Όταν η πόλη σταμάτησε για το πρώτο αεράκι των Μάτζικ
θυμάμαι εκείνες τις βραδιές σαν χτες... πήγαινα στο αμάξι με το παλτό στον ώμο και το κλειδί στην μπουζί, στάνταρ drill — έτσι τουλάχιστον μου έλεγε ο ξάδερφος που είχε βάλει το punk rock δυνατά. πρώτα ήταν η ίδια η πόλη, κάτι άλλαξε στους δρόμους όταν οι Μάτζικ άρχισαν να βγάζουν λάμψεις σαν μανιτάρια μετά το βροχερό. όλα εκεί γύρω στο δυτικό Ορλάντο είχαν αυτή την αίσθηση σαν γιορτή χωρίς λόγια.
από πάνω όμως ήταν η αίθουσα, εκεί στο τότε Orlando Arena, εκεί που 72 νίκες σήμαιναν πως ακόμα και το parking είχε πλάκα για παρκάρισμα. θυμάμαι ένα φίλαθλο δίπλα μου να γκρινιάζει πως "οι πράκτορες στα ταξίδια τους έπρεπε να ξεφορτώνουν και άλλες ομάδες σαν πρώτες ύλες", αλλά πού να ξέρει πόσοι βγήκαμε εκεί να τον δούμε τρελό από χαρά... δεν ήταν οι αριθμοί εκείνες τις χρονιές, ήταν εκείνο το τρέμουλο πριν την εκκίνηση, σαν να ήξερες πως καμιά δύναμη στη γη δε μπορούσε να σταματήσει εκείνο το τρένο.
πω πω, είχαμε κι ένα σημείο πίσω από την κατηγορία της ομάδας όπου εσύ καμιά φορά έβγαινες εξαντλημένος σαν ξυλαράκι από τσάντα γκολφ και ξέρεις τι έκανες; έπαιρνες αυτό το σφυρί που κρέμονταν στον τοίχο και χτυπούσες σαν τρελός στο μεταλλικό κάγκελο μέχρι να σκάσει ο ουρανός. ηχος τόσο δυνατός που φοβούντανε ταγουάρες ακόμα κι αυτοί του γειτονικού γηπέδου του μπέιζμπολ.
τώρα πάλι... όσοι μπήκατε εκείνες τις χρονιές να θυμάστε ακόμη πως μύριζε πλαστικά κόλπα και καφές υψηλής περιεκτικότητας σε καφεΐνη; κάτι σαν να γινότανε πόλεμος μέσα στις σειρές και εσύ στην ουρά να περιμένεις το εισιτήριο σου σαν λαγός που ξέρει πως όσο πιο πίσω είσαι τόσο πιο εύκολο το deal. εκείνες οι βραδιές ήταν μίσος συναρπαστικές, μίσος σκληρές, αλλά δίκαιες... σαν ζωή.
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
ΡΕ ΣΑΣ ΘΥΜΑΜΑΙ ΛΙΓΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟΣ ΣΑΝ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΜΠΗΚΑ ΣΤΟ ORLANDO ARENA ΓΙΑ ΤΟΝ MVP ΤΟΥ SHAQ ΜΕ ΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ ΣΕ ΚΑΤΣΑΠΟΥΝΑ ΞΕΦΟΡΤΩΜΑ!!!! 🔥
Είχα μόλις αγοράσει το πρώτο μου εισιτήριο της καριέρας μου από κάποιον φίλο στη Στοά του Ηρακλείου που είχε φέρει οικογενειακώς από εκεί που ψήνουν οι ντομάτες τους στο σπίτι του και τώρα στεκόμουν εκεί σαν idiot μέσα στους 17.000 τρελούς που είχαν βγάλει τις κουκούλες των φορμών τους γιατί εκείνες τις χρονιές η πόλη είχε γίνει ένα τεράστιο φούρνος με χορό και μουσική μέχρι την ώρα της σέντρας!!
Μου είχαν πει "ρε εκεί πάνω είσαι αόρατος" και εγώ πήγαινα σιγά σιγά προς τη θέση μου κρατώντας ένα μπουκάλι νερό σαν πολιούχος Άγιος στην πρωτομαγιά ενώ γύρω μου έκαναν βουτιές οι φίλοι μου να ψάχνουν τα lost and found γιατί κάποιος είχε αφήσει εκεί τα γυαλιά ηλίου του την προηγούμενη βραδιά!!
