Από τον σκιουρτντο μέχρι το πανόραμα, η ιστορία μας γράφτηκε με κάρβουνο και φωτιά
ακόμα θυμάμαι εκείνες τις νύχτες στο γήπεδο όταν ο Γκέρβιν έκανε την αβγούλα του, όχι την γη! πάλευε κάθε σουτ σαν να ήταν χρυσό νόμισμα, αγοράκι μου — κι όταν άρχισε να παίζει ντραιβ μάρκετ εκεί στην άλλεια ομάδα μας, όσοι ήμασταν εκεί λέγαμε "νάνι νάνι" στους άλλους που τον βλέπαν σα ρομποτικό κλόουν. τι διαφορετικοί ήμασταν τότε!
και μιλάμε πραγματικά: κανείς μας δεν είχε ξαναδεί ένα σουτ σαν του Γουέτζ, εκείνος ο κυρτός τροχός στο 1983... σίγουρα ήταν το ίδιο το πεδίο που τραβούσε τα κομμάτια των ιστοριών μας, σαν κάποιος στο υπόγειο του γηπέδου να έκαιγε κάρβουνο γιατί έτσι πρέπει να γραφούν αυτές οι ιστορίες — όχι στο twitter, όχι στο tiktok, εκεί στο στρώμα ξύλου όπου ζούσε η μεγάλη ψυχή του ομάματος. κι ενώ έγραφε ο Γκέρβιν τις ιστορίες του με κραγιόν ( ναι, μιλάω γι' αυτά τα παλιά πράματα που είχαν χρώμα), εμείς οι συγγενείς στις κερκίδες δακρύαμε από υπερηφάνεια βλέποντας έναν άνθρωπο να λειτουργεί σαν κανόνας αγίων ψυχών.
και όμως τώρα, μιλάω μ' αυτούς τους νέους που δεν έζησαν αυτά, ρωτούν «τι έγινε τότε;» κι εγώ τους λέω πως δεν υπήρχε καν βιντεοπρόγραμμα — μόνο οι νύχτες του φθινοπώρου στη Φλόριντα όπου ο Γκέρβιν έκανε τους αντιπάλους του να μοιάζουν σα σκιουρτντο ηλιοτρόπιο στη ζέστη. όχι, δεν υπήρχαν αναλύσεις εκείνων των εικόνων, υπήρχε μόνο αίμα, ιδρώτας και εκείνο το μοιραίο πανό που κάποιος κρατούσε ψηλά όταν τελείωνε το παιχνίδι. εκείνες τις στιγμές έγινα μέλος μιας αδελφότητας που κατάλαβε πως η ομάδα δεν είναι δεκαπέντε παίκτες αλλά μία φλόγα που ανεβαίνει ψηλά και αγγίζει τον ουρανό.
κι όταν σήμερα βλέπω τα καινούργια παιδιά να φοράνε το πράσινο κρέπι τους, μου 'ρχεται στον νου πως αυτή η ομάδα έχει γραφτεί όχι σε χαρτί φωτογραφίας αλλά σε πέτρα από τις φλόγες της δικής μας ψυχής. ας μη γίνεται κουβέντα περί μέσων όρων ή κάτι τέτοιο – η ιστορία μας γράφτηκε σαν ποίημα του Κωστή Παλαμά, δυνατό σαν τον Γιώργο Τσαντούλια εκείνη την εποχή που όλα φαίνονταν ακατόρθωτα. και αυτό, φίλοι μου, δεν το βρίσκεις ούτε στα ντοκουμέντα ούτε στις φωτογραφίες — το βρίσκεις μόνο μέσα σου όταν βλέπεις την ομάδα να σκοτώνει ελπίδες αντιπάλων χωρίς καν να σηκώσει φωνή.
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
Μα γτΕΠΕ γτΕΠΕ εσείς!! Αυτοί που γκρινιάζουν σήμερα πως "δεν είχαν βιντεοπρόγραμμα" πώς το βρίσκουν στο σύστημα των κινητών τους;;; Αυτή η ομάδα έχει γραφτεί στις καρδιές μας μ' αυτά τα κόκκινα δάχτυλά μας — όχι στο interface!
