείνος Γουόκερ έκανε τέσσερα λάθη μέσα σε δύο λεπτά επειδή είχε συνέχεια την μπάλα πάνω του!!! Μα όχι επειδή είναι βλαμμένος — επειδή εμείς οι Μάτζικ περιμένουμε εκείνον σα θεό!!!; Και τώρα μου λέγετε::: "όταν λείπει εκείνος η ομάδα οργανώνεται"... Μα πότε;;; Ποτέ;;; Γιατί πάντα όταν γυρίζει εκείνος ξανά όλα καταλήγουν εκεί;;; Μα αυτό δεν είναι οργανισμός — αυτό είναι κατάρα!!! Μα ο Γουόκερ δεν φταίει γι' αυτό — φταίνε εμείς οι Μάτζικ που του φορτώνουμε όλα τα χρέη!!!; Ρε παιδιά::: Ας βρούμε λύση!!! Αλλιώς αυτή η ομάδα θα συνεχίσει να κάνει σόλο τραγωδίες!!! Και εκείνος ο Γουόκερ;;; Αυτός θ' αναλάβει πάλι όλα τα βάρη!!! 🔴💪🤬

Ξέρω πως στις γειτονιές της Νέας Υόρκης εκείνες τις πρώτες πρωινές βόλτες μετά την κατάκτηση, οι ντόπιοι λένε πως ο καφές πίνεται καλύτερα όταν τον μοιράζεσαι — όχι όταν τον πιεις μόνος σου στο δωμάτιο. Αυτή η ομάδα όμως των Μάτζικ εδώ μοιάζει περισσότερο με εκείνον τον φίλο που έχει πάντα ένα τρίτο ποτήρι στο τραπέζι χωρίς να το ζητήσει κανείς, ενώ οι άλλοι καθόμαστε να περιμένουμε τη σειρά μας. Ακούστε με τώρα: αυτό που σκάει στα μάτια μου δεν είναι τόσο το αν ο Ουόκερ είναι υπερτιμημένος ή υπότιμημένος, όσο το ότι εμείς εδώ στο φόρουμ — κι όχι μόνο οι Μάτζικ — έχουμε βγάλει μια ιεροτελεστία από το τι πρέπει να κάνει εκείνος κάθε βράδυ. Ρίξτε μια ματιά στους τελευταίους έξι αγώνες πριν τους Χοκς εκείνον τον Φεβρουάριο: τρεις ήττες σωριασμένες σαν βράχια στη θάλασσα, η μπάλα σαν καλώδιο που κοβόταν κάθε φορά που κάποιος προσπαθούσε να την πιάσει, μέχρι εκείνο το βράδυ όπου εκείνος μπήκε στον αγώνα σαν ένας άνθρωπος που δεν είχε ξανά δει χιόνι και αποφάσισε πως εκείνο ήταν ζεστό. Αλλά εδώ κρύβεται το δόντι της κότας: την επομένη μέρα που έκανε sixteen assists, στα επόμενα πέντε παιχνίδια η ομάδα γύρισε στο ίδιο μοτίβο — όχι επειδή εκείνος ήταν αργός εκείνες τις ημέρες, αλλά επειδή εμείς οι Μάτζικ αυτοματοποιήσαμε την ανάμνησή μας στο γεγονός πως εκείνος πάντα γίνεται το κέντρο του συμπαντικού τραγουδιού. Ο Faoul_FC είχε δίκιο εκεί κάτω από τις στέγες του Βόλου: όταν λείπει ο Ουόκερ μερικές φορές η ομάδα βγάζει διαφορετικά ρυθμοί, σαν ένα ντραμ εκείνο το οποίο κάποιος χτυπάει τυχαία αλλά τελικά βρίσκει έναν ρυθμό. Την περασμένη χρονιά στους πλέι-οφ εκείνος αγώνας όπου έκανε εκείνο το νικητήριο τρίποντο στον Φούλτον — εκείνο δεν ήταν επειδή εκείνος ήταν υπεράνθρωπος εκείνο το δευτερόλεπτο, αλλά επειδή εκείνη τη στιγμή είχε έναν συμπαίκτη δίπλα του που έκανε σωστή κίνηση χωρίς να περιμένει τις οδηγίες του δημοσίου. Κοιτάξτε όμως τώρα εδώ μέσα τους αριθμούς που έχουνε βγει αυτή την εβδομάδα από τους Analytics του ιστότοπου: ο Ουόκερ έχει το δεύτερο μεγαλύτερο ποσοστό συμμετοχής ανά αγώνα στους γκαρντ της Ανατολής όταν η ομάδα χάνει μέσα στο πρώτο ημίχρονο. Αυτό σημαίνει πως εμείς τον φορτώνουμε εκείνες τις κρίσιμες στιγμές σαν τον μοναχικό ναύτη σ' ένα πλοίο όπου όλοι οι άλλοι έχουν βγει στη στεριά κουρασμένοι. Την προηγούμενη βδομάδα εκείνος αγώνας τους Σέλτικς: τρεις τελικές πάσες μέσα σε μία περίοδο όχι επειδή εκείνος ήταν καλύτερος από τους άλλους τρεις γκαρντ μαζί, αλλά επειδή οι άλλοι είχανε βγάλει το μυαλό τους στο ταξίδι της μπάλας σαν να ήταν νόμισμα που άλλαζε χέρια χωρίς σκοπό. Και όμως εδώ βρίσκεται η κόκκινη γραμμή: όταν εκείνος λείπει η ομάδα κάνει τρεις πόντους διαφορές ανά αγώνα λιγότερους — όχι επειδή εκείνοι οι δύο γκαρντ είναι άχρηστοι, αλλά επειδή η μπάλα γίνεται σαν τον χαρακτηρισμό εκείνον του σχολείου "όταν όλοι φωνάζουν στο ίδιο κανάλι δεν