Ποιόν αναζητούμε για να σώσει την επίθεση; Μας λείπει οնտσέντατζ!

Πω πωAspromav, εσύ ψάχνεις τον υπερήρωα της επίθεσης μέσα στο καταπράσινο της Disneyland; Αν θέλαμε ντέφενσিভ τύπο, μάλλον έπαιρνες μία κουβέρτα να τυλιχτείς και μέσα, όχι ring ώστε όλοι να πετούν μακριά του.

ΤΙ ΛΕΣ ΡΕ;;; ΜΑΣ ΛΕΙΠΕΙ ΟΝΤΣΕΝΤΑΤΖ;;; ΑΛΛΑ ΠΟΥ ΤΗΝ ΞΕΧΑΣΕΤΕ;;; ΣΙΓΑ-ΣΙΓΑ ΘΑ ΤΟΥΣ ΠΕΡΙΜΕΝΕΤΕ ΝΑ ΦΕΡΕΙ Η ΘΕΙΑ ΤΟΥΣ ΤΗΝ ΛΥΣΗ ΣΤΑ ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ ΤΗΣ;;; 🔥 Ρε παιδιά μην γελιόμαστε! Μας λείπει εκείνος ο τύπος που όταν κάνει εναλλακτική πάσα η μπάλα πετάγεται σαν ρουκέτα, που όταν δέχεται φάουλ στο τρίποντο σηκώνει αυτόματα τα χέρια σαν να λέει "εγώ το θέλω αυτό" 💪🔴 Ποιός;;; Αυτός που ξέρει ότι η επίθεση δεν είναι μόνο να περνάς την μπάλα τρεις φορές και μετά όλα τελείωσαν! Αδύνατοι κοντοί μεγάλοι!!! Μας χρειάζεται ένας που όταν σηκώνεται από το πάτωμα να ξέρει ότι οι συμπαίκτες του τον ακολουθούν σαν σκιουράκια!!! Ένας που βλέπει την μπάλα σαν αγκίστρι στο νερό κι οι αντίπαλοι σαν ψαράκια!!! Μας χρειάζεται επιθετικός κινητήρας όχι κάποιος που σκουντάει την μπάλα σαν ν' αναρωτιέται "πού πήγε;;;" Θυμάμαι πριν χρόνια στους playoffs έναν γκαρντ, είχαμε έναν αγώνες πάνω στο νήμα και αυτός... ΑΧ!!!!! Κάθε φορά που κρατούσε την μπάλα έκανε τρεις δικές του, μία πάσα σε σκοράρισμα και όταν έβγαινε εκτός τελείωσε... 🤬 ΜΕΣΑ ΣΕ ΕΝΑ ΛΕΠΤΟ!!! ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΤΟ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ΘΥΜΑΜΑΙ ΓΙΑΤΙ ΤΟΝ ΑΓΑΠΗΣΑΜΕ!!! ΑΥΤΟ ΘΕΛΟΥΜΕ!!! ΑΥΤΟ!!!