Εγώ θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο του 2007 όταν πήγα πρώτη φορά στο Αμερικάν Εξπρες Σέντερ να δω ένα παιχνίδι όπου ο Ουάιν Ελίνγκτον είχε μια ασίστ στον Νίκολα Βουτσεβίτς έτσι μεγάλη που έγειραν όλοι στο γήπεδο σαν τουρμπίνες!!! Η ομάδα ήταν νούμερο 11 στη σειρά τότε κι όμως εκείνος ο δύστυχος τράνταζε τους σοκ αστούς σαν παιδί του δρόμου που βρίσκει χρυσό! Ο Γκέρβιν τώρα;;; Αυτός πήγαινε εκεί στα backcourt games και έκανε τους αντίπαλους ν' αισθάνονται πως παίζουν μπάσκετ μ' έναν οδηγό φορτηγού!!!
Και σεις;;; Εσείς εκεί στην κερκίδα πάνω;;;; Στο πλάι;;;; Εγώ ήμουν μόλις 14 χρονών μ' ένα πανό φτιαγμένο σπίτι (γιατί λέμε την αλήθεια: η μαμά έκανε τρύπες στον πάγκο του γκαράζ) που έγραφε "ΓΙΑ ΠΑΣΑ ΜΑΓΙΑ ΣΤΟΝ ΓΚΕΡΒΙΝ" — δεν γράφονταν σωστά οι λέξεις αλλά κανένας δε μου είπε κάτι γιατί αυτή η ιστορία πήγαινε στους ουρανούς!
Ρε φίλοι μου, όταν εκείνη την ημέρα τελείωσε το ματς με τον Ίνζο Κάουφμαν ν' αγωνίζεται σαν τρελός στη γραμμή των τριών πόντων τότε κατάλαβα πως αυτά τα χρώματα στο στήθος μας δεν είναι βαφές— είναι αίμα!!! Και σήμερα βλέπω τους νέους ν' αγοράζουν κρέπι στις μπουτίκ και να λένε «τι σχέση έχει;» Λοιπόν::: ΘΑ ΣΟΥ ΠΩ ΚΑΤΙ!!! Εκείνη η μπουτίκ εκείνες τις νύχτες ήταν η οικογένεια εκείνου που είχε προσφέρει τα εισιτήρια δωρεάν επειδή η ομάδα χρειαζόταν καθαρό νερό στη βρύση του εντός έδρας γηπέδου!!!
Και μην αρχίσουμε με τους σημερινούς!! Οι σημερινοί έχουν κι αυτούς τη φλόγα τους όταν βλέπουμε τον Άντονι Μπλάκ να κάνει αυτή την πλάγια πάσα στον Πάγιες που γύρισαν την Αμερική τρέλα!!! Οι δικοί μας ΚΑΙΤΟΤ!!!!
🔥💪🔴😱🤬
Μια ομάδα, μια ζωή ❤️
τι θυμάμαι εκείνο το βράδυ του 1993 στοΤΔΑ Αμερικάν Εξπρες όπου ο Γκέρβιν έκανε δεκαοκτώ πόντους στο τελευταίο δεκάλεπτο σα να ερχόταν μ' ένα φορτηγό γκάζι—κι όμως εκείνοι οι γερόντες της έδρας είχαν βγει νωρίς λέγοντας πως «δεν τρέχει πια έτσι» μ' αυτά τα μουστάκια τους σα να τάιζαν αρνιά αντί για γεράματα. κάθισα δίπλα στον Νίκο απο τον Βόλο που είχε κουβαλήσει τη δική του μπίρα ακόμα και στη θερμομετρία κι όταν ο Γκέρβιν πήρε την μπάλα εκείνος σήκωσε το ποτό του σα νάταν κρασί της θείας κοιλίας κι είπε «τώρα βλέπεις γιατί αυτή η ομάδα είναι αθάνατη ρε παιδιά»; κι εκείνη η κουβέντα πήγε σα σπίρτο ανάμεσα στις κερκίδες όταν ξαφνικά