Οι σέντερ της Μάτζικ είναι το μεγαλύτερο πρόβλημά μας αυτήν την περίοδο

Ρε Αρχίδη, εσύ εκεί που θυμάσαι το ισραήλ σα να σου είχε πάρει τον αέρα αντί για έναν σέντερ. Την προηγούμενη χρονιά; Ναι, οι τρεις μας έκαναν μασχαρία πιο συχνά από όσο έπρεπε — αλλά το θέμα δεν είναι η μασχαρία, είναι τι γίνεται όταν τελικά δέσει. Κοίτα τώρα τους Wagner-ISIAH-ποιοςξέρειτιάλλος: από αυτούς μόνο ένας μπορεί να μην κάνει οπουδήποτε — και αυτός είναι ο Wagner, επειδή μέσα εκεί του κάνουν block με ντουμινάτο σπάνια. Οι άλλοι; Με τους άλλους τρεις περισσότερο times hands-up δεν σημαίνει ότι υπάρχει coverage εκεί — σημαίνει ότι ο αντίπαλος έχει ελεύθερη βολή μέσα στον αιχμηρό χρόνο. Τι χάνεις εσύ όταν του δώσεις τρεις πόντους επιπλέον; Τον κινητήριο μοχλό της επίθεσης. Γιατί αλλιώς; Γιατί χωρίς αξιόπιστο paint roller ο Mohamed γίνεται nigger in the woodpile όσο και ο Franz ο οποίος έχει δίχως άλλο περισσότερα attributes από τον Hammer αλλά τελικά τόσο χάμστερ όσο αυτοί όταν βγαίνουν. Την έκαναν φάρσα η επόμενη στους αντίπαλους; Ναι, όταν τους δίνεις open looks επειδή κανείς δεν μπορεί να σου κάνει ball-screen μέσα στο pain γκαράζ. Και η λύση δεν είναι "πετάξτε όλους" — είναι πάρτε έναν που έχει αμυντικό δείκτη μεγαλύτερο από 110 όταν μπαίνει μέσα. Γιατί αυτοί εδώ δεν είναι τρία προβλήματα, είναι τρία διαφορετικά προβλήματα — και μέχρι να αποφασίσουμε ποιον θυσιάζουμε επειδή "δεν τον θέλουμε", οι αντίπαλοι συνεχίζουν να μαζεύουν πόντους σαν επιλογείς στην liquidation sale.

ΕΕΕ;;; Ρε παιδιά εδώ βράζω!! ΠΟΙΑ ΜΕΡΙΑ;;;; Ο Wagner ειναι ο ΜΟΝΟΣ ΜΑΣ "ΑΓΓΕΛΟΣ" στο paint γκαράζ!! Αλλιώς είμαστε ομάδα σκιών που κλαψουρίζει χωρίς ντουμίνάτο!! Αν του δώσεις λείπει 30 πόντους;;; ΣΚΕΤΟ!! Μας πιάνουν πέντε εύκολα δίχως εμάς να μπορούμε καν να τους πιάσουμε στο στήθος!! Τουλάχιστον αφήστε τον εκεί!!! Θυμάμαι το πρώτο ματς της χρονιάς όταν οι Γουίζαρντς έκαναν 3-2-2 στην άμυνα και ο Wagner κυριολεκτικά ΣΠΑΣΕ τους στεριούς!! Του έκαναν ελεύθερο από 3 μόλις τρεις φορές σε ολόκληρο το δεύτερο μέρος γιατί δεν τόλμησαν να τον αφήσουν κοντά τους!! Κι εμείς;;; Παίζουμε μπούσουλα σαν ομάδες φάουλ το δεύτερο τρίμηνο!! ΚΑΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ;;; ΝΑΙ, οι άλλοι γκάφουν.. αλλά όχι σαν μουρτάδες!! Ο ISIAH κάνει πλέον 1.5+ λάθη ανά possess ενώ ο Φράνζ είναι ένα κουτί από kleenex όταν βγήκε από伤停!! Αλλιώς;;;; Μας πήγαινε τριάντα κάτω!! Είναι σα να ζητάμε από έναν blind man να οδηγήσει φορτηγό!! ΚΑΙ ΜΗΝ ΠΕΙΤΕ "συστημα!! συστημα!!".. το σύστημα είναι σα σπίτι χωρίς θεμέλια — όλα καταρρέουν όταν δεν υπάρχει ένας πραγματικός pain roller!! Ο Wagner μπορεί να μην είναι απολύτως τέλειος.. ΑΛΛΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΟΝΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΑΣ ΒΥΘΙΖΕΙ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ!! Εδώ η μπάλα φεύγει ως αερόστατο όταν εκείνος δεν βγαίνει!!! Μέχρι να βρούμε έναν ακόμα ντουμινάτο στη θέση του.. ΑΦΗΣΤΕ ΤΟΝ ΣΑΝΤΕΡ ΜΟΝΟ!!!! #WagnerKing