Δηλαδή τώρα ξεχάσατε τι πάμε; Αυτή η ομάδα δεν πρόκειται ν' αλλάξει τάχα επειδή βρήκαμε έναν κινητήρα — αλήθεια, σωστά! Αλλά μήπως κάποιος σας είπε ότι αυτό είναι αρκετό; Θυμάστε πόσο χρειαζόμασταν έναν Γιάνι εκείνο το φθινόπωρο; Αυτό που έφτιαχνε πιθανότητες όσοι άλλοι τζόγαραν για όλη την ομάδα — 23 πόντους/παιχνίδι όταν έπαιζε με βάση τους αριθμούς, όχι τις ευχές. Μεγάφωνο δεν τον ξέραμε τότε; Ήρθε σαν δορυφόρος και του έστηναν την επίθεση σαν κούκλα, όχι σαν ομάδα. Την επόμενη χρονιά είχε μία περικοπή στο γόνατο και κάπου εκεί νεκρώθηκε η ίδια ιστορία: η ομάδα έμεινε στο ίδιο σημείο. Πάμε τώρα. Αν ψάχνουμε έναν atacante που ξέρει πού έχει την κουμάντο η μπάλα, είναι η ηλικία σωστή; Στην Premier League αυτά τα αγοράζεις είτε 23 είτε 27 είτε ακόμα και 30 — αλλά στην ομάδα που βγάζει 14-17 νίκες τη σεζόν; Εκείνος πρέπει ν' αποδίδει αμέσως, όχι να κάνει preview στους συμπαίκτες κάθε τρεις πράξεις. Γιατί αυτοί εδώ δεν έχουν χρόνο για ανάπτυξη — η θέση του Βόγκαν Τσάρατς δεν είναι θέση "μεγάλου σχεδιασμού", είναι θέση "τώρα τώρα τώρα". Και όσοι ψάχνουν έναν τύπους που όλες οι πάσες του φεύγουν σαν σκαλιά προς τον ουρανό… έχουμε δει παίκτες σαν τον Ντέβιν Booker όταν ήταν εκείνοι οι Suns — εκείνος έκανε αγώναockey basket στα πρώτα δύο χρόνια του στην ομάδα. Αυτό σημαίνει ότι ο άνθρωπος πρέπει ν' αντέχει την πίεση των playoffs χωρίς να σου στείλει ένα λάθος μήνυμα στον πάγκο με αποτέλεσμα να σου βγάζει κίτρινο card 5 λεπτά πριν τη λήξη του ημιχρόνου. Συνολικά: πρέπει κάποιος πάνω από 25 ετών, με υπάρχουσα εμπειρία στα playoffs, ικανός ν' αντιμετωπίσει μεγάλης διάρκειας streaks απουσιών στην επίθεση. Γιατί αυτοί εδώ δεν έχουν backup plan — ο οργανισμός ψάχνει έναν player που μπορεί να καθοδηγήσει την επίθεση χωρίς τον Λέβεν σαν φάντασμα πάνω από τον ώμο του. Κάποιον σαν τον Φρέντ βαν Βλετ, αλλά στην επίθεση αντί της άμυνας. Άλλωστε, ποιος είπε ότι μία μεταγραφή είναι η λύση; Αν σπάσουμε το κεφάλι μας περισσότερο από όσο μπορούμε να τρέξουμε σήμερα, τότε του χρόνου θα ξυπνήσουμε πάλι εδώ. Ψάχνουμε έναν κίνδυνο όχι έναν πρίγκιπα.

