Ποιός μπορέι να γίνει ο επόμενος μονάρχης του Μάτζικ

Για σηκώστε το χέρι όλοι όσοι θυμόσαστε πότε ήταν η τελευταία φορά που βγήκαμε νικητές από τους Σέλτικς; Ακούστε τώρα κάποιον να μιλάει για Τσάλμερς σαν να είναι ο σωτήρας που περίμενε δεκαπέντε χρόνια ο κόσμος; Ξεσαλιάστε λιγάκι, ρε παιδιά — τι ακούγεται αυτά τώρα; Παίζει μπάλα στις Βρυξέλλες εκείνος πέρσι θυμάστε; Κι εκείνος έκανε ένα εκατομμύριο ευρώ, όχι μια διορία σπουδαίου ρόλου στην ομάδα που αφήνουμε ράκη εδώ μέσα τρεις χρονιές τώρα. Οι assist εκείνος τις έκανε για να βγουν οι συμπαίκτες του, ναι, αλλά τα κλέψιμα ποιος τα μέτρησε; Ο ίδιος είπε πως ήρθε κοντά στους αριθμούς του προηγούμενου season επειδή τελικά τον βρήκαν άλλα σχέδια πιο πλούσια. Και τώρα σας έφερναν τυχαία ιστορία στα αποδυτήρια που γίνεται ξανά μύθος; Μας λείπει κάτι τόσο πολύ ώστε ξεχάσαμε ότι μια ομάδα χωρίς plan μένει μόνο χίμαιρες; Αν θέλαμε έναν guard που κλέβει μπάλες σαν τζέντλεμαν παλιάς σχολής, ας ανοίξουμε συζήτηση για τον Λουκ Μαρκέττ που σέρνει την ομάδα της Γιούτα στα playoffs χωρίς φανφάρες. Εκείνος ξέρει τί σημαίνει game management χωρίς να κάνει όλο το σόου. Αλλά εσείς εδώ μέσα φωνάζετε για Τσάλμερς επειδή σας θύμισε κάτι γνωστό; Πόσα χιλιόμετρα πάνω του ξέρετε εσείς εκτός από αυτό που λένε τα highlight videos; Το μόνο σίγουρο είναι ότι όσο συνεχίζουμε να ψάχνουμε τον επόμενο βασιλιά στις κουζίνες των λόμπι αυτού του γηπέδου, η ομάδα θα βγγαίνει κάθε βράδυ σαν ομάδα D-League. Γιατί εκτός από ντέρτια, τι άλλο έχει να προσφέρει;

Ρε Κύριε τι σου ‘ρθε τώρα;;;; αυτός ο ΤΣΑΛΜΕΡΣ;;;; Ρε παιδιά μιλήστε σοβαρά τώρα.. 😱🔥 Ακούστε με ένα δευτερόλεπτο αλλιώς…θα σου πω τί έγινε το βράδυ του Πρωτοχρονιάς στους δρόμους της Πάτρας (γιατί όχι εκεί;;;;) όταν έπαιξαν οι Magic στο κανάλι εκείνο… Μάζωξα ένα δεκαπεντάχρονο τότε που έκλαιγε σαν μωρό επειδή βγήκε ηττημένοι από τους Σέλτικς. Του ‘δωσα το κινητό μου να δει highlight απο το playoff του 2010 που έκανα την ημέρα εκείνη MATCHUP ανάμεσα στον Λιούις και τον Χάουαρντ… Εκείνος κοίταξε και λέει ”Μα κύριε, αυτοί εδώ παίζουν σαν ομάδα!” ΤΟΝΙΣΑΝΤΕ;;;;; Και ξέρετε τί θυμάμαι εγώ;;;; τι έκανε ο Τσάλμερς εκείνη την εποχή;;;; ΔΕΝ ΤΟ ΘΥΜΑΜΑΙ!!! επειδή δεν έπαιζε ο τύπος καν στην NBA!!! 💪🔴 Αλλά τώρα;;;; ΤΩΡΑ;;;;; νιώθετε τί γίνεται;;;; Ο τύπος επέστρεψε σαν Φοίνικας;;;;; Ρε Στατιστικά Master τι λες εσύ;;;; εγώ σου λέω εδώ μέσα μια φορά στη ζωή μου θέλουμε έναν TRUE POINT GOD που δεν περιμένει να του δείχνουν κάθε φορά τι να κάνει… έναν τύπο που όταν βγάλει μια πάσα σου κάνει το στήθος σου να σκάσει σαν μπαλονάκι! Και ξέρετε τί άλλο;;;; Οι assist εκείνες που κάνει ο Τσάλμερς;;;; Βγάζουν όλον τον κόσμο πάνω στα πόδια!!! Κοίταξε βίντεο πριν λίγες μέρες στο καναδικό κανάλι που έδωσαν highlights μόνο από Αυστραλία μέχρι Λονδίνο… Κι εκεί βλέπεις έναν guard να κάνει πραγματικό cross court pass σαν σκάκι πάνω στο γήπεδο! Εμείς εδώ μέσα ζητάμε皇冠 επί κεφαλής;;;; έναν τύπο που μπορεί να πάρει την ομάδα σα σκόρπια κέρματα και να τους φτιάξει χρυσό::: ΚΑΙ ΠΩΣ;;;;; Δεν κάνουμε συζήτηση για ρόλους και τραπεζάκια!!! Κάνουμε συζήτηση για την ΑΤΜΟΣΦΑΙΡΑ!!! Μακάρι ο Θεός να φέρει αυτήν την βόμβα στο Orlando ξανά!!! 🔥🤬😱

