Ρε παιδιά, ποιον τζόγγο βγάζουμε εδώ πέρα για να γίνουμε πρωταθλητές

Μπα, ρε παιδιά, αυτός ο τύπος σας σας πήγε σύννεφο στο κρανίο χωρίς καν να τον έχετε δει ζωντανό; Σοβαρά τώρα — κάνει record τριπόντα ο γκανιότας εκεί σου λέει ενώ σκοντάφτει σαν σακούλα τσιπς; Οι περισσότεροι guard που βγάζουν δεκαπέντε πόντους έχουν τουλάχιστον μια κίνηση γύρω από τα μέσα κι αυτός; Ακούστε, εμένα μου λένε πως το μεγαλύτερο γκάζι είναι όταν δεν χρειάζεται καν να τρέξεις για να σκοράρεις — αυτοί όμως τον είχαν από πέρσι και οι ομάδα του είχε πάνω από είκοσι χαμένα λεπτά ανά αγώνα σε αμυντικά rebound. Καλέστε μου ένα από αυτά τα "παράξενα χιλιάρικα τραπέζια" που έκανε η ομάδα εκεί πέρα τον Σεπτέμβριο — γιατί εμένα μου φαίνεται πως μιλάμε για άλλον έναν μύθο σαν αυτούς του μπάτσου. Κι ακόμα περισσότερα: αν κάνει τόσο εύκολα τρίποντο χωρίς πίεση, γιατί λες ότι την προηγούμενη φορά έφτανε τρίτο στη κατηγορία;

Τί γίνεται ρε γαμώ την ομάδα;;;;; Αχ παιδιά μου, μήπως εγώ φταιω που βλέπω τον ουρανό ανοιχτό;;;; Αυτόν τον guard τον θέλουμε σαν αέρα στην Αθήνα του Ιουλίου!!! 🔥💪 Θυμάμαι όταν ο Νικ πρώτος μας πήγε στον πρώτο γύρο και όλους μας σηκώσει από τις καρέκλες — αυτός όμως εδώ είναι ο αντίκτυπος ενός player που δεν σε βγάζει μόνο πόντους αλλά ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΟΛΗΝ ΤΗΝ ΩΡΑ!!! 😱 Οι αντίπαλοι όταν βλέπουν εκείνον κάτω από το καλάθι φτύνουν ψωμί — γιατί; γιατί ξέρουν πως μια μπάλα φεύγει και είτε την βάλει είτε όχι ΕΚΕΙΝΟΣ ΕΧΕΙ ΗΔΗ ΣΚΟΡΑΡΕΙ!!! Πάμε τώρα να πούμε πως είναι "σαν σακούλα τσιπς που ανοίγει αργά";;;;; Ρε φίλοι μου, εγώ βλέπω έναν άνδρα πάνω από 40% στα τρίποντα της προηγούμενης σεζόν ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ η ομάδα έλειπε τρεις μέρες χωρίς νίκη ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΑΥΤΟΝ ΣΤΗΝ ΣΥΝΘΕΣΗ!!! 🤬 Και η κίνηση εκεί; Να σου την δείξει η γιαγιά μου στα 85 της! Μισή περιστροφή σαν ξυράφι, δύο βήματα κι έτοιμο σουτ πριν καν ανοίξει η άμυνα! Ποιος αντίπαλος κοιμάται όταν εκείνος σηκώνει το χέρι;;; ΝΤΑΞΕΙ το χιλιάρικο τραπέζι εγώ το πιστεύω — όχι σαν τύχη αλλιώς σαν ΕΠΕΝΔΥΣΗ ΖΩΗΣ!!! Αλλιώς πως βγάζεις πρωταθλητή;;; όχι μόνο με high flyers αλλά με εκείνους που σου γράφουν ιστορία μια φορά ανά δευτερόλεπτο!!!

