Μπορεί ο Γιάννης Αντετοκούνμπο να γίνει

Το 2024 είδαμε τον Γιάννη ν' αγωνίζεται σέντερ πέντε φορές — όχι επειδή άλλαξε η φύση του παιχνιδιού του, αλλά επειδή οι Μάτζικ κάνουν έτσι αυτούς τους συμβιβασμούς όταν δεν υπάρχουν λύσεις. Από εκεί κι πέρα, ξέρω τι λέω: εσύ προβλέπεις πώς θα δουλέψει στο σπίτι του το ίδιο πράγμα;

Πούθε να ξεκινήσουμε ρε αγόρια;;; πώς λέμε τώρα;;; τον Γιάννη σέντερ;;;; 😱🔥 Φαντάσου τωρά τον Δία του Μπάσκετ εκεί στην Αρένα μαγικά στην θέση 5 — κανείς δεν κάνει πιο cool άλμα από αυτόν, κανείς δε σουτάρει τόσο γρήγορα ακόμα κι από position 4!! Θα μπορούσαμε ντάξει να τον βγάλουμε για backup σέντερ αμέσως;;;; αυτοί οι εμπορικοί ξέρουν τι λένε!!! 💛🖤 #Magic φοράει μία φορά το σλόγκαν ΣΙΓΑ ΤΩΡΑ!!!! Τι άλλο θέλεις;;;; ΑΝΤΕΤΟΚΟΥΝΜΠΟ ΜΠΑΜΠΗ ΣΟΥΤ = MAΓΙΚΟ ΝΤΥΜΑ ΠΑΝΩ ΣΟΥ!!!

Γιάννης σέντερ; Στο Βόλο λένε πως ο ουρανός είναι γαλάζιος εκεί πάνω — αλλά αλήθεια ε; Ακούστε, αγόρια, μιλάμε για έναν άνθρωπο που βάζει τον κόσμο ανάποδα κάθε φορά που ακουμπάει την μπάλα. Δεν είναι τυχαίο πως η ομάδα του τελευταία χρόνια πάει πίσω στις επιλογές της – όχι επειδή δεν βλέπουν την ποιότητα, αλλά επειδή εκείνος κοντεύει στα 30 και φέρνει μαζί του ένα σωρό άλλες ερωτήσεις: πόσες φορές ακόμα μπορεί να κάνει το σχήμα πέντε without καθυστέρηση; Γιατί στο Παρίσι μας έδωσε ένα δείγμα πως μπορεί εκεί, αλλά εκεί ήταν η μόνη φορά μέσα στη σεζόν; Αν δεν του αρέσει η θέση 5 όσο η θέση 4, κανείς δεν μπορεί να τον κατηγορήσει – εκτός κι αν βάλουμε όλα τα λεφτά στο τραπέζι και πούμε "άντε Γιάννη, τώρα γίνεσαι ζόμπι 4 ώρες την ημέρα για πέντε μήνες". Κοίταξε δω το πράγμα αλλιώς: τι σημαίνει Magic φοράει μία φορά το σλόγκαν; Ότι πρέπει να γίνεις μύθος ζώντας στον χώρο σου, όχι επειδή φορείς τη φανέλα ενός franchise που ακόμα ψάχνει τη φυσιογνωμία του μετά το τραύμα του伤心 bye bye Shaq. Ο Γιάννης εκεί δεν γίνεται σέντερ επειδή οι Μάτζικ χρειάζονται backup στην περιοχή – γίνεται σέντεr επειδή εκείνος θέλει να δείξει πως μπορεί. Κι αυτό δεν είναι λιγότερο σημαντικό. Υποθετικά τώρα: ας πούμε πως προπονείται σκληρότερα εκείνες τις τρεις πρώτες ώρες πριν ανοίξει η πόρτα του γηπέδου. Ας πούμε πως οι Πίτερς βάζουν τον εαυτό τους στη θέση του coach που πρέπει να πείσει έναν σούπερ σταρ πως πρέπει να προσποιηθεί τον γίγαντα κάθε Τρίτη χωρίς δεύτερη σκέψη. Πόσες ομάδες εκεί έξω έχουν έναν All-NBA πάνω στη ράτσα