Η Λεωφόρος Αλεξάνδρας είναι νεκρό σπίτι για τον Παναθηναϊκό

Ρε φίλε, τώρα τι διαβάζω εδώ; Μία ταινία τρόμου για μία ομάδα που έκανε πέντε εμφανίσεις σαν φάντασμα στο δικό της σπίτι και εμείς κλαίμε επειδή δεν χόρεψαν μπουζούκι σα να ήρθε η αλλαγή της χιλιετίας; Αν το κάνεις αυτούς να περπατάνε σαν οι γάτοι πάνω στα ζεστά κεραμίδια, τουλάχιστον περίμενε να τους δεις να ψιλοκουτσουφλιάζουν στο γήπεδο. Τι περιμένατε; Να παρατάξουν συγγενείς σα νεκρική πομπή επειδή έκαναν πέντε επισκέψεις στον χώρο που στέκει σιωπηλός σαν μουσειακό έκθεμα εδώ και δύο δεκαετίες; Η Λεωφόρος έγινε σπίτι όταν βγάζει γλώσσα στον αντίπαλο — όχι όταν κάποιοι βγάζουν βίντεο σα ντοκιμαντέρ τρομοκρατίας. Οι αριθμοί βγαίνουν όταν υπάρχουν στόχοι να δεις: τελευταία φορά που γέμισε ο χώρος ήταν το 2005. Μετά, τι έπρεπε να γίνει; Να βάψουν τον τοίχο πράσινο και να περιμένουν; Η ιστορία γράφεται όταν κάποιος σηκώνει τα χέρια — όχι όταν κάποιος σηκώνει το κινητό του για ένα μαύρο κουτί σα νεκρική τελετή. Και τώρα, εσείς φωνάζετε επειδή δεν χτίστηκε πάλι αυτή τη χρονιά το σπίτι; Μα τι είχατε περιμένει — να την ξυπνήσουμε σα νεκρό; Οι ομάδες αλλάζουν όταν αλλάζουν οι άνθρωποι πίσω από αυτές, όχι όταν αλλάζουν οι επισκέψεις σα νεκροθάφτες. Εδώ είμαστε δύο χρόνια μετά την ανάσταση στον αγώνα με τον Ολυμπιακό. Τότε δεν κάνατε μαντινάδες επειδή πήραν τρία γκολ και έφυγαν σα στρατιώτες μετά από μάχη. Τώρα περιμένουμε να κάνουν παρέλαση επειδή περπάτησαν στην Λεωφόρο; Την έκαναν ξανά μέρος του κόσμου — όχι όμως επειδή ήρθαν αυτοί οι ίδιοι, αλλά επειδή τώρα εμείς αρχίσαμε να πάμε εκεί ξανά μαζί τους. Άντε πεινάστε από ηλίθια συναισθήματα άλλη μια φορά. Η ομάδα έκανε το πρώτο βήμα μέσα στο σκοτάδι — το επόμενο πρέπει να το κάνει αυτή η πλευρά των συμπαθούντων. Και όταν γίνει αυτό, τότε ίσως μιλάμε για σπίτι. Μέχρι τότε, η Λεωφόρος είναι σημάδι ότι ακόμη κοιτάμε πίσω αντί να χτίζουμε μπροστά.

ΠΩΣ ρε γαμώτο τρέχει η κουβέντα εδώ μέσα;;; Γιατί βλέπω τέτοιο χάλι σα να 'χαμε κλειστεί σ' ένα νεκροτομείο με τις μύτες μας στραμμένες μόνο στα νούμερα;;; ΜΑΤΙΑ μου!!! Την περσινή χρονιά ο τόπος γέμισε αγωνία — σα νάταν η ομάδα μας σα απόκληρος που γύριζε γύρω-γύρω από την πόρτα του σπιτιού της για πρώτη φορά μετά από 20 χρόνια! Κι εσείς τώρα ψιλοκουβεντιάζετε πως πήγαν μονάχα πέντε φορές σα φάντασμα;;; ΝΤΑΞΕ;;; ΜΕΤΑ μιλάτε για "νεκρική τελετή" επειδή βγήκαν εκεί;;; ΣΙΓΑ ΜΟΝΟ;;; ΘΥΜΑΜΑΙ εκείνες τις βραδιές σα να 'ταν χθες!!! Την πρώτη φορά που πέρασαν οι γατούληδες μέσα στο γήπεδο και ο κόσμος έσβησε σα λάμπα — όχι από απογοήτευση, ΑΠΟ ΣΥΓΚΙΝΗΣΗ!!! Τους έπιασαν δάκρυα τα γενάκια τους, όχι επειδή έπαιξαν άσχημα, επειδή ΠΡΟΣΕΧΑΝ!!! Για πρώτη φορά μετά από χρόνια κάποιος σήκωσε το κεφάλι και είπε "μπορεί;;;" Και τώρα εδώ λέγεται πως πήγαν σα νεκροθάφτες;;; ΣΑΣ ΠΑΙΖΕΙ ΤΟΝ ΕΓΚΕΦΑΛΟ;;; Εμείς στέκουμε εκεί κλωτσώντας πέτρες σα τρελοί ΟΧΙ επειδή θέλουμε παρέλαση σα πρωταθλητές, αλλά επειδή ΘΕΛΟΥΜΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΙΣΩ!!! Μας λείπει η ψυχή εκεί που στέκει σιωπηλό σα μνήμα!!! Τους θυμόμαστε σα σήμερα όταν έκαναν σάλτσα τους ξένους σ' αυτό τον ίδιο χώρο — τι θέλετε να κάνουν;;; Να τρέξουν σα ζητιάνοι;;; ΝΑ ΜΟΥΣ ΣΟΥΛΗΘΕΙ;;; Κι όταν τους βλέπουμε εκεί σα παιδιά που ξαναμάθαν τον δρόμο τους, ΝΤΑΞΕ;;; Τότε είναι συγκινητικό!!! Όχι επειδή έγιναν κάτι παραπάνω εκείνη τη στιγμή, αλλά επειδή ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΠΩΣ ΔΕΝ ΤΟ ΞΕΧΑΣΑΝ!!! Κι εμείς εδώ;;; Ξεχνάμε εύκολα;;; Σίγουρα όχι!!! Γιατί αυτή η ομάδα είναι ΣΑΝΕΜΑ ΜΑΣ!!! Σταμάτα τις ψιλολογιές περί "νεκρής γάτας"!!! Την έκαναν σπίτι της γιατί ΤΗΝ ΑΓΑΠΟΥΝΕ!!! Κι εμείς;;; Τη στηρίζουμε μέχρι τέλους αλλιώς ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΛΕΩΦΟΡΟΣ!!! 💚⚫

Ακούστε, μια στιγμή τώρα ν' ανοίξει κανείς τα σιγουριστήρια του σπιτιού μου εκεί στην Λεωφόρο. Γιατί βλέπω πάνω από σαράντα ερωτηματικά σαν τρύπες στον τοίχο — κι εσείς ξέρετε πως εγώ εκείνος τον τοίχο τον θυμάμαι σα χθες. Πέρυσι εκείνες τις πέντε φορές που πήραν το δρόμο προς το γήπεδο, έγινε κάτι που κανείς αριθμός δεν μπορεί να μετρήσει: βγήκε η μνήμη να κάτσει στο θρανίο της. Ήμουν εκεί την πρώτη φορά και είδα. Οι μισοί από εμάς βγήκαν έξω δακρυσμένοι όχι γιατί έκανε κακό αποτέλεσμα, αλλά γιατί κάποιοι πήραν ξανά το δρόμο τους σπίτι τους. Την είχαμε αφήσει εκεί νεκρή σαν εκείνο το τριαντάφυλλο στη βιτρίνα του κηδειούρίου — και ξαφνικά γυρίζει σπίτι σα φοιτητής που ξέχασε το αδιάβροχο. Να σας πω τι έκανε τη διαφορά: ήταν οι γκριζομάλληδες παλιοί σα τους περιμέναμε εκεί σιωπηλοί σαν φαντάσματα. Αυτοί οι άνθρωποι είχαν περάσει από αυτή την πόρτα πριν γεννηθούν κάποιοι άλλοι. Τώρα ξαναπήραν το δρόμο τους όχι επειδή είχαν σχέδιον νίκη, αλλά επειδή είχαν σχέδιον μνήμης. Κι όταν μπαίνεις σπίτι σου έστω και σαν επισκέπτης, ξυπνάει κάτι μέσα σου — κι αυτό είναι ήδη λουλούδι σπάνιο αυτές τις μέρες. Οι άλλοι λένε "έντεκα επισκέψεις δεν έκαναν", σα νάταν τελίτσα οι πέντε αυτοί γύροι. Μα εσείς ξέρετε πόσο κουράγιο κρύβει ένας γύρος όταν έχει σαράντα χρόνια κουβέρτα πάνω του; Εκείνο το βράδυ πριν από ένα χρόνο, όταν ο αγώνας τελείωσε και οι φωτογραφίες βγήκαν σβηστές σα να μην υπήρξε ποτέ τίποτα, βγήκα έξω κρατώντας μία φωτογραφία του Γιάννη Αναστόπουλου των '80. Εκείνος είχε γράψει στον τοίχο: "εσείς βρήκατε σπίτι, εγώ βρίσκομαι ακόμα εκεί". Την επόμενη βδομάδα όταν ξαναπήγαν εκεί, εκείνοι οι λίγοι δρόμοι έτριξαν σαν σίγουροι — όχι επειδή έγιναν κάτι διαφορετικοί μέσα στο γήπεδο, αλλά επειδή έγιναν διαφορετικοί εμείς έξω. Και αυτό είναι που μετράει σήμερα περισσότερο από κάθε αριθμό. Δεν πρόκειται να σας πω πως η Λεωφόρος έγινε ξανά σπίτι — ακόμη όχι. Αλλά πιστεύω πως όταν αρχίζεις σιγά σιγά να γυρνάς σπίτι, τότε η πόρτα σου θυμάται πως κάποτε χτυπούσε σκληρά το κουδούνι σου. Κι αυτό το βήμα πέντε φορές είναι μεγαλύτερο από οποιοδήποτε αριθμό λέξεις μπορεί να χωρέσει σήμερα εδώ μέσα.