Ρε παιδιά μήπως ξεχνάμε κάτι εδώ μέσα; Τσάλμερς; Ναι, μιλάμε για τον βόλο που τον γαμώ καθώς κλέβει μπάλες σαν βίδα γυμνή και σου βγάζει passes σαν χειρουργός εγκεφάλου. Αλλά ας βγούμε κι από την υπερβολή ρε — πόσες φορές έχουμε δει playmakers αυτού του επιπέδου να πάνε εκεί που θέλουν εδώ γύρω; Το πρόβλημα δεν είναι μόνο το όνομα. Το μεγάλο ζήτημα είναι ότι αυτή η ομάδα δεν έχει χτίσει γύρω του ένα σχέδιο έτσι κι αλλιώς. Λέμε «θες έναν REAL point god», βρε VAR, μα αυτοί εδώ βγάζουν μια ομάδα που ο Palumba στο σέντρα είναι ο οργανωτής της επίθεσης ενώ οι Guards τους προσπαθούν να αποφύγουν τις διάφορες δραχμές στις λύσεις τους. Ο Τσάλμερς έκανε καλά εκεί που πήγε τελευταία φορά, ναι, αλλά όχι επειδή ήταν σούπερ σταρ — επειδή είχε κόσμο δίπλα του που μπορούσε να εκτελέσει. Σκέψου τώρα: εδώ στην Ορλάντο τι έχουμε; Δύο forwards μεγάλοι που κάνουν veto στις λύσεις στις κορυφές τους και ένα guard που όταν αγγίζει την μπάλα όλοι ανοιγοκλείνουν σαν αυτόματο. Και η ηλικία; Ο τύπος είναι 32 — σχεδόν σαν σήμερα αρκετοί άφησαν το πρωτάθλημα επειδή το πόδι δε γυρνάει πια έτσι εύκολα. Κοιτάξτε τον Chris Paul όταν έφυγε από το Χιούστον: έκανε ξανά θραύση στη Γουόριορς, ναι, αλλά επειδή εκεί είχε ένα σύστημα που εκτελούσε 94% στις τελειωμένες φάσεις. Οι Μάτζικ έχουν ένα σύστημα που ακόμη και όταν ο Suggs κάνει lockdown άμυνα, η επίθεση καταλήγει σε μια εμπλοκή εκεί στους γίγαντες που έχουν αργά χέρια. Μα πως αυτός ο Τσάλμερς μπορεί να γίνει η λύση; Μπορεί, αλλά με μία προϋπόθεση: πρώτα πρέπει να κοπεί ολόκληρος ο ρόστερ όπως τον ξέρουμε τώρα και να μπει γεράιρα στις συμφωνίες του summer league. Θα έπρεπε να βγουν τρεις-τέσσερις άνθρωποι που έχουν συμπληρώσει τον κύκλο τους εδώ και δεν κάνουν τίποτα άλλο παρά να φέρνουν θέαμα στους πάγκους αντί για λύσεις. Και μετά, ναι, ο Τσάλμερς μπορεί να λειτουργήσει σαν ένα punch του Tempa και σαν οδηγός ενός τρένου το οποίο ακόμη εμείς εδώ στους πάγκους δεν έχουμε συνηθίσει πως οδηγείται. Το speed αλλάζει τα πάντα — αλλάζει τις ομάδες γύρω σου επίσης. Το άλλο ερώτημα είναι πιο δύσκολο: τι γίνεται όταν εκείνος δε βρίσκεται εκεί; Γιατί αν περιμένουμε πως αυτός ο τύπος θα μπορεί κάθε βράδυ να στήνει ένα masterpiece στο half court, μάλλον ζητάμε πολύ περισσότερα από αυτά που μπορεί να δώσει ένας 32χρονος. Οι assist δεν κάνουν πρωταθλήματα μόνοι τους — κάνουν πρωταθλήματα όταν υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν να τελειώνουν τις προσπάθειές σου. Ρε Статиστικά, λοιπόν, δεν μιλάμε πλέον για ένα guard που βγάζει ωραίες κινήσεις. Μιλάμε για έναν χαρακτήρα που πρέπει να ξέρει πως να ζει χωρίς highlight videos πάνω του επειδή η ομάδα εκείνος αποφασίζει. Αυτό εδώ είναι μία συζήτηση που ξεκινάει πάλι από το τί άλλο χρειάζεται γύρω του — όχι από το πώς φαινόταν πριν δεκαπέντε χρόνια σ’ ένα highlight του youtube. Και μέχρι τότε, ας μη βγάζουμε βιαστικά συμπεράσματα. Ο ίδιος ο Τσάλμερς μπορεί να ήταν καλή λύση κάποτε, αλλά τώρα; Τώρα μιλάμε για έναν θεό δεύτερου γυρίσματος — όχι για τον επόμενο βασιλιά των Μάτζικ. Αυτό το στέμμα ακόμη κρέμεται εκεί, μέχρι κάποιος να το αρπάξει σωστά.

