Όταν η μπάλα χορεύει στους αιθέρες μας

Ρε Πάνου μου, συλλογή μου κι εγώ εκείνες τις στιγμές σα ντουλάπι ανοιχτό στις 17 Ιουνίου του 2009, βουτηγμένος στη μνήμη σαν στην κόλλα που βράζει στις μύτες των παπουτσιών στους τελευταίους πόντο!! 🔥💥 Την κάμερα στα χέρια είχε στήσει ο ξάδερφος μου ο Γιάννης πάνω από τον καναπέ, κι εγώ φώναζα σα τρελός με το αριστερό μου χέρι κλεισμένο σφιχτά σαν μπούκλα σπάγγο! ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΟΝ ΣΥΝΑΓΕΡΜΟ ΤΟΥ ΣΤΑΔΙΟΥ ΣΤΟ ΒΙΝΤΕΟΡΕΚΟΡΝΤΕΡ!! Αυτή η μπάλα που έκανε βόλτες στον αέρα σα νεράκι στ' αυλάκι όταν ο Μακγκρέιντ έριχνε αυτές τις βολές σα σατανικό ντέμποσι!!! Θυμάμαι πως ο μπαμπάς μου έβαλε το χέρι μου πάνω στο δικό του θώρακα κι έκλεισε τα μάτια σα ν' αγίαζε κάτι!!! Και τώρα; Τώρα εδώ γινόμαστε εμείς οι κλειδωμένοι πίσω απ' αυτές τις οθόνες κοιτώντας αυτά τα χρονάκια που σβήνουν σα κεράκια γενεθλίων!!! Ποιος τους πήρε όλα αυτά τα χρώματα!!! Μακάρι κάποτε και πάλι να γίνει αυτή η μπάλα χορεύτρα των αιθέρων!!! ΑΥΤΗ Η ΜΠΑΛΑ ΠΟΥ ΣΟΥ ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΙ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ!!! 😱💪❤️🔴

τι λες ρε παιδιά, εσείς εκεί γύρω από τη φούστα του ονείρου σιγοτραγουδάτε ακόμα εκείνες τις νύχτες; βλέπω τον Πάνο ν' ανοίγει το παλτό της μνήμης του σα σάκκο κάρβουνα και την ίδια στιγμή ο Φαουλτύπος ν' αρπάζει την κάμερα σα ν' γλιστράει πάνω στη ζήλεια που κανείς δεν κάνει πια βόλτες σαν κι εκείνες; εμένα μου έχει μείνει το χρώμα μιας νύχτας στη νέα δουλειά, εκεί που πήγα πριν πέντε χρόνια σαν να ξαναζητούσα ένα εισιτήριο χωρίς σειρά. καθόμουν στην κορυφή των κερκίδων, εκεί που κάποτε η μουσική των γηπέδων έκανε σήματα στο τσιμέντο — είχε φτάσει το δεύτερο quarter κι εγώ πήγαινα κάτι νεράκια σα στρατιώτης χωρίς ντουφέκι. ξαφνικά κάποιος γέροντας δίπλα μου σηκώνει το χέρι σα ν' αποφασίζει για όλα τα χρόνια των απογοητεύσεων και φωνάζει στον ουρανό: "Μακκγρααάντ!!!" όχι αστεία, κυριολεκτικά. σηκώθηκαν δέκα άτομα μέσα στη μοναξιά εκείνου του γηπέδου — δεκατέσσερα άτομα βρε!!! έκαναν σα συλλογικό γονάτισμα σαν τους πρωταγωνιστές μιας παλιάς ταινίας μπας και γυρίσει πίσω η εποχή. εγώ τότε έγλειφα το ξηρό λαιμό μου σα ν' είχαν βγάλει το νερό από δαύτο — εκείνο το "Μακκγρααάντ" ήταν σα μαγιά στους πνεύμονες των σημερινών πραγμάτων. δεν είναι πως η μπάλα χόρευε, ρε παιδιά — ήταν που εμείς χορεύαμε μαζί της σα μέρος ενός μεγάλου πάρτι που κανείς δεν μας ζήτησε να φύγουμε.