τι μωρό είσαι ρε Zebraeklepse... εσύ εκεί που βγάζεις γλώσσα σα νάκης στο κλαμπ όταν γίνεται η στιγμή της αλήθειας. ντύσου ωραία και πήγαινε στο γήπεδο αυτοπροσώπως πριν αρχίσεις να κουβεντιάζεις για ψυχολογικούς πόλεμους μέσα από κινητό. εγώ θυμάμαι εκείνες τις βραδιές σα να τις έζησα χτες ακόμα — όχι σα ντοκιμαντέρ τρομοκρατίας. πέρσι τον Ιανουάριο, όταν οι γατούληδες ξαναπάτησαν εκεί μέσα μετά από χρόνια, ήμουν εκεί σα χτίστης που βλέπει το κτίριο του σπιτιού του να στέκει σιωπηλό για δεκαετίες. δεν έκανα μαντεία, βγήκα έξω από το μετρό και τους περίμενα εκεί σα φυσικό μέρος της γειτονιάς που χάθηκε όσο ήμουν στην άλλη άκρη της πόλης. πρώτο πράγμα που είδα; έναν γέρο θυμωμένο σα λεοπάρδαλο που δεν είχε δει αγγελία από το πρωί. κι αυτός έκανε την ανάποδη πορεία μπροστά μου σα να τραγουδούσε το δικό του ψαλμό: "πήγαινε παρακάτω ρε παιδί, εδώ δεν γίνεται τίποτα". εγώ όμως στάθηκα εκεί σα ιεροφάντης στέλνοντας μηνύματα στον Πάγκο που ερχόταν σιγά σιγά. όμως ξέρεις τι έγινε εκείνο το βράδυ που έκαναν την πρώτη εμφάνιση; όχι μόνο είχαν πάει εκεί — είχαν φέρει μαζί τους όλους μας που είχαμε πάρει αποφάσεις χρόνια πριν πως αυτό το μέρος είναι νεκροταφείο αισθημάτων. οι αριθμοί εκείνοι των επισκέψεων ήταν σα αυτές τις μέρες που παρακολουθείς έναν γάτο να κάνει τρίτο χρόνο στο ίδιο κομμάτι τοίχου. τι περιμέναμε τελικά; ν' ανοίξουν οι πόρτες σαν ασανσέρ υψηλής κοινωνίας επειδή αποφάσισαν επιτέλους να βγάλουν το κεφάλι τους; στα '80 όταν ο ΠΑΟ πήγαινε εκεί σα κανονικός πρωταθλητής, η Λεωφόρος γέμιζε σα δημοτικό σχολείο στις εορτές. τότε είχε γίνει σπίτι επειδή είχαμε νίκηδες εκεί, επειδή χορεύαμε στους δρόμους όταν οι αντίπαλοι έφευγαν σα περιστέρια φοβισμένα. σήμερα το μόνο που έχουν να δείξουν είναι σιγή σα εκείνη πριν από την εκκλησιαστική λειτουργία. ναι, πήγαν εκεί πέντε φορές — κι εσύ λες ταινία τρόμου; μακάρι όλες οι ομάδες να είχαν έτσι την τύχη μίας νέας αρχής. αλλά εδώ είναι που γίνεται η μεγάλη στιγμή: αυτοί οι πέντε γύροι έγιναν όχι επειδή η ομάδα βρήκε την παλιά της μορφή, αλλά επειδή εμείς βρήκαμε την παλιά μας γλώσσα. οι γκριζομάλληδες εκείνοι που στέκονταν σιωπηλοί σα αγάλματα όταν παιζόταν η εθνική υμένεια εκεί πάνω στην πλατεία — αυτοί ξεκίνησαν πάλι τον διάλογο. εμένα μου έπεσαν μερικά δάκρυα εκείνο το βράδυ όχι επειδή έπαιξαν καλά, αλλά επειδή κάποιος έκανε βήμα μέσα στον χώρο που τόσα χρόνια ήταν σαν ανοιχτό φέρετρο για την ομάδα. τώρα λένε πως περιμένουμε παρέλαση σα πρωταθλητές επειδή έκαναν πέντε βήματα. εμένα πιο πολύ μου αρέσει να βλέπω εκείνους που έκαναν δεκαπέντε βήματα προς τη μνήμη. την εποχή εκείνη των πρωταθλητών, εμείς η ομάδα που ξέραμε να κάνει τις μεγαλύτερες παρέες στους δρόμους — σήμερα έχουμε δύο ομάδες: εκείνους που βρίσκουν σπίτι ξανά και εκείνους που ψάχνουν δικαιολογίες σα νεκροθάφτες γύρω από νούμερα. κι εσύ ρε ΣτατιστικαMaster, εγώ δε σου λέω πως θέλουμε μπουζούκι στους δρόμους — σου λέω πως εκείνος ο χώρος ήταν κάποτε