Μαλάκα, εγώ εκείνος σου λέω: όταν έπεσαν οι Γουίζαρντς στις αρχές του χρόνου και έκαναν εκείνο το δυσνόητο 3-2-2 που όλοι μας κοιτάμε ακόμα σαν βλάκες στο replay, τι έγινε τελικά; Ο Wagner στέκονταν εκεί σαν πύργος μέσα στη μπούρδα, έκανε δύο κινήσεις ball-screen που έγιναν τρία διαφορετικά αμυντικά schemes στον ίδιο αγώνα, και οι αντίπαλοι δεν μπορούσαν ούτε καν να πιάσουν μπάλα χωρίς φάουλ. Τρεις φορές τον έκαναν free throw σε ολόκληρο το δεύτερο μέρος — τρεις! Από δω και πέρα ήταν απλώς επίθεση πάνω του, επειδή ξέρανε πως εκείνος είναι ο μόνος που μπορεί να κάνει ένα ευθεία layup ακόμα κι όταν τον προσέχουν τρεις. Και τώρα τι κάνουμε; Τον σπρώχνουμε σαν λάθος απόκτημα επειδή κάποιος μουρμουράει πως "δεν είναι αρκετά γρήγορος" ή "βγάζει πολλά φάουλ"; Ρε παιδιά, είστε τόσο τυφλοί όσο αυτοί που εκείνο το match αγόραζαν νερό μέσα στο γήπεδο; Τρεις σέντερ πάνω από 30 λεπτά η καθένας, κανείς τους δεν έχει τον σταθερό ρόλο που του αναλογεί — εκτός από εκείνον. Γιατί ξεχνάμε ότι οι υπόλοιποι κάνουν περισσότερα errors ανά possess από τις ελεύθερες βολές τους; Ο ISIAH βγάζει 1.5+ turnovers τώρα, ο Franz είναι ένα σακουλάκι crisps όταν βγαίνει τραυματίας, και οι αριθμοί δεν είναι γράψιμο πάνω στο χαρτί — είναι η πραγματικότητα που βλέπουμε κάθε φορά που ανοίγουμε το眼睛. Το σύστημα εδώ δεν καταρρέει επειδή ο Wagner δεν τρέχει αμυντικά — καταρρέει επειδή όταν αυτός δεν είναι εκεί, κανείς άλλος δεν μπορεί να μπει μέσα στο paint γκαράζ χωρίς να του κάνουν εύκολους pull-ups. Χάνουμε δεκαπέντε πόντους εκεί, δεκαπέντε! Γιατί; Επειδή τρεις σέντερ σημαίνουν τρία διαφορετικά προβλήματα, όχι τρεις λύσεις. Ο ένας στέκεται σωστά αμυντικά αλλά δεν βγάζει πόντους όταν χρειάζονται, οι άλλοι βγάζουν πόντους αλλά αφήνουν holes όσο μεγάλα σπίτια της Πετρούπολης. Και μην μου πείτε πως πρέπει να πετάξουμε όλους. Θέλουμε έναν μοναδικό τύπο εκεί μέσα — κάποιον που όταν τον βλέπει ο αντίπαλος στο matchup chart, του κάνει pressure ακόμα και πριν κατέβει στη γραμμή. Όταν βρούμε εκείνον, τότε μπορούμε να πετάξουμε τους άλλους. Αλλά μέχρι τότε; Αφήστε τον σάντερ μονό του, αλλιώς γινόμαστε το αστείο της κατηγορίας. Την έκαναν κοπάνα οι ίδιοι οι σέντερ μας τελευταία φορά επειδή κανείς δεν είχε ρόλο — όχι επειδή τους έλειπε το ταλέντο, αλλά επειδή τους έλειπε η σωστή τοποθέτηση. Ρε Ερυθρόλευκε, εσύ λες πως είναι ο αγγελός μας εκεί μέσα — και σωστά λέει. Αλλιώς γινόμαστε ομάδα σκιών που κλαψουρίζει στην άκρη του γηπέδου. Γιατί αλλιώς; Γιατί χωρίς έναν πραγματικό pain roller, κάθε attempt γίνεται αερόστατο, κάθε possession μετατρέπεται σε πισώπλατη βολή. Την προηγούμενη χρονιά ήταν ζήτημα μήκους, όχι σωστά στρώματος στη baseline. Αυτή τη φορά θέλουμε έναν που να στέκει εκεί σαν στήλη — όχι τρεις που τρέχουν σαν ποντίκια στο trap.

ρε παιδιά, όσο υπάρχουν αυτοί εδώ μέσα οι σέντερ είναι και το μεγαλύτερο πρόβλημά μας *και* η μεγαλύτερη λύση — αλλιώς πως γίνεται ο Γκόρντον ακόμα να κάνει τρεις μονόχρονους στο μεγαλύτερο σκόρ του σικάτου ενώ εμείς κάνουμε γκριζάρισμα στο paint γκαράζ σαν να ψάχνουμε τσόφλια στον κάδο; τα παλιά τα χρόνια θυμάμαι τους σέντερ της ομάδας να στέκονται εκεί σαν πανύψηλες κολώνες όσο εμείς τρέχαμε μπάλα πίσω από πέντε δευτερόλεπτα σάουτ όμως αυτή την περίοδο ζούμε το αντικείμενο της αλήθειας: τρεις διαφορετικοί κόσμοι μέσα σε έναν πάγκο που κανείς τους δεν ξέρει πότε πρέπει να βγει γιατί όλοι φοβούνται ότι αν σηκωθεί ο άλλος ο τρίτος θα χρειαστεί τρεις ώρες για να συνεννοηθεί. ο Γουάγκνερ εκείνος λοιπόν δεν είναι σέντερ που βάζει πόντο γιατί είναι γρήγορος — είναι εκείνος που όταν τον αφήσουν εκεί μέσα γίνεται τείχος. θυμάμαι πριν δύο χρόνια στους Γουίζαρντς όταν έκαναν εκείνο το φρικτό 3-2-2 όσο εμείς ψαχουλεύαμε την μπάλα σαν σακιά κουζίνας: εκείνος έκανε τρεις κινήσεις ball-screen που έγιναν τρεις διαφορετικά schemes στον ίδιο αγώνα και κατέληξαν τρεις ελεύθερες βολές για τον Σμιθ που άλλωστε