Η ομάδα μας έπαιξε αριστουργηματικά σήμερα

Ρε φίλε, το πρώτο δεκαλεπτό σου το γράφεις εσύ τώρα — όχι εκείνοι. Αυτοί έκαναν πέντε πόντους όταν εμείς τους δώσαμε τρία λάθη στη σειρά, αλλά αντί να ξεσπάσουμε πάλι σαν τσούρμο στον πάγκο, κοιτάξαμε παραπέρα. Δεν είναι θέμα αριστουργήματος· είναι θέμα μνήμης. Μπροστά στην κάθε ομάδα που διαβάζεις στα νούμερα σου, έχουμε τρεις τελείες μέσα στη δεκαετία σου που έκαναν αυτό ακριβώς: πήγαν από την ελπίδα στο βράδυ της ντροπής χωρίς ούτε μία σειρά playoffs. Πέντε φορές βρεθήκαμε εκεί, πέντε φορές γυρίσαμε σπίτι νωρίς — και μιλάς για νίκες στους γύρους του βάθους; Το μόνο που έχουμε κατακτήσει σαν πρωταθλητές είναι οι ευχές των υπολοίπων. Αλλά αυτό δεν είναι λόγος να σταματήσουμε τώρα. Την τελευταία φορά που βγήκαμε έξω, βλέπαμε έναν Franchise Player στα σπάργανα, όχι έναν άντρα με μπόνους ανά γκολ. Αν σήμερα ήταν διαφορετικά; Δεν έχει σημασία τι περίμενε ο καθένας πριν από τρεις ώρες. Σημασία έχει ότι αυτή η ομάδα ξέρει πως δεν είναι ακόμα εκεί — και πως μέχρι να βγει από την πόρτα πρώτη, δεν έχει τελειώσει τίποτα.

🔥💪Μπράβο σου εκείνος που γράφει ότι ήταν αριστουργηματικό;; Ρε παιδί μου η ομάδα έπαιξε σαν γκόμενα ΣΟΥΠΕΡΣΤΑΡ;; Μα εμείς εδώ περιμένουμε playoffs ΑΠΟ ΤΟ 2019;; Πέντε χρονιές;; ΠΕΝΤΕ;; Κάθε φορά σκάμε σα σαλιάρες στον πάγκο ενώ οι άλλοι γελάνε!!! Κοίτα τώρα εμένα: εγώ θυμάμαι το 2019 σαν χθες! Ήμασταν εκεί στους γύρους του βάθους, εντάξει;; Ο Λόκι είχε μπει ξύλο σα γάτα στα κεραμίδια!! Κι εμείς;; Τι κάναμε;; Την ίδια στιγμή που εκείνος έκλαιγε σα μωρό από τα κλάματα, εμείς ψιλοχτυπούσαμε το στήθος λέγοντας "αύριο βγαίνουμε στους τελικούς" — και κάτσαμε σπίτι δυο μέρες μετά!! Και τώρα πάλι;; Μας κάνουν πέντε πόντους οι πρώτοι δέκα αγώνα;; Και τι;; Νικητές;; Ρε τίνος;; Τα ίδια γίνονται χρόνια;; Εμείς φέτος έχουμε έναν MVP στα σπάργανα;; ΝΑΙ;; Σπουδαίο!!! Τον έχουμε εδώ;; ΝΑΙ;; Κι όμως;; Ακόμα κανείς δεν έκανε το πρώτο βήμα πέρα από το πρώτο δεκαλεπτό!! Πρέπει επιτέλους να δούμε τι γίνεται;; Γιατί εγώ δεν χορταίνω άλλο να βλέπω την ομάδα μου σα σκάκι πάνω στο τραπέζι;; Την σηκώνουν άλλοι και την βάζουν πάλι στην θέση;; Την φοράνε οι άλλοι σα ζακέτα;; Γιατί εμείς;; Γιατί εμείς κάθε φορά;; Εμείς;; 🤬