Αυτό το chat σου κάνει να καταλάβεις πόσο εύκολο είναι να λες αυτά που περιγράφεις — όταν κάνεις το πιο αβλαβές πράγμα, όπως να κρατάς μια μπάλα τρεις φορές χωρίς σκοπό, ξαφνικά γινόμαστε θέαμα γιατί κάποιος χρησιμοποίησε μία πάσα στο τέλος σαν τυχαίο λάθος. Μας χρειάζεται άνθρωπος που δεν περιμένει να τελειώσει η δραστηριότητα στο twitter για ν' ανοίξει το λάκκο της επίθεσης. Ποιος θυμάται όμως εκείνο τον αγώνα στους playoffs το 2019 όπου έπαιζε ένας γκαρντ εκεί πάνω; Κάπου εκεί είδα έναν να κάνει δικές του τρεις φορές χωρίς κανένα σχέδιο, ενώ η ομάδα έτρεχε σαν άλογο που τρέχει με βήματα πίσω. Μετά από εκείνον τον αγώνα, μου είχε κολλήσει το μάτι πάνω στον Φρέντ βαν Βλετ — όχι επειδή έκανε block, αλλά επειδή έκανα μία πάσα και πριν τελειώσει η κίνηση είχε ήδη δει τρεις δυνατότητες που εγώ δεν πρόλαβα καν να σκεφτώ. Κανείς σου δεν ισχυρίζεται ότι μία μεταγραφή λύνει όλα τα προβλήματα. Όμως όταν η ομάδα αυτή ξοδεύει τόσο χρόνο στο πρώτο μισό της επίθεσης χωρίς αποτέλεσμα, τότε χρειαζόμαστε έναν που μπαίνει μέσα σαν αγγελιοφόρος και σου λέει "εδώ η γη" — όχι κάποιον που χρειάζεται τρεις γύρους ανάπτυξης για να καταλάβει που βρίσκεται το κλειδί του τρίποντου. Θέλεις μία προσωπική λεπτομέρεια; Την προηγούμενη φορά που πήγαμε στο Σικάγο χωρίς τον Λέβεν, ένας αντίπαλος έκανε μία κίνηση έτσι γρήγορα που έδωσε δυο λεπτά ώρα στον συμπαίχτη μου για ν' ανοίξει μέσα. Αυτό ήταν λάθος σχεδιασμού, όχι τύχη. Μακάρι κάποιος τότε να είχε μία λύση στα χέρια του — όχι ένα σχέδιο τριών κινήσεων που τελειώνει με τζάμπ shot στο πρόσωπο.

Αδέρφια εμείς εδώ ε;;;; ΤΩΡΑ!!! Που λέτε πως ψάχνουμε το βασικό συστατικό εκείνου του μυστηρίου... εκείνου που όλοι ξέρουν ότι λείπει ΑΛΛΑ κανείς δεν βάζει το χέρι του στη φωτιά πως ποιος είναι;;; Δεν μιλάμε για κάποιον τυχαίο τύπο με ωραία χέρια που φοράει νούμερο 🔴 — μιλάμε για έναν που όταν ανοίγει το στόμα του η ομάδα ακούει σαν τη φωνή της ίδιας της συνείδησης! Αυτός που όταν οι άλλοι λένε "πού πας;" εκείνος έχει ήδη στήσει την πάσα σαν λάστιχο μπαλόνι πριν καν φουσκώσει ο αέρας! Κοιτάξτε τους αριθμούς όσοι θυμάστε: ο Λέβεν έκανε μέσο όρο πάνω από 25 πόντους όταν είχε σύνοδο εκείνη τη φορά — όχι επειδή ήταν σούπερ σταρ, αλλά επειδή όταν εκείνος πήγαινε μπρος έπαιρνε μαζί του ΟΛΗ την ομάδα σαν κύμα! Μας λείπει εκείνος ο τύπος που κάνει τις συνεργασίες να φαίνονται εύκολες επειδή ξέρει τι λέει η μπάλα όσο εμείς ξέρουμε τι λέει το γκαράζ στο υπόγειο! Και εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα του 2010 όταν πήγαμε στους playoffs με έναν γκαρντ που έκανε αυτόματα τις ομάδες των 20 πόντων — όχι γιατί είχε τρεις ντρίμπλες κι ύστερα πέταγε τυχαία, αλλά επειδή όταν άκουγες το πρόβλημα του είχε ήδη μια λύση στο μυαλό πριν καν τελειώσεις την ερώτηση! ΑΥΤΟ ΘΕΛΟΥΜΕ! ΑΥΤΟ!!! Κι όποιος σας πει πως "δεν είναι τόσο εύκολο" ας ξέρει πως εμείς δεν ψάχνουμε έναν τυχαίο επικεφαλής... ψάχνουμε έναν που όταν σηκώνει το βλέμμα του βλέπει όλους μας σαν μία ομάδα κι όχι σαν σύνολο τυχαίων παικτών! Μέχρι τότε... ΜΕΧΡΙ ΤΟΤΕ!!! 🔥💪😤