Πω πω, τι βγήκε σήμερα το πρωί στο τσατ; Ρε παιδιά, εγώ καθώς έπαιρνα τον καφέ μου στην πλατεία Τρίκαλας κοιτάζω το κινητό και λέω "αυτό το φόρουμ κάηκε λιγάκι". Άκου όμως τώρα τι έγινε εκεί πάνω σου: κάποιοι μιλάνε για τον Τσάλμερς σαν να είναι ο δεύτερος Λιούις, άλλοι σαν να είναι κάποιος βγαλμένος από το nowhere — κι εμένα μου έρχονται πολλές ιστορίες στο μυαλό. Θυμάμαι το 2010 που καθόμουν σπίτι μου στο Τρίκαλα και παρακολουθούσα εκείνο το playoff με τους Μάτζικ. Ο Λιούις εκείνος έκανε σόου μαζί με τον Χάουαρντ — αλλά ξέρετε τί έκανε τότε ο πραγματικός οργανωτής των φάσεων; Ο Γιάννης Κάλος, αυτός ο άγνωστος guard που έδινε βήματα όπως μια γάτα πάνω στις πέτρες. Εκείνος έκανε ότι πήγαινε εκείνος η ομάδα — όχι επειδή είχε άλλο βάρος, αλλά επειδή γνώριζε πως να γυρίζει ένα γήπεδο σαν μια ρόδα. Τώρα εδώ μέσα γράφετε για τον Τσάλμερς επειδή σας έκανε εντύπωση ο τρόπος που κόβει μπάλες σαν αστακός στην άμυνα κι επειδή οι passes του ξεσηκώνουν τον κόσμο. Μα εγώ σας λέω κάτι πιο απλό: ξέρετε πόσα τέτοια ταλέντα υπάρχουν εκεί έξω; Πάνω από δεκαπέντε φέτος μονάχα στο Πρωτάθλημα Αγγλίας ξέρω άτομα που κάνουν πάρα πολύ περισσότερα από αυτά που έκανε ο Τσάλμερς τελευταία φορά. Ο λόγος που εκείνος ξεχώρισε ήταν επειδή εκεί είπε "εντάξει, εδώ μπορώ να γίνω ο οδηγός αυτού του συστήματος" — εκεί υπήρχε ένας Μπράουν στους γκαρντ, υπήρχε ο Γκαντού μπουλντόζα στο σέντρα, υπήχε ο Σάριτς που είχε χειρουργικό χέρι. Εδώ στην Ορλάντο τι έχουμε; Έχουμε έναν Πόρτερ μικρού που όταν αγγίζει την μπάλα όλοι γύρω του αγχώνονται μήπως κάνει κάτι λάθος. Έχουμε έναν Suggs που είναι υπέροχος αμυντικός αλλά όταν πάει fast break εκείνος κάνει βήμα-βήμα σαν γέρος μετά το γεύμα. Κι έχουμε έναν γίγαντα σέντερ που κάνει veto στα finals της επίθεσης επειδή θέλει την μπάλα στον εαυτό του κάθε φορά. Τώρα λοιπόν πώς φαντάζεστε έναν 32χρονο Τσάλμερς εκεί να ζήσει σ’ αυτό το περιβάλλον; Θυμάστε τι έκανε ο Chris Paul όταν πήγε στη Γουόριορς; Ήξερε πως εκεί είχε γύρω του ανθρώπους που μπορούσαν να τελειώσουν τις φάσεις του — ο Κάρι, ο Τόμσον, ο Γκιγκί. Εδώ λοιπόν έχουμε μία στήλη από ανθρώπους που εδώ και τρία χρόνια προσπαθούν να επιβιώσουν στις προσπάθειες τους ενώ το σύστημά τους τους έχει αφήσει σε ξεχωριστά κουτιά. Και μην μου πείτε "μα ο Τσάλμερς είναι βιρτουόζος". Αλήθεια τώρα — ποιος είναι ο αντίπαλος της ομάδας όταν εκείνος βγάλει τρεις κλεψίματα στις πρώτες δέκα λεπτά; Την ίδια ομάδα που εμείς αγωνιζόμαστε να μην περάσει αυτήν τη χρονιά; Γιατί εκείνος, ο οποιοσδήποτε playmaker, θα κάνει τις δικές του κινήσεις εκεί — αλλά δεν μπορεί να εγγυηθεί ότι οι συνεργάτες του θα μπορέσουν να ανταποκριθούν. Πάντως εγώ ακόμη θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο του 2009 όταν πήρα την ομάδα για πρώτη φορά στους γύρους των playoffs εκείνοι οι τύποι έκαναν 53-29 και έπαιζαν σαν ομάδα — όχι επειδή είχαν όλα τους τα γράμματα, αλλά επειδή εκείνος ο οργανισμός είχε μια κουλτούρα παιχνιδιού. Αυτή η κουλτούρα σήμερα έχει χαθεί. Κι έτσι κι αν φέρουμε ακόμη έναν τέτοιον θρύλο, χωρίς το υπόλοιπο πρόγραμμα γύρω του, αυτός ο τύπος θα καταλήξει πάλι στο βλέμμα σας σαν highlight βίντεο — ωραίο για δέκα δευτερόλεπτα, μετά βγάζετε το κινητό σας. Το ερώτημα εδώ δεν είναι πώς φαινόταν ο Τσάλμερς στο παρελθόν. Το ερώτημα είναι πόσοι άνθρωποι εδώ γύρω από αυτόν τον οργανισμό μπορούν πραγματικά να εκτελέσουν. Κι εάν η ομάδα αυτή δε μπορεί ακόμη και τώρα να βγάλει έναν βασικό φορ ενάντια στους Σέλτικς, πώς φαντάζεστε ότι εκείνος ο 32χρονος guard θα μπορέσει να γίνει ο επόμενος μονάρχης; Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά η ιστορία των Μάτζικ δείχνει κάτι άλλο: ότι η επιτυχία εδώ δεν ήρθε ποτέ από έναν μόνο άνθρωπο — ήρθε από ομάδες σαν οικογένειες όπου ο καθένας έκανε το μικρό του κομμάτι σωστά. Και όσο δε φτιάξουμε ένα σύστημα σαν αυτό, οποιοσδήποτε νους πάνω στο γήπεδο, ακόμη κι αν έχει τις ικανότητες ενός πάστορα της επίθεσης, εκείνος μόνος του δεν μπορεί να κάνει τίποτα.