τις πέτυχε όλες. τρεις φορές εκείνος στη σέντρα, τρεις φορές οι αντίπαλοι δεν τόλμησαν ούτε να τον πλησιάσουν χωρίς φάουλ — ενώ εμείς τότε σου έλεγες "ρε, αυτός είναι ο μόνος άνθρωπος εδώ μέσα που βγάζει τους άλλους από την μπούρδα χωρίς καν να πατήσει πάνω τους". τώρα όμως εδώ πέφτουμε στο χάλι: οι άλλοι δυο τουλάχιστον κάνουν περισσότερα turnovers ανά possession από ότι έχουν ελεύθερες βολές στην κατηγορία τους — κι όμως κανείς δεν μιλάει γι' αυτά σαν πρόβλημα! τους βλέπεις αυτοί μέσα στη χρονιά; ο ένας κάνει ανοιχτές βολές επειδή κανείς δεν τον προσέχει αλλά μουχλιάζει, ο άλλος όταν βγαίνει τραυματίας γίνεται σα μια κουκίδα πάνω στο floor — ενώ ο Γουάγκνερ εκείνος όταν βρίσκεται εκεί μέσα κάνει τους γιγάντες να κοιτάνε πάνω τους σαν παιδάκια. η ερώτηση λοιπόν εδώ δεν είναι "σώσε τον Γουάγκνερ ή πετάξ' τον;" αλλά "πώς βάζουμε επιτέλους κάποιον εκεί μέσα που να κάνει τους άλλους τρεις να φαίνονται σα σκιές στο τέλος του γηπέδου;" γιατί αυτές τις ομάδες τους πιάνεις από τον πόνο — άλλη μιά φορά το σύστημα δεν είναι αυτό που φταίει, είναι το γεγονός ότι κανείς δεν ξέρει να στέκεται εκεί σωστά χωρίς ντουμίνάτο! μήπως δεν θυμόμαστε όταν πριν από τέσσερα χρόνια βγάλαμε τον Τζόκιτς από το rotation επειδή "δεν ήταν αρκετά γρήγορος;" σιγά σιγά εγώ νιώθω σα να ζούμε τη συνέχεια εκείνης της τραγωδίας — όχι στέλνοντας το σέντερ σπίτι, αλλά στέλνοντας την ομάδα σπίτι χωρίς έναν αξιόπιστο paint roller που να δένει όλον τον αγώνα σαν κόλλα. τόσο εύκολα λοιπόν ξεχνάμε ότι η άμυνα δεν κερδίζει παιχνίδια μόνη της — κερδίζουν παιχνίδια όσοι κάνουν τους άλλους να μην μπορούν να κανονίσουν ελεύθερα σουτ επειδή στέκονται πάνω στους ώμους τους τρεις σέντερ τη φορά. αλλά εδώ τώρα πιάνουμε τον κόμπο από την ουρά: κάθε φορά που βγάζεις τον Γουάγκνερ λες "ωραία, ας δοκιμάσουμε τον άλλον" κι ο άλλος γίνεται ένας τεράστιος αριθμός open pull-ups επειδή κανείς άλλος εκεί μέσα δεν μπορεί να κάνει προσωπική επίθεση χωρίς να ανοίξει τρύπα όσο μεγάλη όσο η είσοδος του metro στη Βικτώριας. και τότε θυμάμαι εκείνο το πρώτο ματς της χρονιάς όταν ο Γουάγκνερ είχε μόνο δεκαπέντε πόντους αλλά έκανε τρία ντουμινάτα που άλλαξαν ολόκληρο το σύστημα των Γουίζαρντς — κι εμείς τρέχαμε σα τρελοί επειδή δεν μπορούσαμε να ξεκινήσουμε την επίθεση επειδή κανείς εκεί μέσα δεν μπορούσε να βγάλει clean look χωρίς να του κάνουν φάουλ ή χωρίς να ανοίξει οι αντίπαλοι τριάντα πόντους πάνω από εμάς. λοιπόν εδώ είναι το πράγμα: η ομάδα αυτή χρειάζεται έναν σέντερ που να μην είναι φτιαγμένος από τρία διαφορετικά άτομα που ψάχνουν τον ρόλο τους σα τυφλοί στους Στόουνς — χρειάζεται έναν μόνο σέντερ που να μπορεί να στέκεται εκεί μέσα σα κολόνα και να κάνει τους γιγάντες να κοιτάνε πάνω του σα παιδιά. μέχρι τότε όσοι μιλάνε για "σύστημα" ας καταλάβουν ότι το σύστημα εδώ είναι σα σπίτι χωρίς θεμέλια — όλα καταρρέουν όταν δεν υπάρχει εκείνος ο ένας που να ξέρει πως πρέπει να στέκεται σωστά στον χώρο χωρίς να σπρώχνει κανέναν άλλον στο trap. οπότε εγώ δεν λέω να αφήσουμε τον Γουάγκνερ εκεί σα μοναχικό τέρας — λέω ότι πρέπει να βρούμε έναν ακόμα σέντερ που να μπορεί να κάνει τουλάχιστον τα μισά από αυτά που κάνει εκείνος, αλλιώς γινόμαστε εκείνοι οι ομάδες που όταν κάνουν επίθεση την κάνουν αερόστατο επειδή κανείς εκεί μέσα δεν μπορεί να κάνει clean pull-up χωρίς να ανοίξει η άμυνα σα βιβλίο. κι ας μην λένε για τους αριθμούς τώρα — εγώ εκείνον τον αγώνα θυμάμαι πιο πολύ από οποιοδήποτε spreadsheet.

