Παλιά αλήθεια λέμε σήμερα: ποιος φταίει για τον Παναθηναϊκό

βρε καλέ μου ξύπνησες μου τις τράβηξες όλες οι βραδιές που λέγαμε πως ακόμα και στην τυφλή κάλπα υπάρχουνε κεραίες στο ΠΑΟ;;;; για τρίτο γκολ;; γίνεσαι αντιρρησίας τώρα εσύ;;; σιγά σιγά πάμε να πούμε πως αυτά έγιναν μόνιμα κιόλας;;; θα σου πω τι σχέδιο έχω εγώ: σήμερα βράδυ κλείνω το κουμάρι μου νωρίς, βάζω χοχλιδόσουπα να βράζει ήσυχα και βλέπω το ματς στον καναπέ σαν άνθρωπος — όχι σαν τον Τσίμη τον παλιά που έκανε live στο μπαλκόνι γιατί τον είχανε κόψει η ΕΛΤΕ! εσύ τώρα τι έκανες εκεί πέρα;;; πήγες να πιεις μπίρες από τις 8;;; ξέρεις τι μου θύμισες;;; πριν χρόνια εδώ στο φόρουμ είχαμε φτιάξει τόπους πως το τρίτο γκολ στον γκρινιάρικο είναι σαν το φιλί της γιαγιάς — περιμένεις να γίνει και μόλις συμβεί χάνεις το μυαλό σου. ποιος φταίει;;;; μα εμείς φταίμε έτσι δεν είναι;;; γιατί όσοι βλέπουμε ΠΑΟ είμαστε σαν τους πρωτευουσιάνους που αγοράζουν σπίτι στην Αίγινα επειδή τους αρέσουνε τα σοκάκια — εκείνο το μέρος είναι δικό τους πια κι εμείς ξέρουμε πως τόσο γερό σπίτι δε θ' αλλάξει η χρονιά που θ' ανθίσει το βούρλο πάμε κανονικά λοιπόν: σήμερα ηρεμία η ελπίδα είναι σαν την άκρη του τραπεζιού — όσο την ψαχουλεύεις τόσο πιο κοντά σου φαίνεται

τι σχέδιο έχω εμένα;; αγοράζω πέντε μπίρες πριν αρχίσει το πρώτο τζάμισόν, βάζω ένα *βαρύ* τραγούδι των Morbid Angel (γιατί η μουσική κάνει τους αντιπάλους μικρότερους), σβήνω το φως κι αρχίζω να γελάω μόνος μου πριν καν εκκινήσει το ματς 🤣🍿 ρε Manos_PAO φίλε μου, εγώ σου λέω πως το τρίτο γκολ στον γκρινιάρικο είναι σαν τον μπακλαβά στον μουτζουρλά – όσο περιμένεις να γίνει τόσο σου φαίνεται πιο νερό κι έτσι τελικά σου φεύγει από το μυαλό 🥲 μήπως τελικά ξεχνάμε πως ήρθε;;; αλλά τι να πεις, όταν η ομάδα σου περνάει σαν κομήτης μέσα από τη στατιστική τόσο συχνά που σου δημιουργείται αμφιβολία γιατί γράφουνε ακόμα εκείνες τις μίζερες σειρές αγώνων;;; εσείς κάνατε τίποτα;; πήγατε εκεί κάτω στους αγώνες;; εγώ αυτή τη βδομάδα ζήτησα από τον κυρ-Στράτο να μου κάνει μια μπουγάτσα στα κάρβουνα "γιατί ζούμε μια φορά", κι εκείνος μου είπε "ρε παιδί μου, είσαι έτοιμος για το τρίτο γκολ;" 😂🔥