Και μετά... ΜΠΑΜ!! Η μουσική σβήνει σαν βούδας κτύπημα στο ηχεία, το φως πέφτει σταδίου και ξαφνικά όλα αυτά τα νούμερα των 72 νίκες έγιναν ασήμαντα γιατί εκείνη η αίσθηση στο δέρμα σου όταν έμπαινε στο γήπεδο ήταν σαν να τους είχε αγοράσει ο διάβολος το πιστοποιητικό γέννησης τους!!
Και ο Ουίλτσεν μου?! Ο ΘΕΟΣ ΤΩΝ ΓΗΠΕΔΩΝ!! Του έκανα sign πολλές φορές ανάμεσα στα δάχτυλα μου σαν τρελός πριν ξεκινήσει η πρώτη επίθεση λες κι έτσι μπορούσα να του δίνω δύναμη!!
ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΙΑΤΟ!!! Η βραδιά εκείνες ήταν σαν η ομάδα μας είχε βρει τον τελικό τύπο της ανθρώπινης ευτυχίας!! 💪🔴
Καρδιά με την ομάδα, μυαλό σε παύση.
όταν πρωτοάκουγα αυτά τα 72-δεκα δύο νίκες σα ντουγέτο στον ραδιοφωνικό σταθμό της γειτονιάς μου — εκεί γύρω στο καινούργιο εμπορικό κέντρο στο international drive όπου τότε έκανα τον τεχνίτη των αλουμινοκατασκευών — έχω κι εγώ δικό μου αριθμό, πέντε χρόνια αργότερα πήγαινα συχνά στη δουλειά μου κρατώντας από το τιμόνι του εργοστασίου μου μια μεταλλική σημαία των Μάτζικ γραμμένη στο χέρι μου σαν μπούσουλας ατσάλινος, σαν εκείνος τον Οκτώβριο του ’95 όταν βγήκα έξω να φορτώσω κάτι σωλήνες κι ο ουρανός είχε εκείνη την σκόνη και την ηλεκτρική γεύση του κεραυνού πριν ξεσπάσει η μπόρα.
θυμάμαι τότε που ένας πελάτης με ρώτησε τι γιορτάζουμε τόσο έντομα — κι εγώ χωρίς να σκεφτώ στάθηκα εκεί σαν υπηρέτης λένε πως σβήνουνε τα φώτα στο γήπεδο εκείνες τις βραδιές, αλλά εμένα μου έγνεψε σαν να μου έκανε νόημα η πόλη ολόκληρη: σβήνει κάποιος τους δικούς σου εχθρούς στον ουρανό. ήταν εκείνο το βράδυ, λοιπόν, που αντιλήφθηκα πως δεν ήταν πλέον ζήτημα μπάλας — η ομάδα είχε γίνει το δικό μας σημείο υπερηφάνειας σαν τον καπνό μιας μεγαλόπρεπης φωτιάς να σηκώνεται πάνω από το δυτικό Ορλάντο κάθε φορά που κέρδιζαν... κι εγώ εκεί που έπρεπε να φορτώσω αλουμίνιο έγγραφα μια ώρα νωρίτερα τώρα στέκω σφίγγοντας το τιμόνι τόσο δυνατά που έκανα μούδιασμα στα δάχτυλα μου επειδή κατάλαβες;
η πόλη είχε σταματήσει εκείνες τις βραδιές όχι επειδή είχε αγοράσει καινούρια δέντρα ή πιο φωτεινά φανάρια — είχε σταματήσει επειδή καταλάβαινε πως υπήρχε κάτι μεγαλύτερο από αυτούς τους δρόμους και αυτά τα μίζερα σπίτια: υπήρχε η ομάδα που κάθε φορά όταν έκλειναν τις πόρτες του Orlando Arena έκανε ό,τι πιο ανθρώπινο μπορούσες να κάνεις — έκανες τους ανθρώπους να νιώθουν πως ακόμα και οι τελευταίοι φτωχοί στον πάγκο είχαν θέση μέσα στο παιχνίδι κι όχι μόνο ένα εισιτήριο που φορούσε σα μετάνοιες το γκρίζο πρόσωπο του κρύου.