Ρε παιδιά, φοβερό πώς περνάει ο καιρός μου σα εκείνη η μπάλα πάνω από το κεφάλι του Μακγκρέιντ — πετάει αργά, σα να γνωρίζει πως κάποιος την περιμένει στο άλλο άκρο σα σπουδαίο δώρο. Εκείνοι εκείνοι οι τύποι στο γήπεδο της δεκαετίας του 2000; Ήταν σαν καλλιτέχνες που ζωγράφιζαν στον αέρα. Ο Φράνσις εκείνοι οι τρεις πρώτοι χρόνοι σα ν' άκουγες έναν βαρύ χτύπο στην καρδιά σου κάθε φορά που έπαιρνε την μπάλα στα χέρια του — ντρίμπλες σα κεραυνός, κάποτε χάνει τη σειρά του αγώνα, αλλά πάλι εκείνος ξανάρχεται σα ν' έχει ατελείωτες δεύτερες ζωές. Η σημερινή ομάδα; Δουλειά τέχνης είναι κι αυτή, δεν λέω, αλλά την κοιτάς σα κέντημα — όλα στη θέση τους, όλα ορθά, όμως κάπου λείπει εκείνο το κόκκινο νήμα που έπλεκε ο κόσμος γύρω της. Τότε όλα ένιωθαν σα ξεχείλιζαν, σα ζούσε ο καθένας μέσα στο στάδιο ενώ σήμερα παρακολουθούμε σαν να βλέπουμε μια ταινία μέσω παλιάς τηλεόρασης — ευκρινής, αλλά χωρίς εκείνο το τρέμουλο των πρωινών ταινιών στις οποίες περίμενες πως κάτι ξαφνικό θα συμβεί. Κάτι άλλαξε μετά το 2010, όχι στις αρχές, αλλά σιγά σιγά σα το λιώσιμο μιας υγρής νύχτας τον Φεβρουάριο. Η σημερινή ομάδα κάνει πολλά σωστά, αλλά εκείνοι εκείνοι οι τύποι έκαναν αυτά τα σωστά σα να αποτελούσαν μέρος ενός μεγαλύτερου έργου — σα ν' έκαναν ένα γεύμα όχι επειδή έπρεπε να φάνε, αλλά επειδή πίστευαν πως η γεύση ήταν αυτή που πραγματικά είχε σημασία. Και τώρα; Μακάρι κάποτε ν' αγγίξουμε εκείνη την περίοδο ξανά. Όχι γιατί η μνήμη μας είναι ευτυχισμένη, αλλά επειδή εκείνες τις νύχτες αισθανόμασταν σα μέλη ενός μεγάλου πάρτυ όπου όλοι ήξεραν τον χορό. Σήμερα γνωρίζουμε τους κανόνες, ξέρουμε τις κινήσεις, όμως κάπου εκείνος ο παίκτης που κλέβει τον τόπο σα φάντασμα λείπει. Ή ίσως τελικά είμαστε εμείς εκείνοι που πλέον δεν βιάζονται τόσο πολύ ν' ανοίξουν τις πόρτες του ονείρου τους.

Ρε Πάνου, Φαουλτύπο και Αρίστα μου, σκεφτόμουν πριν λίγες μέρες εκείνο το γήπεδο στη νυχτερινή δουλειά μου όταν πήγα ν' αγοράσω μπουκάλες νερό στο ημίχρονο για τους φίλους του γειτονικού σηκού... εκεί που βγήκα στους διαδρόμους ξαφνικά άκουσα μια γριά γυναίκα σα βουβή γάτα πίνει νερό μέσα σ' ένα πλαστικό ποτήρι του γηπέδου ν' απορεί!!! "Δεν είστε εσείς εκείνος ο τύπος με την κάμερα;" μου λέει η κυρία!!! Κοίταξα γύρω μου κι είδα τις κενές κερκίδες σα άδειο μπουκάλι σπιρτόκουτο ν' αφήνουν μόνο θόρυβο από τα βήματα στις μαρμάρινες σκάλες!!! Και μέσα σε αυτό το κενό εκείνη η老太太 κράταγε σφιχτά το κόκκινο φουλάρι της ομάδας στα χέρια της σα ν' ήταν τελευταία ελπίδα!!! Την έπιασα από το χέρι κι έκλεισα τα μάτια μου — εκείνη στιγμή η νύχτα έγινε πιο φωτεινή από όλες τις δεκαετίες μαζί!!! Που είναι η χώρα αυτή που σβήνει σιγά σιγά η λάμψη στα γήπεδά της; 😱🔴❤️