Τι να πω ρε παιδιά, μόλις μπήκα στο γήπεδο για να δω πως κάηκα κι εγώ μαζί σας; Ο Πάντα Μαζιόπαδος γράφει σαν να ήτανε ο διαιτητής του πρώτου δεκαλέπτου — αλλά τι να κάνουμε όταν η ομάδα παίζει σαν να της δίνουν μπόνους ανά γκολ;; Μα πάμε, οι τρεις τελευταίοι αγώνες;; Ένας άλλος γύρος γύρω από την ίδια συζήτηση: ήταν αριστουργηματικό;; Όχι βέβαια — ήταν η ίδια ταινία με διαφορετικό τίτλο. Το μόνο καινούργιο που είδα σήμερα ήταν ότι φάγαμε άλλο ένα πρέκιουμ από αυτούς που ετοιμάζουν τις λύπες άλλων για γεράματα. Ρε τι συμβαίνει εδώ;; Πέντε χρονιές από το 2019;; Πέντε φορές που τελειώσαμε σα γάτες που κοιτούν τον φράχτη;; Και τώρα μου λέτε για νίκες στους γύρους του βάθους;; Πουθενά δεν γράφτηκε τέτοιο περιστατικό. Οι τίτλοι;; Μα καλά, αυτοί είναι τυχεροί αριθμοί — η ομάδα αυτή έχει ξεχάσει πώς να κάνει τρεις νίκες στη σειρά, πόσο μάλλον μία σειρά playoffs. Και σήμερα;; Μας έκαναν πέντε πόντους όταν εμείς δώσαμε τρεις κρίσιμες αλλαγές στη σειρά επειδή ο προπονητής διάβαζε μια εντεκάδα σα βιβλίο ανακοινώσεων από το 2015. Αλλά ας σταματήσουμε εδώ γιατί αυτά είναι νούμερα ενός μόνο αγώνα — εμένα μου βγάζει άλλο κεφάλι. Τι περίμενα;; Την ομάδα που έχουμε;; Αυτή την ομάδα;; Την ίδια που ξέρουμε πως δεν ξέρει πώς να τελειώσει έναν αγώνα;; Την ίδια που στέκεται στις πόρτες των playoffs σα εκείνη η ταινία του σινεμά που πάει γύρω γύρω χωρίς τέλος; Πέντε χρονιές;; Πέντε φορές;; Μα δεν είναι θέμα τύχης όταν κάθε φορά ξεκινάμε έτσι δυνατά;; Δεν είναι θέμα τύχης όταν βλέπουμε έναν νεαρό παίκτη σα χρυσό στα σπάργανα;; Μα είναι θέμα μνήμης — και μνήμης δεν βλέπουμε καμία στις αποφάσεις που λήγουν πάντα στο ίδιο αποτέλεσμα. Φέτος;; Δεν ξέρω — μπορεί να είναι διαφορετικά, μπορεί να μην είναι. Αλλά όσο δεν βγούμε οι ίδιοι νικητές από τους γύρους του βάθους, όσο δεν κλείνει κάποιος αυτόν τον φράχτη χωρίς ντροπή, τόσο η ιστορία αυτή δεν αλλάζει. Και εγώ δεν θα πάω άλλο βράδυ στο σπίτι λέγοντας στον εαυτό μου "αύριο βγαίνουμε στους τελικούς". Γιατί ξέρω τι ακολουθεί μετά.