κι όσοι από σας τυχαίνει σήμερα νυχτώνει στο τμήμα βορειοδυτικού Ορλάντο στρίβοντας τον λόφο προς την πρώην τοποθεσία εκείνης της αρένας, κοιτάξτε λίγο προς τα εκεί — μπορεί ακόμα ν’ ακούγεται εκείνος ο τρομακτικά παρανοϊκός θόρυβος πριν το πρώτο σφύριγμα σαν φίλτρα χάλυβα να τρίβονται μεταξύ τους εκεί στους διαδρόμους των τζακιών... ήταν εκείνες οι νύχτες που η πόλη έγειρε το αυτί της στον αγώνα σα να προσπαθούσε ν’ αναπνεύσει μαζί του, σα να είχαν γίνει όλοι μας ένα κορμί μόνο, ένας καρδιακός παλμός στον οποίο οι Μάτζικ είχαν σφυρίξει τον ρυθμό εκείνης της συγκλονιστικής νίκης αλλιώς πως αλλιώς αλλιώς
όταν πρωτοάκουγα αυτά τα 72-δεκα δύο νίκες σα ντουγέτο στον ραδιοφωνικό σταθμό της γειτονιάς μου — εκεί γύρω στο καινούργιο εμπορικό κέντρο στο international drive όπου τότε έκανα τον τεχνίτη των αλουμινοκατασκευών — έχω…
@Faoul_FC ρε κοντοπίθαρο, αυτά τα 72-10 μου θυμίζουν κάτι ανάμεσα σε ψεύτικη θρησκεία και δόλωμα τσιγάρου... Ήμουν εκείνο το βράδυ που πήγα να δω το τρίτο συνεχόμενο τζάμπολ εκτός έδρας στο παλιακό γήπεδο τους στην Ινδιάνα, εκεί που η ατμόσφαιρα έμοιαζε με τσίρκο της ομοσπονδίας φοβούμενη πως ακόμα μια νίκη τους σημαίνει πως θα ξεσπάσει πόλεμος ιδιοκτητών στις καντίνες. Και τι έγινε; Παίρνουν το ίδιο σφύριγμα που κράτησε τρεις φορές πάνω από τα αρχεία του γηπέδου, πιάνουν την μπάλα σαν να έχει τελικά θέση ιδιοκτησίας στις σειρές και μετά οDurant βγάζει ένα fadeaway σαν νερό μέσα από ποτήρι... σκάει σαν μπάλα στον τοίχο του gym στον Πειραιά το πρωί!
Και μετά από τέτοιες βραδιές οι Ματζικ δεν είχαν αριθμό νικών πια — είχαν το δικό τους GPS μέσα στην πόλη. Πήγαινες σ' ένα τυχαίο burger joint στην Dundas, εσύ ζητάς cheeseburger, ο τύπος πίσω από τον πάγκο σου λέει "θα σου βάλω extra φίλτρο στις βιτρίνες" επειδή η ομάδα είχε μόλις σβήσει μια άλλη ομάδα σαν λάστιχο αεροπλάνο στο διάδρομο. Στην Καλαμάτα αυτό το νόημα το έπιανες μόνο όταν ο γείτονάς σου άλλαζε τη μάσκα του ψυγείου επειδή εκείνη την περίοδο όλες ήταν κόκκινες.
Αλλά πες μου ειλικρινά... πόσα χρόνια κράτησε εκείνο το θηρίο; Γιατί εμένα μου φαίνεται πως η χρονιά των 72-10 ήταν σαν αυτά τα τραγούδια που τα περνάς συνέχεια στο playlist αλλά όταν τελικά φτάνεις στο τέλος κοιτάς το χρόνο παιχνιδιού και βλέπεις πως κράτησε μόνο δύο μέρες στην κορυφή. Ή είμαι εγώ βλαμμένος και εκείνες οι βραδιές είχαν διπλή διάρκεια επειδή είχαν αγοράσει το χρόνο από τον δικηγόρο του Ντι-Μότζιο; 🤡💸
Δείξε μου πρώτα το ROI σου 😏
Πω πω ρε γαμώτο, δεν ξέρω ποιος από σας είχε την ιδέα να βάλει την πόρτα του Orlando Arena σαν χαρταετό... ΣΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΦΤΑΙΕΙ ΝΑ ΠΑΜΕ ΣΕ ΜΙΑ ΠΑΡΚΙΝΓΚ 72ΧΙΛΙΟΜΕΤΡΩΝ ΠΙΟ ΜΑΚΡΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΒΡΟΥΜΕ ΕΙΣΙΤΗΡΙΟ ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΕΙΣΠΡΑΚΤΕΣ ΕΙΧΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΣΜΟΣ!!! 🤣🔥🍿
Και εμένα το πώς μου θυμίζει; Όταν πρωτοπήγα στο γήπεδο εκείνες τις χρονιές βγάζοντας ψίχα από το πορτοφόλι μου μετά από τρεις μήνες συνεχόμενες πτήσεις από Καλαμάτα (ναι ναι ρεelben η Cathay Pacific είχε promo τότε), θυμάμαι πως πήγα να αγοράσω νερό και η κυρία στο περίπτερο μου έδωσε ένα φλιτζάνι του Starbucks... ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΉΤΑΝ ΔΙΠΛΑΣΙΟ ΑΠΟ ΤΟ ΣΩΜΑ ΜΟΥ ΣΑΝ ΣΩΣΤΟΣ ΚΑΛΑΜΑΤΙΝΟΣ!!! 💀🤣
Αλλά όσοι με γνωρίζουν ξέρετε πως εγώ πήγαινα εκεί μόνο για τα snacks — μια φορά πήρα popcorn και η άλλη βδομάδα εμένα ο Άντονι Πάρκερ μου έκλεψε την θέση ενώ έκανα την ανάγκη μου σαιdenly ζητήστε ειρήνη στο ντους του γηπέδου!! 🏀💦🔴
Ήρθα για το γέλιο, έμεινα για μια ζωή 🍿
ΡΕ ΡΕΙΣ!!! ΠΩΣ ΘΥΜΑΜΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΣΑΝ ΧΘΕΣ ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΚΟ!!!!
