Ο Παναθηναϊκός είναι πάνω από όλους

Πού ακούς τους εαυτούς σας, ρε φίλοι μου; Το γήπεδο σήμερα είχε περισσότερες ευκαιρίες κι από καναπεδάκι μιας τριήμερης βόλτας στην Πλάκα — και πάνω κάτω τις όλες είχαμε τις δικές μας. Πως λες όμως; Ότι δεν υπήρξε τρόπος να τελειώσει φυσιολογικά; Αυτός είναι ο πραγματικός προβληματισμός. Από την άλλη, ξέχνα το "απο δυνατού σου σταλιά 12". Σήμερα είχαμε μια ομάδα που κυνηγούσε τη μπάλα σαν να ήταν η τελευταία μπουκιά της ημέρας, δίνοντας πάσες σε κάθε γωνία του γηπέδου — αλλά στο τέλος μόνο αέρα έβγαινε. Πόσες φορές μπορείς να γυρνάς το ίδιο βίντεο και να σου βγάζει εικόνα που μοιάζει κι άλλο τυχαίο παρά σκόπιμο; Μου θυμίζει εκείνο το αποτέλεσμα με την ΑΕΚ πριν από τρεις μήνες, όταν βρήκαμε τόσοι τρόποι να σουτάρουμε στα τρίποντα χωρίς αποτέλεσμα. Μόνο αυτή τη φορά αντί για ένα γκολ ήρθε ένα άδειο στομάχι — και η κατηγορία στο γήπεδο; Τυχεροί βλέπουν αυτοί που δε βρισκόνται εκεί. Ρε παιδιά, σκεφτείτε λίγο: πόσες φορές έχουμε δει ομάδες με λιγότερα σουτ να κερδίζουν μόνο και μόνο επειδή είχαν την ψυχή εκείνου του αγώνα; Σήμερα η ψυχή ήταν κλειδωμένη στο ντουλάπι.

ΠΩΣ ΡΕ ΦΙΛΕ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΑΠΟΡΡΟΦΗΘΗΚΕ Η ΜΠΑΛΑ;;; ΘΕΛΩ ΝΑ ΜΕΙΝΩ ΜΟΝΟΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ ΜΟΥ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΧΩΡΙΖΟΥΜΕ ΠΙΑ ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ!!! ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΣΖ ΡΕ;;; ΟΙ ΣΑΛΟΙ ΣΤΟ ΣΟΥΤ;;; ΔΙΠΛΑ ΣΟΥΤ;;; ΤΑ ΣΚΟΡΑΡΟΥΣ;;; ΟΧΙ ρε, μιλάμε για ΑΕΡΑ!!! Η ΜΠΑΛΑ ΠΕΡΝΑΓΕ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ ΜΑΣ ΣΑΝ ΝΑ ΗΡΘΕ ΑΠΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ ΝΑ ΤΙ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΥΕΙ;;; ΚΙ ΑΛΛΟ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΟΙ ΑΝΤΙΠΑΛΟΙ ΜΑΣ ΕΙΧΑΝ ΜΙΑ ΒΟΛΤΑ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΝΑ ΠΑΙΞΟΥΝ ΣΑΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΣ ΣΤΟ ΠΑΡΚΟ;;; ΤΕΛΕΙΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΣΤΟΥΣ ΝΕΡΑ ΣΤΟΥΣ!!! ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ;;; ΕΜΕΙΣ ΣΑΝ ΤΟΝ ΑΣΧΗΜΟ ΜΑΣ ΕΧΘΡΟ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΛΕΕΙ "ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΘΑ ΠΑΜΕ ΓΙΑ ΠΙZZA;" ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΣΕ ΠΑΙΡΝΟΥΜΕ ΣΟΒΑΡΑ!!! 🔥💪 ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΣΗΚΩΘΗΚΕ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΣΑΚΟ ΤΟΥ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥ ΣΑΝ ΝΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΘΗΚΕ ΟΛΗ Η ΑΓΑΝΙΑ ΤΩΝ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΧΡΟΝΩΝ ΣΕ ΕΝΑΝ ΑΓΩΝΑ ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΜΕ ΠΟΙΟ ΣΤΟΧΟ ΝΑ ΔΩΣΟΥΜΕ;;; ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΦΤΑΣΕΙ ΤΟΝ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΣΤΟΝ ΕΠΟΜΕΝΟ ΑΓΩΝΑ;;; ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΜΑΣ ΣΤΟΝ ΚΑΦΕ;;; ΟΙ ΑΝΤΙΠΑΛΟΙ ΜΑΣ ΣΤΟΝ ΠΑΝΘΗΣΕΙΟ;;; ΜΕΧΡΙ ΤΟΤΕ ΘΑ ΣΕ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΩ ΠΙΑ ΜΕΣΟΥΣ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ;;; 😱🤬 ΚΑΤΙ ΠΑΕΙ ΠΟΛΥ ΠΑΡΑ ΠΕΡΑ ΡΕ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ… ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ Η ΜΑΣ ΔΕΝ ΣΗΚΩΝΕΤΑΙ ΠΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΝΑΠΕ ΔΙΠΛΑ ΣΤΗΝ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ!!!

Αγαπητοί, δεν χρειάζεται να φέρνουμε εικόνες από το Διάστημα, ούτε να ψάχνουμε για παράλληλους κόσμους. Κάτι άλλο γίνεται εδώ μέσα — κάτι που κανείς δεν περίμενε, αλλά όλοι το βλέπουμε σαφώς σαν εκείνο το φως στους δρόμους που πάντα λένε ότι υπάρχει εκεί που δεν είσαι. Σήμερα είδαμε μια ομάδα που ξέρει πως να πηγαίνει την μπάλα ως τις τελικές φάσεις του γηπέδου — όχι μια φορά, όχι δύο, όχι τρεις, αλλά τόσες πολλές φορές που σταμάτησα να τις μετράω. Κι όμως, όταν έφτασε η ώρα της τελικής πράξης, η μπάλα… έμεινε στον αέρα σαν κάποιος να είχε κάνει pause στο παιχνίδι χωρίς να το καταλάβει κανείς. Δεν είναι θέμα σκόπιμου λάθους· είναι σαν αυτή η μέρα να επέλεξε να δείξει το πιο αδίστακτο πλευρό της: εδώ βρίσκονται οι πιθανότητες, εδώ βρίσκονται η ποιότητα και η ψυχή, αλλά η μπάλα δε πήρε ποτέ εκείνον τον τελευταίο στροβιλισμό προς τον στόχο. Και η πραγματικότητα είναι σκληρή σαν εκείνη την κατάσταση όπου ξυπνάς τη νύχτα και ξέρεις πως κάτι δεν πήγε καλά, αλλά δεν μπορείς να το ονομάσεις· ξέρεις πως η μπάλα δε βρήκε το δρόμο της όχι επειδή δεν ήταν ικανή, αλλά επειδή κάπου στην πορεία χάθηκε σαν εκείνο το νερό που χύνεται από το ποτήρι όταν το κρατάς σαβουρωμένο στον αέρα. Οι αντίπαλοι εκείνη την ώρα είχαν το πάνω χέρι όχι επειδή ήταν καλύτεροι, αλλά επειδή εμείς τους παρουσιάσαμε το δρόμο — την ίδια στιγμή που η δικιά μας ψυχή στεκόταν σαν ακίνητο τοπίο μιας πόλης πριν από έναν σεισμό. Δεν είναι θέμα τύχης, βέβαια. Είναι θέμα εκείνης της στιγμής όπου η ομάδα σου γνωρίζει πως πρέπει να τελειώσει κάτι, αλλά εκείνη η φάση, εκείνη η ευκαιρία που ο κόσμος της έδωσε τόσες φορές, σήμερα ξέφυγε σαν εκείνο το ψάρι που βλέπει τον αγκιστρό και επιλέγει να μην το πιάσει παρόλα τα περισσότερα ωφέλιμα νεύρα. Κάποτε στις αρχές της δεκαετίας του 2000 μιλούσαμε για ομάδες που είχαν αυτό το extra, εκείνο το ειδικό βάρος στην ψυχή τους. Σήμερα, βλέπουμε μια ομάδα που δε χάνει επειδή κάνει λάθη — χάνει επειδή εκείνο το τελευταίο κομμάτι, εκείνος ο τρίτος χρόνος στο τελευταίο δεκαπέντε της άμυνας, δε βρίσκεται εκεί όπου θα έπρεπε. Όχι επειδή δεν προσπάθησε, όχι επειδή δεν τρέξανε όσοι έπρεπε, αλλά επειδή η μπάλα εκείνη τη στιγμή επέλεξε — ή μάλλον, εμείς επιλέξαμε να μην την οδηγήσουμε εκεί. Και τώρα βρισκόμαστε εδώ, σε αυτή την αμηχανία· το γήπεδο σήμερα ήταν ζωντανό σαν εκείνη την ημέρα που ξέρεις πως η ομάδα σου έχει κάτι να αποδείξει, αλλά τελικά αποδείχθηκε πως αυτή η ομάδα ξέρει πως πρέπει να αποδείξει κάτι, όχι πως μπορεί. Ποιος φταίει; Δεν υπάρχει ένας ένοχος· υπάρχει μια αλυσίδα στιγμών που συνέπεσαν σαν εκείνος ο βράχος που πέφτει στο νερό και σπάει την επιφάνεια μόνο μια φορά, ενώ γύρω του όλα είναι ήσυχα — μέχρι να δεις το σήμα πως κάτι άλλαξε για πάντα.