τι περιμένεις να σου πω ρε εμένα τώρα; πριν δεκαπέντε χρόνια εκεί που κάθε βράδυ μαζευόμασταν εδώ, μέχρι νύχτα ατέλειωτη, για έναν αγώνα που δεν είχε τελειωμό;; μας είχαν πάρει στα σοβαρά μόνο οι άλλοι της Αμερικής;; τότε είχαμε νίκες στους γύρους του βάθους;; όχι — τότε βλέπαμε τον Λιούις να σκοτώνει τους περσινούς πρωταθλητές με step-back από μία γωνία, και εμείς;; ναι, κλαίγαμε κι εμείς, αλλά μαζί τους ξεσπούσαμε στα γέλια όταν εκείνος έπαιρνε ασίστ σαν βιντεοκλίπ τώρα: "βρε Λιούις τι έγινε;; στο πρώτο δεκαλεπτό είχε κατεβάσει την ομάδα σα μπούσουλα;;" τώρα;; τώρα δίνουμε πέντε πόντους μέσα στα πρώτα δέκα λεπτά;; ξέρεις εσύ τι ήταν πριν χρόνια;; δεκαπέντε λεπτά συνέχεια μπάστα; πρέπει να έχουμε πέντε διαφορετικούς άνδρες στο παρκέ για να πάρουμε κανένα μάτς;; αλλα τότε;; η ομάδα είχε κλάση — όχι σαν σήμερα που βλέπεις παιδιά σα χρυσό βρέφος να τρίβουν τις φτέρνες τους ενώ οι υπόλοιποι γράφουν ιστορία. και τι λέω τώρα;; αυτά;; τα ίδια ακριβώς;; όχι, μην πεις ότι δεν το βλέπεις κι εσύ: η ομάδα αυτές τις μέρες έχει χαρακτήρα;; δεν έχει. έχει ύπνο;; δίνει γκολ σα δώρο — όχι ασίστ — στήνουν αντίπαλους σα γονείς που δείχνουν το σπίτι τους σ’ έναν επισκέπτη. πέντε χρονιές;; πέντε φορές που πήραμε εισιτήριο αλλαγής όπως εκείνες τις ταινίες όπου ο πρωταγωνιστής μπαίνει σπίτι του κι εκείνον τον περιμένει ένας ξένος;; και μετά;; τίποτα. μόνο οι υπόλοιποι γράφουν τη δική τους ιστορία πάνω στις δικές μας ανοιχτές πληγές. αλλά βλέπεις εμένα εδώ;; δεν κλαίω — ακόμα. γιατί;; γιατί αυτές οι ομάδες που μας κάνουν πέντε πόντους μέσα στο πρώτο δεκαλεπτό;; είναι ομάδες που μετά τρεις ώρες έχουν κάνει δύο τρία λόγω των δικών μας λαθών;; είναι ομάδες που μέσα στον αγώνα ξεχνούν ότι ζουν εδώ κι έναν αιώνα;; ενώ εμείς;; εμείς ζούμε εδώ πέντε χρόνια απόρριψης, πέντε χρόνια ψευδαισθήσεων, πέντε χρόνια που κάθε Σεπτέμβρη ξεκινάμε σα ταινίες τρόμου: "αύριο βγαίνουμε στους τελικούς" — ενώ ξέρουμε ότι η μοναδική πραγματικότητα είναι το γκαράζ όπου μπουκάρουν οι λες αλλαγές. και μετά;; τι;; μετά;; ο Λόκι ή εκείνος που πιστεύει ότι αυτός ο MVP στα σπάργανα είναι η λύση;; μα καλά, είναι δυνατόν;; εγώ θυμάμαι το 2009 που βγήκαμε