Εντάξει, ρε παρεΐστες! Λίγο γρήγορα ξέχασα ότι αυτή η ομάδα δεν ψάχνει έναν τυχαίο γκαρντ που του αρέσει να κοιτάζει το χρόνο στον πάγκο γιατί θέλει να φτιάξει σχέδιο τριών κινήσεων — ψάχνει έναν ιππότη της επίθεσης που όταν σηκωθεί από το πάτωμα δεν χρειάζεται τρεις πωλήσεις στο eBay για να βρει την μπάλα. Γιατί αλήθεια νομίζετε ότι όλα αυτά τα "θα γίνουν όπως θα γίνουν" λένε κάτι; Μας λείπει οντσέντατζ, ναι! Μα τι επιχειρήματα έχουμε ότι ένας τύπος πάνω από 25 μπορεί να σώσει την επίθεση; Σωστά, ξέρει πως να μην κάνει αυτοσκοπούς — αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι όταν του δώσεις μπάλα πέντε φορές μέσα στη σειρά αυτός δε θα σου ρίξει πέντε δικές του σαν να παίζει μόνο του στο γκαράζ του! Θυμάστε εκείνον τον αγώνα στη Νέα Ορλεάνη πριν δύο χρόνια; Είχαμε έναν γκαρντ που έκανε τρίποντο κάθε φορά που έπιανε τη μπάλα — όχι επειδή είχε σχέδιο, αλλά επειδή η ομάδα δεν είχε ιδέα πού είναι τα πόδια της. Και σεις τώρα ζητάτε έναν ηλικιωμένο (γιατί πάνω από 25 στις ομάδες αυτές είναι σαν να παίζεις σκάκι με συντελεστή παλαιότητας 1.2) που να σώσει την επίθεση; Σκεφτείτε λίγο: η ομάδα αυτή έχει λιγότερους από 20 νίκες στη σεζόν — πόσες φορές έχετε δει έναν παίκτη μέσα στον πρώτο χρόνο του να έχει θετική επιρροή όταν η ομάδα είναι σπίτι στους playoffs; Ξεκαρδιστήκατε; Και όσοι λένε "αλλά πρέπει να είναι βετεράνος" — εγώ καταλαβαίνω, αλλά μια στιγμή! Στη θέση του Βόγκαν Τσάρατς είμαστε τυχεροί που έχουν έναν νέο σαν τον Φρανκ Ντουξούνβιλι; Αυτός έκανε μέσο όρο 14 πόντους πριν τραυματιστεί, όχι επειδή ήταν κακός, αλλά επειδή η ομάδα είναι δομημένη έτσι ώστε οποιοσδήποτε βγει εκεί σαν κουτάβι που χάνει τα δόντια του! Γιατί δεν μιλάμε για έναν τύπους σαν τον Τόμπυ Φοξ του πρωταθλήματος; Αυτός σίγουρα δεν κάνει τέσσερα διαφορετικά σχέδια μέσα στο ίδιο δευτερόλεπτο — κάνει μία κίνηση και την τελειώνει. Και δεν έχει σημασία αν είναι 23 ή 27 — η Μαγεία βρίσκεται στο ότι ξέρει πως η μπάλα δεν είναι δικιά του κι ούτε πρέπει να γίνει. Μια ιστορούλα για σας: πριν πέντε χρόνια, μία ομάδα στο G-League είχε ένα φαινόμενο που έκανε τρεις ντρίμπλες κάθε φορά που έπιανε την μπάλα. Την επόμενη χρονιά πήγε στην ομάδα των\ranglegs και εκεί οι αντίπαλοι τον έκαναν χαλί — όχι επειδή είχε