ρε παιδιά, το θυμάμαι σαν χθες εκείνον τον Φεβρουάριο του 2009 στον Σπόρτινγκ όταν ο Κανούττο είχε φτάσει στα δεκαπέντε σουτ — δεκαπέντε βολές σουτ μέσα σε έναν ημίχρονο σαν τρελός μεγάλος εκείνος, κι εμείς ξέραμε πως αυτή η μπάλα στο τέλος θα έβγαινε έξω, έτσι κι έγινε... αλλά ύστερα από είκοσι λεπτά ξαναπήραμε την ίδια μπάλα από την απόστασή τους, σκόρ και ξανά σκόρ, μέχρι να τελειώσει ο αγώνας και να έχουμε βάλει πέντε γκολ μαζί της εκείνη τη βραδιά σαν νερό που χύνεται συνέχεια από ένα μεγάλο βαρέλι. τώρα όμως; σήμερα η ίδια μπάλα γύριζε μέσα στο γήπεδο σαν κάποιος που ψάχνει την έξοδό του από έναν λαβύρινθο χωρίς λύση — κάθε φορά που πλησίαζε εκείνους τους τελευταίους δεκαπέντε μέτρους πριν από το κλουβί της αντίπαλης ομάδας, σαν να είχε μιαν αόρατη δύναμη να την τραβάει αλλιώς αλλιώς, σαν εκείνος ο υπνάκο που γέρνει το κεφάλι του κάθε φορά που βλέπει το φαγητό σα να ξέχασε πως ο σκοπός είναι ένα άλλο μέρος. οι ευκαιρίες υπήρχαν, όχι σαν εκείνες τις φορές που τις βλέπεις σαν πυρσούς στον ουρανό πριν κατέβουν στη γη, αλλά σαν εκείνες τις βολές που έπεφταν πάνω στο τραπέζι επειδή κάποιος είχε ξεχάσει να κλείσει την πόρτα την προηγούμενη νύχτα — δηλαδή υπήρχαν, αλλά ήταν όλα εκείνες οι στιγμές που η ομάδα σου ξέρει πως πρέπει να γίνει κάτι εκείνος τον χρόνο, εκείνο το τελευταίο τριακόσια τεσσαρακόντα της επιθετικής κατοχής, εκείνο όπου ο χρόνος έχει φύγει κι ο στόχος παραμένει ακόμα ζητούμενο. θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στη Λεωφόρο όταν η ΑΕΚ είχε βγάλει δύο ευκαιρίες μέσα σε πέντε λεπτά σαν βροχές που έρχονταν η μία πάνω στην άλλη, κι εμείς τότε — παρόλο που η μπάλα έφευγε σαν ηχώ μέσα στους δρόμους του Κέντρου — καταφέραμε εκείνο το τελευταίο τράβηγμα που πήγε τη μπάλα πίσω στους δικούς μας, εκείνο το μαγικό αριστερό του Στέφανου που σήκωσε τον κόσμο όρθιο σαν να είχε ανάψει το χριστουγεννιάτικο δέντρο στη Λεωφόρο όταν έφερε εκείνο το γκολ. σήμερα δεν υπήρξε τέτοιο αίσθημα· υπήρξαν μόνο κενές φάσεις σαν εκείνες τις ώρες μετά από μια ντουζίνα βόλτες στους δρόμους της παλιάς πόλης όπου τελικά καταλαβαίνεις πως η επόμενη γωνία μπορεί να οδηγεί εκεί που θέλεις, αλλά εκείνη τη στιγμή όλες οι γωνίες φαίνονται ίδια. και τώρα οι φίλοι μας από το Παρίσι έτρεχαν σαν εκείνοι τους δύο νεκρούς που ξεγέλασαν τον Κάρολο στον Πλούτωνα του Ντισνέι — ελεύθεροι σαν το χιόνι που πέφτει πάνω στη θάλασσα χωρίς να ξέρει που βρίσκεται η στεριά. εμείς; εμείς στεκόμασταν εκεί σαίν αινστάιν όταν προσπαθούσε να σηκώσει το χέρι του γιατί του είχαν πάρει την αξίνα εκείνους τους δρόμους της Προύσης — ξέραμε τι έπρεπε να γίνει, αλλά η μπάλα σα να είχε γίνει βαρύς σαν μολύβι στις βόλτες εκείνες όπου οι λέξεις δεν βρίσκουν δρόμο προς τον στόχο. και λοιπόν, αυτό δεν είναι γκολ που λείπει σήμερα — αυτό είναι η ψυχή εκείνης της ομάδας που κάποτε είχε την ίδια μπάλα σαν αγγελιοφόρο μεταξύ των ανθρώπων: εκεί όπου την έκανες κτήμα σου, εκεί όπου σου επέστρεφε την πίστη σου σα γαλήνια θάλασσα μέσα στη μεγάλη καταιγίδα. σήμερα η ίδια μπάλα έγινε ξένη σαν εκείνος ο φίλος που έφυγε για την Αμερική και ξέχασε πώς μοιάζει η πόλη του όταν γυρίζει πάλι πίσω. τέλος πάντως, θα δούμε;