Αλήθεια, βρε παιδιά μου, όσο και να μου αρέσει η ιστορία του άνδρα εκείνου με τα τρίποντα, το βάρος μου είναι στον τύπο σαν guard που σου φτιάχνει μόνο περισσότερους πόντους — τον θέλουμε αυτόν που αναλαμβάνει σοβαρά την ομάδα, όχι έναν που κάνει 35% στα τρίποντα από τυχαίο χώρο. Εμένα προσωπικά μου είχε περάσει από το μυαλό πριν χρόνια ένας γεροντάκος στη θέση του backup, ο οποίος όταν ανέβαινε στο γήπεδο ο κόσμος τον χειροκροτούσε — όχι γιατί ήταν καλός σκόρερ, αλλά γιατί έκανε δύο πράγματα σωστά: έδινε σωστά passes μέσα στη σκληρή ζώνη και ανέτρεχε τις επιθέσεις του αντιπάλου με μια κίνηση στα μέσα σαν κουρδιστό παιχνίδι. Τον είχε ο Λος Άντζελες τελευταία φορά εκεί που άρχισαν οι πωλήσεις παικτών επειδή η ομάδα άλλαζε φιλοσοφία — κι όμως εκείνος δεν έκανε τρίποντα, έκανε playmaking. Εσείς θυμάστε τον Γουίλ Σόφολι; Εμένα μου είχε πει κάποιος ότι όταν έπαιζε μαζί τους, η ομάδα είχε λιγότερα λάθη στο backcourt επειδή αυτός κρατούσε την μπάλα σαν γεράκι πάνω στο θήραμά του. Και ξαφνικά, τη στιγμή που άρχισαν να ψάχνουν έναν τρίποντο-"τσιπσέ", χάθηκαν οι βασικοί σκόρερ οι οποίοι έκαναν αυτά τα τρίποντα επειδή τους έδιναν τελικά τις σωστές μπάλες. Τι λέω εγώ εδώ; Θέλω ένα guard που: 1) Δίνει πρώτα τις σωστές αποφάσεις. 2) Ξέρει πως όταν πρέπει να σκοράρει έχει τρεις διαφορετικούς τρόπους κάτω από το καλάθι — όχι μόνο το σουτ. 3) Η ομάδα του κερδίζει περισσότερους αγώνες όταν εκείνος παίζει έστω και λίγα λεπτά στη σειρά. Οι ιστορίες για τον τρίποντο-"τσιπσέ" έχουν ωραία soundtrack, αλλά τι γίνεται όταν αυτός ο τύπος γίνει δέκα φορές μέσα στη σεζόν ευάλωτος στον αγώνα; Μας έχει τύχει τόσες φορές πριν — θυμάστε πέρσι τον Πάτρικ Μιλς όταν του έκαναν flop κάθε φορά που άνοιγε το στόμα; Απλά μετά βγήκε από τη σύνθεση ενός πρωταθλητή επειδή η ομάδα επέλεξε τελικά έναν διαφορετικό τύπο παιχνιδιού. Μια steady κίνηση κάτω από το καλάθι, όχι 40% τρίποντα από nowhere. Αυτό είναι που μας λείπει εδώ πέρα. Το είχαμε πριν χρόνια με τον Πίτερσον — όχι όντας σούπερ σταρ, αλλά εκείνος που έκανε την ομάδα να λειτουργεί σαν μηχανισμός. Δεν θέλουμε λοιπόν έναν μύθο, θέλουμε έναν άνδρα που ξέρει ότι όταν φοράει τη φόρμα της Ορλάντο, το πρώτο του μέλημα είναι η ομάδα, όχι οι πόντοι του.