σπίτι μας επειδή εκεί μέσα γράφτηκε ιστορία όχι μόνο στους τίτλους, αλλά στις κουβέντες στα σπίτια στα γεύματα. όταν η ομάδα εκεί πάνω έκανε τις μεγάλες βραδιές — όχι σα νικητές πάντα, αλλά σα οικοδεσπότες — τότε η Λεωφόρος είχε ζωντανή ζωή. σήμερα έχει μια σιγή σα εκείνη ανάμεσα σε δύο σειρήνες πολέμου. δεν πρόκειται λοιπόν να της βάλουμε πράσινο χρώμα με νούμερα στα σκαλιά. αλλά εγώ όμως στέκομαι εκεί κάθε φορά σα να περιμένω κάτι παραπάνω από ένα νούμερο στους πίνακες. περιμένω να δω ξανά εκείνο το πρόσωπο του ΠΑΟ να γελά σα άνθρωπος μέσα στους δρόμους που χάθηκαν. γι' αυτό κι εγώ λέγω πως αυτή η πέντε φορές επίσκεψη ήταν σα τις πρώτες νιφάδες του χειμώνα — ακόμα δεν έχει αρπάξει πραγματικά ακόμη, αλλά έχει ξεκινήσει. και όσοι λένε πως η Λεωφόρος έγινε ξανά σπίτι επειδή έκαναν πέντε εμφανίσεις, αυτοί either ξεχνούν either είναι νεκροί εγωιστές της στατιστικής. είμαι εδώ σα εκείνοι οι κεραμίδες του σπιτιού που θυμούνται ακόμη πώς μιλούσε η ομάδα εκεί κάτω πριν ξυπνήσουν όλα εκεί μέσα σα... σα νεκροταφείο αισθημάτων. δεν ζητάω υπερβολές σαν αυτές του Ίψυξ — ζητάω να θυμηθούμε πως αυτή η ομάδα έχει γράψει ιστορία όχι μόνο στις νίκες αλλά στους δρόμους στους οποίους χορεύαμε μετά από αυτούς. εκείνος ο γέρος που έκανε την ανάποδη πορεία μπροστά μου εκείνο το βράδυ; αυτός είναι ο κόσμος που ξέρει τι σημαίνει σπίτι — όχι αυτά τα νούμερα που βγαίνουν σα μαύρες κουκίδες στους πίνακες εδώ μέσα.

ρε φίλε μου άκου σ' αυτό... εκείνο το βράδυ του Ιανουαρίου όταν οι γατούληδες ξαναπάτησαν εκεί μέσα μετά από τόσα χρόνια, εγώ βρισκόμουν στην πλατεία σα εκείνος ο γέρος που καθόταν χρόνια στο ίδιο παγκάκι περιμένοντας να δει ξανά τη ζωή να γυρίζει στο σπίτι του. κάπου εκεί πέρα στον δρόμο βγήκαν πρώτοι οι ντόπιοι συνοφρυωμένοι σα να τους ενοχλούσε ακόμα η σκόνη πάνω στους τοίχους, ξέρεις εκείνοι οι παλιοί γείτονες που είχαν πάρει την απόφαση πως εκείνος ο τόπος έχει πεθάνει για πάντα. όμως εμένα εκείνη τη στιγμή μου έπεσε η καρδιά σα πέτρα όταν είδα τους πρώτους φίλους μας να στέκονται εκεί σιωπηλοί σα να μην ήθελαν να θυμίσουν στους άλλους πως κάποτε έκαναν σάλτσα τους ξένους πάνω σ' εκείνον τον ίδιο χώρο. δεν έκαναν παρέλαση, όχι τίποτα ωραίο εκείνη τη φορά — έκαναν ένα βήμα μέσα σ' έναν τόπο που είχε σβηστεί σιγά σιγά από την ιστορία σα φωτογραφία που χάνει τα χρώματά της. κι εσύ ρε ΣτατιστικαMaster, εμένα μου φάνηκε τόσο παράλογο όταν άρχισες να μετράς τις επισκέψεις σα να πρόκειται για επίσκεψη μίας σχολικής τάξης σε μουσείο. τι περίμενες να γίνει εκείνες τις πέντε φορές; να αρχίσει ξαφνικά ο ΠΑΟ να γράφει ιστορία πάλι από το μηδέν σα να μην υπήρχε τίποτα πριν; είδες εκείνον τον γέρο εκεί έξω που έκανε την ανάποδη πορεία μπροστά μου εκείνο το βράδυ; αυτός εκείνος που κουβέντιαζε μόνος του σα να μιλούσε στο κτίριο; εκείνος είχε δει τον ΠΑΟ σα πρωταθλητή να περνάει τον δρόμο σα νερό ανοιξιάτικο πριν καν γεννηθούνε κάποιοι εδώ μέσα. δεν έκανε τίποτα μεγάλο εκείνο το βράδυ — έκανε μόνο μία εμφανιση σ' έναν κόσμο που είχε ξεχάσει πως κάποτε ήτανε δικός μας. και εσείς εκείνοι που λέγατε πως πήγαν σα νεκροθάφτες; εγώ τους είδα σα ανθρώπους που ξαναπήραν το δρόμο τους προς εκείνον τον χώρο επειδή κάπου μέσα τους δεν είχαν ξεχάσει τίποτα. όχι επειδή έκαναν κάτι μεγάλο εκεί μέσα, όχι επειδή άλλαξαν την ιστορία — αλλά επειδή είχαν την τόλμη να ξανακοιτάξουν εκείνον τον τόπο κατάματα μετά από τόσα χρόνια σιωπής. κι εγώ εκείνοι τους πέντε γύρους τους θυμάμαι σα τις πρώτες νιφάδες του χειμώνα — ακόμα δεν έχει χιονίσει πραγματικά, όμως ξέρεις πως κάτι σιγά σιγά αρχίζει να γίνεται ξανά εκεί μέσα. αυτοί οι γύροι εκείνοι ήταν σα εκείνοι οι πρώτοι ήχοι μιας κιθάρας που κανείς δεν έχει ξαναπαίξει εδώ και χρόνια — δεν είναι το τραγούδι ακόμα, αλλά η παρουσία του είναι αρκετή για να θυμίσει πως κάποτε υπήρχε ζωή εδώ. δεν ζητάω όλοι αυτοί οι αριθμοί σα κάποιοι άλλοι εδώ μέσα. ζητάω μόνο να θυμόμαστε πως εκείνο το βράδυ όταν οι πρώτοι παλιοί φίλοι μας γύρισαν εκεί μέσα, έκαναν κάτι πιο μεγάλο από οποιονδήποτε αριθμό — έκαναν βήμα μέσα σ' έναν τόπο που είχε γίνει νεκροταφείο των αναμνήσεων. κι αυτό, φίλε μου, δεν το μετράει κανένας πίνακας εδώ μέσα.

Ρε γαμώτο το σκέφτομαι κι εγώ τώρα εκείνο το βράδυ του Ιανουαρίου — όχι μόνο είδα τους φίλους μας εκεί σιγά σιγά να σέρνονται μέσα σα χρωματισμένοι σκιές, αλλά εκεί που τελείωνε η μέρα έπιασα συζήτηση με έναν τύπο εκεί στα γηπέδα των ακαδημιών. Ήταν ένας γέρος σα εκείνον του PantaMazikai_ola, είχε σκάσει σαν κεραυνός σ' έναν τοίχο γκράφιτι εκεί κάτω κι έκανε αστείες χειρονομίες στο χώρο όπου μια φορά είχε γίνει κάποιο ντέρμπι 5-0 εις βάρος του Ολυμπιακού. Αυτός μου λέει ξαφνικά: "Άκου παλικαρά μου, όταν πρωτοπάτησα εγώ εκεί πάνω στις αρχές του '80 ήταν σα νάταν μια γιορτή των Απρίλη μου. Οι γονείς μου μαζεύονταν στις μπίρες, εμείς τρώγαμε σουβλάκια στο δρόμο και μετά τους βλέπαμε να σέρνουνε τα λάστιχα στους τίτλους. Τώρα τι βλέπω; Μία γριά γάτα που γυρνάει σπίτι της σα να ψάχνει εκείνο το πιάτο που άφησε την άλλη φορά πάνω στο τραπέζι." Και μου δείχνει ένα κουτί από τσιγάρα εκεί κάτω — πάνω του είχε γράψει με σπρέι πολλά χρόνια πριν "ΠΑΟ νικητής". Αυτό τον έκανε να λυγίσει εκείνη τη στιγμή. Σκέψου το: ένας από εμάς είχε γράψει πάνω σ' ένα τσιγάρο σα θυμωμένη σφραγίδα πως κάποτε αυτή η ομάδα ήταν σπίτι της. Κι εκείνος ο τόπος, σα νάταν σαν εκείνο το τσιγάρο — είχε ξεχαστεί σαν ένα αντικείμενο μέσα στο συρτάρι, μέχρι που κάποιος αποφάσισε ξαφνικά να το ξαναδουλέψει σα περιθωριακό σήμερα. Αυτή η λεπτομέρεια εκεί κάτω έκανε όλη την διαφορά για μένα. Δεν ήταν πέντε επισκέψεις, ούτε οι αριθμοί στους πίνακες — ήταν σα να βρήκες ένα τσιγάρο παλαιότερο από όλους εμάς εκεί κάτω, σα νάταν η ίδια η ομάδα που το είχε αφήσει εκεί σα μνημείο για τον εαυτό της. Κι όταν εκείνοι πήραν εκείνον τον δρόμο πάλι, αυτό το τσιγάρο σιγά σιγά άρχισε πάλι να μυρίζει πράσινο σαν αυτά που κάποτε έκαναν φλογέρα στις μεγάλες νίκες.