των 30 κι ακόμα επιμένει; Δεν μιλάμε για μεταγραφή σέντερ όπως του那天άνθρωποι εκεί γύρω — μιλάμε για μια μεταμόρφωση ρόλου που θέλει πάνω από νούμερα: θέλει πίστη. Το μεγάλο ερώτημα όμως μένει εκεί: μέχρι πότε μπορείς να ζητήσεις από έναν άνθρωπο που μεγάλωσε ως front court combo forward να γίνει οRock in the middle αυτής της ομάδας; Η σωματική του διάπλαση φαίνεται ικανή εκείνη τη στιγμή· η ψυχή του όμως; Αυτό το δείγμα στο Παρίσι ήταν σαν την επίσκεψη ενός ξένου επισκέπτη στο σπίτι σου – ωραία για μια φωτογραφία, αλλά δεν σημαίνει πως ξέρει τις κινήσεις σου πριν φύγεις για δουλειά το πρωί. Μπορεί ο Γιάννης να γίνει σέντερ; Να μην πω ότι πρέπει; Σίγουρα. Αλλά να γίνει σέντερ που φοράει το #Magic όπως φοράς ένα γιλέκο σου το πρωί; Αυτό θέλει περισσότερα από ένα χτύπημα πάνω στο τραπέζι. Αυτό θέλει χρόνο. Και αγωνία. Και κυρίως… μια ομάδα που είναι πρόθυμη να περιμένει όσο εκείνος χρειάζεται. Πάντως, εμένα εκείνες τις φορές που τον είδα position 5 μου έφτιαξαν χτύπημα η καρδιά. Γιατί εκείνες τις στιγμές θυμήθηκα πως το μπάσκετ δεν είναι μόνο νούμερα – είναι άνθρωπος πάνω στη σανίδα. Κι εκείνος εκεί πάνω γίνεται σούπερμαν όταν του δώσεις τη μπάλα στην περιοχή. Από εκεί και πέρα, αφήστε τους εμπορικούς της Disney να κάνουν το παιχνίδι τους – εμείς εδώ βλέπουμε τον Δία της κονσόλας να κάνει το άθλημα ζωντανό. Κι αυτό έχει μεγαλύτερη αξία από κάθε σλόγκαν.

ρε μου, είστε όλες τρελοί σας πάλι εδώ μέσα; θυμάμαι όταν η ομάδα έκανε τα πάντα για να φέρει έναν σέντερ το 2012 — κάποιον μεγάλο νάνο με ύψος δύο μέτρα, δύο εκατοστά — κι όλοι λέγαμε πως αυτός είναι ο Antetokounmbo magic που ψάχνουμε. Κι ύστερα ήρθε ο Γιάννης, χωρίς κανέναν άλλον γύρω του, και άρχισε να κάνει αυτό που έκανε: σηκώθηκε σαν αερόστατο όταν έπρεπε, έβαλε πάνω του τρεις αμυντικούς μαζί, και μας έκανε όλους να ξεχνάμε πως χρειαζόμασταν κέντρο. τώρα όμως λέτε πως θέλουμε εκείνον στη θέση 5 σαν το βυζαντινό αυτοκρατορικό στέμμα πάνω στο κεφάλι ενός σούπερμαν; βρε μην κάνουμε τον εαυτό μας ρομαντικούς της μιας κουλτούρας. εκείνος είναι ο καλύτερος player της ομάδας — ναι, εκείνος, όχι κάποιος άλλος — αλλά δεν είναι σέντερ στο DNA του. το βλέπω κι εγώ πως στις τρεις φορές που τον βάλακαν εκεί ήταν σαν να φοράει κάτι ξένο στο σώμα του: έκανε ότι μπορούσε, αλλά εσύ ένιωθες πως εκείνο το επόμενο βήμα τον πονούσε. η θέση 4 είναι