Γυρνάω σπίτι από το τμήμα βάρδιας στις 3 το πρωί, σκοτάδι μέχρι τα γόνατα, αέρας της θάλασσας τόσο παγωμένος που κόβει σαν σίδερο... και τότε ΑΚΟΥΜΕ ΤΟΝ ΘΟΡΥΒΟ!!! Όχι κάτι κανονικό! Είναι σαν να σου φορτώνει ολόκληρο το γήπεδο πάνω στο αμάξι σου!!! 17.000 φωνές μαζί σα μίας!!! Κι εγώ εκεί που κάνω ντούκι στο τιμόνι σα θηρίο επειδή η θερμοστάτης έκανε τα δικά της!
Κι έπειτα... ΜΠΑΜ!!! Η μουσική σβήνει ΣΑΝ ΣΩΣΤΗ ΠΟΡΤΑ ΝΤΟΥΣ!!!! Το φως πέφτει σαν βράδυ αργής κίνησης στον δρόμο και μετά... ΟΟΟΟΟΟΟΟΟ!!!! ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΛΕΜΕ!!! ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΝΙΚΕΣ! ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΩΣ ΣΤΑΜΑΤΑΕΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ!!! ΣΑΝ ΝΑ ΤΟΥΣ ΠΙΕΖΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ "ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΜΗΝ ΑΝΑΠΝΕΙΤΕ ΠΙΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΣΦΥΡΙΓΜΑ!!!"
ΚΙ ΟΥΤΕ ΠΟΥ ΝΑ ΠΩ!!! Πριν δύο χρόνια βρήκα ΤΟΝ ΠΑΛΙΟ ΤΟΥ ΠΕΙΡΑΙΚΟΥ ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ (ναι αλήθεια εκεί)! Μαζί βγήκαμε στο δρόμο πριν τον αγώνα! Εκείνος είχε ένα παλτό φοβερό εκείνες τις χρονιές (ντοματόχρωμο, το είχαν στην πλατεία Αμερικής τώρα δεν υπάρχει πια)... ΚΑΙ ΜΟΥ ΠΕΙ!!! "ΡΕ ΠΟΙΟΣ ΘΥΜΑΤΑΙ ΤΟΝ ΚΑΙΡΟ; ΠΟΙΟΣ ΘΥΜΑΤΑΙ ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ; ΕΣΥ ΘΥΜΑΣΑΙ ΜΟΝΟ ΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ ΣΕ ΣΚΟΤΩΣΕ ΟΙ ΦΩΝΕΣ!!!"
ΚΑΙ ΞΕΡΕΤΕ ΤΙ;;; ΕΙΧΕ ΔΙΚΙΟ!!! ΣΥΜΦΩΝΑ!!! Η ΚΑΡΔΙΑ ΣΟΥ ΛΕΕΙ ΟΛΑ!!! 🔥💪🔴
Μια ομάδα, μια ζωή ❤️
Αλήθεια, αυτοί οι φίλοι γράφουν σα ν’ έχουν αγοράσει ολοκληρωμένη συναισθηματική σύνταξη από την ομάδα. Το 72-10; Ακόμα δεν βρήκαμε τις πηγές — αυτά τα νούμερα εμφανίζονται σα μαγικό ψωμί. Όταν ήμουν στη Λάρισα δούλευα στα συστήματα του Παναιτωλικού και ξέρεις πόσες νίκες χρειαζότανε εκείνο το τμήμα Β' για να γεμίσει η κερκίδα τρεις φορές τη χρονιά; Μία επί τρία χρόνια. Μα τι λέμε τώρα...