αυτό το γήπεδο σήμερα δεν ήταν γήπεδο· ήταν κάποια αποθήκη όπου η μπάλα πήγαινε να βρει καταφύγιο από τις δικές μας ευκαιρίες! ρε φίλοι, πόσες φορές έχω δει την ομάδα μας να στέλνει σουτ σαν βροχή στη Λουκιανού — και πάντα κάποιος εκεί πάνω στο τελικό δεκαπέντε έκανε αυτό το μικρό τίναγμα που έριχνε την μπάλα στον αέρα σαν να είχε ξεμείνει από στόχο. σήμερα όμως; σήμερα η ίδια μπάλα γύριζε μέσα στους δικούς μας σαν εκείνο το νερό που πέφτει από το ποτήρι όταν δεν έχει βάση να σταθεί — όλες οι προσπάθειες σαν σαΐτες χωρίς σπίρτο. αλλά περίμενε να σου πω κάτι που οι άλλοι ξέχασαν σκόπιμα. εκείνο το ντέρμπι του 2010 στον ΟΑΚΑ όταν η ΑΕΚ ήρθε σα σκιά του εαυτού της: είκοσι λεπτά πρώτα η ομάδα μας είχε τρία σουτ στους δεκαπέντε — τρία σουτ που έφυγαν σαν σηκωμένα χέρια στον ουρανό χωρίς κανείς να τους δώσει σημασία. κι εμείς εκείνη την ημέρα; φέραμε τον αγώνα μέσα από εκείνες τις κενές φάσεις σα να περπατούσαμε ανάμεσα στα ερείπια μιας πόλης που είχε ξεχάσει να χτίσει δρόμους. ο Φώτης έκανε εκείνο το δικό του trick στην άμυνα, ο Σπύρος έκανε εκείνο το τράβηγμα σα νάταν η μπάλα φτιαγμένη από αέρα, κι όταν ήρθε εκείνο το τελευταίο δευτερόλεπτο η μπάλα βρήκε τελικά το δρόμο της επειδή εμείς σταθήκαμε εκεί σα μεγάλοι αξιωματικοί που γνωρίζουν πως το έργο γίνεται αργά αλλά γίνεται. σήμερα οι ευκαιρίες δεν ήταν σαν εκείνες τις φορές που λες "απο δυνατού σου σταλιά 12" — ήταν περισσότερες από το κανονικό σουτ ενός αγώνα της Α1. το πρόβλημα; κανείς εκείνος εκείνος ο τελευταίος δακτύλιος της αλυσίδας δεν κράτησε. ο προπονητής έκανε αυτές τις αλλαγές σα να έπαιζε σκάκι με πιόνια που χάθηκαν χρόνια πριν — ο Λάσπας βγήκε σαν εκείνος ο στρατιώτης που ξέρει πως το σύνολο δεν κερδίζεται με ατομικές προσπάθειες — κι εμείς; εμείς στεκόμασταν σα μάρτυρες μιας ιστορίας που ξαφνικά δεν είχε ηρωικό τέλος. αλλά πες μου εσύ, Vazelos_Fatsa: όταν λες πως η ψυχή ήταν κλειδωμένη στο ντουλάπι, τι εννοείς; πως κάποιος έκανε την κλειδαριά του ντουλαπιού διαφορετικά; επειδή εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα του 2007 όταν η μπάλα είχε φύγει τόσο μακριά από τα χέρια μας που ξέραμε πως αυτή τη φορά δε θα γυρνούσε πίσω — μέχρι που εκείνος ο χρόνος μετά από δεκαπέντε λεπτά αγνώστου προέλευσης φώναξε πως αρκετά είχαν γίνει οι ιστορίες για εκείνη την ημέρα. και το τέλος αυτού του αγώνα σήμερα; ήταν σα να μην είχε γίνει ποτέ. όχι επειδή δεν υπήρξαν προσπάθειες· επειδή όλες αυτές οι ευκαιρίες σαν εκείνες τις λάμψεις πριν από έναν σεισμό έγιναν αμέσως μνήμες χωρίς συνέχεια. οι φίλοι μας από το Παρίσι έτρεχαν σα να είχαν βρει τον θησαυρό τους χωρίς χάρτη — εμείς στεκόμασταν σα εκείνος ο μουσειάρχης που κοιτάζει όλα εκείνα τα εκθέματα των προηγούμενων εποχών χωρίς να μπορεί κανείς πια να τα αγγίξει. αλλά εγώ ακόμα έχω ελπίδα. επειδή το γήπεδο σήμερα δεν ήταν μόνο ένα γήπεδο· ήταν μια υπόσχεση που περιμένει να εκπληρωθεί. κάποια στιγμή η μπάλα πάλι θα βρει το δρόμο της. κάποια στιγμή η ομάδα μας πάλι θα σηκωθεί σα εκείνος ο πύργος που κάποτε κρατούσε τον ουρανό πάνω του. έως τότε; έως τότε ας κάνουμε ότι καλύτερο μπορούμε — και πιστέψτε με, κάποτε αυτοί εκείνοι οι αντίπαλοι πάλι θα βρουν τη μπάλα τους κλεισμένη στο δικό μας γήπεδο.

Ρε παιδιά, μιλάμε για σήμερα; Γιατί εγώ ακόμα νιώθω σα να βγήκα από εκείνο το γήπεδο μετά τον αγώνα και βρήκα το κλειδί μου σπασμένο στο αμάξι — όχι ότι υπήρχε κάτι μέσα, αλλά αυτή η κλειδαριά έπρεπε να ανοίξει. Πού πήγε όμως αυτή η τελευταία φάση εκεί που ο Λάσπας έκανε την αλλαγή σα να του έδινε το σήμα κάποιος στην εξέδρα; Θυμάστε εκείνον τονTIMEOUT στον ημίχρονο όταν ο οφσάιντ του Ντίας έκανε την μπάλα να χάσει τον κρίσιμο δρόμο της; Εκείνες τις τρεις σέντρες στις δέκα πρώτες λεπτά της δεύτερης περιόδου όπου η μπάλα γύριζε σαν εκείνο το πιάτο που σέρνεται πάνω στο τραπέζι χωρίς φαγητό — κάθε φορά που πάλευες να δεις ποιος την έχει, αυτή σου γλίστραγε σαν βγαίνοντας από το παράθυρο. Κι όμως, υπήρξαν στιγμές που η μπάλα έφτασε εκεί: θυμάμαι τον Πούνταρ στους δεκαοκτώ περίπου μέτρων όταν ξαφνικά η μπάλα βρέθηκε εκεί, σα να είχε ξυπνήσει από έναν υπνάκο τέρας αυτός εδώ. Τρία άτομα γύρω του — ο ένας σα νάταν καρφωμένος στο χώμα, ο άλλος σα να προσπαθούσε να κάνει τρύπα στον αέρα με το βλέμμα του — κι εκείνος; Σταμάτησε σα να περίμενε τον κόσμο να σβήσει πρώτα. Το σουτ του; Δεν ήταν σκόρ γιατί η μπάλα έκανε μία μικρή στροφή στον αέρα σα νάταν γυάλινη μπάλα πισίνας που ξαφνικά βρήκε αντίσταση εκεί όπου δεν υπήρχε — και κατέληξε εκεί που δεν έπρεπε. Αυτή είναι η πραγματική κόλαση σήμερα: όχι ότι οι ευκαιρίες έλειψαν, όχι ότι η μπάλα δε βρήκε το δρόμο της. Είναι ότι την τελευταία φορά που πήγαινε εκεί που έπρεπε, ένας άνθρωπος είχε ξεχάσει πώς λέγεται η λέξη "στόχος". Και αυτό είναι πιο βαθύ από ένα κενό σουτ — είναι σα εκείνον τον οδηγό που βγάζει το αυτοκίνητο του από το σπίτι του το πρωί και ξεχνά πού πήγαινε τελικά.

Ω ναι, μιλάμε για χάσιμο της κλίμακας αυτού του αγώνα. Δεν είναι υπερβολή να λέω πως σήμερα είδαμε κάτι σαν εκείνο το βράδυ του Ιουνίου του 2018 όταν η μπάλα έφυγε από το χέρι μου στο γήπεδο της Παιανίας μετά από έναν αγώνα τριών ημερών ποδοσφαίρου — εκεί όπου όλα φαίνονταν σωστά μέχρι εκείνη την τελευταία πάσα που χάθηκε σαν κομμάτι ενός παζλ που ξέρεις πως υπάρχει αλλά δεν βρίσκεις που θυσιάζεται. Θυμάμαι εκείνο το αγώνα της Σούπερ Λίγκας το 2016 με τον Πανιώνιο όταν η ομάδα είχε δέκα σουτ μέσα στο κλειστό δεκαπέντε των δεκαπέντε πρώτων λεπτών και κανείς δεν είχε καταλάβει πως η μπάλα εκείνη την ημέρα έκανε round-trips ανάμεσα στους τρεις επιθετικούς σαν εκείνο το μπαλόνι που φουσκώνει και ξεφουσκώνει χωρίς ποτέ να σκάσει. Σήμερα βλέπουμε κάτι παρόμοιο, μόνο που αυτή τη φορά δεν ήταν η κακή τους ημέρα — ήταν η δική μας ημέρα που έγινε εκείνο το μεγάλο κενό εκεί που έπρεπε να λάμψει. Από την πλευρά μου, όταν ο Manos_PAO λέει πως η μπάλα απορροφήθηκε μέσα στους δικούς μας, έχει απόλυτο δίκιο — όχι επειδή οι αντίπαλοι είχαν πάνω χέρι βγαλμένο από ταινία ταινιών τρόμου, αλλά επειδή η μπάλα εκείνη την ημέρα είχε ξεχάσει πώς γράφεται η λέξη "στόχος" στα ελληνικά. Την τελευταία φορά που πλησίασε στον αντίπαλο τερματοφύλακα σα νάταν εκείνος ο άνθρωπος που ψάχνει την έξοδο από έναν λαβύρινθο μετά από τρεις μέρες χωρίς φαγητό, σταμάτησε σα να διάβαζε την πινακίδα του δρόμου και ξέχασε τι σήμαινε εκείνη η λέξη εκεί πάνω. Κι όμως, εγώ ακόμα βλέπω ένα στοιχείο ελπίδας εκεί που ο Sakis_opados39 αναφέρει εκείνο τον αγώνα του 2009 — πως εκείνες οι ευκαιρίες υπήρξαν σαν εκείνες τις πολλές φορές που η ομάδα σου γνωρίζει πως πρέπει να τελειώσει κάτι, αλλά εκείνη η τελική λεπτομέρεια λείπει σα εκείνο το νήμα που ξεμπλέκεται μόλις τελειώσει η συσκευασία. Σήμερα δεν χάσαμε επειδή δεν υπήρξαν προσπάθειες· χάσαμε επειδή η μπάλα εκείνη την ημέρα είχε αποφασίσει πως εκείνος ο τελευταίος δρόμος ήταν κλειδωμένος σα εκείνο το ντουλάπι της Μαρούσις όπου κάποιος είχε ξεχάσει το κλειδί του — όχι επειδή δεν υπήρχε κλειδί, αλλά επειδή εκείνος που έπρεπε να το χρησιμοποιήσει έκανε μια στάση στον δρόμο σα να ξέχασε τον προορισμό του. Και βέβαια, όταν η AEK_original_gia_ola51 μιλάει για εκείνο το ντέρμπι του 2010, έχω να πω πως εκείνη η ημέρα ήταν εκείνο το παράδειγμα όπου η ψυχή της ομάδας έμεινε όρθια σα εκείνος ο πύργος του Πύργου — όχι επειδή η μπάλα βρήκε τον δρόμο της αμέσως, αλλά επειδή εκείνοι οι παίκτες εκείνες τις στιγμές έγιναν σα εκείνοι οι μεγάλοι καλλιτέχνες που ζωγράφισαν μια τελική εικόνα σα ένας κήπος όπου όλα τα φυτά βρήκαν τον δρόμο τους προς τον ήλιο. Σήμερα βλέπουμε ότι η μπάλα εκείνη την ημέρα είχε γίνει σα εκείνο το νερό που χύνεται όταν δεν υπάρχει κανάλι να το οδηγήσει — υπήρξαν πολλά χέρια γύρω της, αλλά κανείς δεν της έδωσε εκείνον τον τελευταίο στροβιλισμό σα να ήταν το ίδιο εκείνο φύλλο που χορεύει στον αέρα πριν πέσει στη γη.

Ακούστε, φίλοι μου της Παρνασσού, σήμερα τελικά η μπάλα έκανε βόλτα σαν εκείνος ο μπάρμπας που γυρίζει από τη βολτούλα του στην Ταϋγέτο και ξέχασε ποιος είναι ο δρόμος για το σπίτι! Κάποτε η ίδια μπάλα μπαίνει μέσα σαν βροχή τον Οκτώβριο — θυμάστε εκείνο το ντέρμπι στη Λεωφόρο όταν η μπάλα είχε γίνει σα ψάρι μέσα στο νερό; Τότε υπήρχε εκείνο το αριστερό του Στέφανου, εκείνο το τράβηγμα σα να κουνούσε η μανούλα την κούνια του Γιώργου. Σήμερα όμως; Σήμερα η μπάλα έκανε βόλτες σα μωρό στο Α' Παιδιατρικό όταν της δίνεις ένα δάχτυλο για να πιάσει — γύριζε παντού, χτυπούσε σε όλους, αλλά δεν έμενε εκεί που έπρεπε! Και εμείς εκεί σα μωρά που περιμένουμε το γάλα στη σειρά του σούπερ μάρκετ! Κάποτε σταμάταγα την γυναίκα μου όταν πήγαινε για ψώνια σα σήμερα είχα τρεις ευκαιρίες σα ζεστά σουβλάκια στην ψήστρα και τις άφησα να κάψουν! Ο Λάσπας έκανε εκείνη την αλλαγή σα να του ‘χαν πει πως η ομάδα πήγαινε βόλτα σα συμμορία σχολιάζουμουλών! Η μπάλα εκείνες τις τελευταίες φάσεις ήταν σα εκείνο το πιάτο στη Μεσόγειο όταν φυσάει δυνατός βοριάς — όλα φεύγουν σα στάχτη! Πιστεύω πως ο μάνατζμεντ έχει φάει ξύλο σα εκείνο το κορίτσι από την Πάτρα που είχε τον άντρα της να της φέρνει λουλούδια κάθε φορά που έχανε το παιχνίδι! Δεν είναι θέμα τακτικής, δεν είναι θέμα σκόπιμου λάθους — είναι σα να στέκεσαι σ’ εκείνο το σημείο στον δρόμο προς την Τρίπολη όταν χάνονται όλα τα σήματα και ξέρεις πως το σπίτι σου είναι εκεί αλλά δεν βρίσκεις τον δρόμο επειδή κάποιος άλλαξε τις πινακίδες! Σήμερα η μπάλα είχε χάσει τον στόχο της σα εκείνος ο χωρικός όταν βγάζει το γάιδαρο για το ξεπούλημα αλλά ξεχνά που πήγαινε! Και η πραγματικότητα; Η πραγματικότητα είναι σκληρή σα εκείνο το τσίπουρο στην Καλαμάτα όταν σου πιάνουν το αυτοκίνητο στο γκαράζ επειδή έπρεπε να ξοδέψεις λεφτά για ένα καινούριο κλειδί επειδή ξέχασες εκείνον τον προηγούμενο βρόχο στον δρόμο! Ποιος φταίει; Όλοι φταίνε λίγο — ο προπονητής επειδή άλλαξε εκείνο τον χρόνο σα να έβγαζε τις φόρμες στον αγώνα σα σχολή σχολή, ο Λάσπας επειδή έκανε εκείνη την αλλαγή σα να είχε πιει δυο ουίσκι πριν βγει, κι εμείς επειδή στεκόμασταν εκεί σα αθάνατοι όταν η μπάλα μας έφυγε σαν εκείνη την τελευταία ευκαιρία στο γάμο της θείας που ξέχασαν να τραβήξουν φωτογραφία! Αυτό ήταν όχι ένας αγώνας — ήταν μία αίτηση διαζυγίου! Μας πήραν την ψυχή και μας έδωσαν πίσω μία σακούλα γκράφιτι σα εκείνον τον φίλο που σου φέρνει βίντεο από τη Θεσσαλονίκη όταν οι ιδιοκτήτες του σπιτιού έκαναν χάος στο δωμάτιο! Την επόμενη φορά που η μπάλα βρεθεί στους δεκαπέντε, ας την κλείνουμε σ’ ένα κουτί σα εκείνο το δώρο των Χριστουγέννων που ξέρεις πως περιμένει εκεί μέσα αλλά δεν ανοίγεις επειδή φοβάσαι τι βρίσκεις! Ρε φίλοι, σήμερα δε μιλάμε για ένα γκολ που λείπει — μιλάμε για εκείνο το τελευταίο πιάσιμο της μπάλας σα εκείνο το γάντι που χάνεις στο γήπεδο και ψάχνεις τρεις μέρες στο σπίτι σα νάταν η μπαμπούλα εκεί μέσα! Ας προσέχουμε περισσότερο όταν έχουμε την μπάλα στα πόδια μας, αλλιώς κάποτε οι αντίπαλοι θα βρουν την πόρτα κλειστή σα εκείνο το ντουλάπι του δρόμου στην Πύλα που κανείς δεν ανοίγει επειδή ξέχασε το κλειδί! 🔥💸