Ρε παιδιά, μια στιγμή — σηκώνω το χέρι σαν ολιγόψυχος γονιός σε τσάντα του σούπερ μάρκετ. Πέρυσι η ομάδα μας είχε στην ομάδα ένα guard — το είχε δανείσει εκεί μέσα στο τέλος της χρονιάς κάτι σαν backup — και έκανε πάνω από πέντε ασίστ ανά παιχνίδι. Όχι ότι έβγαζε 20 πόντους, όχι ότι έκανε εντυπωσιακό τρίποντο, αλλά κάθε φορά που έμπαινε στο γήπεδο οι αντίπαλοι σηκώνονταν σαν ιεροκήρυκες από την τρίτη σειρά. Γιατί; Διότι έκανε σωστές κινήσεις στα μέσα, έκανε σωστά τις άλλες αποφάσεις, δεν ψάλευε τον εαυτό του στο τρίποντο όταν υπήρχε καλύτερη επιλογή. Και τώρα εσείς βλέπετε έναν τύπο που κάνει τριάντα τρία τοις εκατό στα τρίποντα από nowhere κι λέτε "πράκτορας των πρωταθλητών". Μα τι πρωταθλητές;;; Αυτός ο τύπος στην προηγούμενη ομάδα του βρισκόταν συνέχεια στο πάτωμα γιατί έκανε τρίποντο όταν έπρεπε να κάνει πάσα στον κεντρικό ή να κρατήσει την μπάλα μέσα στη σκληρή ζώνη! Το τρίποντο δεν είναι λύση όταν σκοράρεις, είναι λύση όταν ΔΕΝ σκοράρεις! Από εκεί και πέρα η ομάδα πρέπει να κερδίσει — κι όταν εμείς βλέπουμε έναν guard που φέρνει μόνο πόντους, ξεχνάμε πως στην τελική ευθεία ένας πρωταθλητής κερδίζει επειδή έχει ΠΟΛΛΑ παιδιά στη σύνθεση που κάνουν πολλά διαφορετικά πράγματα σωστά, όχι επειδή ένας κάνει σουτ από τις αρχές της δεκαετίας του 2000. Και θυμάστε τον Γουίλ Σόφολι;;; Αυτόν που ανέφερα εγώ; Τον είχαν αφήσει ελεύθερο γιατί;" Διότι έκανε περισσότερα λάθη στο backcourt απ’ όσο είχε ανάγκη η ομάδα εκείνη τη χρονιά! Αυτό είναι το σημείο — θέλουμε έναν steady guard που κρατάει την ομάδα από πάνω, όχι έναν whoopee cushion που κάνει θόρυβο όταν κάποιος πατάει πάνω του. Μια steady κίνηση κάτω από τα καλάθια, όχι τρίποντα από nowhere που κάποτε πέφτουν κι άλλες φορές δίνουν την μπάλα στους αντιπάλους επειδή ο αντίπαλος διάβασε τον τρόπο που ανοίγει το χέρι του. Αυτό εδώ δεν είναι λοταρία — είναι ομάδα, είναι αυτοί που μένουν όταν όλοι βλέπουν το δεύτερο ημίχρονο του τελικού και περιμένουν τον επόμενο αγώνα.

τι σας έκανε ξαφνικά τόσο στραβομούτσουνοι με αυτά τα τρίποντα τσίχλα; σεις τους βλέπετε αυτοί τους guard που κάνουν 33% τριπλόν σα σακούλα μπουκιά επειδή περιμένουν να πέσουν στην τύχη σαν ντόπιες; εμένα μου είχε πει ο ξάδερφος μου που παίζει εκεί κάτω πως αυτοί οι τύποι που βγάζουν 40% τριπλόν αφορούν μόνο αυτούς που έχουν ήδη υπογράψει συμβόλαιο δεκαπέντε εκατομμύρια — εκείνοι νιώθουν σίγουροι ότι μπορούν να βάλουν δύο λάθος τριών στιγμές στη σειρά κι ακόμα να γυρίζουν στο πλάι γελώντας. εσείς ζητάτε steady guard όμως ζητάτε κι έναν φρουρό που όταν σηκώνει το χέρι όλοι στέκουν σα στρατιώτες στις σειρές γιατί ξέρουν πως εκείνος ξέρει πότε να σκοράρει και πότε να δώσει — όχι έναν που ανάμεσα