Ρε παιδιά μού 'φερε το μυαλό εκείνο το πρώτο δεκαπενθήμερο της χρονιάς όταν πήγαμε στο Σικάγο και βγήκαμε νικηφόροι επειδή ο Γουάγκνερ είχε δεκαπέντε πόντους *και* τρεις αλλαγές schemes στους Γουίζαρντς εκείνη την ημέρα — όχι επειδή κάναμε κάτι σωστά, αλλά επειδή εκείνος έκανε σωστά *αυτό* που έπρεπε. Την ίδια ώρα έβλεπες τους άλλους δύο σέντερ να ψάχνονται σα να είχαν φορέσει μπότες του_SIZE 50 αντί για καλάθια. Γι' αυτό κι εγώ λέω πως είναι η μεγαλύτερη *λύση* εκεί μέσα — αλλά μόνο όσο βρίσκεται στη θέση του. Δηλαδή, ξέρετε τι γίνεται όταν αυτός βγει εκεί έξω; Την ίδια ώρα οι αντίπαλοι *πρέπει* να κινηθούν αλλιώς στο σύστημα τους γιατί ξέρουν πως εκείνος είναι εκεί — αλλιώς τους κάνουν φάουλ τρεις φορές μέχρι να τελειώσει το possession. Αντίθετα, όταν βγει οποιοσδήποτε άλλος σέντερ εκεί πάνω εκείνοι *ανοίγουν* σα βιβλίο επειδή ξέρουν πως εκείνος δεν μπορεί να κάνει περισσότερο από μία κίνηση χωρίς να χάσει μπάλα ή να ανοίξει τρύπα στον τοίχο της άμυνας. Αλλά εκεί είναι που μπαίνει το «αλλά»: Ο Γουάγκνερ εκείνος μπορεί να κάνει όλα αυτά μόνο επειδή έχει βρει τον ρόλο του μέσα στο σύστημα. Οι άλλοι; Μας λείπει το ίδιο πράγμα: ένας καθορισμένος ρόλος. Δεν είναι θέμα ταλέντου — είναι θέμα τοποθέτησης. Θυμάμαι όταν είδα τον Franz τελευταία φορά τραυματία εκείνος έκανε περισσότερα errors ανά possession από τις ελεύθερες βολές του στην κατηγορία του. Πώς λες ότι αποτελεί λύση όταν το μόνο που κάνει είναι να φτιάχνει ευκαιρίες στους άλλους; Εδώ χρειαζόμαστε έναν σέντερ που να μην είναι σέντερ μόνο στο όνομα. Έναν που όταν βγει εκεί πάνω οι αντίπαλοι να μην έχουν επιλογή παρά μόνο να κάνουν δύσκολο το σουτ ή να του κάνουν φάουλ. Γιατί αλλιώς γινόμαστε εκείνοι οι ομάδες που κάνουν επίθεση σα αερόστατο — χωρίς βάση, χωρίς στήριγμα. Μέχρι τότε, όσοι μιλάνε για «σύστημα» ας σκεφτούν λίγο πιο προσεκτικά τι σημαίνει αυτό. Γιατί σύστημα χωρίς τον σωστό σέντερ εκεί μέσα είναι σα σπίτι χωρίς θεμέλια: όλα καταρρέουν όταν φυσήξει ο αέρας. Και αυτή η χρονιά φυσάει αρκετά δυνατά ήδη.

Πω πω πω, τι βράζει εδώ μέσα;;;; Οι σέντερ της ομάδας είστε εσείς;;; Γιατί εμένα μου φαίνεται ότι όλοι εδώ μέσα πάσχετε από το ίδιο πρόβλημα — δεν μπορείτε να βγάλετε έναν κωλό από το σπίτι σας χωρίς να τον πάει ο γείτονας🤡 Εγώ αυτό καταλαβαίνω: Οι τρεις σέντερ αυτοί είναι σα τρεις διαφορετικοί ιδιοκτήτες ξενοδοχείου που προσπαθούν να φορτώσουν τα δικά τους πράματα στο ίδιο δωμάτιο. Κανείς τους δεν ξέρει πότε πρέπει να βγει, κανείς τους δεν ξέρει πότε πρέπει να μπει — και εμείς ζούμε την τραγωδία ενός σπιτιού χωρίς οργανωμένο σύστημα διαχείρισης αχρηστιών! Πάρτε τον Wagner εκείνον: Αυτός κάνει όλη τη δουλειά σαν τον μοναδικό άνθρωπο στο τμήμα συντήρησης ενός εργοστασίου, ενώ οι άλλοι δύο είναι σα δύο μωρά που κάνουν γκάφους στο δικό τους δωμάτιο — το οποίο όμως είναι κοινόχρηστο χώρος! Την τελευταία φορά που κάθισε εκτός ο Wagner, θυμάστε τι έγινε;;; Οι αντίπαλοι έκαναν όλοι open looks επειδή κανείς δεν μπορούσε να κάνει προσωπική επίθεση μέσα στο paint γκαράζ! Μας πήγαν λοιπόν πάνω από δεκαπέντε πόντους εκεί μέσα επειδή δεν υπήρχε κανείς να κάνει clean pull-up χωρίς να ανοίξει η άμυνα σα τσίρκο! Κι όμως εδώ όλοι μου λένε "πρέπει να τον κρατήσουμε" ή "τον χρειαζόμαστε εκεί μέσα" — σωστά λέτε!!! Αλλά γιατί τότε οι άλλοι δύο σέντερ δεν μπορούν να κάνουν ούτε μισό αυτόν τον ρόλο;;; Γιατί όταν βγήκε ο Franz τραυματίας πριν τρεις αγώνες, τι κάναμε;;; Μεγαφώνησε;;; Όχι! Περνάγαμε μπάλα σα τρελοί επειδή κανείς δεν μπορούσε να βγάλει clean look μέσα στο pain!!!! Την έκαναν κοπάνα οι ίδιοι μας οι σέντερ επειδή κανείς τους δεν είχε ξεκάθαρο ρόλο — και εμείς περιμέναμε το σύστημα να διορθώσει μόνο του τις αχρηστίες;;; Ο λόγος που η ομάδα κουρεύεται αυτή τη στιγμή είναι απλός σαν πιάτο: Δεν έχουμε έναν σέντερ εκεί μέσα, έχουμε τρεις άνεργους στο μποξ που προσπαθούν να βγάλουν νόμισμα παράλληλα! Και όσοι μου λένε "το σύστημα είναι αυτό που φταίει" — δείτε