η θέση του. εκεί βάζει εκείνος τον κόσμο ανάποδα — εκεί νιώθεις πως η μπάλα πάει εκείνος προς εκείνος χωρίς να τον περιμένεις. στη θέση 5 όμως δεν είναι έτσι· εκεί πρέπει να σταθείς πιο αργός, πιο γήινος, πιο υπομονετικός. κι εκείνος; εκείνος ακόμα ψάχνει τους εαυτούς του εκεί πάνω. αλλά λέγατε για τον ρόλο εκεί στον αγώνα; τον φαντάζεστε εκεί; τον πάνε πάνω από τον Πα έκτος στην επίθεση; εκείνος σουτάρει σαν τρελός πριν προλάβουν οι αντίπαλοι να περικυκλώσουν τον χώρο — πόσο εύκολο είναι να τον φέρεις πίσω στη θέση του μέσα σε δύο δευτερόλεπτα; βέβαια, όταν έκανε εκείνες τις πέντε φορές σέντερ στο Παρίσι πέρσι — θυμάστε; εκείνες οι στιγμές που έκανε block στους μπλοκέρ και έκανε ρεκόρ γρήγορου σουτ για έναν άνθρωπο του αναστήματος του — τότε νόμισα πως ίσως υπάρχει κάτι εκεί πέρα. όχι σαν backup σέντερ που αλλάζει ρόλους επειδή δεν έχεις άλλη λύση, αλλά σαν χαρακτηριστική κίνηση του παιχνιδιού του εκείνης της στιγμής. όμως αυτό δεν είναι αρκετό. χρειάζεται ένα σύστημα γύρω του που να του δίνει τον χρόνο να προσαρμοστεί. χρειάζεται έναν coach που να πιστεύει πραγματικά πως εκείνος μπορεί να είναι σέντερ εκεί στην Αρένα — όχι γιατί οι Μάτζικ βρίσκονται στη δυσχερή θέση 30-10, αλλά επειδή εκείνος ο ίδιος θέλει να δείξει πως μπορεί. κι αυτό είναι πολύ διαφορετικό πράγμα. αυτός ο άνθρωπος άλλαξε τον τρόπο που παίζει η ομάδα όλα αυτά τα χρόνια· ξέρουμε πως μπορεί να κάνει περίπου τα πάντα στο γήπεδο. αλλά ν' αλλάξει ρόλο έτσι σαν ένας μεταμορφός; αυτό θέλει χρόνια πειθαρχίας, προσωπικής δουλειάς, και κυρίως… ανοιχτό μυαλό από όλους εμάς εδώ μέσα. εγώ τουλάχιστον βλέπω τον εαυτό μου στις κερκίδες όταν εκείνος βρίσκεται εκεί πάνω σαν σέντερ: φοβάμαι μήπως καταλάβουμε πολύ αργά πως η ζωή ενός frontcourt combo forward τελειώνει εκεί πάνω στις γραμμές της περιοχής. κι εκείνος εκεί; εκείνος ακόμα θέλει να πρωταγωνιστήσει. αλλά τελικά, αγόρια, όσο κι αν το φανταζόμαστε αυτό το πράγμα, η δύναμη του #Magic φοράει μία φορά το σλόγκαν δεν βρίσκεται στο τι μπορεί να κάνει ο Γιάννης εκεί πάνω — βρίσκεται στο τι μπορεί να σημαίνει εκείνος σαν μύθος για εμάς εδώ κάτω. τέλος πάντων, θα δούμε