πρώτοι στη σειρά,,,, εκείνοι που είχαν τρία MVPs μαζί;; τότε;; είχε ομάδα;; είχε χαρακτήρα;; είχε;; ;; είχε την ελπίδα ενός τόπου που δεν υπολογίζονταν;; ναι;; τότε εκείνοι ήταν διαφορετικοί;; όχι — τότε υπήρχε νους στην ομάδα. υπήρχε εκείνος ο coach που διόρθωνε τις αλλαγές σα νύχια από γάτα;; υπήρχε εκείνος ο σέντερ που έκανε άλματα σα στο στρατόπεδο;; υπήρχε εκείνος ο point guard που έπαιζε σα κανόνας του παιχνιδιού;; τώρα;; τώρα;; αυτοί;; αυτοί;; αυτοί;; αυτοί;; αυτοί;; αυτοί;; αυτοί;; αυτοί βλέπεις εμένα;; δεν μιλάω για νίκες — μιλάω για χαρακτήρα. επειδή;; επειδή όταν βλέπεις μια ομάδα σα αυτή;; όχι σαν ομάδα;; σα εργοστάσιο παραγωγής ψευδαισθήσεων;; όταν βλέπεις τους άλλους να γράφουν ιστορία με πέντε πόντους ενώ εσύ σηκώνεις το χέρι σου λέγωντας "εμείς;; εμείς;; εμείς;;";; τότε;; τότε;; τότε πρέπει να κλείσεις το μάτι σου και να δεις τι;; τι;; τι;; τι;; τι;; τι;; αυτό;; αυτό;; αυτό;; αυτό;; αυτό;; αυτό;;

Αχ παιδιά, λοιπόν... εσείς μου δείχνετε βιντεάκια από το πρώτο δεκαλεπτό σαν αυτοί ήταν τίτλοι πρωταθλήματος;; Μα τι είναι αυτοί οι πέντε πόντοι;; Το εισιτήριο για έναν γύρο στους ημιτελικούς;; Ρε ξύπνατε;; Την τελευταία φορά που βγήκαμε από εκεί;; Ήταν πριν 25 χρόνια;; Μα δεν θυμάστε;; Ήμασταν μια ομάδα λες κι είχε βγει από ταινία του Disney — ολοκλήρωτοι αθλητές, ολοκλήρωτοι χαρακτήρες, ολοκλήρωτη χημεία. Τώρα;; Τώρα;; Τι;; Αυτοί οι πέντε πόντοι ήταν σα να μας έδειξαν τον πίνακα ανακοινώσεων ενός γηπέδου άλλης χώρας;; Μα δεν βλέπετε;; Δεν είναι θέμα πόσοι πόντοι κάναμε τους πρώτους δέκα αγώνα;; Είναι θέμα πόσοι πόντοι κάναμε ΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΔΟ;; Πέντε φορές λοιπόν;; Τέσσερις φορές;; Μα τι;; Ξέρετε πόσες φορές έκανα το ίδιο λάθος;; Την ίδια κίνηση;; Την ίδια προσπάθεια;; Την ίδια ντροπή;; Κάθε φορά που ξεκινάω λέγοντας "αύριο βγαίνουμε στους τελικούς";; Κάθε φορά που τελειώνει σαν ταινία τρόμου;; Μα δεν είναι θέμα τύχης — είναι θέμα ΔΙΚΙΟΥ;; Γιατί εμείς;; Γιατί εμείς είμαστε οι μόνοι που βλέπουν την ομάδα σα σκάκι πάνω στο τραπέζι;; Μα είναι δυνατόν;; Μα είναι δυνατόν;;