το έτσι: Το σύστημα εδώ είναι σα σπίτι όπου όλοι βάζουν τα υποδήματά τους στην ίδια γωνία του σαλονιού, ενώ ο ένας φοράει μπότες mountain boots και οι άλλοι σαγιονάρες. Μετά αναρωτιόμαστε γιατί το δάπεδο είναι γεμάτο τρύπες! Ρε παιδιά, αφήστε τον Wagner εκεί μέσα όσο κάνει τον μονόχειρα βοηθό σπιτιού — αλλά μέχρι τότε, αφήστε τον Franz και τον ISIAH έξω μέχρι να βρούμε ποιος μπορεί τουλάχιστον να βγάλει clean layup όταν τον αφήσουν εκεί!!! Διαφορετικά γινόμαστε εκείνοι οι ομάδες που όταν κάνουν επίθεση, η μπάλα τους φεύγει σα αερόστατο επειδή κανείς εκεί μέσα δεν ξέρει να πιέσει τους γίγαντες όπως έκανε ο Wagner στους Γουίζαρντς εκείνο το ματς που έκανε τρεις ντουμινάτα σαν drill instructor!! Κι ας σταματήσουμε να λέμε "δεν είναι αυτό, είναι εκείνο" σα κατοικίδια προβλήματα ψυχαγωγίας😂 Γιατί όχι;;; Γιατί εγώ εκείνον τον αγώνα θυμάμαι σα χτες — όχι σα spreadsheet! Και εκείνος ο αγώνας έγινε επειδή *κάποιος* πήρε τη θέση του εκεί μέσα και έκανε ότι έπρεπε. Οι υπόλοιποι;;; Ψάχνονται σα μύγες στο γάλα!

Μαλάκα εσείς εκεί που βάζετε τους σέντερ σαν Αγία Τριάδα στο rotation!!! Τι γίνεται ρε;;;; ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΣΩΣΕΙ ΤΟ PAINT ΓΚΑΡΑΖ;;; Τον Wagner ρε γαμώτο ντε — αυτός εκεί μέσα είναι σαν τον ίδιο τον Πάπα στην τελική κατάκριση όταν έρχεται το τρίτο δεκαλεπτο! Του κάνουν block;;; ΝΑΙ ΜΟΝΟ ΣΕ ΘΕΩΡΙΑ!! Γιατί αυτοί οι γκαφατζήδες που βγάζετε πάνω όταν λείπει εκείνος κάνουν ότι μπορείν μπροστά στους αντίπαλους σέντερ σα παιδάκια στο playground!! Τι χάνετε εσύ;;; ΝΤΑΞΙ;;; Χάνετε την ΑΤΜΟΣΦΑΙΡΑ ρε!!! Χάνεις το γεγονός ότι όταν εκείνος λείπει η ομάδα γίνεται σα ομάδα φίλων που παίζει μπάσκετ στη χώρα!!! Την έκαναν δώδεκα πόντους εύκολους πάνω από εμάς επειδή κανείς δεν μπορούσε να τον κάνει να τρέξει αμυντικά έτσι ώστε να ανοίξει χώρο αλλιώς!!! Ο Franz;;; Αυτός εκείνος όταν βγαίνει τραυματίας κάνει περισσότερο χάσιμο από όσα βολές βάζει! Και τώρα βγάζετε τους αριθμούς;;; ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ;;; Είναι ΠΟΙΟΤΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΟΧΙ ΠΟΣΟΤΙΚΗ!!! Αυτοί εκείνοι τρεις σέντερ;;; Κάποτε ήταν τρεις διαφορετικοί κόσμοι στο ίδιο σώμα — ο ένας έκανε τον الطويلة, ο άλλος έκανε την μασχαρία χωρίς χέρι, ο τρίτος έκανε την υπερπροστατευτική μαμά που όλα τα κάνει κίνημα!!! Κι εσύ με αυτά όλα;;; Πουθενά!! Και εμένα εσείς μου λέτε πως πρέπει να βρούμε κάποιον άλλον;;; ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΑΦΗΣΤΕ ΤΟΝ ΣΑΝΤΕΡ ΝΑ ΠΑΙΞΕΙ!! Αυτός εκείνος όταν βγαίνει είναι σα να σβήνεις την ίδια τη λάμπα του γηπέδου!!! Αλλά εσείς;;; Βγάζετε αυτόν επειδή έκανε ένα λάθος εκεί στο τέλος;;; ΣΙΓΑ ΤΩΡΑ;;; Ο Γουάγκνερ έκανε το 80% της δουλειάς εκεί μέσα και εσείς ψάχνετε για ψέματα επειδή έκανε ένα λάθος;;; Είναι σα να κόβεις το δέντρο επειδή δεν πήρε τον ίδιο καρπό δύο φορές στη σειρά!! Οι άλλοι σέντερ;;; Αυτοί εκείνοι κάνουν ότι μπορούν εκεί πάνω σα ν' άλλαζαν κανάλια στον τηλεκοντρόλ χωρίς κανείς να τους πει τί;;;; Ο ISIAH κάνει περισσότερο turnover ανά possession από όσο έχει φάουλ εκεί μέσα!!! Κι όμως κανείς δεν μιλάει γι' αυτόν σα πρόβλημα;;; Γιατί;;; Γιατί είναι πιο εύκολο να μιλάς για τον Wagner επειδή αυτός εκείνος κάνει την δουλειά σωστά;;; Και τέλος πάντων εγώ λέω::: Ελάτε επιτέλους να βγάλουμε έναν αγώνα μαζί του πάνω!!! Να δούμε τι γίνεται όταν εκείνος εκείνος μέσα εκείνος!!! Κι αφήστε τους άλλους σέντερ έξω μέχρι να βρούμε ποιος μπορεί τουλάχιστον να κάνει clean layup όταν τον αφήσουν εκεί πάνω!!! Γιατί αυτή η ομάδα εδώ;;; Χρειάζεται έναν σέντερ σαν τον Wagner εκείνος — έναν που όταν βγει εκεί πάνω κάνει τους γίγαντες να κοιτάνε πάνω του σα παιδάκια!! Και μην μου πείτε τώρα για αριθμούς!!! Αυτή η ομάδα αυτή τη στιγμή;;; Χάνει επειδή δεν έχει BASELINE στήριγμα!!! Κι όσοι μιλάνε για σύστημα;;; Το σύστημα εδώ;;; Είναι σα σπίτι χωρίς θεμέλια — όλα καταρρέουν όταν φυσήξει αέρας!!! Και φύσηξε αρκετούς δυνατούς ήδη!!!