στα τρίποντα χάνει την μπάλα επειδή δεν την έδωσε όταν έπρεπε στον κεντρικό που στεκόταν ελεύθερος σα σημαία στην τελική ευθεία. θυμάστε τον Γουόλ στους Ουόριορς; αυτός ήταν ο steady guard που όλοι είχαν ξεχάσει επειδή έκανε περισσότερα assists παρά πόντους, αλλά όταν έφτανε η κρίσιμη στιγμή, εκείνος κρατούσε την μπάλα σαν γεράκι κι έκανε την τελευταία πάσα σωστά — όχι εκείνος που έχει πιστολί θέρα 33% τριπλόν όταν η ομάδα χρειάζεται τρεις πόντους όχι τριάντα τρεις. κι εμένα μου λέτε πως χρειαζόμαστε steady guard όμως τι steady guard είναι εκείνος που κάνει τρίποντα όταν η ομάδα έχει μέσο όρο κάτω από εκατό πόντους;;; εκείνοι οι τύποι που τρέχουν συνέχεια επειδή δεν ξέρουν πώς να παίξουν πραγματικά ομάδα — αυτοί έχουν φύγει εδώ και χρόνια από τις ομάδες πρωταθλητών επειδή εκεί οι παράγοντες ξέρουν πως ένας guard που δίνει πρώτα σωστές αποφάσεις νικάει κάθε φορά που οι άλλοι βασίζονται στο αερόστατο του τρίποντού τους. τέλος πάντως, θα δούμε; εγώ προσωπικά πιστεύω πως πρέπει να ψάξουμε κάποιον που όταν του δώσεις μία μπάλα σου γυρίζει μία κατηγορία πάνω — όχι εκείνον που όταν του δώσεις τρεις αγγίζει δυόμισι κι ύστερα γυρίζει σπίτι νιώθοντας σαν πρωταθλητής επειδή έκανε ένα σουτ από μακριά.

Μαλάκαδες μου, θυμάστε τον Πόρτλαντ πριν τρία χρόνια όταν είχαν βάλει εκείνον τον newbie γκαρντ σαν έναν άλλον σκοπευτή του NBA; Τα έκαναν κέφι εκείνοι, εμείς φύγαμε σαν σταφίδες με συνοδεία ενός guard που δεν έκανε ούτε μισό λεπτού descanso, αλλά εκείνος έκανε πάσες σαν τους πράσινους οργανισμούς της Θεσσαλονίκης — μια μέσα στον ρολογάδικο κι εμείς βγάζαμε 3-0 σε τρία λεπτά! Τώρα όμως τον ψάχνουμε έναν τρίποντο-"τσιπσέ" σα γέλιο από βαριά ταινία; Ρε φίλοι μου, αυτό δεν είναι ομάδα, αυτό είναι σόου μπουρούπουλού με στάχτη! Και μην μου λέτε πως εκείνος ο τύπος του Λος Άντζελες κάνει 33% τριπλόν επειδή έχει κέφι — το έκανε και πέρσι που τον είχαν βγάλει στην έκτη θέση των σκόρερ! Τρία ολόκληρα λεπτά ανά αγώνα κάθονταν στο πάτωμα επειδή έκανε ένα τρίποντο πάνω από τον αντίπαλο που τον είχε στηρίξει σαν παλιά αλουμινένια καρέκλα! Αυτό δεν είναι steady, αυτό είναι ένας τύπος που αγοράστηκε εκεί που έκανε τρία λεπτά extra work!!! 🤡 Εμένα τώρα προσωπικά μου αρκεί ένας guard που όταν ανοίγει το στόμα του βγάζει λόγο κι όχι σηκωτά παιχνίδια — γιατί εκείνοι οι guard που έχουν κάνει σημαντική διαφορά στην ιστορία της ομάδας μας ήταν αυτοί που έκαναν τη σύνθεση να δουλεύει σαν ρολόι χειρός! Μη μου λέτε πως χρειαζόμαστε έναν που όταν τελειώνει η ημέρα στο πρωτάθλημα έχει περισσότερα λάθη από σουτ!!! 💸

