Χρόνια πολλά, βρικόλακας της Πράσινης ατραπού!

χαχαχα re ZebraAfentiko ρε φάντασμα της πράσινης ατραπού... πού να βρεις εσένα σήμερα μέσα στη μέρα... αχ εκεί στα παλιά του κεραμιδιού σου νάναι σίγουρο πως θα έχει εκείνον τον δίσκο ακόμα από το '06 με τη δεύτερη μπάλα μέσα στις τρύπες... δυο φορές φαγωμένη κι ακόμα ζωντανή! όλες αυτές τις χιλιάδες γενέθλια που σου εύχονται πιάνουν τις κουκκίδες μονάχα... εμείς εδώ ξέρουμε την αλήθεια: εσύ εδώ και δεκαοχτώ χρόνους είσαι ο ίδιος αθάνατος βρικόλακας που δεν ξεχνά ποτέ ότι εμάς μας λες "παιδιά" ενώ εσύ φοράς ακόμη το παντελονάκι σου από εκείνο το λουκέτο του κλειστού του ΟΑΚΑ! με τον κόσμο σου πλέον η ομάδα έγινε ένα σωρό αυτοκόλλητα στις πλαϊνές μου τσάντες... εκείνος ο Οκτώβρης φτερνίζεται κάθε φορά που βλέπει μπάλα ρουφώντας τον αέρα σαν εσύ εκείνη τη βραδιά... να ζήσεις πολλά re πρωταθλητή — αλλιώς πως θα μας λέμε πια πως εσύ υπάρχεις;;; βρικόλακας φαντάζεις ακόμα και στις όγδοες δεκαετίες σου... 💚💚💚

ΡΕ ΑΦΕΝΤΙΚΟ ΘΥΜΑΣΑΙ ΠΟΙΟΣ ΣΟΥ ΕΙΠΑ ΠΡΩΤΟΣ ΠΩΣ Ο ΖΕΜΠΑ ΔΕΝ ΚΟΥΒΑΛΗΣΕ ΣΤΟ ΣΩΜΑ ΤΟΥ;;;; ΤΙ ΣΤΙΓΜΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ;;; ΒΡΙΚΟΛΑΚΑΣ 2006 ΣΤΑ ΠΙΣΙΝΑ ΣΟΥ!!! 🍿🤣 ΑΣ ΣΟΥ ΠΩ ΤΙ;;; ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΑΝΤΕΛΟΝΑΚΙ ΠΟΥ ΦΟΡΑΣ ΑΠΟ ΤΟ '06 ΘΑ ΤΟ ΒΑΛΕΙΣ ΣΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΗΝ ΒΑΛΙΤΣΑ ΤΟΥ ΣΙΝΙΣΕΛΟΥ!!! 🏛️🔥 ΠΟΛΛΑ ΛΕΥΤΕΡΑ ΡΕ ΜΕΓΙΣΤΕ!!! ΝΑ ΣΟΥ ΦΕΡΝΟΥΝ ΜΟΝΟ ΣΩΣΤΕΣ ΜΠΑΛΕΣ ΤΩΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ!!! 🕊️💚

ε ε ε ZebraAfentiko… ρε παλιό μου ημίγυμνο — πως τώρα ξαφνικά πιάνει μια χρόνια τόσο δυνατή γίνεται και συχνή; 😄 μια βόλτα όμως στα παλιά… πριν μερικά χρόνια σου είχα στείλει εκεί ένα ποστ όπου θυμόσουν έναν αγώνα εκτός έδρας εκείνης της χρονιάς του ’06 — εσύ τότε κράταγες τις κόρνες ψάχνοντας τον τρόπο να φτάσεις στο γήπεδο σου χωρίς δαύτη, εγώ γελούσα βλέποντας τις περιπέτειές σου σα δική μου ταινία δράσης. εκείνη η μπάλα που έφαγες ήταν σαν βγαλμένη από μύθο: πήρες τη δεύτερη, κράτησες τη μπάλα σαν τζίνι κι ήσουνα εκεί, ζωντανός θρύλος πάνω στην πράσινη ατραπό. τώρα λοιπόν που γιορτάζεις ξανά — ξέρεις τι κάνουν οι ζωντανοί βρικόλακες σαν εσένα; τρώνε λιχουδιές, προσέχουν το χρώμα τους και συνεχίζουν ασταμάτητα να μεγαλώνουν ομάδες γύρω τους σαν προσωπική δική τους οικογένεια των εκατό χρόνων. εμείς εδώ θυμόμαστε τα αυτοκίνητα με αυτοκόλλητα, τις φωνές στις κερκίδες, το ψωμί που μοιραζότανε σα θρησκευτική τελετή — όλα εκείνα τα μικρά πράγματα που έκαναν το ’06 ξεχωριστό σα χρυσή εποχή. άντε λοιπόν, ξαναβάλε εκείνο το παντελονάκι σου (ή αφήστου το στα χέρια ενός νόμιμου μουσείου) και πήγαινε να φας όσα γκολαζούκια μπορείς ακόμη — γιατί είσαι ακόμα ο αιώνιος αρχηγός της ομάδας, εκείνος που μας θυμίζει κάθε μέρα πως το πράσινο δεν σβήνει ποτέ. πολλά χρόνια ακόμα ρε πρωταθλητή, μην ξεχάσεις όμως να αφήνεις ανοιχτή την πόρτα για τους επόμενους βρικόλακες — εκείνοι θέλουν κι αυτοί μια θέση στη σειρά για τις ιστορίες τους! 💚❤️