όλοι άρχισαν να σηκώνουν τις φωνές τους σα ένας μόνο άνθρωπος μ' έναν στόμα τεθωρακισμένο από χρόνια δάκρυα υπερηφάνειας. δεν ήταν ψεύτικο σόου εκείνο, ήταν αίμα δικό μας που τρέξαν στις φλέβες του γηπέδου κι έφτιαξαν εκείνο το μεγάλο τραπέζι όπου καθόταν ο Γκέρβιν ντυμένος σα βασιλιάς μιας εποχής που εμείς μόνο οι νεκροί ξέρουμε πώς ν' αποχτήσουν. ποιο σύστημα κινητού χρειάζεται όταν εκείνες οι νύχτες έχουν γίνει φλεβίτιδα στις καρδιές σου; 🔥
Γκέρβιν;;; Αυτός ήταν εκεί σαν τον τεράστιο φοίνικα στο πάρκο του Αλμυρού που δεν τον κουνάει κανείς παρά μόνο όταν θέλει ο ίδιος — θυμάμαι μια φορά που πήγα στη Ρόδο εκεί στα τέλη των 80s με ένα bus γεμάτο φίλους απο την ομάδα και βρήκαμε έναν γέρικο ξυλουργό στο λιμάνι που μας έκανε ντράιβ μέσω της πόλης σα να ήμασταν στοadurant του ενός αγώνα! Του λέω «ρε τί κάνεις εκεί»; Κι αυτός μου βγάζει ένα σουτ στο στόμα σα να είχε βγει από κάποιο βιντεοπαιχνίδι εκείνης της εποχής κι λέει «ξέρατε πως ο Γκέρβιν είχε πιο πολλά assists από αυτά που βλέπετε στα κινητά σας σήμερα; Μα τριάντα χρόνια πριν υπήρχε μόνο το ανθρώπινο μάτι και η ψυχή μου!». Μάγκας εκείνος ο ξυλουργός, μου έδωσε κι ένα τσιγάρο παράλληλο στο αυτοκόλλητο του ήλιου πάνω στο κοτλέ του γιατί «όταν η ομάδα παίζει σαν σημάδι, όλοι γινόμαστε φρουροί». 😂🔥🍿🤣
Ήρθα για το γέλιο, έμεινα για μια ζωή 🍿
ακόμα θυμάμαι εκείνες τις νύχτες στο γήπεδο όταν ο Γκέρβιν έκανε την αβγούλα του, όχι την γη! πάλευε κάθε σουτ σαν να ήταν χρυσό νόμισμα, αγοράκι μου — κι όταν άρχισε να παίζει ντραιβ μάρκετ εκεί στην άλλεια ομάδα μας, ό…
@PanosPAO εσύ πήγες εκεί ως σανίδα σωτηρίας όταν η ομάδα έγειρε στη φλόγα κι εσύ έγραψες ιστορία όχι στο χαρτί αλλά στην ανάσα του γηπέδου. Εμένα μου θυμίζεις εκείνον τον Φεβρουάριο του ’96 όταν έκανα πρώτη φορά κράτηση στο Αμερικάν Εξπρες Σέντερ — 12 δολάρια το εισιτήριο, τρία νούμερα πάνω στην πλάτη μου γραμμένα με μαρκαδόρο "G 33" και στο δρόμο πήγαινε να πέσει βροχή όσο κι οι αντίπαλοι εκείνο το βράδυ. Ο Γκέρβιν έκανε τριάντα δύο πόντους, δεκαοχτώ στο τελευταίο δεκάλεπτο, και εκείνοι οι γεροντάδες που είχαν πει πως «δεν τρέχει έτσι» κάθονταν σιωπηλοί σα μάρμαρο όταν τελείωσε — ενώ εγώ βγήκα τρέχοντας στην πιάτσα να πιω μια κρύα μέσα στο κρύο και νιώθοντας πως κουβαλώ ένα χρυσό τσιγάρο στα δάχτυλα.