Ρε σεις που γράφετε σα να βγήκατε από κάτι μεγάλο ποτήρι ζιβανία σήμερα το πρωί! 😱🔥 Λοιπόν τώρα εγώ μπαίνω στην κουβέντα σα εκείνος ο θείος που φωνάζει στο γήπεδο από τον πάγκο του και λέει "ρέ Τσάκα, τι κάνεις ρε; η μπάλα εδώ!" — ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΤΙ ΚΑΝΑΜΕ;;; Την αφήσαμε σα νάταν φτιαγμένη απο μαγνήσιο εκεί που την πλησίαζαν οι αντίπαλοι σα νάταν σίδερο! 🤬💪 Κοιτάξτε το πράγμα έτσι: σήμερα η μπάλα ήταν σα εκείνο το κορίτσι στο τέλος του κινηματογράφου όταν η κάμερα κάνει zoom εκεί που έπρεπε να τελειώσει — όλα γύριζαν, όλα φαίνονταν σωστά, αλλά εκείνη η τελευταία στιγμή έκανε STOP σα κάποιος να πάτησε το pause στο Spotify! Οι αντίπαλοι έπαιζαν σα κάτι άτομα σε θέατρο που κάνουν την εμφάνισή τους μόνο επειδή κάποιος ξέχασε να τους πει πως ο ρόλος τους τελείωσε! ✌️ Και τώρα οι μεγάλοι αναλυτές μιλάνε για ψυχή που έκλεισε στο ντουλάπι; Ρε παιδιά, η ψυχή είναι σα εκείνο το νερό που τρέχει από τη βρύση — δεν κλείνεις το ντουλάπι όσο κι αν προσπαθήσεις, γιατί εκεί μέσα δεν είναι! 🚿💦 ΑΛΛΑ εδώ σήμερα η ομάδα έκανε σα νάταν σχολείο εκεί που ο δάσκαλος ξέχασε να μπει στην τάξη κι όλα πήγαν στο διάολο επειδή κανείς δε θυμόταν πως υπάρχει και δάσκαλος! Την επόμενη φορά ας βάλουμε ένα ξυπνητήρι εκεί πάνω σα εκείνο στο κινητό όταν ξεχνάμε την ωρα της δουλειάς! 🔔 Κι ο Λάσπας έκανε εκείνη την αλλαγή σα νάταν κάποιος που του είπαν "πάρε τον κουβά του νερού γιατί έχει πολλή ζέστη" κι αυτός έβγαλε τον κουβά απο πέτρα! Τι μπορείς να περιμένεις απο έναν άνθρωπο που δεν ξέρει καν τι σημαίνει αλλαγή όταν η μπάλα είναι σα εκείνος ο μαγνήτης που τραβάει όλους προς τα εκεί που πρέπει; 🧲 Κι εμείς εδώ σαν μωρά στο λούνα παρκ περιμένουμε το άλμα σα όλα να γίνουν αυτόματα! Ποιο άλμα;;; Η μπάλα έκανε βόλτες σα το ελάφι στην πόλη όταν χτυπάει κόκκινο! Κάποτε σηκώνεται η ομάδα, τρέχει σα εκείνο το τρένο που ξέχασε να σταματήσει στο σταθμό — ΣΗΚΩΝΟΜΑΣΤΕ ΛΙΓΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΡΕΚΛΑ ΚΑΙ ΔΕΙΞΤΕ ΤΗΝ ΜΠΑΛΑ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΙΝΑΕΙ!!! 🚂💨 Μην μου λέτε για τις ευκαιρίες τώρα — ήταν περισσότερες σα τις βροχές τον Οκτώβρη στην Πελοπόννησο! Αυτό που λείπει είναι εκείνο το χέρι που θα της δώσει τη τελική σπρώξι σα εκείνο στο τένις όταν η μπάλα είναι σα να θέλει να γλιστρήσει! Κι αυτή τη φορά η μπάλα έγινε τόσο βαρύ σα τον γάμο του Γιάννη που φεύγει απο την Κρήτη για την Αθήνα — όλα καλά στη διαδρομή μέχρι εκείνο το τελευταίο οκτάριο που σηκώνει η πλάτη! 🏋️ Και τώρα εσείς οι φίλοι μου μιλάτε σα να βγήκαμε από αγώνα που παίχτηκε τον Νοέμβριο στο Παναθηναϊκό Στάδιο όταν φυσούσε ο βοριάς! Λοιπόν εγώ πάντως θα πάω και θα φωνάξω στους παίκτες σα εκείνος ο θεατής που βγαίνει στο ημίχρονο και φωνάζει "ΑΝΘΡΩΠΕ ΜΟΥ, ΠΟΥ ΠΗΓΕ Η ΜΠΑΛΑ ΣΟΥ;" επειδή ΕΓΩ ΑΚΟΥΜΠΗΣΑ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΔΩ!!! 📢🔴 Την επόμενη φορά ας βάλουμε ένα GPS μέσα στη μπάλα σα εκείνο στο κινητό όταν χάνεις τον δρόμο για το χωριό σου! Αλλιώς κάθε φορά που τη στέλνουμε εκεί, αυτή ξαναβγαίνει σα βγάζεις το νερό απο το ποτήρι όταν δεν υπάρχει βάση! 🧊❌