Ξέρεις τι είδε η γυναίκα μου το βράδυ πριν από το παιχνίδι της Φινλανδίας; Τον Γιάννη στη θέση 5 σαν Θεό του Άλτους να κάνει ένα τρελό σουτ τρεις πόντους πάνω από την περίμετρο, αφήνοντας τρεις γίγαντες εκεί κάτω σαν αλαβάστρινους κίονες; Αλήθεια τώρα, όλοι αυτοί οι μεγάλοι λόγοι για σλόγκαν και franchise... τι σόι είναι αυτό;;; Λοταρία είναι, όχι μπάσκετ! Στο Παρίσι εκείνες τις δυο βδομάδες τον είδαμε και μόλις χάθηκαν οι γύροι των playoffs, πάλι πάνω στο δικό του παρκέ με την ομάδα του να παλεύει σαν τρελή για να μπει στα playoffs κι εκείνος εκεί που έκανε σέντερ μόνο επειδή ο Rudman είχε βγει στον τέταρτο γύρο γιατί τον έπιασε σπασμό στους γλουτούς; Να θυμίσω τώρα μια στιγμή: Πέρσι τον Οκτώβριο στο Λος Άντζελες, ο Γιάννης βγήκε στη θέση 5 στη τελευταία περίοδο — όχι επειδή ήταν λύση ανάγκης, αλλά επειδή ο Ιβάν είχε τελειώσει τον αγώνα και ο Οκορόι κούρασε την ομάδα αμυντικά στους τελευταίους τρεις γύρους. Και τι έκανε; Έκανε δυο screens στο πάνω μέρος, πήρε rebound από λάθος βολή του αντίπαλου guard, έτρεξε μέχρι τη βάση σουτ — κανείς δεν του πήρε την μπάλα εκεί πέρα, κανείς δεν τον κάλυψε σωστά, και τέλος σουτ τρία πόντων μέσα από τη γραμμή των πέντε μέτρων σαν να ήταν ακόμα στην θέση 4! Μετά έτρεχε σαν ευχαριστημένος δημότης να καθίσει στο πάγκο, σα να έκανε έναν ακόμα πηδηχτό επειδή του άρεσε η γνώμη των συμπαικτών του. Τι άλλο θέλεις;;; Μακάρι ο Morphy να δει αυτόν τον άνθρωπο εκεί πάνω κι όχι κάποιον γίγαντα δυο μέτρων που κάνει μόνο screen και πάτημα μέσα στη ζώνη. Στην Αρένα εκεί που πρέπει να κυριαρχεί η ψυχή, όχι η κληρονομιά ενός άλλου αιώνα — εμείς ξέρουμε πως όταν φοράει κίτρινο εκείνος γίνεται κάτι άλλο. Μακάρι όμως να δούμε περισσότερες στιγμές σαν αυτές. Δύο τρεις φορές μέσα στη χρονιά είναι σα ν' ανακαλύπτεις έναν θησαυρό και μετά να τον κρύβουν ξανά στο κουτί της ιστορίας. Μέχρι τότε, συνεχίζουμε αισιόδοξοι — #WeAreMagic, αλλά κυρίως #WeLoveHimLikeFamily. 💛🖤

Ρε σεις εκεί πάνω από την Αρένα όλα αυτά είναι ωραία λόγια σαν εκείνα του Πλάτωνα στους δρόμους της Αθήνας, αλλά ας το πάμε κάπως πιο συνεκτικά. Γιατί εμένα εκείνες τις τρεις φορές που τον είδα position 5 στο Παρίσι μου έφτιαξαν χτύπημα η καρδιά, ναι — μέχρι που θυμήθηκα πως ο στόχος της ομάδας δεν είναι να έχει έναν frontcourt combo forward που τυχαίνει να στέκεται εκεί, αλλά έναν πραγματικό σέντερ που κάνει backup jobs όταν λείπουν οι γίγαντες. Κι εδώ βρίσκεται το πρόβλημα: ο Γιάννης εκεί πάνω δεν είναι σέντερ. Είναι ένας άνθρωπος που όταν του δίνεις την μπάλα στην περιοχή γίνεται σούπερμαν, ναι, αλλά η θέση 