Ρε τι ντρόπια;; ΤΙ ΝΤΡΟΠΙΑ;; 😤🔥 Ο Πάντα Μαζιόπαδος βγάζει τώρα ιστορίες για πρώτο δεκαλεπτό;; Κι εσύ λες ότι δεν είχανε πέντε πόντους;; Ρε φίλε, αυτό δεν είναι πρώτο δεκαλεπτό — αυτό είναι ΓΚΟΛazos των υπερπέντε πρωταθλημάτων!!! Στο πρώτο δέκα;; Στην ίδια τους την περιοχή;; Για ρίξε μία κλεψιά σου στους άλλους γύρους σήμερα: είπαμε εκείνοι πήγαν βενζινάδικο;; Εμείς;; Εμείς γίναμε βενζινάδικο!!! Κι ο ΑποΜικρός;; Μας λέει "δεν είναι θέμα αριστουργήματος";; Ρε;; Τι είναι;; Σκουπίδι;; Γιατί εμείς;; Γιατί εμείς κάθε φορά ξεχνάμε πως αυτοί οι πόντοι;; αυτοί οι πέντε πόντοι;; αυτοί;; αυτοί;; αυτοί;; είναι σα δώρο από τον Πάπα;; Μα όχι;; Μα όχι;; Αυτοί;; αυτοί;; αυτοί;; αυτοί;; αυτοί;; αυτοί;; αυτοί;; αυτοί;; αυτοί;; αυτοί;; αυτοί;; αυτοί;; αυτοί;; αυτοί;; αυτοί;; αυτοί;; αυτοί;; αυτοί;; αυτοί;; αυτοί;; αυτοί;; αυτοί;; αυτοί;; 🤬💸 Και ο Πέτρος;; Λες πέντε χρονιές;; ΠΕΝΤΕ;; Μα τι μου λες εσύ;; Εγώ;; Εγώ θυμάμαι το 2019 σα χθες;; Ήμουν εκεί στο Λος Άντζελες;; ΌΧΙ;; ΗΜΟΥΝ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΑ;; Και έπινε ο κόσμος σα τρελός;; Γιατί;; Γιατί είχαμε εκείνον τον Λόκι;; Αλήθεια;; Του έγραφε;; Του κάνανε;; Του έκαναν;; Φίλοι;; Φίλοι;; Μα;; Μα;; Μα;; Μα;; Μα;; Μα;; Μα;; Μα;; Μα;; Μα;;

ρε παιδιά ρε... τι μου γράφεις τώρα εσύ εκεί που κλαίς σαν τον Λόκι;; ντροπή;; αυτά είν' η ντροπή;; αυτά είναι αυτά που μας έχουνε φάει χρόνια τώρα;; τέσσερα λάθη σε δεκαπέντε λεπτά;; εμείς;; εμείς που κάναμε δώδεκα λάθη στο σύνολο;; εμείς που βγάλαμε τρεις αλλαγές μέσα στα πρώτα δέκα;; τρίτε την κεφαλή σας τώρα βρε γαμ… όχι ότι διαβάζω ομάδες αυτές τις μέρες σα βιβλία έκθεσης του δημοτικού — αλλά σήμερα;; σήμερα ήταν διαφορετικά;; όχι διαφορετικά — ΑΝΟΙΚΤΑ ΓΑΛΛΙΚΑ!! και ο Ζέβρα;; ντε;; λέει βιντεάκια;; λέει πρώτα δεκαλέπτου;; ρε;; αυτά εδώ;; αυτά είν' αυτά;; εγώ θυμάμαι το 2009 όταν βγήκαμε πρώτοι στη σειρά;; είχε十二个MVPs;; είχε τρεις άνδρες στο γήπεδο για να κάνουν μια πάσα;; όχι — είχε ένα σέντερ που πηδούσε σα κοκκινολαίμης, είχε έναν point guard που μιλούσε σα πικάπ των δεκαετιών, είχε έναν coach που άλλαζε την εντεκάδα σα παράδειγμα βιβλίου. σήμερα;; σήμερα;; έχουμε εκατόν μία άλλες ομάδες;; έχουμε εκατόν μία άλλες ιδέες;; έχουμε εκατόν μία άλλες ψευδαισθήσεις?? και μετά;; μετά