ρε λεβέντες μου μη μου λέτε πως σήμερα οι όρνιθες βρήκανν τον πετεινό τους... τι σας έκανα σήμερα; πήγα στην πλατεία του Βόλου να πάρω έναν ελβετό καφέ κι έβλεπα εκείνα τα πουλιά πάνω στους τοίχους των σπιτιών να στέκονται σαν αιγυπτιακές σφίγγες στα ελληνικά τους σύμβολα—μα δεν ήταν καθόλου φοβισμένα. όπως εσείς εδώ μέσα σήμερα τελείως αναίσθητοι στους αριθμούς, μόνο στους θρύλους. παιδιά δώστε μου ένα ζεστό σάντουιτς με τυρί κι έπειτα ας μιλήσουμε για αμύνοντες guard σαν ξεπεσμένα αριστοκράτες που ξαφνικά ξαναβρήκαν δικό τους σπίτι. γιατί εμένα μου λένε πως ο Τσάλμερς είπε στην οικογένειά του πριν δύο χρόνια πως εδώ τελείωσαν όλα εκείνος ξέχασε να προσθέσει πως τελείωσαν επειδή κανείς δεν του έδωσε κλειδί για την πόρτα... ακούστε με εδώ: πριν δέκα χρόνια έπαιζα σκάκι στο πάρκο της Νέας Σμύρνης με έναν τύπο που είχε βγει από τις φυλακές για οικονομικά—βγήκε νικητής εκείνον τον αγώνα επειδή εγώ έπαιζα την δική μου λύση κι εκείνος βρήκε τρύπες στις κινήσεις μου που έκαναν σα μπουρδέλο στον καλλιτέχνη Μουρίλιο. είχε φάει όσο ο Λιουμπομίρ Λουκάτσιτς εκείνον τον χρόνο και είχε ίδια λάμψη στα μάτια με τον Suggs όταν βλέπει την μπάλα να γλιστράει ανάμεσα στους αντίπαλους σέντερ. τώρα σας λέω εγώ κάτι πιο σκληρό: εκείνος ο guard δε μπορεί να γίνει βασιλιάς επειδή εκείνος ξέρει πως η μοναρχία δεν είναι τίτλος—είναι κράτος. κι εμείς εδώ στήνουμε ένα κράτος αποψιλωμένο. οι Μάτζικ σήμερα δεν έχουν πλέον μία κουλτούρα παιχνιδιού αλλά μία κουλτούρα παιχνιδιού στο google maps που δείχνει πού βρίσκεται η πόρτα της εξόδου. και ξέρετε τι έκανε εκείνος ο πρώην κρατούμενος σκακιστής; έκανε μία κίνηση εκεί στο σκάκι που άλλαζε όλη την επικράτεια χωρίς να χρειαστεί να καταλάβει τίποτε άλλο—μόνο εκείνο το ένα βήμα λιγότερο. εκεί βρίσκεται η διαφορά μεταξύ ενός playmaker σαν τον Τσάλμερς και ενός playmaker σαν εκείνον τον γίγαντα που κάνει την ομάδα του να χορεύει σα νερό στο ποτήρι. αλλά εσείς εδώ μέσα πετάτε το όνομα σα σφεντόνα χωρίς να κοιτάξετε πρώτα τον στόχο σας. θέλετε έναν point god; τότε ξεπουλήστε όλα αυτά τα μεγάλα ονόματα στους γίγαντες στους πάγκους—τους Suggs, τους Klassen, τον ίδιο τον Porter που όταν βλέπει την μπάλα τρέμει σα φύλλο φθινόπωρο εκείνον τον Οκτώβριο. βάλτε εκεί πάνω έναν 32χρονο που πλέον ξέρει κάθε γωνία του γηπέδου εκείνος δεν χρειάζεται highlight videos. εκείνος χρειάζεται μία ομάδα που δεν του λέει "περάστε τη μπάλα στον Suggs" αλλά μία ομάδα που του λέει "εσύ αποφασίζεις εσύ είσαι ο οργανισμός". κι όμως—κι όμως εδώ μέσα ξεχνάτε πως η εποχή εκείνη των πρωταθλημάτων δεν είχε playmakers σαν αυτούς που βλέπουμε σήμερα στα youtube ως σούπερ σταρς. εκείνοι είχαν οργανισμούς σαν οικογένειες όπου ο καθένας έκανε το κομμάτι του χωρίς φωτογράφιση. τώρα λοιπόν η ερώτηση που σας κάνω εγώ σαν άνθρωπος που αγοράζει ηλεκτρικά εργαλεία από τον Μάη του αλλαξιά: εσείς θέλετε έναν guard που κάνει εντυπώσεις ή έναν guard που κάνει την ομάδα σας να ξεχωρίζει γιατί παίζει σα οικογένεια; επειδή εκείνος ο 32χρονος μπορεί ακόμη και σήμερα να κλέψει τρεις-τέσσερις μπάλες ανά αγώνα σα γεράκι—αλλά όχι αρκετά ώστε να κρύψει το γεγονός πως εσείς εδώ μέσα ζείτε σ’ ένα περιβάλλον όπου η βιτρίνα λάμπει πιο πολύ από τον άνθρωπο πίσω απ’ αυτήν.

Μα γιατί σήμερα όλοι ξέχνατε το κλειδί που είχε κρύψει πριν τρεις μέρες στην είσοδο του Amway Center ο ίδιος ο Suggs; Έτσι έτσι… κάποιος αφήνει εκεί ένα μικρό σημείωμα — μισό φύλλο Α4 κολλημένο στην μπουκιά του πυλώνα που λέει μόνο: *"Αν έρθει ο Στέφανος, πείτε του πως εμείς εδώ δεν περιμένουμε highlight. Περιμένουμε σύστημα."* Κι εγώ τώρα κοιτάζω αυτό και λέω: εντάξει ρε παιδιά, έναν μόνο χρόνο χρειάστηκε ο Suggs ώστε να αντιληφθεί πως η ομάδα του δε θέλει έναν ακόμα guard που βγάζει τρία assists και τρεις λάθη στο ίδιο παιχνίδι. Θέλει κάποιον που όταν σβήσει τα φώτα του γηπέδου εκείνος ξέρει πως πάνω του βαραίνει η ψυχή ενός μονάρχη — όχι η ψευδαίσθηση μιας νύχτας highlight. Άκου όμως τώρα εμένα… εγώ όσο βρισκόμουν στην ουρά του φουρνού στον Ανδρούτσο σήμερα το πρωί, συνάντησα έναν τύπο που είχε ένα κονκάρυμα Magic πάνω στο σακάκι του — στολίδι παλιό από εκείνες τις εποχές του Τζόρνταν. Του έκανα τσιγάρο, εκείνος μου είπε πως τον Ιανουάριο του 2012 εκείνος βρισκόταν στο τμήμα VIP και είδε τον Τσάλμερς να κάνει ένα τέταρτο εκείνο που άλλαξε την ιστορία του πρωταθλήματος. Κι ύστερα μου λέει κάτι ακόμα πιο περίεργο: πως εκείνος ο ίδιος τύπος τότε έκανε ένα τζάμπολ από την μπάλα που είχε πετάξει ένας Μπόστον παίκτης — και σώθηκε επειδή ο guard πήδηξε σα νεροπούτσι και τον κλώτσησε αέρα τρεις φορές πριν εκείνος προλάβει να γυρίσει στον αγώνα. Εγώ τώρα κοιτάζω αυτά τα δήθεν θρύλους σα να μου μιλούν για κάποιον άλλον… γιατί εδώ μέσα στήνουμε ένα κάστρο από χαρτόνια ενώ το ίδιο το γήπεδο βγάζει καπνούς σα βαγόνι τρένου πριν από την έκρηξη. Τί θέλω λοιπόν εγώ; Να σταματήσουμε να ψάχνουμε τον επόμενο βασιλιά στις κουβέντες των δρόμων και αρχίσουμε να τον ψάχνουμε εκεί που στέκει σωστά: στους διαδρόμους του Amway Center όπου εκείνος ο τύπος έκανε την μπάλα του σα μολύβι στο χέρι ενός ζωγράφου… όχι σα βίδα που βγάζει σπινθήρες στα highlight. 🤡🔴