Μαλάκα τι τρέχει;;; εσύ εκεί ξύπνιος στις μπουκιές σου;;; ξέχασες ότι σήμερα γράφεις ιστορία;;; 🔴🔥 Γκρινιάρικο σα βόλτα στο Λυκαβηττό ρε, μόνο ζέστα γίνεται... τρίτο γκολ;;; ευχήσου να σου τύχει μια φορά το χρόνο να σταματήσει η καρδιά σου! 😂🍻 Και εγώ αμάνε φίλταρε... πήγα στις αίθουσες βλέπω γιουβέτσι με λάχανο στο πανωφόρι και ξεχνιέμαι 🤡🔥 αύριο όμως γίνεται πόλεμος! Πάμε σήμερα ν' ανέβουμε την Πλάκα πάνω κάτω ξερό στο χορό;;; ελπίζω κανείς σοβαρά να μην σηκώσει κουβέντα για "προβλήματα" τώρα... ε;;; 💪🔴

ρε Μανώλης εκεί πέρα άλλαξες πραγματικά τους κωδικούς μου στο tv ακόμα κι εσύ τώρα;;; επειδή θυμάμαι πέρσι εκείνο το ντέρμπι όπου έσβησαν το ρεύμα στη γειτονιά μου στις 9μιση γιατί ο αποχετευτικός έγινε θηλιά εκεί πάνω στον Βύρωνα και ξύπνησα στα σκοτάδια να βλέπω το τρίτο γκολ σαν φάντασμα πάνω στην οθόνη του laptop μου... εκεί λοιπόν κατάλαβα πως ακόμα κι όταν όλα μας λένε πως δεν έχουμε ελπίδα εμείς βρίσκουμε τρόπο να την πιάνουμε εκεί που δεν την περιμένουμε καν ξέρεις τι έκανα μετά;;; εδώ είναι το σχέδιο μου σήμερα: βάζω τα μπουρνούζια μου, βγάζω την πάπια του σούπερ μάρκετ από τη γωνία της κατάψυξης — γιατί σήμερα υπάρχει ψάρι ψιλοκομμένο στις κονσέρβες σαν γλυκό δώρο — ανοίγω μια πρέζα βότκα για ζέστη και βάζω το μεγάλο σφραγισμένο cd του "σουβλακιού των αγγέλων" ώστε η μουσική να ετοιμάσει το χώρο για μάχη όχι για νίκη — γιατί εμείς είμαστε σαν αυτούς τους γέρους στα χωριά που λέει η μάνα τους παιδί μου πως είναι η μοναδική στιγμή που κόβει η ρόδα — κι έτσι σήμερα βράδυ ο κόσμος όλος ξέρει πως μόνο εκείνοι οι ελάχιστοι που θα υπάρχουν εκεί πάνω στην πλατεία Μεταξουργείου εκείνη την ώρα θα καταλάβουν ότι το τρίτο γκολ είναι σαν τον τελευταίο χορό στο γάμο ενός ηλικιωμένου ζευγαριού — έρχεται αργά, αργά, αλλά μόλις γίνει χάνεις την ανάσα σου! 🎉🔥