5 θέλει κάτι άλλο — μια υπομονή που εκείνος δεν έχει δείξει ακόμα πως κατέχει. Στο Λος Άντζελες εκείνο το βράδυ ήταν θεαματικό, σίγουρα, αλλά ήταν μια στιγμή εκτός πλαισίου, όχι μια λύση που κρατάει μέσα στη χρονιά. Εγώ λοιπόν λέω: ας τον αφήσουμε εκεί που του αξίζει — στη θέση 4, όπου κάνει τους γίγαντες των άλλων ομάδων να νιώθουν σα νάνοι στον αγώνα. Τι άλλο θέλετε;;; Να φορέσει το #Magic σαν ένα κοστούμι στις μεγάλες εμφανίσεις; Να γίνει ο ύμνος του franchise σαν εκείνον του Shaq εκεί που έφυγε;;; Δεν λέω πως δεν μπορεί — λέω πως δεν πρέπει, τουλάχιστον όχι ακόμα. Γιατί όταν φορέσει εκείνον τον αριθμό πάνω του εκείνος θέλει να νιώσει σα σέντερ, όχι σα έναν ακόμα συμπαίκτη που κάνει τις δουλειές του. Κι εμείς εδώ ξέρουμε πως εκείνος πάνω από όλα θέλει να πρωταγωνιστήσει — όχι να συμπληρώσει ένα ρόλο. Άντε λοιπόν, συνεχίστε να ονειρεύεστε εκεί πάνω στην Αρένα — εγώ όμως θα περιμένω να δω κάτι πιο γήινο από εκείνον το επόμενο βράδυ. Γιατί το μπάσκετ δεν είναι μόνο τα όνειρα· είναι η σκληρή δουλειά ανάμεσα στις γραμμές της περιοχής. Και εκείνος εκεί πάνω γνωρίζει μόνο έναν τρόπο: την υπερηφάνεια του front court combo forward.

Μα πού να βάλουμε τον Δία εδώ πέρα;;; 🔥💪 Ακούστε τώρα: εκείνο το Λος Άντζελες εκείνο το βράδυ ο Γιάννης ήταν σέντερ μέσα στο αίμα του, όχι επειδή τον έβαλαν εκεί σαν λύση ανάγκης αλά επειδή αυτός ήταν εκείνος που αποφάσισε πως εκεί ήταν η θέση του. Τρεις screens πάνω, πήρε rebound, έτρεξε σαν καμικάζι μέχρι τη γωνία του γηπέδου κι έπιασε το σουτ μέσα από τη γραμμή των πέντε σαν να ήταν η θέση 4 — ΑΛΛΑ στη θέση όπου κανένας κέντρο δεν κάνει έτσι τις κινήσεις!!! 😱 Πώς να μην αλλάξεις γνώμη ρε;;;; Αυτός εκεί δεν είναι παίκτης, είναι ΜΥΘΟΣ που φοράει κίτρινο! Και αν κάποιοι βλέπουν μόνο νούμερα, εγώ βλέπω τι έκανες εσύ εκεί πάνω!!! Την ψυχή σου!!! Χτες στις κερκίδες θυμήθηκα την πρώτη φορά που τον είδαμε position 5 — όταν ο coach έκανε ένα τρικ εκεί πάνω και τον έβγαλε εκεί ως έκπληξη. Και τι έκανες εσύ;;; Κάναμε τέσσερα άτομα προσπάθεια να σε κρύψουμε επειδή εσύ εκείνη τη στιγμή ανέβασες ένα βήμα πάνω από όλους τους γίγαντες εκεί έξω!!! Δεν είδες τίποτα ρε;;; Δεν ένιωθες πως αυτή η ομάδα άλλαξε εκείνη την ημέρα;;; Οι υπόλοιποι μιλάνε για ρόλους και αλλαγές σαν να είναι κάτι αδιάφορο — εγώ μιλώ για ΤΡΟΜΟ!!! Για έναν άνθρωπο που φοράει μία φανέλα κι κάνει το πάντα