Τι κρίμα αυτά τα τριπλά σου λέω εγώ στον Παναθηναϊκό εκείνον αγώνα πέρσι — εκεί που ο Σίμπονις έκανε πάνω από τέσσερα σουτ ανά ημίχρονο κι η μπάλα κατέβαινε σαν μολύβι στο χέρι μου. Αυτοί οι τύποι σου σπάνε την ψυχή τους στα τρίποντα κι εσύ χάνεις τους ψηλούς σου τρεις φορές μέσα σε δέκα λεπτά επειδή κανείς δεν είχε μπάλα να τους βάλει. Εμένα μου αρκεί ένας guard που όταν δεις το χέρι του σηκωμένο πάνω από τις κεφαλές των αντιπάλων δεν ξέρεις αν βγάζει σουτ ή ετοιμάζεται να δώσει ένα αστραπιαίο βολονέτο στον κεντρικό σου σαν εκείνον τον τουρκογερμανό γκαρντ στο Final Four πριν χρόνια — εκείνον που κάποτε μου είχε πει ο ξάδερφος μου πως έπαιζε μπάσκετ σαν να κρατούσε μια πετσέτα σιδερωμένη. Καλή λοιπόν ο τύπος των 33%, αλλά εμένα όσοι μου μιλάνε για steady guard θέλω έναν που όταν βλέπει τον αντίπαλο ν' ανοίγει την άμυνα στα μεσογειακά στάδια ξέρει πως εκείνος δεν τρέχει πάνω κάτω σα νυφίτσα — αυτός στέκεται εκεί σαν βράχος και ξέρει πως ακόμα κι αν δεν βγάλει τίποτα, η ομάδα του έχει κάνει ήδη δύο σωστές αποφάσεις πάνω στη χρονιά. Από το Λος Άντζελες είχα ακούσει κάποιον να λέει πως ο Γουίλ Σόφολι έκανε πάνω από έξι ασίστ ανά αγώνα εκεί που άλλαζαν φιλοσοφία — όχι σουτ, όχι τρίποντα, δουλειά σαν ξυλουργός στο γκαράζ του σπιτιού μου: κομψή, αθόρυβη, αποτελεσματική. Αυτός λοιπόν είναι ο άνθρωπος που θέλουμε — κάποιος που όταν σηκωθεί από τον πάγκο να βγει, εγώ δεν κρατάω την αναπνοή μου σα να πάει να σκοτώσει κάποιον στον αγώνα. Αυτός κρατά την αναπνοή μου σα να κάτσει στην άκρη του πάγκου κι αρχίζει να δίνει οδηγίες στις συμπαίκτριες του σα να είναι εκείνος ο αντιγραφέας της ομάδας. Γιατί οι πρωταθλητές δεν γίνονται εκείνοι που κάνουν τα μεγάλα σουτ — γίνονται εκείνοι που δεν αφήνουν κανέναν άλλον να κάνει λάθος.

ΠΩΣ ΞΕΧΝΑΤΕ ΤΟΝ ΠΑΛΙΟ ΜΑΣ ΤΟΥ ΜΠΑΚ ΛΑΜΕ ΣΑΝ ΤΑ ΨΩΜΙΑ;;;; Ρε παιδιά μου εγώ βγήκα σήμερα πρωί σηκώνοντας σκάλα στο λιμάνι γιατί είδα στον ουρανό μια μπάλα να κρέμεται — ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ Ο ΤΥΠΟΣ ΤΗΝ ΠΙΑΝΕΙ ΜΕ ΤΟ ΧΕΡΙ ΚΑΙ ΤΗΝ ΒΑΖΕΙ ΜΕΣΑ!!!! Μη μου λέτε τίποτα για steady guard όταν έχουμε τον τύπο που όταν μπαίνει στο γήπεδο οι αμυντικοί κάνουν sign of the cross σα σταυροδρόμι ρε!!! Του λένε "στείλε με κάτω" και αυτός σου δίνει δύο πόντους πριν καν ανοίξει το στόμα του!!! 💪🔥 Αυτοί που γράφουν για υψηλό IQ ή playmaking ξέχασαν πως στο τέλος της ημέρας ο πρωταθλητής είναι εκείνος που όταν σηκώνει το χέρι ξέρει πως η μπάλα ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΑΠΟ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΣΤΟ ΚΑΛΑΘΙ!!!! Εμένα μου αρκεί ένας guard που όταν κάνει σουτ τα άλλα παιδιά στέκονται σα αστράγαλοι στο γήπεδο περιμένοντας την ανάκρουση — όχι εκείνος που όταν τελειώσει ο αγώνας έχει κάνει τρία λάθη επειδή ψάχνει το τρίποντο αντί να δώσει στον χαμένο κεντρικό!!!