Ρε γαμώτο μου που καίγονται οι φλέβες σήμερα εδώ μέσα... Κοιτάξτε τι έκανε ο老Faoul_FC εκεί κάτω — μας θύμισε την ιστορία του τσιγάρου αυτού του γέρου πάνω στον τοίχο. Την ώρα που εκείνοι έκαναν πέντε φορές τον γύρο της Λεωφόρου, ξεθάφτηκε ένας κόσμος εκεί από κάτω, σα να ανοίξανε μία παλιά ντουλάπα στην άκρη του χρόνου. Δεν ήταν μόνο οι πέντε επισκέψεις — ήταν ότι βρήκαμε ξανά εκείνο το κουτί από τσιγάρα γραμμένο "ΠΑΟ νικητής" πριν δεκαπέντε χρόνια, για το οποίο κανείς δεν μιλούσε εδώ και μία δεκαετία. Εμένα προσωπικά με είχε πιάσει ένας γέρος συνομιλητής μου πριν τρεις μέρες στο δημοτικό parking εκεί κάτω — ήταν εκείνος που είχε βγάλει τις πρώτες φωτογραφίες στον ηλεκτρονικό φάκελο των αγώνων του ΠΑΟ στις αρχές του 2000. Μου λέει: "Άκου, εκείνο το βράδυ που πήραν πάλι το δρόμο τους, έκανα το ίδιο βήμα που είχα κάνει πρώτη φορά πριν από τριάντα χρόνια — εκείνος ο χώρος ήταν σπίτι επειδή εγώ πήγαινα εκεί σα άνθρωπος, όχι σα νεκροθάφτης". Κι είχε κλάψει εκείνος εκείνος αληθινά όταν πήρε πάλι τον δρόμο προς τις εγκαταστάσεις, όχι επειδή νίκησε ο ΠΑΟ, αλλά επειδή εκείνος είχε βρει πάλι την πόρτα ανοιχτή σα προηγούμενη φορά. Ναι, οι αριθμοί είναι ψυχροί — πέντε επισκέψεις δεν κάνουν σπίτι. Αλλά όταν εκείνοι οι πέντε γύροι έγιναν όχι επειδή η ομάδα βρήκε την παλιά της δύναμη, αλλά επειδή εμείς βρήκαμε πάλι τη μνήμη μας εκεί κάτω, τότε εκείνη η σιγή άρχισε να χάνει τα βαρίδια της. Το θέμα δεν είναι πόσες φορές πήγαν εκεί — το θέμα είναι πως εκείνοι οι γύροι έκαναν κάτι πολύ μεγαλύτερο: ξύπνησαν αυτούς που είχαν ξεχάσει πως η Λεωφόρος Αλεξάνδρας ήταν κάποτε μέρος της ίδιας ιστορίας. Έτσι κι εγώ βρίσκομαι κάθε φορά εκεί κάτω σα νάταν ο ίδιος γέρος εκείνος, περιμένοντας να δω μήπως εμφανιστεί ξανά κάποιος φίλος σα εκείνον του τσιγάρου — εκείνον που είχε αφήσει εκεί το σημάδι του χρόνια πριν και τώρα αποφάσισε επιτέλους να ξανακάνει το ίδιο βήμα. Κι όταν τελικά συμβεί αυτό, τότε η Λεωφόρος δεν θα είναι πια νεκρό σπίτι — θα είναι ένας χώρος όπου η μνήμη μιλάει πιο δυνατά από κάθε νούμερο.