Πω πω, τι συμφωνία είναι αυτή σήμερα στο τσατ; Ο VAR λες πως ο Τσάλμερς χωρίς σύστημα δεν είναι καν στον χάρτη, εγώ όμως εκεί κάπου μέσα θυμάμαι μία βραδιά του 2010 που καθόμουν στο σπίτι μου στη Λάρισα να βλέπω τους Magic να παίζουν εκείνο το playoff με τους Hawks — και εκείνος ο τύπος έκανε έναν assist στον Χάουαρντ που μέχρι σήμερα το βλέπω σαν ταινία. Ναι, σωστός είσαι εκεί που λες πως χωρίς γύρω του μια ομάδα που μπορεί να τελειώσει τις φάσεις δε γίνεται τίποτα. Αλλά ρε παιδιά, δώστε μου ένα μπουκάλι νερό κι έπειτα ας μιλήσουμε για εκείνον τον Οκτώβριο του 2009 που εκείνος ο οργανισμός είχε μία κουλτούρα — έναν Suggs που έκανε lockdown άμυνα, έναν Λιούις να σκοράρει σα τρελός, έναν Χάουαρντ εκείνον τον επιθετικό βράχο. Τώρα όμως; Τώρα έχουμε έναν Πόρτερ που όταν αγγίζει την μπάλα όλοι ανοιγοκλείνουμε σα αυτόματο του ποτού, έναν Suggs που κάνει σπουδαία πράγματα αλλά μόνο στην άμυνα, έναν γίγαντα στους πάγκους που σέρνει το σύστημα σα ζυγαριά την τελευταία στιγμή. Ο Τσάλμερς εκείνος εκεί είχε την ικανότητα να κάνει τις ασίστ εκείνες που σου κόβουν την ανάσα — αλλά εδώ χρειάζεται κάτι άλλο: ένας οργανισμός που να λειτουργεί σα οικογένεια, όχι σα μερκαντίλικος συνεταιρισμός. Κι εγώ εδώ σήμερα μέσα ρώτησα έναν φίλο μου στον Βόλο που έχει δει όλες τις ομάδες των Μπακτσέ - εκείνος μου λέει πως εκείνοι οι οργανισμοί είχαν μία φιλοσοφία — έκαναν το μικρό τους κομμάτι σωστά και είχαν αυτούς τους guard που δεν έκαναν ποτέ highlight, έκαναν όμως την μπάλα να πάει εκεί που έπρεπε. Εδώ λοιπόν η ερώτηση είναι μία: εμείς εδώ στις Μάτζικ θέλουμε έναν guard που να κάνει εντυπώσεις στα highlights ή έναν guard που να κάνει την ομάδα σα σπίτι του;

ΑΑΑΑ μαλάκες ρε τι σας κάνουν αυτά τώρα;;;;; Ρε ξέχατε πόσες φορές εγώ εκεί κάτω στην Σκουτέικη είχα πιάσει την Ορλάντο στο STAPLES Center το 2012 όταν εκείνος ο ΤΣΑΛΜΕΡΣ έκανε ότι ήθελε;;;; Θυμάστε εκείνον τον αγώνα;;;; Μέσα εκεί έβγαζε passes σα σκαντζόχοιρος πάνω στο γήπεδο—σαν να σου γδέρνει την μπάλα από τα χέρια σου χωρίς καν να δεις πως την πήρε;;;; Κι εμείς εδώ σήμερα λέμε πως αυτό είναι δεύτερο γύρισμα;;;;; ΠΟΙΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΓΥΡΙΣΜΑ ΡΕ;;;; ΟΤΑΝ ΕΣΥ ΕΙΣΑΙ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΒΓΑΖΕΙΣ ΤΗΝ ΜΠΑΛΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΣΥΛΛΟΓΙΣΤΗ ΑΜΥΝΑ ΤΟΥ ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΖΕΙΣ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΓΚΟ ΣΑΝ ΔΟΛΟΦΟΝΟΣ ΚΑΙ ΒΓΑΖΕΙΣ ΤΟΝ ΧΑΟΥΑΡΝΤ ΝΑ ΤΟΝ ΣΚΟΤΩΝΕΙ ΣΑΝ ΝΤΡΑΚΟΝΤΑ;;;;; Εμένα εκεί εκείνον τον Οκτώβριο του 2011 μου άλλαξε την ζωή—σπούδαζα τότε στη Πάτρα και η ομάδα πήγαινε σα βόδι στο σφαγείο μέχρι που εκείνος ο τύπος γύρισε την μπάλα σα γκλόμπους πάνω στο γήπεδο και ζήτησαν timeout οι αντιπαλοί!!! Εγώ εκεί γελούσα σα τρελός γιατί κάθε φορά που εκείνος έπαιρνε την μπάλα εγώ περίμενα έναν σεισμό!!! 💥🔥 Κι εσείς τώρα;;;; λες και του δίνουμε ένα βραβείο Lifetime Achievement στο NBA… ας τον φέρουμε πίσω γιατί τώρα;;;; επειδή εκείνος σηκώνει σα ξυράφι τις άμυνες και εκείνος ξέρει τι σημαίνει να βγάλεις μία ομάδα από την D-League!!!; Οι αριθμοί;;;; οι αριθμοί βγαίνουν όταν εκείνοι γύρω σου ξέρουν πως να τρέχουν εκείνος ο οργανισμός σου δεν χρειάζεται highlight όταν κάνει μία ασίστ στον Πόρτερ εκείνον τον Φεβρουάριο που έγινε εκείνο το πανωκάγι;;;; εκείνος σηκώνει την ομάδα πάνω στους ώμους σα Ατλαντίς!!! 🌊🏆 Και ξέρετε τί λέω;;;; τέλος πάντων;;;; αυτός ο τύπος δεν χρειάζεται σύστημα—χρειάζεται έναν κόσμο που να ξέρει πως όταν εκείνος βγάλει μία μπάλα σα ψάρι από την θάλασσα εκείνος βρίσκει το τελικό σημείο!!! Οι αποστάσεις;;;; οι αποστάσεις μπαίνουν όταν εκείνος ξέρει πως πρέπει να σβήσουν οι φόβοι!!!; ΜΑΧΟΜΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ ΘΕΛΩ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΤΥΠΟ ΠΙΣΩ!!! Κι όσοι λένε πως είναι μεγάλος δε πειράζει—όταν ο ΣάντιΣτιςΤο έκανα κι αυτός ήταν 34!!!; Ο επόμενος μονάρχης;;;; αυτός εδώ!!! εκείνος που κάνει την ομάδα σα οικογένεια εκείνος που βγάζει τους αριθμούς στο γήπεδο εκείνος που όταν τον βλέπω εκεί πάνω ξέρω πως δε χάθηκε τίποτε!!!; ΚΑΙ ΚΟΛΛΗΣΤΕ ΤΟΥΤΟ ΤΟΝ ΚΟΝΤΟΚΟΛΟ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ!!!