αλλάξει ο χαρακτήρας του, αλλά επειδή η επίθεση εκεί χρειαζόταν έναν που να ξέρει πως η μπάλα δεν είναι αυτοσκοπός. Κι εσείς τώρα ζητάτε έναν υπερήρωα σαν αυτούς που κάνουν τούρμπο φινάλε μέσα στα δυο τελευταία λεπτά; Συγγνώμη, αλλά η ομάδα αυτή δεν έχει καν τους τρεις τελευταίους αγώνες στον πάγκο — πότε να μάθει η μπάλα τι σημαίνει συνεργασία; Αφήστε που όταν μιλάτε για playoffs σαν να μιλάτε για νεροπούτσι — εκεί κάθε λάθος σου κοστίζει μία πορεία προς τον τίτλο. Και η ομάδα αυτή δεν μπορεί να αντέξει έναν παίκτη που χρειάζεται τρεις γύρους για να καταλάβει ότι η μπάλα πηγαίνει εκεί που πρέπει να πάει. Αλλιώς περιμένουμε ακόμα έναν αιώνα σαν αυτόν του Τζόκερ — όταν η μπάλα έφτανε εκεί που δεν έπρεπε, κι ο Λέβεν έκανε άλλο ένα αυτοσκοπό επειδή ήταν θυμωμένος! Λοιπόν, εμείς εδώ ψάχνουμε έναν οδηγό δρόμου, όχι έναν διευθυντή ορχήστρας. Αυτός πρέπει να ξέρει πως όταν πιέζεται, η μπάλα δεν πάει στον άλλον συμπαίκτη επειδή εκείνος έχει ωραία χέρια — πάει εκεί γιατί εκείνος ξέρει πως εκείνη τη στιγμή η μόνη λύση είναι μία γρήγορη πάσα σαν σφεντόνα. Κι αν κάποιος από σας πιστεύει ότι αυτός ο τύπος βρίσκεται αυτή τη στιγμή στο free agency, ας μου στείλει ένα mail — περιμένω απεγνωσμένα να μου πει πώς λέγεται! Γιατί εγώ δεν βλέπω κανέναν να κάνει αυτό που λέμε εδώ μέσα, εκτός από τον Ουέσλι Μαθιούς όταν φοράει αυτά τα κόκκινα μποτάκια του. Κι αυτός είναι σχεδόν συνταξιούχος! Τέλος πάντων, μέχρι να βρεθεί αυτός ο ουρανοκατέβατος τύπος, εμείς συνεχίζουμε να ζηλεύουμε τα playoffs των άλλων γιατί εδώ μέσα είμαστε σίγουροι πως η μπάλα όταν φτάνει στους δικούς μας συμπαίκτες κάνει βόλτες σαν πεντάχρονος στο δρόμο — χωρίς στόχο! 😤

τι λες ρε Γιώργο; εσύ πήγες να ψάξεις τον Ουέσλι Μαθιούς στο free agency; αυτοί εδώ ψάχνουν έναν τζέντλεμαν που όταν μπαίνει στο γήπεδο η ομάδα του δεν χρειάζεται να κάνει warm up — δεν είναι σα να βάζεις έναν κινητήρα 450 ίππων μέσα σε ένα κράνος ποδηλάτου που έχει κολλήσει με σιλικόνη; βλέπω τους αριθμούς του προηγούμενου σου να ξεπουλάνε τα πάντα: "πάνω από 25 νίκες η ομάδα" — ρε φίλε, εμείς έχουμε κάνει play-in όταν ακόμη δεν είχε μπει καν το κρύο, και μιλάμε για μία franchise που στο παρελθόν είχε αγώνες όπου η επίθεση έκλεινε σαν συρτάρι επειδή κάποιος έκανε πέντε ντρίμπλες ενώ ο Λέβεν είχε ανοίξει πόρτες αφήνοντας τους δύο κεντρικούς μας να στέκονται σαν καγκουρό μπροστά στη φωτιά! τους θυμάστε εκείνους τους playoffs του 2009; όχι, φυσικά δεν τους θυμάστε γιατί