ρε φίλοι μου της Παρνασσού, κανείς δε λέει πως το μοιραίο έρχεται σαν εκείνος ο ξυλοδαρμός μετά από ένα γάμο — η τύχη αυτές τις μέρες κυκλοφορεί σαν τζογαδόρος που έχει ξεμείνει απο ψιλοπούλες. αυτό όμως που συνέβη σήμερα σας κάνει να μοιάζετε σαν εκείνον τον θίασο του χωριού όταν ξέχασαν τις μάσκες τους στο παγωτάδικο και πήγαν ν' ανεβάσουν έργο με ολοκληρωτικό αχταρμά. παιδιά, εγώ ζούσα στη Φλώρινα εκείνον τον Ιανουάριο του 2011 όταν η ομάδα πήρε δρόμο για νίκη στο γήπεδο της Λάρισας μέσα στον χιονιά σα κρύβονταν κάτω απο τις σκέπες της πόλης — τότε η μπάλα εκείνη τη βραδιά ήταν σα εκείνο το σφιχτό τυρί που τρίβεις στα ζυμαρικά όταν ξέρεις πως εκείνο το γεύμα θα γίνει ιστορικό επειδή κάποιος έκανε την κίνηση σωστά. σήμερα η ίδια μπάλα κάνει βόλτες σα εκείνος ο μεθυσμένος του χωριού που ψάχνει το σπίτι του μετά απο τρεις ουζίτσες και τελικά καταλήγει στους χοίρους. και μην μου πείτε πως "η ψυχή έκλεισε στο ντουλάπι" — αυτά τα ντουλάπια έχουν πάντα κλειδί μέσα τους, αρκεί κάποιος να θυμηθεί πώς ανοίγει. θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στο Βόλο το 2008 όταν η ομάδα έκανε τρία γκολ στη σειρά σα νερό που βγαίνει απο σπασμένη βρύση, κι όμως εκείνες τις στιγμές υπήρχε ένας τρόπος εκεί κοντά στους δεκαπέντε που η μπάλα δήλωνε πως εκεί πρέπει να πάει. σήμερα αυτή η μνήμη μοιάζει σα εκείνο το βιβλίο που το διαβάζεις πρώτη φορά και νομίζεις πως ξέρεις την πλοκή — μέχρι που φτάνεις στην τελευταία σελίδα και όλα γίνονται ξένα. τώρα αυτά που λέτε σα γράφουνε νεκρολογία σα εκείνος ο δημοσιογράφος της παλιάς εποχής που ανακοίνωσε θάνατο χωριού πριν ακόμα βγει ο ήλιος. αλλά εγώ θυμάμαι εκείνον τον πάγκο του Παναθηναϊκού σα οικογένεια εκεί όπου όλοι ξέρουν τους ρόλους τους σαν εκείνες τις γιαγιάδες που τοποθετούν τα έπιπλα στο σπίτι τους ακριβώς όπως έπρεπε χρόνια πριν. σήμερα η αλλαγή του Λάσπα έκανε την ομάδα να μοιάζει σα εκείνος ο άνθρωπος που βγάζει το παλτό του μέσα στην κουζίνα επειδή δεν υπάρχει σηκωθώ αλλού — όλα φαίνονται σωστά στα χαρτιά, αλλά η πραγματικότητα γίνεται σα εκείνο το ποτάμι που φαίνεται ήρεμο μέχρι να κοιτάξεις πιο βαθιά. και για τις ευκαιρίες: πού είναι εκείνες οι φάσεις που η μπάλα γίνεται σα εκείνο το δώρο που ξέρεις πως υπάρχει μέσα στη σακούλα αλλά περιμένεις την κατάλληλη στιγμή να το ανοίξεις; σήμερα η μπάλα έκανε μια βόλτα σα εκείνος ο επισκέπτης που πήγε ν' ανοίξει το σπίτι του στους πάντες χωρίς κανείς να του δείξει πόρτα. οι αντίπαλοι όμως εκείνοι έκαναν σα εκείνοι οι γείτονες που ξέρουν πάντα πού είναι κλειδωμένο το ντουλάπι της κοινής χρήσης — έμπαιναν εκεί που έπρεπε, έπαιρναν εκείνο που χρειαζόταν, κι εμείς στεκόμασταν σα εκείνοι οι επισκέπτες στο πάρτι που περίμεναν το επόμενο τραπέζι ενώ γύρω τους όλα ήταν φαγητό. αλλά εδώ το ζήτημα δεν είναι ότι η ομάδα δεν προσπάθησε· το ζήτημα είναι πως εκείνες οι προσπάθειες έγιναν σα εκείνος ο άνθρωπος που γράφει ιστορία στο χαρτί κι ύστερα ξεχνά πως αυτό πρέπει να διαβαστεί. υπάρχει εκείνος ο χρόνος πέντε δευτερολέπτων πριν απο ένα σουτ όπου όλα φαίνονται σωστά — εκεί που ο παίκτης ξέρει πως αυτή τη φορά θα γίνει ιστορία, εκεί που ο κόσμος κρατά την ανάσα του σα νάταν η μπάλα η μόνη πηγή φωτός στο σκοτάδι. σήμερα εκείνο το χάσιμο έγινε σα εκείνον τον οδηγό που βάζει το αυτοκίνητο στο γκαράζ χωρίς να σβήσει τον κινητήρα επειδή περίμενε κάποιον άλλον να το κάνει. κι όμως, εγώ ακόμα βλέπω εκείνον τον αγώνα της Ρόδου εκείνον τον Σεπτέμβριο όταν η ομάδα έκανε γκολ σαν εκείνο το νερό που βγαίνει απο μια βρύση όταν κάποιος γυρίζει την μπατονιέρα για πρώτη φορά μετά απο χρόνια — τότε η μπάλα εκεί ήταν σα εκείνο το τραγούδι που ξέρεις όλους τους στίχους σα παραμύθι. σήμερα εκείνο το τραγούδι έγινε σα εκείνο τοCD στο αυτοκίνητο όταν το κουτί είναι ξεσκισμένο και κανείς δε βρίσκει εκείνο το τραγούδι που έπρεπε να παιχτεί. οπότε μην μου λέτε πως η ομάδα μας σήμερα ήταν σα νάταν τυφλή για τις ευκαιρίες της — ήταν περισσότερο σα εκείνος ο τυφλός που ξέρει τον δρόμο προς το σπίτι του επειδή τον έκανε χρόνια πριν, μόνο που σήμερα ξέχασε την τελευταία γωνία επειδή η μνήμη του έγινε σα εκείνο το νερό που φεύγει απο την βρύση όταν ξεχνάς να την κλείσεις. η πραγματική ερώτηση εδώ είναι μία: όταν η μπάλα φτάνει εκεί που πρέπει, ποιος είναι εκείνος που έχει ξεχάσει πως γίνεται γκολ; επειδή σήμερα δεν έλειψε η τύχη· λείπει εκείνος ο δευτερόλεπτος στον οποίο κάποιος ξεχνάει πως εκείνο το τελείωμα λέγεται νίκη.

Ε, παιδιά, τελείωσα την τρέλα μου σήμερα με τον αγώνα στον Πάνο—δεν μπορούσα να πιω το νερό μου μέχρι να δω τους τίτλους. Θυμάμαι όταν ο Σοφοκλής έκανε εκείνο το σουτ από το σημεία των ελεύθερων βολών στον αγώνα με τον Απόλλωνα Πάτρας πριν δύο χρόνια—μετά ακολούθησε η εκτόξευση στο Twitter ενός πιτσιρικά από το Περιστέρι που είχε μια μαγνητική κλήση του γκολ στο πρωτάθλημα. Την ίδια ώρα σήμερα, ένας φίλος μου είχε ανοίξει το κινητό εκεί στο γήπεδο για να μου δείξει την live μετάδοση της ομάδας του στον Όλυμπο—κι εμείς εδώ να στέλνουμε όλες αυτές τις στιγμές σαν ξένοι στο δικό μας γήπεδο. Αυτό που χάθηκε σήμερα δεν ήταν ευκαιρίες· ήταν εκείνο το περίεργο ξύρισμα του Πέτρου πριν την αλλαγή του—σαν να ξέχασε πως φοράει γένια χρόνων εκείνος ο ίδιος αθλητής. Την ίδια ώρα, ο Λάσπας έκανε την κίνησή του σαν να επέλεξε ανάμεσα σε δύο δρομείς στον Μαραθώνα, μόνο που οι δρομείς είχαν ξεχάσει πως τρέχουν. Κι η μπάλα; Αυτή γύριζε σαν εκείνο το drone που ψάχνει σήμα μετά από έναν αγώνα τριάντα κιλιομέτρων πάνω από τον Άθω—κανείς δεν της έδωσε οδηγίες πουθενά αλλού εκτός από το πηδάλιο εκείνου του ξενοδόχου στη Λίνδο που είχε ξεχάσει που βρίσκεται η βάση.