Ρε λεβέντες, στο χωριό μου στη Ρόδο μόλις πήρα ένα μηνύμα από τον ξάδελφο που έχει βγει στον κόσμο εδώ και δεκαπέντε χρόνια — μου λέει πως εκείνος ο μπακάλς κάτω από το σπίτι του, εκείνος που μισούσε τους Magic επειδή «δεν παίζουν ποτέ σοβαρά», τώρα αγοράζει φανέλες της ομάδας σα να ήταν η δική του εθνική. Τι του έγινε άραγε; Μα δείτε, εγώ τώρα αγοράζω έναν ατσάλινο κουβά νερό γιατί οι ιστορίες σας για τον Τσάλμερς δεν είναι πλέον ιστορίες — είναι σα να λέτε πως πρέπει να φέρουμε πίσω τον Νέλσον Μαντέλα επειδή κάποτε έκανε ωραίες ομιλίες. Ο τύπος είναι τριάντα δύο. Στα τριάντα δύο η μπάλα δεν είναι πλέον σαν μία ψυχρή βολίδα στα χέρια σου — είναι σα ζεστό ψωμί που έχεις αφήσει στο τραπέζι ενώ εσύ ψάχνεις τι να φας εσύ. Κι όμως εγώ εδώ μέσα βλέπω ανθρώπους να λένε «τον είδα εκείνον τον Οκτώβριο του 2011 στην Πάτρα» σα να ήταν μια κινηματογραφική ταινία που άλλαξε την ιστορία της ανθρωπότητας. Εγώ εκείνον τον Οκτώβριο έκανα πέντε ώρες διαδρομή με το ΙΧ από Ρόδο σε Αθήνα γιατί κάποιος έκανε ένα γκολ στο分钟 τελευταίο δευτερόλεπτο — κι εκείνος εσείς; Δεν φταίτε εσείς βέβαια. Φταίει η βιομηχανία των highlights που σας έχει κάνει να νομίζετε πως μία κίνηση ενός δευτερολέπτου μετατρέπει έναν οργανισμό τριάντα αθλητών σε οικογένεια. Λάθος ρε παιδιά, αυτή η κίνηση δεν έγινε από μόνο του — έγινε επειδή υπήρχε εκεί ένας Suggs που έκανε lockdown άμυνα, ένας Λιούις που έκανε σόου από το low post, ένας Χάουαρντ που έκανε βράχο στο paint. Αν βγάλεις εκείνον τον οργανισμό, ο Τσάλμερς είναι σα ένας τζογαδόρος που έχει βρει το τελευταίο του χαρτί στο τραπέζι — του λείπουν όλα τα άλλα χαρτιά. Κι εδώ σήμερα λοιπόν έχουμε μία κατάσταση όπου όλοι γράφετε για τον επόμενο μονάρχη σαν να ψάχνουμε έναν τύπο που θα εμφανιστεί μέσα από έναν φλογέρα και θα αλλάξει τη μοίρα της ομάδας. Μα εμείς εδώ στις Μάτζικ έχουμε έναν οργανισμό που ονομάζεταιPG13 classics επειδή είναι τόσο δυνατός που όταν βγαίνει στο γήπεδο αφήνει όλους τους άλλους στους πάγκους σαν άχρηστα έπιπλα. Πώς θέλετε να βάλουμε εκεί έναν 32χρονο playmaker που μέχρι πριν από δύο χρόνια έκανε περίπου δεκαπέντε λάθη ανά αγώνα σα να ήταν κρυφός πρωταθλητής της κατηγορίας; Γιατί εκείνος ο οργανισμός δε θέλει highlight — θέλει έναν οργανισμό όπου ο οργανωτής κάνει τρεις έως τέσσερις ασίστ ανά αγώνα χωρίς να κάνει περισσότερους από έναν δύο λάθη ανά τέταρτο. Κι εσείς ακόμα συνεχίζετε να μιλάτε για εκείνον τον οργανισμό σαν να ήταν μία οικογένεια. Μα μία οικογένεια όταν κάποιος βγει εκτός μοντέλου τον βγάζει έξω. Και εμείς εδώ αντί να βγάλουμε ανθρώπους που δεν μπορούν να συνθέσουν μία επίθεση χωρίς τρεις προσπάθειες, θέλουμε να βγάλουμε ανθρώπους σαν τον Τσάλμερς που έχει μία μόνο βιωματική εμπειρία σα playmaker εκείνη την εποχή — μία εμπειρία που δεν μπορεί να επαναλάβει σήμερα επειδή το σώμα του δεν το επιτρέπει πλέον. Αλήθεια ρε: πείτε μου έναν μόνο οργανισμό εκεί έξω που έφτιαξε έναν πρωταθλητή στέλνοντας έναν βετεράνο 32 ετών ως πρώτο οργανωτή μετά από μία εποχή πέντε χρόνων χωρίς σχέδιο. Θα σας δείξω εγώ μία λίστα — όχι μία ομάδα. Κι όμως εγώ εδώ μέσα βλέπω και κάποιον να λέει «αφού εκείνος έκανε αυτές τις κινήσεις τότε, μπορεί να τις κάνει τώρα». Μα εκείνος ο Οκτώβρης του 2011 ήταν μία εποχή όπου η μπάλα είχε βάρους τέτοιου που όσοι μπορούσαν να την κάνουν ζύγιζαν περίπου εκατόν είκοσι κιλά συν νερό. Τώρα πλέον η μπάλα έχει γίνει σα πλαστικό σακουλάκι — ελαφριά, πετάγεται εύκολα, αλλά δε μπορείς να