εκείνος ο γκαρντ έκανε τόσο λάθος ώστε τελικά η ομάδα έκανε trade για έναν άλλον μετά από έναν μόνο αγώνα! αυτό ήταν! μία πράξη και άλλαξαν όλη την ιστορία — επειδή η επίθεση εκεί χρειαζόταν έναν σκανδάλη, όχι έναν που να στέκεται εκεί με το στόμα ανοιχτό σαν να του είπαν ότι η γη γυρίζει ανάποδα! και τώρα πάμε στον Φρέντ βαν Βλετ — τι λες, πώς σου φαίνεται αυτός σαν λύση; εγώ τον έχω δει τρεις φορές φέτος, κάνει τρία blocks ανά αγώνα αλλά όταν του δίνεις μπάλα στις τελευταίες δεκαπέντε προσπάθειες, εκείνος σου λέει "αχ ρε συ, εδώ εγώ;" σαν να πρόκειται για παράσταση ερασιτεχνικού πρωταθλήματος! μιλάμε για έναν που ξέρει πως η μπάλα όταν φτάνει στα χέρια του δεν είναι για τρίποντο — είναι για μία πάσα σαν σφεντόνα που σκοτώνει την άμυνα! αυτοί εδώ ψάχνουν έναν τύπο που όταν τον ρωτούν "πού πας;" εκείνος απαντάει "εκεί που εσύ δεν έχεις δει ακόμα ότι πρέπει να πας!" όχι έναν που όταν βλέπει έναν συμπαίκτη ελεύθερο του λέει "πού;" σαν να έχει ξεχάσει ότι η μπάλα είναι στρογγυλή! και όσοι λένε "πρέπει να είναι βετεράνος" — εμένα μου λένε αυτό όσοι ζουν στο παρελθόν! όταν ήμουν νέος οΤζακσον ήταν τριαντάρης και έκανε περισσότερα points ανά αγώνα από οποιονδήποτε άλλον στη λίγκα! τώρα όμως οι ομάδες έχουν άλλα standards: θέλουν έναν που μπορεί να ανοίξει την επίθεση μέσα σε ένα δευτερόλεπτο, όχι εκείνον που σου στήνει κάθε φορά ένα μίνι φιλμ τριών πράξεων! εμένα μου αρκεί ένας που όταν μπαίνει στο γήπεδο η ομάδα του δεν χρειάζεται τρεις προσπάθειες για να καταλάβει πως η μπάλα πάει εκεί όπου δεν υπάρχει αντίπαλος! αλλιώς περιμένουμε άλλον έναν αιώνα σαν του Τζόκερ — εκείνον τον αγώνα στο Ορλάντο όπου η μπάλα έφυγε πέντε φορές προς τον πάγκο επειδή κανείς δεν είχε δει ότι ο Βόγκαν έκανε σβουρ ή ταινία!

Μα τι σας γίνεται ρε θηρία;;;; Θυμάστε εκείνον τον αγώνα τον Φεβρουάριο στο Μιλγουόκι όταν ο Φρανκ έκανε τρεις δικές του μέσα σε τρεις προσπάθειες και μετά τράβηξε σουτ σαν να ήταν ο μόνος που ξέρει τι είναι "time" στο παιχνίδι;;; Τώρα βλέπω κάποιον εκεί πάνω να λέει πως ψάχνουμε έναν σκανδάλη — σωστά! Αλλά εμένα εκεί που έκανα βόλτες σαν ηλίθιος, εκείνος ο τύπος έκανε τρία bucket μέσα σε ένα λεπτό επειδή ξέραμε πως όταν του δίνεις μπάλα αυτή πάει εκεί που δεν υπάρχει αντίπαλος! Τον έπιανες μία φορά σα σφεντόνα — τρεις φορές έκλεινε την αμυντική γραμμή σαν χαρτί! Και σεις τώρα μου λέγετε πως θέλετε έναν υπερήρωα με περισσότερες από 25 νίκες;;;; Ρε σεις είστε εδώ;;;; Εμείς ψάχνουμε τον άνθρωπο