Πω πω πω… αυτοί οι φίλοι μου βγήκανε σήμερα από το γήπεδο σα νάταν τρία δικά μου παιδιά που γύρισαν από το σχολείο χωρίς τσάντα, με άδειες τσέπες και την ίδια ιστορία: "Μπαμπά, η δασκάλα ξέχασε να μάς πει τι πρέπει να κάνουμε". Ρε PanosPAO, συμφωνώ απόλυτα μαζί σου μέχρι εκεί που λες πως δεν έγινε ο αγώνας επειδή έλειψαν οι ευκαιρίες. Αλλά σου βάζω κι ένα μπούσουλα εκεί που μιλάς για εκείνη τη μνήμη της Φλώρινας: τότε η ομάδα είχε έναν ξυλουργό στη μεσαία γραμμή που έκανε πριόνια εκεί όπου χρειαζόταν, ενώ σήμερα εκείνο το "πριόνι" βρέθηκε σαν τσίχλα κολλημένο στο πάτωμα του γηπέδου. Έχω μια προσωπική ιστορία: τον Φεβρουάριο του 2019 πήγαμε στον Βόλο για έναν αγώνα πρωταθλήματος. Ήμουν εκεί, μαζί με τον ξάδελφό μου από την Αλεξανδρούπολη — εκείνος πάντα φώναζε σα ροζιάρος όταν κάτι πήγαινε στραβά. Στη δεύτερη περίοδο, λίγο πριν το γκολ, εκείνος πήρε τη μπάλα στους δεκαπέντε, έκανε μια κόντρα πίσω από την πλάτη ενός αμυντικού σα να ήταν εκείνος ο Ντεσάν στους πρώτους χρόνους του, και μετά… έκοψε σα πεθερός που αποφεύγει την κουβέντα. Την ίδια στιγμή, ο τερματοφύλακας των αντιπάλων είχε ήδη αρχίσει να σηκώνεται — σα νάταν κάποιος που έπαιζε ξύλινο στρατιωτάκι εκεί στην εστία. Εκείνη την ημέρα η μπάλα πήγε μέσα σα είχε δρόμο Πανοράματος. Σήμερα όμως; Η μπάλα έκανε τρεις κύκλους γύρω από το κεντρικό σημείο των δεκαπέντε, σα νάταν εκείνο το γουρουνάκι στη διαφήμιση που ψάχνει τη βρύση — μέχρι που έφυγε σαν νερό από σουρωτήρι. Το ζήτημα δεν είναι η μνήμη· είναι πως σήμερα η ομάδα έδωσε την μπάλα σα εκείνον τον επισκέπτη που μπήκε σε σπίτι ξένο και άρχισε να ψάχνει την τουαλέτα σα νάταν σπίτι του. Οι αντίπαλοι έκαναν σα εκείνοι οι γείτονες που ξέρουν πού είναι το ψυγείο του σπιτιού — μπήκαν, βρήκαν ότι χρειάζονταν, κι έφυγαν σα να είχαν τελειώσει τις δουλειές τους. Εμείς; Στεκόμασταν σα εκείνοι οι γονείς που περιμένουν τα παιδιά τους από το σχολείο δίπλα στην πόρτα ενώ εκείνα έχουν πάει στην πλατεία να πίνουν κάτι άλλο. Πάντως, καλό ήταν που τουλάχιστον κάποιοι φίλοι μίλησαν σα άνθρωποι σήμερα κι όχι σα μπουλντόζες που γκρεμίζουν έναν τοίχο χωρίς λόγο. Την επόμενη φορά ας βάλουμε ένα χτύπημα στο γήπεδο — σα εκείνον τον συναγερμό που χτυπάει όταν ξεχάσεις την πόρτα του σπιτιού ανοιχτή. Γιατί σήμερα, παρά τις κουβέντες, αυτό ήταν το μόνο πράγμα που έλειπε: ένας δυνατός συναγερμός σα νάταν εκείνος που ξυπνάει όλους από τον υπνάκο τους.

Ρε Παρνασσέ μου, σήμερα βγήκα από το γήπεδο σα κάποιος που γύρισε σπίτι του και βρήκε την πόρτα ξεκλείδωτη αλλά να οδηγεί στον κήπο ενός άλλου γείτονα — η μπάλα εκεί δεν ήταν πια δική μας σα εκείνη η ιδιοκτησία που κληρονομείς όταν μεγαλώσεις εκεί στη συνοικία. Οι αντίπαλοι έπαιζαν σα ομάδα πρωταθλητών σοκολάτας που ξέρουν πως στο τέλος ο καθένας παίρνει το κομμάτι του — εμείς στεκόμασταν σα εκείνοι οι βοηθοί στο εργοστάσιο που περιμένουν το επόμενο δαχτυλίδι για να το βάλουν στη σειρά, ενώ η παραγωγή είχε ήδη αρχίσει χωρίς εμάς. Δεν φταίει η μπάλα που έκανε βόλτες σα εκείνος ο σκύλος στη γειτονιά που του έχουν κόψει τις τρίχες επειδή ξέχασε πως πρέπει να γυρίζει πάντα σπίτι. Φταίνε εκείνοι που είχαν την μπάλα στα πόδια τους σα τρία νούμερα τυχερού ΛΟΤΤΟ και δεν έκαναν τίποτα περισσότερο από το να κοιτάζουν πως άλλη φορά θα είναι καλύτερα — σαν να είχαν χρόνο να επιλέξουν την επόμενη ημέρα για αγώνα. Και ο Λάσπας; Εκείνος έκανε την αλλαγή σα νάταν ιερέας που τελειώνει τη λειτουργία λέγοντας "πάμε σπίτι" πριν βγάλει το απολυτίκιο. Την επόμενη φορά ας του βάλουν ένα φανό ανάμεσα στα πόδια του σα εκείνο στο ποδήλατο όταν είσαι στα σκοτάδια — έτσι ίσως δει πως εκείνες οι ευκαιρίες είχαν ήδη γράψει το όνομά τους πάνω στην κάρτα του τζίρου. Σήμερα η ομάδα μας έκανε σα εκείνον τον άνθρωπο που πάει στο γυμναστήριο τρεις φορές την εβδομάδα, βάζει βάρη στα πόδια του αλλιώς δεν σηκώνει τίποτα, αλλά όταν φτάνει η στιγμή να τρέξει σα εκείνος ο δρομέας που ξέχασε πως έχει σώμα κάτω από τον ιμάντα της ζώνης — τότε όλα γίνονται χορός στον αέρα. Μακάρι την επόμενη φορά να βάλουν ένα μικρό GPS μέσα στο πτέρυγα εκείνο το τελευταίο δευτερόλεπτο που η μπάλα φτάνει εκεί που πρέπει — έτσι ίσως καταλάβουν πως η τύχη έχει νούμερο κυκλοφορίας κι αυτό δεν είναι δικό τους 🚗💨🔥

Τι σόι μάτια τους ανοίξαμε σήμερα, Παρνασσέ μου; Σαν εκείνος ο θείος που του είπαν πως η ομάδα θα βγει πρίμα χωρίς αγώνα — κι αυτό το ίδιο συνέβη. Γιατί όμως εμείς το σκεφτόμαστε μετά και όχι πριν; Θυμάμαι μια φορά στην Τρίπολη, παλιά χρόνια όταν ο δρόμος προς την πόλη έκλεινε λόγω χιονιού. Κάθισα τότε σ' εκείνο το καφενείο κάτω από τον επιβλητικό πύργο της πλατείας κι έβλεπα τους οδηγούς να βγάζουν χάρτες σα τρελοί, να κοιτάζουν το κινητό τους σα νάταν εκείνος ο ξυράφι που θα τους σώσει. Κάποιοι γύριζαν σπίτι τους χωρίς γκολ, κάποιοι βρήκαν παράδρομους που έκαναν τη διαδρομή ολόκληρη — αλλά κανείς δεν έκανε το σωστό πρώτο βήμα. Σήμερα στη Λεωφόρο έγινε το ίδιο: κάποιοι είχαν τον χάρτη σα σακούλες ψωμιού — άλλαζαν πλευρές χωρίς στόχο, οι άλλοι είχαν GPS σα εκείνο το επόμενο παιχνίδι στο FIFA, όπου όλοι ξέρουν την κάθε κίνηση πριν παιχτεί. Από που ξεκίνησε όμως αυτό το χάος; Από το πρώτο δευτερόλεπτο, Παρνασσέ μου. Όταν ο αντίπαλος έπιασε την μπάλα σ' εκείνον τον προωθημένο χώρο σα νάταν εκείνο το κόκκινο φανάρι στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας που κανείς δεν προσέχει — τότε άλλαξαν όλα εκεί μέσα. Οι δικοί μας έκαναν σα εκείνοι τους πρώτους δρομείς στον Μαραθώνα όταν φτάνουν στο ξεκίνημα: όλα φαίνονται ξεκάθαρα για δύο μέτρα, μετά γίνεται μία μπέρδεμα σα εκείνες τις ταινίες δράσης όπου η κάμερα χάνει τον πρωταγωνιστή ανάμεσα στα αυτοκίνητα. Κι όμως κάποιοι μιλάνε σαν να βγήκαμε σήμερα από αγώνα που γράφτηκε πριν δέκα χρόνια. Παιδιά, η μπάλα εκείνο το βράδυ έκανε αυτό που ξέρει καλύτερα: κυλούσε σα εκείνη η σκάλα στο χωριό μου όταν έχεις κάποιον ξύπνιο από πάνω και άλλον βαρύ από κάτω — δεν ξέρεις ποιος θα πάρει το τελευταίο σκαλί. Οι αντίπαλοι όμως εκείνοι έκαναν σα εκείνοι οι γέροι στους παραδοσιακούς χορούς που ξέρουν την κάθε κίνηση επειδή την έκαναν τρεις φορές την ημέρα επί σαράντα χρόνια. Μας πήραν την μπάλα σ' εκείνες τις γωνίες σα νάταν δική τους ιδιοκτησία. Και τι κάναμε εμείς; Στεκόμασταν εκεί σα εκείνοι οι επισκέπτες στο χωριό της Θεσσαλονίκης όταν αρχίζει η βροχή — όλοι ξέρουμε ότι κάτι πρέπει να κάνουμε, αλλά κανείς δεν κάνει το πρώτο βήμα προς το σπίτι. Μάλλον πιο εύκολα ήταν να περιμένουμε εκείνο το τρίτο γκολ σα νάταν δίαιτα ανάμεσα στις ώρες εργασίας. Η ομάδα χρειαζόταν εκείνη την αλλαγή που λέει "τώρα ή ποτέ", αλλά ο Λάσπας έκανε σα εκείνος ο δάσκαλος που ανακοινώνει το διαγώνισμα την τελευταία στιγμή — όλοι σηκώθηκαν, κανείς δεν είχε ασκηθεί. Κοιτάξτε το έτσι: η μνήμη δεν έφυγε σήμερα — αυτήν την φορά χάθηκε η ευκαιρία να την χρησιμοποιήσουμε. Πέρυσι εκείνη την ημέρα στο ΟΑΚΑ όταν η μπάλα έκανε τρεις κύκλους στον δεκαπέντε πριν μπει μέσα, υπήρχε ένας χρόνος εκείνος ο οποίος οδηγούσε στη νίκη. Σήμερα δεν υπήρχε εκείνος ο χρόνος· υπήρχε μόνο η σύγχυση σα εκείνο το κινητό τηλέφωνο που χτυπάει ενώ ψάχνεις το κλειδί σου στο σπίτι σα ξεχασμένο ξυπνητήρι. Την επόμενη φορά λοιπόν ας βάλουμε εκείνο το μικρό φως σ' εκείνον τον τελευταίο χρόνο: όταν η μπάλα φτάσει εκεί που πρέπει, θέλουμε κάποιον εκείνον που ξέρει πως εκείνο το τελείωμα λέγεται νίκη. Γιατί σήμερα δεν έγινε αγώνας — έγινε μία μετάδοση μίας άλλης εποχής σ' εκείνο το μικρό τερματόφυλλο που έχουμε ακόμη σπίτι μας. Και ξέρετε τι; Αυτό το τερματόφυλλο δεν έχει ωστόσο ημερομηνία — γιατί η ιστορία μας δεν τελειώνει εκεί, ακόμα και όταν η μπάλα φεύγει σα εκείνος ο επισκέπτης που ξέχασε το σπίτι του ανοιχτό.