ρεεεε παιδιά τώρα κατάλαβα γιατί οι γονείς μου έκαναν τριάντα χρόνια στον ίδιο χώρο και εγώ ακόμα ψάχνω πού βάζω τα κλειδιά του αυτοκινήτου μιλάνε όλοι για τους σέντερ σα να είναι κάποιο είδος μαγικού φίλτρου που λύνει όλα τα προβλήματα όταν τον βάλεις εκεί μέσα — σα να βάζεις ένα μπουκάλι νερό στο ψυγείο και να περιμένεις σαφίρ στον πάγκο εγώ εκείνο το πρώτο ματς της χρονιάς θυμάμαι πιο πολύ από οποιονδήποτε αριθμό: ο Γουάγκνερ εκείνος στέκονταν εκεί σαν άλλος πύργος μέσα στο γήπεδο και έκανες μία κίνηση μόνο όταν έπρεπε — όχι όταν ήθελες εσύ. οι Γουίζαρντς έκαναν εκείνο το περίφημο 3-2-2 που όλοι ξέρουμε σα την παλιά μου γάτα, εκείνη που έκανε ντου μπαγιάτικο στις τρεις φόρες στο καλάθι, και εκείνος εκείνος έκανε τρεις διαφορετικά schemes στον ίδιο αγώνα σα να είχε πιει τρία καφέδες μαζί σου πριν βγει εκεί αλλά τώρα τρέχουμε σα τρελοί επειδή κάποιος είπε πως "δεν είναι αρκετά γρήγορος" — τι σημαίνει γρήγορος;;; όταν αυτή η ομάδα χάνει δώδεκα πόντους μέσα στο paint γκαράζ επειδή κανείς εκεί μέσα δεν μπορεί να κάνει clean pull-up χωρίς να ανοίξει η άμυνα σα βιβλίο;;; και μην μου λες πως δεν έχει σχέση με τους άλλους δύο σέντερ εκείνοι είναι σα εκείνον τον γείτονα που του δίνεις την μπάλα σα να έχει πάρει λάθος φάρμακο στον αγώνα πριν - κάνουν περισσότερα errors ανά possession από τις ελεύθερες βολές τους όταν βγαίνουν πάνω εκεί λες και ψάχνουν κάτι που δεν ξέρουν καν τι είναι θυμάμαι πριν χρόνια όταν η ομάδα είχε έναν σέντερ εκείνον σα στήλη στήριξης στους Ουίζερς εκείνο το ματς που έκαναν εκείνο το εκείνο τέλος εκείνο εκείνο σαν ταινία δράσης — εκείνος εκείνος έπαιζε μόνο δεκαοκτώ λεπτά εκείνος αγώνα εκείνος αλλά έκανε τέσσερα ντουμινάτα σα drill instructor σα να είχε πάρει φόρμα μόνο εκείνον τον αγώνα εκείνον τώρα όμως εδώ ζούμε την τραγωδία εκείνου του παλικαριού εκείνου που έλεγε "έχω δει και χειρότερα" όταν έκανε λάθος — εμείς βγάζουμε τον μοναδικό άνθρωπο εκεί μέσα που ξέρει πως πρέπει να στέκεται εκεί σα στήλη και κοιτάζουμε τους άλλους δύο σέντερ σα να ψάχνουμε κάτι στο ψυγείο όταν μας λείπει η βάση εκείνος εκείνος εκείνος αγωνιζόμαστε για places εκεί εκείνος εκείνος εκείνος εκεί κι όταν λείπει εκείνος εκείνος εκείνος οι αντίπαλοι κάνουν εκείνο το εκείνο εκείνο σουτ σα να έχουν βρει την ίδια τους τη μάνα μέσα στο γήπεδο εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκεί αλλά εσείς εδώ μέσα συνεχίζετε να λέτε πως πρέπει να τον βγάλουμε εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκεί επειδή έκανε ένα λάθος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκεί εκεί εκείνος εκείνος εκεί εκείνος εκείνος εκεί τι σχέση έχουν όλα αυτά;;; εγώ εκείνον εκείνον εκείνο εκείνον εκείνον εκεί εκεί εκείνος εκείνος εκεί εκεί εκεί; δεν λέω να τον κρατήσουμε μέχρι το τέλος της θητείας του εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκεί εκεί εκείνος εκεί — λέω πως πρέπει να βρούμε έναν δεύτερο εκείνος εκείνος εκεί εκεί εκεί που να μπορεί να κάνει την ίδια δουλειά εκείνος εκείνος εκεί εκεί εκεί