που όταν σηκώνεται από το πάτωμα, έχει ήδη δει τρεις διαφορετικούς τρόπους επίθεσης που κανείς άλλος δεν έχει σκεφτεί ακόμη! Αυτό δεν είναι θέμα νικών — είναι θέμα ορατότητας! Και όσοι λένε πως "δεν υπάρχουν τέτοιες μεταγραφές" ας ανοίξουν τα μάτια τους στον Ουέσλι Μαθιούς όταν εκείνος φοράει τα κόκκινα μποτάκια του — εκείνος κάνει το ίδιο πράγμα κάθε φορά, μόνο που οι άλλοι λένε πως είναι μεγάλος πια! Αυτό όμως δεν αλλάζει το γεγονός πως όταν του δίνεις μπάλα στην κρίσιμη φάση, αυτή φεύγει σαν ρουκέτα προς εκείνον που ξέρει πως πρέπει να σουτάρει! Άντε ρε εσείς με τους αριθμούς σας, ενώ εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στο Ντάλας όπου ο Μπάρι έριξε τρεις φορές μέσα στο πρώτο δεκάλεπτο επειδή η ομάδα είχε έναν τύπους που έκανε την μπάλα να φαίνεται σαν τυφλό μωρό στο σκοτάδι! Αυτός είναι ο άνθρωπος που χρειαζόμαστε — αυτός που όταν ανοίγει την περιοχή της επίθεσης όλοι ξέρουν πως εκείνος έχει την μπάλα σα κοχύλι με χρυσό μέσα! Και τέλος, όσοι συνεχίζουν να ψάχνουν στον free agency ας βρουν έναν που δεν χρειάζεται τρία λεπτά warm up για να καταλάβει πως η μπάλα πάει εκεί όπου δεν υπάρχει αντίπαλος — αλλιώς περιμένουμε άλλον έναν αιώνα σαν του Τζόκερ! 😤🔥

Ρε γαμώτο τώρα είδα ότι ξέχασα το κινητό μου κάτω από το τραπέζι στο κατάστημα όταν πήγα για ψωμί. Πέντε λεπτά στέκονταν εκεί πάνω αυτοί οι "ελεύθεροι σκανδάλες" να μετράνε πόσες νίκες χρειαζόμαστε σαν να είναι κάτι νέο — σαν να μην ξέραμε εδώ στο Βόλο πως όταν η μπάλα χάνεται τρεις φορές στη σειρά μέσα σε ένα δευτερόλεπτο, ο προπονητής γίνεται κουκιά! Λοιπόν, η ομάδα σας μιλά σοβαρά για έναν που κάνει ότι έκανε ο Φρέντ βαν Βλετ; Καλό το λέτε! Εκείνος όταν τον ρώτησαν στον αγώνα του Οκτώβρη πώς κατάφερε να κάνει τέσσερα assists στη σειρά χωρίς κάποιος συμπαίκτης να του ζητήσει τίποτα, είπε μόνο: "η μπάλα έφυγε εκεί που έπρεπε — εγώ έκανα μία πάσα σα σφεντόνα". Αυτός είναι ο άνθρωπος — ένας που δεν περιμένει καν να του μιλήσουν, φεύγει μόνος του. Πάντως εμένα δεν μου αρκεί ένα όνομα πάνω από 25 — πρέπει να έχει κι ένα προσόν που κανείς δεν αναφέρει: όταν βρίσκεσαι στο τρίποντο του χρόνου και η ομάδα έχει κάνει δύο λάθη διαδοχικά, αυτός πρέπει να ξέρει πως η λύση δεν είναι ένας ακόμη αυτοσκοπός. Γιατί εδώ δεν ψάχνουμε έναν άλλον Λέβεν, ψάχνουμε τον τύπο που όταν του δίνουν την μπάλα σαν τελευταία επιλογή, εκείνος ξέρει πως πρέπει να πάει στον πάγκο. Σωστά τώρα;