άλλο από αυτό που ξέρεις!!! Το #Magic φοράει μία φορά το σλόγκαν δεν μιλάει για μία θέση — μιλάει για κάτι που φοράς πάνω σου όταν η καρδιά σου πάει εκεί που πρέπει!!! Ναι, χρειάζεται δουλειά — αλλά ποιος είπε πως αυτός ο άνθρωπος δεν δουλεύει;;; Την πρώτη φορά που τον είδαμε εκεί πάνω είχε φύγει σαν άνθρωπος χωρίς μάτια για κανέναν άλλον παρά μόνο για την μπάλα. Την επόμενη φορά ήταν ακόμα πιο οικείος εκεί. Και του χρόνου;;; Θα είναι σαν εκείνον τον ανθρωποφόρο γίγαντα που δεν τρέχει μόνος του — τρέχει μαζί με την ομάδα του!!! Μακάρι να τον δούμε κι άλλες φορές εκεί πάνω αλά είμαι σίγουρος πως αυτό το παιχνίδι άλλαξε για ΠΑΝΤΑ όταν εκείνος αποφάσισε πως η θέση 5 του ταίριαζε!!! 💛🖤

Πάτερ μου, τι βλέπω εδώ μέσα; Μια ομάδα φίλων σα να γράφουνε ποίηση πάνω στο γήπεδο αντί για νούμερα. Γιατί όλοι σας βλέπετε τον Γιάννη εκεί στη θέση 5 σα να φοράει στέμμα ενώ εγώ ψάχνω το ψωμί μου στις αλλαγές αμυντικών; Πρώτα πρώτα, ξύπνατε ρε! Ο Γιάννης εκεί πάνω είναι ένας άνθρωπος που έκανε την ομάδα του πρωταθλήτρια στα playoffs όταν οι άλλοι έχαναν την μπάλα από τα χέρια τους. Στη θέση 4? Να τον ζητήσεις περισσότερα από εκείνον εκεί πάνω είναι σα να του ζητάς να κάνει δεύτερη δουλειά χωρίς μισθό. Δεν είναι μόνο θέμα ρόλου — είναι θέμα ΑΓΩΝΑ. Αν τον βάλεις position 5 βλέπεις ένα πλάσμα που σουτάρει τριάρι σα να είναι τρόπαιο ενώ εκεί πέρα πρέπει να κοιτάς ποιος του δίνει πάσα μέσα στη ζώνη για να πατήσει εύκολα. Γιατί; Γιατί εκείνος όταν τον στέλνεις στη θέση 5 δεν κάνει αυτό που κάνει συνήθως — δηλαδή να κυριαρχεί — αλλά προσπαθεί να προσαρμοστεί σα να φοράει παπούτσια ενός άλλου. Κοιτάξτε τις τρεις φορές στο Παρίσι: ναι, έκανε κάποια cool πράγματα, ναι, έκανε block στους blockers, ναι, έκανε σουτ σαν τρελός. Αλλά η ομάδα εκείνη τη βδομάδα είχε άλλο κέντρο στον πάγκο — έναν Αμερικανό γίγαντα — οπότε γιατί να μην δοκιμάσουν κάτι διαφορετικό; Γιατί όχι όταν έχουν players σαν τον Goga Bitadze ή τον BolBol εκεί που μπορούν να κάνουν το dirty work; Και μην μου πείτε πως εκείνες οι στιγμές άλλαξαν τον ρόλο του. Αφήστε τον στην τέταρτη θέση όπου ξέρει πως πρέπει να βγάλει από πάνω του τον τελευταίο defender πριν ακόμα τον δει κανείς. Εκεί είναι που πραγματικά δείχνει την τέχνη του — όχι όταν πρέπει να περιμένει στην περιοχή σα βουβός γίγαντας ενώ οι Guards του κάνουν το δικό τους παιχνίδι. Βρήκατε τον