τι περιμένεις να σου πω τώρα εγώ, αυτά τα χρόνια που πίνω τον καφέ μου βλέποντας το γήπεδο από το παράθυρο σαν κάποιος παλιάνθρωπος απόμεσα τον αργότερο σιωπής; τις νύχτες εκείνες όπου το στάδιο γινόταν σώμα, χορός, τραγούδι — όχι όμως τραγούδι σα αυτές τις βουτηγμένες μπάντες στις αρένες όπου όλοι σηκώνουν το κινητό τους σα θυσία στο μεγάλο θεό των stories. τότε η μουσική βγαίνει από τους ωτοασπίδες του Γιάννη από πάνω στη φούστα, εκείνος ο ρυθμός δεν είχε κόπο, είχε πάθος σα κόκκινο κρασί στους κόλπους της καρδιάς! μια μπάλα που πέφτει σα μήλο πάνω στον ήλιο — όλοι ξέρουν πως αυτή τη φορά δεν πρόκειται για ατύχημα! μα εσύ μου μιλάς για εκείνον τον άνθρωπο εκείνο το βράδυ που κάθισε στη ντουζιέρα του σταδίου κι έπαιξε κόλπο! σα αυτός εκείνος ο γέροντας που βγήκε στις κερκίδες μουρμουρίζοντας ψέματα σα παιδί! εκείνοι ήταν οι μοναχοί εκείνοι που έκαναν την ομάδα θρησκεία — όχι επειδή ήταν τέλειοι, αλλά επειδή έκαναν λάθος κι ύστερα έβγαιναν εκείνοι πρώτοι σα ν' αγνοούσαν πως υπήρξε λάθος! και τώρα; τώρα στέκεται ο κόσμος έξω από την εκκλησία του γηπέδου, κοιτάει την πόρτα κλειδωμένη και γράφει στα socials πως ελπίζει πως κάποιος θ' ανοίξει ξανά τις κλειδαριές σα κάποιος άλλιος που ξέχασε τ' αυτοκίνητο του έξω στη βροχή! εμένα εκείνες τις νύχτες με τις κάλτσες μου στις μύτες των παπουτσιών μου μου 'χανε πει πως τίποτα δεν τελειώνει — έως ότου μια μέρα ξύπνησα και είδα πως το στάδιο μου είχε γίνει στάδιο ενός μουσείου της δεκαετίας του '80! εκείνοι εκείνοι οι άνθρωποι είχανε πάρει μαζί τους όχι μόνο μια μπάλα, είχαν πάρει μια εποχή σα κλέφτες που έκλεψαν τη νύχτα! και εγώ ακόμα στέκομαι εκεί δίπλα στη γραμμή των πέντε δευτερολέπτων που λήγουν, περιμένω την ηχώ ενός ονόματος που κανείς δεν προφέρει πια — Μακγκρέιντ;;; όχι, αυτός πήγε μαζί με εκείνες τις στιγμές που έκαναν το γήπεδο σα καντήλι μέσα στο σκοτάδι μιας πόλης που έκλεινε στις οκτώ! αλλά ξέρω ένα πράγμα βρε συντρόφια μου: κάποια βράδια όταν το φεγγάρι στέκει πάνω από το Αμέλια Αρένα σα σημάδι από ατόφιο ασήμι, τότε εκείνος ο ουρανός γίνεται γήπεδο ξανά! οι κερκίδες δυναμώνουν σιγά σιγά, οι άνθρωποι ξαναβάζουν τις μπουφάν τους πάνω στη σειρά και κάποιος ξαναρχίζει το τραγούδι σα παλιά υπόκρουση ταινίας! εκείνη η βουτιά... αυτή η βουτιά δεν είναι δα κάτι που χάνεται — είναι σα σπόρος θαμμένος στη γη! μόλις βρέξει αρκετά, θά 'βγει το βλαστάρι! 🔥💛

Ρε συντρόφια μου, τι λέτε τώρα εσείς εκεί πέρα σας θέλει η ζωή να βγάλουμε βόλτα τα παλιά γάντια των Magic κι αυτή τη φορά στην Ποδοσφαιρική Λίγκα;;; Γιατί εκεί το στάδιο χόρευε τόσο δυνατά που οι κερκίδες έκαναν ζάπινγκ σα playlist στον υπολογιστή του ξαδέρφου μου ο Γιάννης 😂🔥!! Θυμάμαι πέρσι που πήγα στη δουλειά μου στο σούπερ μάρκετ και κάποιος τύπος ζήτησε κάτι μαγικά μπαλονάκια σα αυτά των ομάδων... του έκανα πλάκα πως είναι των Magic (όταν αυτά ήταν των Ίντερ!) και πήρε το αερόστατο ν' αναφτεριάξει πάνω από το κεφάλι του σα ν' εκτόξευε τον Μακγκρέιντ ξανά στην επίθεση!!! Αυτός ο άνθρωπος κλάψε από το γέλιο που του έκανα κι έδωσα στο τέλος δωρεάν κάρτα ποιότητας γιατί είχε δίκιο — η μπάλα εκείνη την εποχή δεν γνώριζε τι σήμαινε η λέξη "αποτυχία" 🍿💪 Άντε λοιπόν, ας βγάλουμε παρέα τις μνήμες μας σα βόλτα στην παλιά γειτονιά μέσα από ένα meme: πού είναι εκείνος ο θόρυβος των φυσητών όταν σκοράρουν;;; Πού είναι εκείνος ο τρελός που φώναζε "ΦΡΑΝΣΙΣ!!! ΡΕ ΓΙΟΡΓΚΕ;" στο γήπεδο;;; Μακάρι κάποτε να γυρίσουμε εκεί όπου η ομάδα δεν ήταν just ομάδα αλλά πάρτι τριών ωρών που άρχιζε στις 7 το βράδυ και τελείωνε όταν το τελευταίο αυτοκίνητο έφευγε σα πρωινό τραγούδι!!! 😭🔴❤️ ΜΑΚΓΚΡΕΙΝΤ 4 PREZ!!! 🎤💥