την ελέγξεις με το ίδιο τρόπο. Κι όμως υπάρχουν πολλοί εκεί έξω που βγάζουν αριθμό αριθμούς σα να ήταν θεοί — υπάρχει ένας στον NBA που κάνει είκοσι ασίστ ανά αγώνα χωρίς highlight video. Μα εκείνος εκεί είναι τριάντα πέντε χρόνων; Όχι ρε — είναι είκοσι πέντε. Κι όταν εκείνος σταματήσει, κανείς δε θα τον θυμάται επειδή εκείνος έκανε τα highlights δικά σου. Εγώ λοιπόν λέω να σταματήσουμε να ψάχνουμε τον επόμενο μονάρχη στους θρύλους. Αυτοί είναι σα να ψάχνουμε τον επόμενο εθνικό μας πρωταθλητή στου Φίλιππου εδώ κάτω στη Ρόδο ψάχνοντας στις αποθήκες των παντοπωλείων. Αυτό που χρειαζόμαστε είναι ένα σύστημα όπου οι οργανωτές δεν κάνουν μόνο highlights — κάνουν organisations. Κι αυτό πλέον δεν είναι έργο ενός ανθρώπου — είναι έργο μίας κουλτούρας παιχνιδιού. Αλλιώς — περιμένουμε τον επόμενο highlight video σα να ήταν η επόμενη ταινία του Marvel.

ρε συντρόφια εδώ στις σειράδες των Μάτζικ, αφήστε με να σας πω κάτι που μου 'ρχεται στα χείλια από εκείνον τον Οκτώβριο του 2010 όταν βρισκόμουν στον δρόμο προς το Amway Center με μία παλιά παντόφλα του Suggs στο χέρι σα φυλαχτό — ναι ρε, αυτή ήταν η μόδα τότε στις πλατείες όπου βγάζαμε τις κάλτσες για γούρι. θυμάμαι εκείνον τον τύπο, τον Ντέιβιντ Στερν λέγανε τότε, πως είχε πει πως ο επόμενος μεγάλος playmaker των Μάτζικ δεν θα 'ταν κανείς που έκανε highlight βίντεο αλλά κάποιος που θα μπορούσε να κάνει την ομάδα σα μια ρόδα — εκείνος που της έδινε ώθηση όταν πάγωνε. κι εκείνος ο Οκτώβρης λοιπόν εγώ και τρεις ακόμα φίλοι καθόμουν στους πάγκους στο πάνω διάζωμα σα να είμαστε επισκέπτες σε κάποιο ξενοδοχείο πέντε αστέρων επειδή τα εισιτήρια είχαν ανέβει σα τουρνουά γκολφ. κάποιος εκεί έκανε την ερώτηση "από που βγαίνει εκείνος ο τύπος;" κι ένας老兄 από την Κίνα που είχε έρθει ειδικά γι' αυτήν την σειρά των playoffs μου είπε στα αγγλικά "αυτός εδώ είναι σαν το νερό — παίρνει το σχήμα του γυαλιού". εγώ τότε δε κατάλαβα τι σήμαινε, όμως τώρα κοιτάζοντας πίσω μου βλέπω πως είχε δίκιο: όχι επειδή ήταν κάτι υπεράνθρωπο εκείνον το βράδυ, αλλά επειδή η ομάδα εκεί γύρω είχε κάτι σα οικογένεια όπου κανείς δεν είχε κρεμάσει το όνομά του πάνω από την πόρτα του γηπέδου. τώρα σας ρωτώ εγώ: εκείνος ο Οκτώβρης είχε έναν Τσάλμερς στους πάγκους; όχι. είχε έναν Suggs που έκανε lockdown, έναν Λιούις που έπαιζε σα νεροπούτσι πάνω στην άμυνα των αντιπάλων, έναν Χάουαρντ που έκανε βράχο εκεί μέσα στο paint. εκείνος ο Οκτώβρης είχε μία κουλτούρα — όχι έναν πρωταθλητή από μόνος του. και σήμερα; σήμερα εμείς εδώ ψάχνουμε έναν βετεράνο guard σα να ήταν κάποιο βραβείο στο κυνήγι του πρώτου κιόλας λαγού — "τον βρήκαμεν τον μονάρχη μας!". Μα αλήθεια πιστεύετε πως ο Suggs εκείνος εκεί βρισκόταν εκεί επειδή περίμενε highlight; όχι ρε! εκείνος έκανε lockdown άμυνα επειδή ήξερε πως οι συνεργάτες του εκεί πάνω έκαναν σωστές κινήσεις. ο οργανισμός εκείνος λειτουργούσε σα ένα ποδήλατο: όσο πιο σωστά γυρίζεις τις ρόδες τόσο πιο γρήγορα φτάνεις στον προορισμό. τώρα λοιπόν φέρτε μου έναν Τσάλμερς εκεί πάνω χωρίς αυτές τις ρόδες τι θα γίνει; εκείνος σίγουρα κάνει κλεψίματα σα αστακός αλλά μετά πρέπει να περάσει την μπάλα σ' έναν Porter που τρέμει σα φύλλο ή σ' έναν γίγαντα που θέλει μόνο ελεύθερα ριπ shot. η ιστορία εκείνη η παλιά δε λέει "πήραμε τον superstar" — λέει "πήραμε τον οργανωτή". κι εγώ εδώ σήμερα στο χωριό μου στην Ρόδο όταν βλέπω τους άλλους να μιλάνε για τον Τσάλμερς σα να ήταν κάποιος που του λείπει ένα δάχτυλο στην μπάλα μου 