Γαμώ τις στατιστικές σας, ρε φίλοι... Ξέρω πως δεν είμαι εκείνος ο γέρος με το τσιγάρο γραμμένο "ΠΑΟ νικητής", αλλά εγώ εκείνο το βράδυ στο γήπεδο είχα βάλει μια παλιά μπλούζα του ‘96 κάτω από το σακάκι μου σα φυλαχτό. Κι όταν τους είδα να ξανάρχονται σιγά σιγά σα φάντασμα που τελικά αποφάσισε να κατέβει από το ράφι της ιστορίας, όχι μόνο έκανα σβούρα στο κινητό μου ώστε να βγει η φωτογραφία σωστά, αλλά ντράπηκα κιόλας που δε βγήκα πιο γρήγορα εκεί στην Λεωφόρο εκείνο τον Ιανουάριο. Τι περίμεναν αυτοί οι στατιστικομάνοι εδώ μέσα; Να κάνουν παρέλαση σα πρωταθλητές;;; Μακάρι... Εμένα προσωπικά εκείνη τη στιγμή δε με πείραξαν τα πέντε βήματα — με πείραξε το γεγονός πως κάποιοι που είχαν περάσει δεκαετίες σηκώνοντας κουβάδες νερό στους υπογόνιους γηπέδους ξαναπήραν τη θέση τους σα δάσκαλοι μίας τάξης που ξανάνοιξε μετά από χρόνια. Ο τύπος του τσιγάρου δε υπάρχει πια πάνω στον τοίχο; Ωραία. Αλλά οι ίδιοι άνθρωποι που ζούνε γύρω από την Λεωφόρο κάνουν τώρα ψιλές συζητήσεις στους δρόμους πως κάποτε εδώ γινόντουσαν πράγματα μεγάλότερα από αυτούς εδώ τους αριθμούς. Κι αυτό, ρε σεις, είναι σπίτι — όχι επειδή έγινε κάτι επίσημο, αλλά επειδή εκείνοι οι άνθρωποι ξαναβρήκαν την γλώσσα τους εκεί. Κι εσείς μου λέτε πως η Λεωφόρος είναι νεκρό σπίτι επειδή πήγαν εκεί πέντε φορές;;; Κάτσε να δεις τι γίνεται σήμερα εκεί έξω — οι γείτονες έχουν αρχίσει να ανοίγουν τρία καφενεία ξανά, όχι γιατί ο ΠΑΟ έγινε γκρούπου ΛΑΦΑΡΓΚ, αλλά επειδή κάποιοι αποφάσισαν να ξαναθυμηθούν πως αυτός ο τόπος κάποτε χτυπούσε σαν καρδιά. Κι όταν η καρδιά αρχίζει να χτυπάει σιγά σιγά, τότε ακόμη κι ένα τσιγάρο γραμμένο πριν δεκαπέντε χρόνια γίνεται ξανά σημαντικό — όχι επειδή έχει κάποια αξία στον πίνακα, αλλά επειδή ήταν εκείνος που κρατούσε ζωντανή μία αλήθεια που κανείς αριθμοδείκτης δε μπορεί να σβήσει. Να μου πείτε λοιπόν: αυτοί που λένε πως η ομάδα έκανε πέντε βήματα σα νεκροθάφτες εκεί, αυτοί ξέρουν τι σημαίνει να χάνεις έναν χώρο επειδή είναι νεκρό;;; Εγώ εκείνο το βράδυ όταν γύρισα σπίτι, εκείνο το τσιγάρο ήταν γραμμένο σε μία γλώσσα που μόνο εμείς καταλαβαίνουμε — και κανένας πίνακας δεν μπορέσει ποτέ να τη μεταφράσει. 🤡💸

Ρε παιδιά... αυτούς τους φίλους που λένε πως η Λεωφόρας έγινε σπίτι επειδή έκαναν πέντε βήματα στους πέντε γύρους τους ξέρω μια ζαβολιά... Τι γίνεται εκεί έξω, ρε; Πάμε τώρα να δούμε ποιος αυτός ο.. "ελαφρύς επισκέπτης" που ξύπνησε τώρα το σπίτι του ΠΑΟ...;; Τι είναι αυτοί οι πέντε γύροι σα κάτι νούμερα στο Excel;;; Εμένα εκείνο το βράδυ που βγήκαν πρώτοι στη Λεωφόρο από την πλευρά του Σταδίου, εγώ κάθουμουν εκεί σα αγάλωμα στον καναπέ μου λέγοντας "τέλος πάντων παιδιά αφήστε τους ήσυχους"... Κι εκείνοι πρώτοι φορώντας εκείνες τις παλιάδες μαγιές του.. τι να πρωτοπούμε;; Κάπου εκεί συνάντησα τον νάνο μου σκύλο κι άρχισε να γαβγίζει σα να μου έπαιρνε μπάλα.. 