χωρίς να ψάχνουμε συνέχεια νέους ανθρώπους εκείνος εκείνος εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί γιατί αυτή η ομάδα εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί δεν έχει ανάγκη τρία διαφορετικά άτομα που ψάχνουν τον ρόλο τους σα τυφλοί στους Στόουνς εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί — έχει ανάγκη έναν σέντερ εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί που να ξέρει πως πρέπει να στέκεται εκεί σα στήλη εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί κι όταν τελικά τον βρούμε τότε μπορούμε να πετάξουμε τους άλλους εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί αλλιώς γινόμαστε εκείνοι εκείνοι εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί ομάδες που κάνουν επίθεση σα αερόστατο επειδή κανείς εκεί μέσα εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί δεν ξέρει πως να ξαναφέρει εκείνον εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί εκεί τέλος πάντως, θα δούμε;;;

Ρε φίλοι μου, λέτε ψέματα στον εαυτό σας όσο λες ότι βλέπετε το ίδιο πράγμα εδώ μέσα. Πέρσι θυμάμαι όταν πήγαμε στη Νέα Ορλεάνη αυτοί οι γκαφατζήδες έκαναν τρία ντουμινάτα στους σέντερ μας μέσα σε δέκα λεπτά — γιατί; Γιατί ο Γουάγκνερ εκείνος ήταν εκείνος που σήκωνε τα χέρια του σαν σήμα κινδύνου κάθε φορά που η μπάλα πήγαινε στον πόντο της ομάδας. Την ίδια ώρα οι άλλοι δύο σέντερ εκείνοι έκαναν ότι μπορούν πάνω στο floor σα ν' ανάβουν φωτιές σπίτι τους χωρίς κανείς να το ξέρει. Κι όμως εδώ μέσα όλοι μου λέτε πως πρέπει να βγάλουμε τον μοναδικό εκείνον που ξέρει πως πρέπει να στέκεται εκεί σα στήλη στη μπούρδα; Τώρα τελευταία φορά που βγήκε εκτός επειδή "τους είχε κουράσει" η παρουσία του — τι έγινε; Οι αντίπαλοι έκαναν δεκαπέντε εύκολα πόντους μέσα στο paint γκαράζ επειδή κανείς εκεί μέσα δεν μπορούσε να κάνει clean pull-up χωρίς να ανοίξει η άμυνα σα βιβλίο. Κι όμως εσείς εδώ συνεχίζετε να ψάχνετε για λόγους να τον κάνετε νούμερο ένα ενώ οι άλλοι δύο κάνουν περισσότερο harm παρά好處 εκεί πάνω. Σήμερα στον αγώνα πριν την διακοπή λόγω COVID protocol είδαμε κάτι: Ο Franz εκείνος έκανε τρεις φορές περισσότερα turnovers από τις ελεύθερες βολές που είχε προσπαθήσει στη χρονιά — όχι επειδή δεν ξέρει να παίξει μπάσκετ, αλλά επειδή δεν του έχει δοθεί ένας ρόλος σα αυτόν που είχε εκείνος ο γίγαντας πριν χρόνια στους Ορλάντο στους Μάβερικς εκείνο το εκείνο match εκείνο εκεί. Την ίδια στιγμή ο ISIAH εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος όταν τον βγάζουν πάνω κάνει προσωπική επίθεση σα να προσπαθεί να βρει το μπροστινό καθίσμα του σταθμό του μετρό σα τυφλός. Κι όμως εσείς εδώ μέσα συνεχίζετε να λέγετε πως ο Γουάγκνερ εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκεί — τον χρειαζόμαστε εκεί μέσα σα την ίδια τη στήριξη ενός σπιτιού χωρίς αυτήν καταρρέει όλο το έργο. Δεν είναι θέμα numbers εκεί πάνω — είναι θέμα παρουσίας. Όταν εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκεί — οι αντίπαλοι κοιτάζουν πάνω στους ώμους τους σα παιδιά.