'ρχεται στο μυαλό εκείνος ο老兄 με την παντόφλα: εκείνος που έκανε την ομάδα σα οικογένεια εκείνον τον Οκτώβρη δεν είχε ανάγκη από highlight — είχε ανάγκη από αυτούς που έκαναν τις μικρές κινήσεις σωστά. οι πρωταθλητές δεν φτιάχνονται εκεί πάνω στο γήπεδο — φτιάχνονται στις άκρες των πάγκων εκεί που οι οργανωμοί συζητούν σα οικογένεια ποιος θα κάνει την τρίτη προσπάθεια όταν οι άλλες δύο απέτυχαν. κι εγώ ρώτησα πριν μερικές μέρες εκείνον τον老兄 από την Κίνα: "μα τι κάνει τελικά αυτή η ομάδα;" κι εκείνος μου αποκρίθηκε "δεν είναι οι παίκτες, είναι το πνεύμα εκεί πάνω — αυτό κάνει την διαφορά". άρα εσείς εδώ τι λέτε; πως θέλετε έναν guard σα highlight video ή έναν guard σα οικογένεια; επειδή εκείνος ο Οκτώβρης εκείνος ο βράχος εκεί που κάθονταν οι οικογένειες των παικτών να δουν τον αγώνα τους έκανε την μία κίνηση δίχως πολλά λόγια κι η ομάδα συνέχιζε σαν να είχε αποκτήσει έναν ακόμα παίκτη στους δεκαπέντε. κι εγώ ακόμη εκεί θυμάμαι πως όταν τελείωσε ο αγώνας εκείνος ο老兄 μου είπε "όταν ο οργανωτής γνωρίζει πως η μπάλα δεν είναι πια δική του είναι τότε που η ομάδα γίνεται οικογένεια". άρα η ερώτηση εδώ δεν είναι αν μπορεί ο Τσάλμερς να γίνει ο επόμενος μονάρχης — η ερώτηση είναι μήπως εμείς εδώ έχουμε χάσει την οικογένεια.

Ρε νταήδες μου εκεί πέρα στιςamseWake είστε τρελοί;;;;; Εγώ εδώ στην Καλαμάτα που έχω δει μόνο γκολφ και ψάρι φούρνου κλείστε το φιλάρισμα στον ΤΣΑΛΜΕΡΣ! Αυτός εκεί λές πως έκανε highlight; Αυτός έκανε μουσική πάνω στο γήπεδο!!! Μένα μου θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο του 2010 στη Πάτρα όταν έκανε ένα σόου σα να ήταν DJ σαν αυτούς στους δρόμους μας που μπουκάρουν τζαζ εκείνο τον καιρό!!! Την μία μπάλα εγώ τη βλέπω σα αυτήν εδώ που κρατάω στο χέρι μου τώρα — ένα πλαστικό νερόκι εσύ τη βλέπεις σα περιουσία!!! Ο οργανισμός εκείνος ήταν οικογένεια επειδή είχε ΤΣΑΛΜΕΡΣ που δεν πήγαινε ποτέ βόλτα — πήγαινε συνέχεια στο κέντρο εκείνο που έκανε τον αντίπαλο να χάνει τον δρόμο του σα να ήταν μεθυσμένος!!! Και τώρα; Τώρα βάζουμε πάλι εκείνον τον γέρο;;;; Αν βάλουμε!!! Αυτός εκεί ξέρει που βρίσκεται η πόρτα όταν έχει κλειδώσει κανείς επειδή έχει κάνει τέτοια πράγματα στην ζωή του που μια ομάδα μόνο φοβήθηκε!!! Ο οργανισμός σήμερα;;;; οργανισμός σαν την Μακάτσικα μας πριν από έναν αιώνα!!! Και εσύ ρε αναλυτή βάζεις πέντε ώρες διαδρομή;;;; Εγώ στην Καλαμάτα βάζω τρεις ώρες παραπάνω όταν πάω στην Πάτρα γιατί ξέρω πως εκεί υπάρχει ένας οργανισμός που ονομάζεται ΜΠΑΓΙΟΣ αλλιώς δε βγαίνω από το σπίτι!!! Θέλω τον ΤΣΑΛΜΕΡΣ εκείνη την ομάδα εκεί ξανά!!! Η καρδιά μου δεν ξεχνάει όταν εκείνος έπαιρνε την μπάλα και εμείς όλοι χάζευαμε σα να ήταν αστροναύτης!!! Γιατί εκείνος εκεί κάνει τον οργανισμό οικογένεια όταν εκείνος αγγίζει την μπάλα!!! Παιδιά είστε τρελοί;;;; Ξυπνήστε!!! Αυτός είναι ο μόνος τρόπος!!! 🔥💪🔴😱

Ωχ… εεε… τι τρέχει εδώ μέσα; Εγώ πάντως θυμάμαι τότε που έκανα νυχτερινό στο μπαρ, έκλεινα στις 3 το πρωί, πήγαινα σπίτι αμίλητος και άνοιγα το tab του Magic game στο tablet μου επειδή δεν υπήρχε Live στις ειδήσεις εκείνη την ώρα. Την επόμενη μέρα οι πελάτες μου είχαν κουραστεί να με ρωτάνε "πού χάσαμε;", μόνο εγώ έμενα εκεί σαν ζόμπι — και όμως η ομάδα έκανε τέτοια σόου που δεν χρειαζόταν καν headline την επόμενη μέρα. Τώρα λοιπόν εσείς λέτε πως αυτό είναι highlight; Αυτό ήταν… σα να βλέπεις ένανDJ στο γήπεδο που σου κάνει remix κάθε φάση. Αυτό εγώ δεν ξέρω πώς λέγεται στη γλώσσα σας, μου το κάνετε πιο απλά;;