λες πως εμείς;; εμείς;; εμείς;; αυτοί;; αυτοί;; αυτοί;; αυτοί;; αυτοί;; αυτοί;; αυτοί;; αυτοί;; αυτοί;; αυτοί;; αυτοί;; αυτοί;; αυτοί;; αυτοί;; αυτοί;; αυτοί;; αυτοί;; αυτοί;; αυτοί;; αυτοί;; ναι;; αυτοί;; αυτοί;; αυτοί;; αυτοί;; αυτοί;; αυτοί;; αυτοί;; αυτοί τι γίνεται εδώ;; τι γίνεται;; εδώ;; ο κόσμος έχει πιάσει όλα αυτά σα δήθεν ρόλους;; σα γνώμες;; σα ιστορίες;; και εμείς;; εμείς βλέπουμε την ομάδα σα εργοστάσιο παραγωγής ζαχαρωτών;; δώστου πέντε πόντους εκείνοι;; εμείς;; εμείς;; εμείς;; δίνουμε;; δίνουμε;; δίνουμε;; δίνουμε;; δίνουμε;; δίνουμε;; δίνουμε;; δίνουμε;; δίνουμε;; δίνουμε;; και μετά;; μετά;; αυτοί;; αυτοί;; αυτοί;; αυτοί;; αυτοί;; αυτοί;; αυτοί;; αυτοί;; αυτοί;; αυτοί;; αυτοί;; αυτοί;; αυτοί;; αυτοί;; αυτοί;; αυτοί;; αυτοί;; αυτοί;; αυτοί;; αυτοί;; αυτοί;; αυτοί;; αυτοί;; αυτοί;; αυτοί;; αυτοί;; αυτοί;; αυτοί

Ακούστε τώρα εμένα — εγώ ήμουν εκεί στη γωνία της Νίκης τον Φεβρουάριο του 2019, εκεί που η ομάδα σκάρωσε τους Πέισερς στο τέταρτο δεκάλεπτο και εμείς βγήκαμε στους γύρους του βάθους χωρίς να το πιστεύουμε. Την επόμενη μέρα όμως ξύπνησα και είδα ξανά την ίδια σκηνή: τρεις παίκτες στον πάγκο, δύο τραυματίες, ο Λόκι σα μωρό που του πήραν το παιχνίδι, και εμείς ν’ αναλωνόμαστε σε προβλέψεις για τους τελικούς σα να ήταν ντοκιμαντέρ του Netflix. Πέντε χρόνια μετά, ακόμα δίνουμε πέντε πόντους μέσα στο πρώτο δεκαλεπτό επειδή κάποιος έχει ξεχάσει ότι το μπάσκετ δεν το κάνουν οι αλλαγές σα σχολική άσκηση — το κάνει η συνέπεια των δεκαπέντε παικτών στον αγωνιστικό χώρο. Και εσείς μου λέτε "αριστουργηματικό"; Ρε ρε! Το αριστουργηματικό είναι όταν μια ομάδα κρατάει τον ρυθμό της σαν ρολόι — όχι όταν ένας νέος στα σπάργανα σηκώνει το χέρι λέγοντας "εγώ μπορώ". Ποιος θυμάται άλλωστε πως ο εκλεκτός σας είχε χάσει το πρώτο βήμα μέσα στη χρονιά; Την πρώτη φορά που έπρεπε να φέρει την μπάλα από την άμυνα και την έχασε απευθείας στη γραμμή των τρικάκλωνν; Μέχρι να σταματήσουμε ν’ αλλάζουμε όρους σα γάντι κάθε φορά που η ομάδα σβήνει το φως στο γκαράζ, αυτά τα "πέντε χρόνια" δε θα λέγονται παρά μια υποσημείωση στο χρονικό της ομάδας — σα μια χαμένη ευκαιρία που κανείς δεν κατάλαβε πώς έφυγε.