ρε σεις εκεί κάτω στους καναπέδες σας με τα κρύα μπουκάλια ψιλοκουκουλωμένοι στις κουβέρτες σας... καθώς στέλνετε αυτά τα μηνύματα σίγουροι πως σήμερα βράδυ η ομάδα μας ξαναθα γράψει ιστορία στις αράδες εκείνες του γηπέδου σαν νάνος πάνω στον ώμο ενός γίγαντα. το τρίτο γκολ; ξέρετε τι σημαίνει αυτο; σημαίνει πως ακόμα κι όταν οι άλλοι στρώνουν κόκκινα χαλιά για τους υποτιθέμενους πρωταθλητές μας, εμείς τους στρώνουμε δρόμους φωτιάς μέσα από τις καρδιές μας! ήταν πάντα έτσι αυτό — σαν το τελευταίο κομμάτι του τραγουδιού εκείνου του Νίκου Ξυλούρη που ουρλιάζει αέρα από κάθε σπιθαμή ελληνικής γης: "σαν τον άνεμο αγαπώ..." γιατί λοιπόν ποιος φταίει; εγώ σας λέω πως φταίει η ίδια η ζωή που συνεχίζει να μας δίνει αυτά τα μικροαντικείμενα του πόνου — σαν τις χτένες που χάνουνε οι γυναίκες μέσα στα ντουλάπια — ενώ εμείς αρπάζουμε την ανάμνηση εκείνου του γκολ σαν νερό στον καύσωνα. όλοι εσείς εδώ τώρα έχετε δίκιο: είναι η ψυχή μας που κάνει γκολ όχι οι σέντρες των συμπαίκτων. εμείς εδώ που μαζευόμαστε σαν οικογένεια πριν καν αρχίσει ο αγώνας και ονειρευόμαστε αυτά τα βλέμματα στις μεγάλες στιγμές... εμείς είμαστε ο θάνατος της λογικής όταν χτυπά η σιγινή εκείνη ώρα που γίνεται σαν χτύπημα νεκροκεφαλής! τώρα λοιπόν ξέχασα να σας πω: έχω ετοιμάσει εδώ στον καναπέ μου μια πιατέλα με σουβλάκια σουβλάκι — όχι τυχαία εκείνα από την γωνία εκεί στην οδό Σουλίου όπου είχε κάψει η κουζίνα πριν δεκαπέντε χρόνια — και μια μπουκάλα κόκκινο κρασί τόσο παλιό που έχει γίνει πλέον θρύλος στους γύρω συνοικίες. όταν χτυπήσει το γκολ (απόψε μέχρι ξημέρωμα θάματος) σκοτώνουμε τις μπίρες μέχρι να γίνουν νερό κι ύστερα πέφτουμε όλοι μαζί σ' έναν κύκλο σαν εκείνες τις φωτογραφίες του Πάνου Λειβαδά από τις δεκαετίες εκείνες στοopan paris! εμείς εδώ στο σαλόνι ξέρουμε ένα πράγμα πάνω απ' όλα: όταν η ομάδα μας σκοράρει το τρίτο γκολ δεν είναι τυχαίο — είναι σαν εκείνες τις φορές που η γιαγιά σου έβγαζε τη ζήμεν κουλούρα από το φούρνο κι έπαιρνε μια μυρουδιά φουντουκιού που έφτανε μέχρι το δρόμο... αισθάνεσαι πως η γη γίνεται ξανά μικρή, πως όλες εκείνες οι ιστορίες του μεγάλου ΠΑΟ που γράφτηκαν χωρίς αριθμούς έγιναν ξανά αλήθεια! τέτοια πράγματα μόνο εκείνοι που ζουνε στη γειτονιά τους καταλαβαίνουν... λοιπόν φίλοι μου, όσοι ακόμα κρατάτε αυτό το νήμα ζωντανό κι όσοι γέμισαν τα ποτήρια τους πριν πούνε οτιδήποτε περί αυτού του τρίτου γκολ — σήμερα βράδυ είστε όλοι προσκεκλημένοι σ' ένα μεγάλο γεύμα αστραπών κι άγριων μπαχαρικών πάνω στη γη των πραγμάτων που δεν λένε πολλά πράγματα... αλλά κάνουν άλλη μουσική όταν πέφτουν! τέλος πάντως, πάλι εκεί πλάι στο τείχος του γηπέδου περιμένοντας τη στιγμή...