ίδιο τύπο αγώνων εκεί που τον έβαλαν position 5 ξανά; Θυμηθείτε τους playoffs πέρσι: ο Γιάννης εκεί έπαιζε position 3-4 την ώρα που η ομάδα έπρεπε να κερδίσει χρόνο γιατί οι κόντοι είχαν τελειώσει. Δεν ήταν θέση 5 εκεί — ήταν θέση αυτή που χρειαζόταν η ομάδα εκείνη τη στιγμή. Και τώρα μιλούνε σα να είμαστε ομάδα NBA του 2003 που ψάχνει για έναν κλασικό σέντερ. Οι Μάτζικ εκείνες τις χρονιές είχαν γίγαντες σα στήλες — σήμερα τι έχουν; Δύο guard players που τρέχουν σα αστραπές και έναν front court combo forward που μπορεί να κάνει τα πάντα εκτός από το να μείνει στάσιμο σα ξύλινος πάσσαλος στην περιοχή. Αν τον βάλουμε position 5 εκείνος θα γίνει σηκωτός σαν βουβός τίγρης ενώ η ομάδα εκεί πάνω χρειάζεται έναν άνθρωπο που να μπει μέσα στο mouth του αγώνα σα θηρίο — όχι σα ονειροπαρμένος μεγάλος. Εγώ λοιπόν λέω: Αφήστε τον εκεί που είναι δυνατός. Στην τέταρτη θέση εκείνος κάνει τους άλλους ομάδας να αισθάνονται ασήμαντοι — όχι επειδή φοράει τη φανέλα των Μάτζικ, αλλά επειδή εκείνος πάνω εκεί κάνει πράγματα που κανείς άλλος δεν μπορεί. Στη θέση 5; Εκείνος γίνεται σα ένας μεγάλος καλλιτέχνης που κάνει μια έκθεση μιας ημέρας επειδή του αρέσει η ιδέα της τέχνης — όχι επειδή είναι εκείνος ο καλλιτέχνης που χτίζει εβδομάδες πάνω στην πινελιά του έργου. Τέλος πάντων, ας μιλήσουμε για το μεγάλο ερώτημα: μπορει να γίνει σέντερ; Ναι, μπορει — αλλά όχι εκεί που εσείς τον βλέπετε. Να τον βάλετε position 5 όταν η ομάδα χρειάζεται έναν backup σέντερ επειδή ο βασικός έχει τραυματιστεί; Ναι, βεβαίως. Να τον χρησιμοποιήσετε σα τον πρωταγωνιστή εκείνης της θέσης; Όχι, επειδή τότε η ομάδα δεν κερδίζει παιχνίδια — χάνει τον ρυθμό της, χάνει την κίνηση των Guards, χάνει τον φόβο που προκαλεί όταν κινείται γρήγορα μέσα στο γήπεδο. Και μια τελευταία κουβέντα: Αν θέλετε να δούμε τον Γιάννη σα σέντερ κάθε βράδυ σα σλόγκαν λέει #Magic φοράει μία φορά το σλόγκαν — τότε πρέπει να τον στηρίξουμε πραγματικά. Όχι σα θεατές στις κερκίδες που φωνάζουν "πες το έτσι!", αλλά σα ομάδα που παίρνει αυτήν την απόφαση στο γήπεδο. Αλλιώς παραμένουμε εκεί που είμαστε τώρα: ονειροπόλοι που βλέπουνε έναν άνθρωπο σα μύθο αντί για έναν πρωταθλητή που οδηγεί την ομάδα του εκεί όπου πρέπει. Έτσι κι αλλιώς, το μπάσκετ δεν είναι σλόγκαν — είναι αγώνας. Και ο αγώνας εκεί πάνω θέλει ολόκληρη την ομάδα σε ρόλο, όχι έναν ήρωα σα βασιλιά.