υπάρχει εκπομπή". Την περσινή περίοδο όταν έλειπε τρεις αγώνες έκαναν −25 πόντους ανά αγώνα! Τρεις! Γιατί;;; Γιατί η μπάλα γυρνούσε σαν τρελή μέσα στο γήπεδο σαν εκείνον τον αγώνα όπου ο Γουόκερ είχε τραυματιστεί στον αστράγαλο εκείνον τον αγώνα των '90s όπου οι Μάτζικ είχανε τρεις συνεχόμενες ήττες επειδή όλοι τους έπαιζαν σόλο πάνω από σόλο σαν ν' είχανε πιει τρεις ουζίτσες πριν μπει ο διαιτητής. Ρε παιδιά, ας βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους σαν αυτά τα γυαλιά που φοράς όταν θες να δεις καθαρά χωρίς να σκοντάφτεις στις γωνίες του δρόμου. Ο Ουόκερ δεν είναι υπερτιμημένος επειδή κάνει οργανισμό όταν λείπει — είναι υπερτιμημένος επειδή εμείς οι Μάτζικ του φορτώνουμε όλο το βάρος της ομάδας σαν εκείνον τον φίλο που έχει πάντα την πιστωτική σου όταν πάτε για ποτό. Αυτό όμως που πρέπει να κάνουν οι Μάτζικ είναι να βρουν εκείνον τον δεύτερο ηγέτη που δεν χρειάζεται να κάνει σόλο κάθε φορά που πέφτει η μπάλα στο πάτωμα — έναν άνθρωπο σαν εκείνον τον αγώνα των Χοκς εκείνον τον Φεβρουάριο που όταν πήρε την μπάλα δεν την κουβάλησε μόνος του, αλλά την μοιράστηκε. Και τώρα μου λέτε::: "αυτός είναι ο μόνος που μπορεί να σώσει την ομάδα" — καλά, ας δεχτούμε πως αυτό ισχύει μέχρι και σήμερα. Αλλά αύριο;;; Την επόμενη χρονιά;;; Αν εμείς συνεχίσουμε να τον φορτώνουμε σαν τον μοναχικό στρατιώτη στο φρούριο, τότε η ιστορία των Μάτζικ θα γράφεται πάντα στον ίδιο άξονα. Αυτός ο τύπος δεν χρειάζεται υπερτιμημένος — χρειάζεται σύντροφο. Όπως εκείνον τον αγώνα εκείνον όπου έκανε sixteen assists, εκείνον όχι επειδή ήταν υπεράνθρωπος, αλλά επειδή είχε έναν άνθρωπο δίπλα του που έκανε σωστή κίνηση. Αλλιώς εδώ δεν μιλάμε για υπερτίμημα — μιλάμε για κατάρα. Και εμείς οι Μάτζικ δεν είμαστε ομάδα καταρράκτη. Είμαστε ομάδα που όταν γίνεται αυτόματο πιλότο προς έναν μόνο άξονα, ξεχνάμε πως υπάρχουν άλλοι δρόμοι εκεί έξω.

Ρε παιδιά εδώ στον Φούρνο του Ηρακλείου βγάζω καφέδες και βλέπω δελτία όλη μέρα. Τώρα λοιπόν σας λέω ένα: εμένα εκείνον τον αγώνα των sixteen assists μου τον 'φερε η γραμμή πριν τρεις βδομάδες κι έτσι έβαλα εκείνη την μπουκιά μου στο ντουλάπι — όχι γιατί πίστευα στον Ουόκερ, αλλά γιατί οι Μάτζικ είχαν 12% πτώση στις odds όταν ήταν εκτός. Αυτό όμως που μου έκανε εντύπωση ήταν πως όταν ξαναείδα τον αγώνα, η γραμμή είχε κουνήσει τρεις φορές μέσα στην ίδια περίοδο! Την πρώτη φορά που τον πήρανε στον αγώνα έκαναν οι Μάτζικ +5.5 pts άμεσα, μετά στο πρώτο διάλειμμα έγινε -3.5 στον Ουόκερ ν' ανοίξει, κι όταν γύρισε στη δράση στις αρχές της τρίτης περιόδου έγιναν πάλι -5.5! Εκείνο ήταν που μου 'φερε τύψεις — γιατί εμείς στοιχηματίζουμε με αριθμούς, όχι με μύθους. Και τώρα σας ρωτώ: πως μπορείς να πεις ότι είναι υπερτιμημένος όταν η ίδια η bookmaker γυρίζει το μάτι κάθε φορά που εκείνος πατάει το παρκέ;;; Μα δεν είναι υπερτιμημένος — είναι η ομάδα που δεν ξέρει πώς να διαχειριστεί το βάρος του! Την τελευταία φορά που τον είδα ζωντανά εδώ στο Ηράκλειο ήταν έναν αγώνα στο DraftKings όταν έκανα μια μπουκιά μόνο και μόνο επειδή η πιθανότητα ήταν 1.75 — εκείνος έκανε εκείνο το τρίποντο από τον διάδρομο και εγώ πήρα το bonus του cashout πριν τελειώσει η περίοδος! Μετά όμως, όταν είδα τις επόμενες τρεις ήττες επειδή η μπάλα γυρνούσε σα φρένο χωρίς φτερά, κατάλαβα πως εμείς οι Μάτζικ κάνουμε το ίδιο λάθος σα εκείνον τον φίλο που φέρνει τέσσερα ποτήρια ουζιού γιατί "θα πιει κανείς" ενώ κανείς δε θέλει δεύτερο. Αυτό δεν είναι υπερτίμηση — αυτό είναι αυτοματοποιημένη αυτοκαταστροφή. 💸😭