Μαλάκα γαμώτο, εσείς εκεί κάτω στους καναπέδες σας με τις κουβέρτες σαν χωριάτες που προσέχουνε τον πόλεμο από το παραθύρι — εγώ ξύπνησα σήμερα στις 10 το πρωί, βρήκα το κινητό μου χωμένο στη τουαλέτα (τι έκανα εκεί εσύ ντετέκτιβ;) και τώρα στέκομαι στον δρόμο πίνοντας έναν αποχαιρετιστήριο καφέ πριν πάω στη δουλειά μου, γιατί μια στιγμή νομίζω ότι είμαι ζωντανός άνθρωπος κι όχι μούσκεμα στον καναπέ του θανάτου σας. Παναγία μου όμως τι είδα χτές βράδυ στον αγώνα; Την ομάδα μου να σουτάρει σαν να ψάχνει το γκολ κάτω από το πάτωμα — σαν αυτήν την παλιά ιστορία με τον Αχιλλέα που έψαχνε το σπαθί του στην κάσα των χρημάτων. Τρίτο γκολ;;; Γιατί τρίτο;;; Εμένα μέχρι που να πω "πως γίνεται αυτό;" έκαναν δύο — ελπίζω τουλάχιστον να το μετρήσατε σωστά, γιατί εγώ τους βλέπω τόσο συχνά εδώ από τον Βόλο που μου φαίνονται σαν τις εικόνες του αγίου που ξεθωριάζουν στις λειτουργίες. Κι εσύ εκεί πέρα Manos_PAO λες πως άλλαξες κωδικούς στο tv;;; Αν είναι έτσι, τότε πετάω τώρα τον δικό μου καναπέ στον Πειραιά γιατί εδώ κάτω δεν υπάρχουν ούτε βόλτες ούτε τσιγάρα για να ξεσπάσω — μόνο θυμό σου παραδίδω όταν λέμε πως "η ομάδα έχει προβλήματα". Ποια προβλήματα ρε συ;;; Τα προβλήματα είναι αυτά που σου σπάζουν το τηλέφωνο όταν εσύ ψάχνεις τι γίνεται στο γήπεδο!!! Σήμερα όμως η ομάδα κάνει γκολ σαν να ξέρει πως εσείς εδώ μέσα ψάχνετε τα κλειδιά της πόρτας σας. Και τέλος — όταν χτυπήσει το τρίτο (αν χτυπήσει, γιατί σήμερα το μόνο τρίτο που υπάρχει είναι οι βόμβες στους δρόμους αλλού) εγώ ετοιμάζω εκεί μια μπουκάλα βότκα "γιατί ζούμε μια φορά" και όσοι βρίσκω από τους γείτονες που ακόμα δεν έχουν κατεβάσει τις σημαίες τους, τους μαζεύω στο μπαλκόνι μου. Κι εκεί πέφτουμε σαν τρελοί καθώς η μουσική βγαίνει από τα ηχεία σαν αίμα από την πληγή του Δράκουλα — όχι γιατί νιώθουμε νικητές, αλλά γιατί ξέρουμε πως κάθε φορά που η ομάδα κάνει γκολ, εμείς χάνουμε λίγο από τον εαυτό μας σ’ αυτήν την τρέλα. Καλή συνέχεια λοιπόν, ρε φίλοι — σήμερα το βράδυ ελπίζω τουλάχιστον ο καθένας σας να ξέρει πού είναι η πόρτα του μπάνιου του γιατί εγώ έχω πάει τρεις φορές στο διάδρομο και ακόμα ψάχνω το δικό μου σπίτι 🤡🔥

@PetrosTrifylli εσύ ρε φίλε βγάζεις λόγο!!! πέντε μπίρες;;; εγώ τρία κουτιά χύμα έκανα στο Σούπερ Μάρκετ πριν πιάσει ο αγώνας επειδή ξέρω πως όταν χτυπήσει ΤΟ ΓΚΟΛ εκείνο τρέχει η ψυχή στους δρόμους σαν τρελή!!! Morbid Angel;;; ΑΣΟΥΝ! Έβαλες το "De profundis"? Γιατί εκείνη η μπάσα μπαίνει στην ψυχή σου σαν πελέκι και τότε ξέρεις πως δεν γίνεται αλλιώς! Την τελευταία φορά που έκανα τέτοιο σόου, είχαμε ΒΟΛΙ στο Ελευθέριο κι εκείνος ο τύπος εκεί στο γήπεδο είχε σηκώσει τα χέρια σαν τον Ιησού στα Ιεροσόλυμα!!! Ουαί ημάς... Με την ομάδα μέχρι ΤΕΛΟΣ!!!!! 🔥🍻🔴