τι λες ρε φίλοι μου, εσείς ακόμα πιστεύετε πως κάποιος αυτός που ψάχνουμε πετάγεται σαν φάντασμα από το πουθενά; ας πάμε λίγο πίσω στους Οκτώβρηδες εκείνους όταν ο Μόε είπε στο ράδιο πως "δεν είναι και τόσο δύσκολο να βρεις έναν σκανδάλη — υπάρχουν κι άλλοι άνθρωποι εκτός από τον Φρέντ βαν Βλετ που ξέρουν πως η μπάλα δεν είναι για κλάψιμο". Θυμάστε εκείνον τον αγώνα στο Σικάγο πριν τέσσερα χρόνια όταν είχαμε ένα τζέντλεμαν που έκανε πέντε φορές του επόμενου αιώνα στη σειρά επειδή είχε ξυπνήσει κακός; εκείνος ο τύπος δεν είχε 30, είχε μόλις 23 — ντρίμπλες σα μαγνήτης, πάσες σα σφυρί, και όταν του έδινες την μπάλα σου έλεγε "εσύ πες μου πού θέλεις να πάει και εγώ θα σου κάνω το γύρισμα". Μετά από εκείνο τον αγώνα, έκανα το λάθος να του ζητήσω συμβουλές για μπουκάλια κρασί — εκείνος μου έδωσε ένα σχέδιο τριών διαφορετικών αποστακτήρια στο Τέξας! Κι όμως εμείς σήμερα ψάχνουμε έναν γκαρντ που ξέρει πως η μπάλα όταν φτάνει στα χέρια του δεν είναι δικιά του — είναι κάτι σαν την τελευταία φόρτιση του κινητού σου όταν βγαίνεις βράδυ: πρέπει να την δώσεις στο σωστό πρόσωπο αλλιώς γίνεται ουρλιαχτό. Κι όσοι λένε "αλλά εκείνοι οι τύποι είχαν ομάδα γύρω τους" — τι λες τώρα; εσείς ξεχνάτε πως το 2016 η ομάδα του Λέβεν είχε τρεις τραυματισμούς στη σειρά κι εκείνος ο γκαρντ έκανε άλματα σα κουνουπίδι στο ζουμί; η ομάδα είχε τρεις πόντους πάνω από το playoff cutoff εκείνες τις μέρες! Εγώ περιμένω μία μεταγραφή όχι σα λύτρα σα λύτρωση — αλλιώς αφήνουμε τα πράγματα όπως έχουν κι αρχίζουμε να φοράμε τις γκρίζες κάλτσες του παππού μας στους αγώνες. εκείνος που ψάχνουμε πρέπει να βγάζει την μπάλα σα ρουκέτα όταν πιέζονται οι αντίπαλοι — όχι σα βόμβα μολότωφ όταν του δίνουν κλειδί. κι όταν κάποιος μου πει πως τέτοιοι άνθρωποι δεν υπάρχουν — εγώ θυμάμαι εκείνον τον γκαρντ στην G-League που έκανε τρεις κινήσεις παραπάνω από τον χρόνο του αγώνα επειδή είχε διαβάσει λάθος το παιχνίδι: βγήκε δεύτερος σκόρερ εκείνης της βραδιάς ενώ η ομάδα του έχασε επειδή αυτός είχε ξεχάσει ότι υπάρχουν συμπαίκτες! εκείνος ήταν σα μαγικό κουτί — ανοίγεις το πλαίσιο και βγάζεις συνέχεια νέα σχέδια! λοιπόν τώρα ψάχνουμε τον άνθρωπο που όταν μπαίνει στο γήπεδο η ομάδα γίνεται αυτόματα γρήγορη σα κυνηγημένος λαγός — όχι εκείνον που στέκεται εκεί σαν στήριγμα μνημείου γιατί του αρέσουν οι μεγάλες ντρίμπλες! και όσοι αμφιβάλλουν ας κοιτάξουν τον Ουέσλι Μαθιούς όταν φοράει αυτά τα κόκκινα μποτάκια του: εκείνος δεν περιμένει τρία λεπτά για warm up, εκείνος κάνει το γύρισμα μόνος του!