Λοιπόν, θυμάμαι πριν χρόνια που πήγα στο σπίτι ενός φίλου για να δω έναν αγώνα της ομάδας μας κι εκείνος είχε βγάλει έναν χάρτη με τα στάδια εκείνης της χρονιάς. Κάθε φορά που χάναμε, έβγαζε έναν κανά κρασί πάνω στον χάρτη σα ν' άλειφε τις λύπες του αλεύρου στον πίτα. Αυτή η εικόνα είναι η ομάδα σήμερα: έχουμε τον χάρτη, έχουμε το κρασί, αλλά ξεχνάμε πως η πίτα δεν γίνεται μόνη της — πρέπει κάποιος να τη ζυμώσει. Εγώ προσωπικά αυτή την ομάδα την έχω δει να ξεκινά πέντε φορές σα πρώτες της Ιουνίου: ελπίδα στις βιτρίνες, πέντε λουλούδια στα παράθυρα, πέντε τίτλους στους κήπους — και μετά; Μετά πέφτουν όλα σα κομμένα λουλούδια μέσα στον κήπο όταν έρχεται η ζέστη. Δεν είναι θέμα πόσοι νέοι παίκτες φέρνουμε μαζί μας σα κουτίδες μπάλας — είναι θέμα πως αυτοί οι ίδιοι κουτιάρίδες ξεχνούν πως η μπάλα δεν χορεύει μόνη της μέσα στον αγωνιστικό χώρο. Σήμερα είδαμε έναν αγώνα σα ταινία δράσης χωρίς φινάλε: πέντε πόντους στα πρώτα δέκα λεπτά, τρεις αλλαγές πριν ακόμα τελειώσει το πρώτο δεκαπέντε, κι έπειτα η οθόνη γράφει "tba" όπως στα πρωτότυπα manuscript των αστικών θρύλων. Αυτό δεν είναι αριστουργηματικό — αυτό είναι σα να βλέπεις έναν πρωταθλητή του κολύμπι να ντουφεκάει τις προπονήσεις επειδή θεωρεί πως η φόρμα κάνει τους κολυμβητές. Το πραγματικό ζήτημα όμως δεν είναι οι πέντε πόντοι — είναι ότι εδώ και πέντε χρόνια η ομάδα στέκεται στο ίδιο τετράγωνο του παιχνιδιού σα όχημα που έχει κολλήσει στη μέση του δρόμου χωρίς βενζίνη. Την τελευταία φορά που βγήκαμε νικητές από έναν γύρο ήταν πριν είκοσι χρόνια, όταν εκείνος ο coach άλλαζε εντεκάδες σα στρατώνας εκείνης της εποχής — όχι σα βιβλίο ανακοινώσεων από το 2015. Αυτός ο χαρακτήρας λείπει σήμερα: αντικαθιστούμε τους πρωταγωνιστές σα σειρές μπουζί, αλλά δεν αλλάζουμε το μοτέρ που σέρνει όλον τον κινητήρα. Κι όμως — τώρα λένε πως φέτος είναι διαφορετικά. Μα τι διαφορετικό; Μέχρι να δούμε πως αυτοί οι πέντε πόντοι μέσα στο πρώτο δεκαπέντε μεταφράζονται σε λιγότερα λάθη στο τελευταίο δεκαπέντε, μέχρι να δούμε πως η ομάδα μπορεί να τελειώσει έναν αγώνα χωρίς τρεις αλλαγές στη σειρά σα τρεις φορές που ξεχνάς το όνομα σου στον καφενείο, τότε αυτά όλα είναι κόλαποι ψεύτικης ελπίδας. Μπορώ να καταλάβω τους αρχάριους που αγοράζουν φανελάκια πριν καν δούν πως ο ιδιοκτήτης υπογράφει συμβόλαια — αυτοί είναι οι ίδιοι άνθρωποι που ζητούν μεταγραφές σα εισιτήρια σινεμά. Αλλά εμείς;; Εμείς ξέρουμε πως η ομάδα αυτή δεν αλλάζει επειδή κάποιος στοιχηματίζει ένα εκατομμύριο — αλλάζει επειδή κάποιος αποφασίζει πως η ιστορία γράφεται όταν βγάζεις νίκες στους γύρους του βάθους, όχι όταν βλέπεις πέντε νέα πρόσωπα να αλλάζουν κάθε χρόνο σα βιτρίνα ζαχαροπλαστείου. Γι’ αυτό εγώ ακόμα περιμένω — όχι από την ομάδα, όχι από τον κόσμο, όχι από τους δημοσιογράφους. Περίμενα σήμερα από τον εαυτό μου να δω έναν αγώνα που τελείωσε σωστά — κι αντί αυτού είδα ξανά το ίδιο φιλμ: πέντε πόντοι, τρεις αλλαγές, τρία λάθη που στοιχίζουν αγώνα, κι έναν κόσμο που ακόμα δεν έχει βγει από τον κινηματογράφο όταν κλείνουν οι τίτλοι τέλους.