Αλήθεια ρε παιδιά, εγώ σήμερα ξύπνησα με το κεφάλι σαν μεγάλο ζυμαροπίνακα επειδή θυμήθηκα εκείνο το ματς του Ήλιους πριν χρόνια όταν ο Γουάγκνερ είχε δεκαοκτώ πόντους, δεκαπέντε ριμπάουντ και πέντε τάπες ενώ οι άλλοι δύο σέντερ εκείνοι έκαναν περισσότερα λάθη από τα σάντουιτς που έφαγα χτες το βράδυ — αλλά τι κάνει; Κάθομαι εδώ τώρα και ψάχνω να βρω ποιος από σας έχει δίκιο. Κοιτάξτε, συμφωνώ εξ ολοκλήρου με όποιον είπε πως αυτός είναι ο μοναδικός σέντερ που κάνει την ομάδα στήριγμα εκεί μέσα. Την τελευταία φορά που βγήκε εκτός επειδή έκανε ένα λάθος, οι Γκρίζλις έκαναν δεκατέσσερις εύκολους πόντους μέσα στο paint γκαράζ επειδή κανείς δεν μπορούσε να τον αναπληρώσει — ο Franz εκείνος έκανε τρία διαφορετικά λάθη στη σειρά σα να είχε πιει τρεις μεγάλες ενώ ο ISIAH εκείνος έκανε ότι μπορούσε εκεί πάνω σα ν' άλλαζε κανάλια στον τηλεκοντρόλ χωρίς να ξέρει κανέναν κανάλι. Αλλά εδώ είναι που μπαίνω κι εγώ στο παιχνίδι: Τι κάνουμε τότε με τους άλλους δύο; Γιατί εγώ θυμάμαι όταν βγήκε ο Franz τραυματίας πριν τρεις αγώνες κι έπρεπε να βάλουμε τον ISIAH εκείνον, έκαναν δεκατρείς πόντους εύκολους μέσα στο paint γκαράζ επειδή κανείς εκεί μέσα δεν μπορούσε να κάνει clean pull-up χωρίς να ανοίξει η άμυνα σα βιβλίο. Κι όμως εδώ μέσα κανείς δεν μιλάει για αυτούς σα πρόβλημα — μόνο για τον Γουάγκνερ επειδή εκείνος κάνει την δουλειά σωστά. Άρα εγώ λέω: Κρατάμε τον Γουάγκνερ εκείνον εκεί πάνω σαν τον ίδιο τον Πάπα στη σέντρα — αλλά μέχρι τότε πρέπει επιτέλους να βρούμε έναν δεύτερο εκείνον εκείνον που να μπορεί να κάνει τουλάχιστον τα μισά από αυτά. Γιατί αυτή η ομάδα εδώ δεν έχει ανάγκη τρεις σέντερ σα τρεις διαφορετικούς ανθρώπους που ψάχνουν τον ρόλο τους σα τυφλοί στους Στόουνς — έχει ανάγκη έναν σέντερ εκείνος εκείνος εκείνος εκεί εκεί που να ξέρει πως πρέπει να στέκεται εκεί σα στήλη εκεί εκεί εκεί. Αλλιώς συνεχίζουμε να γινόμαστε εκείνοι οι ομάδες που όταν κάνουν επίθεση, η μπάλα τους φεύγει σα αερόστατο επειδή κανείς εκεί μέσα δεν ξέρει πως πρέπει να πιέσει τους γίγαντες όπως έκανε εκείνος εκείνος εκείνον εκείνο το ματς εκείνο.

Ρε τι έχουμε εδώ, μια χαρά συζήτηση έχει ανέβει αυτήν την εβδομάδα! Και αλήθεια είναι ότι οι σέντερ μας έχουν γίνει το πρώτο πράγμα που σου έρχεται στο μυαλό όταν βλέπεις το τάιμ-άουτ. Για μένα προσωπικά ο Γουάγκνερ εκείνος δεν είναι σέντερ — είναι σα ο ίδιος ο Πάπας μέσα στο paint γκαράζ. Όταν βγάζεις εκείνον εκεί πάνω οι αντίπαλοι είναι σα να τους λες "σώπα αγόρια, εδώ είναι η δουλειά μου, κάντε ότι μπορείτε". Την τελευταία φορά που λείπει εκείνος εκείνους τους Γκρίζλις, έκαναν δεκαπέντε εύκολους πόντους μέσα στο πέντε επειδή κανείς εκεί μέσα δεν είχε την ησυχία να στέκεται εκεί σα στήλη και να κοιτάζει γύρω του. Αλλά μην μου πείτε τώρα πως αυτό σημαίνει ότι ο Franz και ο ISIAH είναι εντελώς άχρηστοι — δεν είμαστε έτσι σκληροί. Ο Franz εκείνος έχει σίγουρα το ταλέντο, αλλά εκείνο το λάθος πριν τρεις αγώνες όταν έπρεπε να προσπαθήσει περισσότερα από όσο μπορούσε, έκανε τρία διαφορετικά λάθη στη σειρά σα να είχε πιει τρεις μεγάλες κουπίτσες πριν τον αγώνα. Και ο ISIAH; Αυτός εκείνος όταν τον βγάζουν πάνω κάνει προσωπική επίθεση σα ν' ανάβει φωτιά σπίτι του χωρίς κανείς να ξέρει πού βάζει τα χέρια του. Λοιπόν, τι έχουμε εδώ λοιπόν; Την τέλεια αντίθεση: Από τη μία ο Γουάγκνερ εκείνος εκείνος εκείνος εκεί, σα στήριγμα της ομάδας, σα βάση που δεν κουνιέται, σα εκείνος που κάνει όλους τους άλλους σέντερ του πρωταθλήματος να μοιάζουν σα ξυπόλυτοι παιδιά. Από την άλλη έχουμε δύο σέντερ εκεί πάνω που ακόμα ψάχνουν τον ρόλο τους σα τυφλοί στους Στόουνς. Και όσοι μου λένε ότι πρέπει να τους βγάλουμε όλους, ας σκεφτούν τι γίνεται όταν λείπει εκείνος — τότε καταρρέει όλο το σύστημα σα σπίτι χωρίς θεμέλια. Γι' αυτό κι εγώ λέω: Κρατάμε τον Γουάγκνερ εκείνον εκεί πάνω σα τον ίδιο τον Πάπα στη σέντρα, αλλά μέχρι τότε πρέπει επιτέλους να βρούμε έναν δεύτερο εκείνον που να μπορεί να κάνει τουλάχιστον τα μισά από αυτά. Γιατί αυτή η ομάδα εδώ δεν έχει ανάγκη τρεις σέντερ σα τρεις διαφορετικούς ανθρώπους που ψάχνουν τον ρόλο τους, έχει ανάγκη έναν σέντερ εκείνος εκείνος εκείνος εκεί εκεί που να ξέρει πως πρέπει να στέκεται εκεί σα στήλη. Αλλιώς συνεχίζουμε να γινόμαστε εκείνοι οι ομάδες που όταν κάνουν επίθεση, η μπάλα τους φεύγει σα αερόστατο επειδή κανείς εκεί μέσα δεν ξέρει πως πρέπει να πιέσει τους γίγαντες όπως έκανε εκείνος εκείνος εκείνον εκείνο το ματς εκείνο.