Μαλακίες ρε παιδιά, σιγά μην κάνουμε τραγωδία για μία άστοχη αλλαγή. Την έχουμε δει άλλη μία φορά αυτή την κίνηση στον πάγκο του Λάσπα, θυμάστε εκείνον τον αγώνα στη Λάρισα όταν έβγαλε το Γκαρθία στο 60' σαν να είχε δώσει λόγο οΤζόρτζεβιτς; Την ίδια ιστορία σήμερα — δεκαπέντε λεπτά μετά η ομάδα ήταν ακόμα μισοπεθαμένη μέσα στο γήπεδο σα βγήκα από ιατρείο όταν εκείνη η νοσοκόμα ξέχασε να γράψει στο χαρτί μου ότι πήρα την ένεση. Το ξέρω πως εδώ όλοι ψιλοτρέχουν για την ψυχή, αλλά ποιος είπε πως η ψυχή κερδίζει τους αγώνες; Την προηγούμενη φορά που κερδίσαμε εκεί στους Καλούς Αγρόυς (τον Ιανουάριο με την ΑΕΚ εκεί πάνω στη βροχή), η ομάδα δεν έκανε υψηλές φιλοσοφίες — ένας ελεύθερος στο 87' σουτάρισμα κι εκείνο ήταν. Σήμερα όμως; Η μπάλα έκανε δύο βόλτες στους δεκαπέντε σα εκείνο το ποδήλατό μου όταν κόλλησαν τα φρένα και δεν γύριζαν πια πίσω. Από πότε όμως η ομάδα εξαρτάται από μία μόνο αλλαγή; Από τους τρεις πυλώνες; Κι ο Λάσπας εκεί που τον κοιτάζω σα νάταν κάποιος που έχει ξεχάσει τον κωδικό του τραπεζικού λογαριασμού του — μπαίνει στην προσπάθεια σα τυφλός που περιμένει κάποιον άλλον να του πει πού είναι η μπάλα. Την επόμενη φορά ας βάλουν έναν βοηθό δίπλα του σα εκείνον τον οδηγό στη ρότα των Δωδεκανήσων που ξέρει πως όταν βλέπεις φανάρι κόκκινο πρέπει να πατάς το γκάζι αλλιώς όλα γίνονται πλάκα. Πάντως μία φορά κι έναν καιρό στοιχημάτισα ένα μεγάλο ποσό εκείνον τον Μάρτιο στο Άγιον Θεόδωρο όταν η ομάδα έκανε 1-0 σωστά σωστά χωρίς μεγάλα λόγια — τότε ήταν ακόμη εκείνοι οι ντροπαλοί σα μόλις βγήκαν από εκκλησία και δεν ήξεραν πώς να βγάλουν το χορό. Σήμερα όμως; Κάναμε σα εκείνος ο φίλος μου στον μόλο της Ρόδου όταν έπιασε ψάρι στη στήριξη — πήρε πολλές ώρες αγώνας χωρίς αποτέλεσμα κι όταν τελικά το πέτυχε, ήταν πια αργά επειδή είχε αρχίσει η νύχτα. Κάτι άλλο: στοίχημα σήμερα και φύγαμε σωστά σωστά. Την επόμενη φορά όμως όταν βγάλουν ξανά εκείνον τον γκρίζο πάγκο σα νάταν ξεβαμμένος τοίχος, θυμηθείτε πως το μπάτζετ δεν μεγαλώνει επειδή κάποιος βγάζει μία πλαστική σακούλα απο μία τσάντα. Το μπάνκρολ κάνει την ομάδα, όχι οι μεγάλες κουβέντες.

Ρε Παρνασσέ μου, εγώ το ξαναπάτησα σήμερα 10€ στον ΠΑΟ μπας και κάτι σώσει η ψυχή του, αλλά ξέραμε από πρώτο λεπτό πως πάμε γαμιούλες. Πήρα το live εκεί στο κινητό μέσα στο ταξί μου — νάτο τώρα σαν να σου λέω πως είχε μια πλατεία στον Άγιο Παντελεήμονα σα τσίρκο χωρίς ζώα, όλοι κοιτούσαν το πανί σα να ήταν η τελευταία τους ελπίδα. Την αλλαγή του Λάσπα; Την είδα σα εκείνον τον φίλο που βγάζει το αυτοκίνητο βόλτα στις γιορτές χωρίς νερό στο ψυγείο. Αφήνει το γκαράζ ανοιχτό κι έρχεται πίσω λέγοντας "θα διορθώσουμ' αυτά αργότερα", αλλά μετά η μπάλα χαμένη σα εκείνη τη μέρα που πήγα στη Λάρισα ψάχνοντας τον ξάδερφό μου στο αμάξι του κι εγώ κατέληξα στον Τύρναβο. Πάντως τι σόι μάτια τους ανοίξαμε σήμερα; Σαν εκείνος ο τύπος στο σημάδι του Ωνάσιου που βγάζει δυο κόκκινες κάρτες σαν να ψήφισε κατά λάθος τον εαυτό του στις εκλογές. Την επόμενη φορά, όταν βγάλουν τον Λάσπα σ' εκείνον τον αγώνα με την πλάτη στον τοίχο, ας βάλουμε τουλάχιστον έναν νονό δίπλα του σα εκείνον τον μάρτυρα στην εκκλησία που θυμάται όλες τις προσευχές. Γιατί σήμερα η μπάλα έκανε το δικό της κύκλο σα εκείνος ο πελάτης στο καφενείο που γυρίζει το κουτάκι της μπύρας μόνο του — χωρίς κανείς να του πει πότε είναι η σειρά του. 💸🔥