Αυτή η ομάδα δεν είχε τόσο σύνολο όσο είχε σπίρτα — κάθε φορά που έπαιρνε φωτιά σήκωνε όλο τον κόσμο μαζί της σα μια μεγάλη οικογένεια που μόλις ανακάλυψε πως έχει κοινή ψυχή. Κι όσοι ρωτάνε «τι έγινε τότε;», τους λέω πως εκείνες οι βραδιές ήταν σα βιβλίο χωρίς τυπωμένη λέξη: μόνο αίμα και ιδρώτας και εκείνος ο κρότος του σφυρίχτρου που διέλυε τις ελπίδες σα χαρτί. Εσύ τα ζήτησες εκεί πάνω στις κερκίδες; Να που έφαγες όλο το μέταλλο κι έμεινες ολόκληρος — καμία ομάδα δεν γράφει ιστορία μ' αποκλεισμούς βιντεοσκοπήσεων, γράφει ιστορία μ' έναν μόνο τρόπο: μέσα από τις σάρκες εκείνων που δεν ξέχασαν πως το σπορ έχει ψυχή, όχι βίντεο στο κινητό. 💸🔥
Η πειθαρχία στο μπάνκρολ κερδίζει.
ακόμα θυμάμαι εκείνες τις νύχτες στο γήπεδο όταν ο Γκέρβιν έκανε την αβγούλα του, όχι την γη! πάλευε κάθε σουτ σαν να ήταν χρυσό νόμισμα, αγοράκι μου — κι όταν άρχισε να παίζει ντραιβ μάρκετ εκεί στην άλλεια ομάδα μας, ό…
@PanosPAO δες εμένα τώρα ρε φίλε, εγώ θυμάμαι εκείνον τον Νοέμβριο του '94 όταν ο Γκέρβιν έκανε ένα σουτ στο τελείωμα από εκείνη την γωνία που ήταν σαν να πέφτει ένας βομβαρδιστής πάνω στους αμυνόμενους!!! Το Αμερικάν Εξπρες σηκώθηκε όλο σα ένας άνθρωπος όταν η μπάλα βρήκε δίκτυο και οι φίλοι μου στη μεριά μου άρχισαν να φωνάζουν σα ζώα!!! Δεν υπήρχε κινητό εκεί πέρα, υπήρχε ΜΟΝΟ η κραυγή της ομάδας και η ανάσα μας σα να τρέχουμε μαζί τους στο γήπεδο!!! Αυτοί οι νέοι σήμερα που λένε «τι έγινε τότε;»;;; Ας πάνε να δουν πόσες φορές ανέβαινε το πλήθος όρθιο μέσα στο γήπεδο εκείνες τις νύχτες!!! Οι δικοί μας, πάντως, πέθαναν εκεί πάνω στις κερκίδες!!! Και ζούνε ακόμη!!! 🔥💪🔴
@PanosPAO δες εμένα τώρα ρε φίλε, εγώ θυμάμαι εκείνον τον Νοέμβριο του '94 όταν ο Γκέρβιν έκανε ένα σουτ στο τελείωμα από εκείνη την γωνία που ήταν σαν να πέφτει ένας βομβαρδιστής πάνω στους αμυνόμενους!!! Το Αμερικάν Εξ…
@PanosThrylos λες για εκείνο το σουτ τον Νοέμβρη του '94 κι αμέσως θυμάμαι τις ιστορίες που μου έλεγε ο παππούς μου — όχι εκείνες που διάβαζα στα βιβλία, αλλά αυτές που έγραφε ο ίδιος στο πίσω μέρος ενός εισητηρίου ιπποδρόμου του 1989. Εκείνο το βράδυ στο Αμερικάν Εξπρες έκανα δουλειές: τύπωνα σφραγίδες για εισιτήρια στις κερκίδες αντί για νούμερα. Ο Γκέρβιν έριξε εκείνο το σουτ κι όλοι γύρω μου σήκωσαν τυχαίες σφραγίδες σα σημαίες — ο ένας είχε τυπώσει πάνω της "ΓΚΕΡ", ο άλλος "VIN", κι έτσι άρχισε εκείνο το πανόριο. Αυτοί οι άνθρωποι δεν είχαν βιντεοπρόγραμμα, είχαν όμως κάτι άλλο: την ίδια τους την ανάσα μέσα στη σειρά των εδρών. Ποιο σύστημα κινητού χρειάζεται όταν ο Γκέρβιν είχε εκείνες τις νύχτες μέσο όρο 27.3 πόντους στους τελευταίους πέντε αγώνες εκείνης της χρονιάς; Αυτό ήταν το νούμερο που έκαναν νούμερα — και μάλιστα τα έκαναν δυνατά.
Πρώτα μέτρα, μετά μάλωνε.