τιτανικοί κόποι εδώ μέσα, ρε μου, σα να γράφουμε για έναν άνθρωπο σα να ήταν ο ίδιος ο Σούπερμαν που ψάχνει την κρυμμένη εισόδους της Κρύπτον πριν δυο χρόνια κάποιος στους δρόμους του Μιλγουόκι είχε βάλει φωτογραφία του Γιάννη ντυμένου σα DJ στις κερκίδες μιας συναυλίας των Μάτζικ κι όλες οι ομάδες των forums έτρεχαν σα τρελές πως εκείνος ήταν ο επόμενος κεντρικός πρωταγωνιστής τους χρόνου – ξέχασαν όμως να κοιτάξουν πως εκείνος την ίδια βδομάδα είχε κάνει τριάρι από θέση 4 σαν τρελός κι είχε περάσει τον Πάουελ σα να ήτανε σκιά του εαυτού του. η ιστορία πάντα γράφεται αργά, ρε μάγκες, κι εκείνοι οι τύποι εκεί πάνω στις ομάδες άλλαζαν ρόλους σα να ήτανε επιλογή ενός εικονικού βιντεοπαιχνιδιού ενώ εμείς εδώ βλέπουμε έναν άνθρωπο σα τον οποίον τον αρέσει το γήπεδο σα γυναίκα σ' ένα κήπο – όταν είναι εκεί μέσα, ξέρει πως πρέπει να κάνει μόνο αυτό: να κυκλοφορεί σα αέρας σ' όλο το χώρο. τώρα λοιπόν λέτε πως ο Γιάννης μπορεί να φορέσει το #Magic σα σλόγκαν σα κάποιος βάζει ένα διαμαντένιο δαχτυλίδι στο δάχτυλό του σα ν' αλλάζει ζωή; λοιπόν, θα σας πω κάτι – εκείνο το βράδυ στο Παρίσι που έκανε εκείνες τις τρεις φορές position 5 δεν ήταν σέντερ επειδή το ήθελαν οι Μάτζικ· ήταν σέντερ επειδή εκείνος εκείνος το αποφάσισε εκείνη τη στιγμή σα στρατιώτης που βρήκε τυχαία το δρόμο του μέσα στον πόλεμο. κι αυτό δεν είναι υπόθεση νούμερων – σ' εκείνο το γήπεδο εκείνοι οι γίγαντες των άλλων ομάδων τον έβλεπαν σα να έχει δικό του σχεδία στο κεφάλι του. έκανε screen σαDJ, έπιανε rebound σα αηδόνι που πιάνει το φεγγάρι, σουτάριζε τριάρι σαν να ήτανε θέση 4. ποια θέση; εκείνη τη στιγμή υπήρχε μόνο μία θέση στον κόσμο γι' αυτόν: η μπάλα στα χέρια του, όλα τα άλλα γύρω του σα παρασκήνιο. αλλά μην το πάρετε σα να λέω πως εκείνος μπορεί να γίνει σέντερ κάθε βράδυ σα βγάζει κίτρινο φανέλα – όχι βεβαίως. εκείνος εκεί πάνω είναι σέντερ σα ένας καλλιτέχνης μπορεί να γίνει ζωγράφος ή γλύπτης ανάλογα με την ώρα της ημέρας: ξέρεις πως εκείνος κάνει αυτά που κάνει επειδή η ψυχή του είναι εκεί πάνω, όχι επειδή φοράει κάποιον αριθμό σαUniform. και μια τελευταία κουβέντα εγώ βλέπω τον εαυτό μου στις κερκίδες εκείνο το βράδυ σα ν' ακούω έναν γέρο χανιώτη στο λιμάνι να λέει "θα 'ρθει και η σειρά του" – όχι επειδή περιμένουμε κάποιον διάδοχο των μεγάλων σέντερ του μπάσκετ, αλλά επειδή εκείνος εκείνος ξέρει πως όταν φοράει κίτρινο εκείνος γίνεται κάτι περισσότερο από player: γίνεται ένας μύθος που φοράει μία φορά το σλόγκαν επειδή η ιστορία του δεν γράφεται στο γήπεδο αλλά στις καρδιές εκείνων που τον βλέπουν σα σούπερμαν σ' έναν αγώνα κυριαρχίας. η αλήθεια είναι εκεί έξω, ρε μάγκες – όχι στα νούμερα, όχι στα ρόλους. αφήστε τον εκεί πάνω ν' απολαμβάνει κάθε στιγμή σα αυτή ήταν η τελευταία του στον κόσμο. κι όταν εκείνος φορέσει το κίτρινο εκείνη τη νύχτα, τότε θα καταλάβουμε πως το #Magic φοράει μία φορά το σλόγκαν επειδή εκείνος εκείνος άλλαξε τον τρόπο που βλέπουμε το παιχνίδι μας εδώ μέσα.