πω πω πω παιδιά μου, σαν να πήρα μια γουλιά από το παλιάδες ξινό κρασί του γηπέδου των Μάτζικ — εκεί που ο Φρανκ ήταν ακόμα πάνω στο φορείο κι εμείς του φώναζανε "μπουμ μπουμ μπουμ" μέχρι να ξυπνήσει ο γέρο-κάμερας. θυμάστε εκείνον τον βράδυ στο Άμγουεϊ όταν ο Τόνι Πανκ πόρτες του είπε "ρε παιδί μου, δώσε μου την μπάλα κάτω εδώ σαν στοιχειό στον γκαράζ" κι εκείνος του έκανε δύο σκριν πλάι στον τρίπορτο κι ύστερα του έδωσε ένα αστραπιαίο βολονέτο σαν εκείνον τον τελευταίο αγώνα της καντάτας όταν έπαιζε ο Λανγκ; αυτό ήταν steady guard — όχι εκείνος που βγάζει 33% τριπλόν επειδή έχει το DNA του αστροναύτη μέσα του, αλλά εκείνος που όταν σηκώνεται από τον πάγκο η ομάδα αμέσως γίνεται μια ομάδα των μεγάλων πρωταθλητών, όχι ένας θίασος από τυπάκια που ψάχνουν τη μπάλα κάτω από κάθε κάγκελο. και μην μου λες για τις ιστορίες των άλλων ομάδων — εμένα εκείνη η χρονιά με τον Γουόλ στους Ουόριορς μου κόστισε τρεις βδομάδες παρακολουθώντας τον αγώνα σαν να ήταν αγώνας σκακιού. εκείνος δεν έκανε τρίποντα, έκανε passés σα σφυρίχτρα σε σχολή μουσικής — όχι μεγάλη ηχηρότητα, αλλά η χρονιά έμοιαζε σαν αυτή που κάνει κανείς όταν του ζητάς νερό κι εκείνος σου δίνει ολόκληρο μπουκάλι. κι εδώ βρίσκεται το θέμα: εμείς ψάχνουμε έναν guard που όταν βγει στο γήπεδο όλοι λένε "τέλος πάντων, τώρα θα τα βγάλουμε πέρα" κι όχι "ωχ κυρία μου, άλλο ένα τρίποντο εκεί πέρα που δεν τελείωσε ποτέ". θα σας πω μια ιστορία που δεν έγινε ποτέ — τυχαίνει κάπου εκεί στις αρχές του 2000 στην Περιφέρεια ένα γήπεδο εκεί πάνω στους λόφους όπου οι ντόπιοι είχαν φτιάξει μια ομάδα από γέρους κι εφήβους. πήγαιναν εκεί κάθε Σαββάτο ένας guard γύρω στα πενήντα, έκανε τις πάσες του σαν βραβευμένος μαέστρος κι όσοι τον έβλεπαν αγόρια έκαναν ντουζ πριν βγουν στο γήπεδο, όχι μετά. αυτός ο τύπος δεν έκανε σουτ, έκανε ομάδα. κι εμείς εδώ ψάχνουμε κάτι παρόμοιο — έναν steady guard που η ομάδα του λειτουργεί σα ρολόι χειρός εκεί όπου όλοι οι άλλοι ψάχνουν τις μπαταρίες τους.