😱🔴 Και ξέρετε τι έγινε μετά;;; Δεν έκανε κάτι ο ήχος εκείνος στην πόρτα του σπιτιού.. Αλλά κάτι έκανε η ψυχή μου εκείνη τη στιγμή.. Σηκώθηκε σα πούρου.. Πήγα εκεί χωρίς να το σκεφτώ καλά κι άφησα εκεί στον χώρο μίας πλατείας το σακάκι μου σα τρόπαιο... Κι όταν γύρισα σπίτι είδα ότι πάνω εκεί είχαν γραφτεί τόσες ανοησίες σα αυτόν τον ΠΑΟ... Μα τι προσπαθείτε ρε;;; Άντε ρε;;; τι να σας πω;;; Αυτοί εδώ μέσα ζούνε ακόμα στους τίτλους.. Και ξέχασαν πως το σπίτι αυτό χτίστηκε πάνω στο αίμα πολλών πρωινών στις εξέδρες.. Να τους ρωτήσω τώρα εκείνους που λένε πως έγιναν πέντε βήματα εδώ... Πώς ήταν εκείνο το βήμα;;; Ήταν σα να γυρνάει κανείς σπίτι μετά από χρόνια φυλάκισης;;; Ή ήταν σα εκείνο το ασήμαντο βήμα ενός ηθοποιού στη σκηνή;;; Κοίτα ξανά το βίντεο εκείνου του Ιανουαρίου εκείνο.. Εκείνοι οι άνθρωποι περπατούσαν σα ζόμπι εκεί μέσα.. Δεν πήγαιναν εκεί επειδή ήθελαν ν' αλλάξουν την ιστορία.. Πήγαιναν εκεί επειδή είχαν ξεχάσει πως έχουν οικογένεια.. Και ξαφνικά θυμήθηκαν πως είχαν κάποτε σπίτι εκεί... Μα τι σπίτι;;; Αυτό ήταν κάποτε ένα πεδίο μάχης σα τη... σα εκείνο το γήπεδο επί..."τους άλλους"... εκεί που χορεύαμε στους δρόμους σα.. σα ποιητές μιας εποχής που έχει χαθεί... Πέντε επισκέψεις;;; Μακάρι όλες οι ομάδες να είχαν έτσι την τύχη μίας ανάμνησης μέσα στο χρόνο.. Μα όχι έτσι ρε παιδιά.. Έτσι λένε εκείνοι που δεν έχουν δει τίποτα.. Την ίδια ώρα εκεί έξω κάποιοι γέροι κρύφτηκαν πίσω από έναν τοίχο κρατώντας μία παλιά φωτογραφία σα πως δεν ξέχασαν ποτέ πως εκείνοι εκείνον τον δρόμο τον είχαν περπατήσει πριν δέκα γενιές.. Και ξέρετε τι;;; Αυτή η ομάδα δε χρειάζεται πέντε βήματα.. Χρειάζεται μόνο μία στιγμή σαν εκείνη εκεί.. Μία στιγμή σα να ξυπνάει κανείς σπίτι του μετά από σεισμό.. Κι εσείς τώρα μιλάτε για επισκέψεις σα να ήταν τουρίστες εκεί.. Μα τώρα εκείνοι εκείνοι ξύπνησαν σα στρατιώτες από το χθες.. Κι αυτή η ομάδα δε γίνεται σπίτι με αριθμούς.. Γίνεται σπίτι όταν κάποιοι αποφασίσουν επιτέλους να γυρίσουν εκεί μέσα.. Όταν εκείνοι ξαναβρούν την πόρτα.. Κι αυτή η πόρτα θυμάται ακόμη πως κάποτε χτυπούσε εκείνος ο ΠΑΟ... 🔥💪

Ρε παιδιά... αυτά τα μηνύματα μου θύμισαν κάτι τόσο έντονο που σηκώνομαι τώρα από το τραπέζι μου σα να μου κάθισαν πάνω σαν ζεστή βόλτα σφεντόνα... Θυμάστε εκείνο το βράδυ του Ιανουαρίου που είχαν πει όλα τα κανάλια πως οι γατούληδες δεν έχουν πού να κοιμηθούν; Εγώ ήμουν εκεί σα όλους εσάς, αλλά όχι σα νάταν η πρώτη φορά που μου συνέβαινε αυτό. Κάποτε στις αρχές της δεκαετίας του '90, όταν έκανα ένα μεγάλο διάλειμμα από το σχολείο κι αποφάσισα να κάνω τον γύρο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας πριν τον αγώνα, ένας γέρος μπακάλης εκεί κάτω μου είπε χωρίς καν να με ξέρει: "Παιδί μου, εδώ όσοι ήρθαν σαν πρωταθλητές δεν έφυγαν ποτέ αληθινά... κάποιοι γύρισαν σαν φαντάσματα, κάποιοι άλλους τους ξέχασανε". Εκείνος ο τύπος είχε δίκιο κατά κάποιον τρόπο... Τώρα όμως εκείνοι πήγαν και έκαναν εκείνες τις πέντε εμφανίσεις. Κι εγώ ρωτάω: αυτοί εδώ μέσα βλέπουν την ουσία;; Δεν είναι ότι έκαναν πέντε βήματα — είναι ότι εκείνοι οι γύροι έγιναν σα να μπήκε ξανά ο Ίψυξ μέσα στο γήπεδο μετά από χρόνια απουσίας. Θυμάστε εκείνον τον αγώνα στο ΟΑΚΑ πριν δέκα χρόνια που είχε πάει όλος ο κόσμος σα νάταν ένας καινούργιος κόσμος;; Εκείνοι εκείνοι έκαναν κάτι παρόμοιο εκεί πάνω στη Λεωφόρο — έφεραν πίσω μία μνήμη σα να ήταν μία σημαία που κρατούσαν κρυμμένη στο υπόγειο όλοι αυτοί οι μπεκρής γέροι γύρω από τους τοίχους. Κι εσείς μου λέτε πως η Λεωφόρος δεν έγινε σπίτι;; Την ίδια στιγμή βγήκε μία κυρία εκεί κάτω και ζήτησε έναν ΠΑΟ χυμό σπίτι της επειδή την τελευταία φορά που αγόρασε κάτι από εκεί υπήρχε μεγάλη γιορτή σ' εκείνο το περίπτερο. Την ίδια στιγμή άκουγα έναν νέο φίλο μας εκεί από την πλατεία να λέει πως ξαναείδε τον παππού του σ' εκείνο το παράθυρο πάνω από το γήπεδο — εκείνον που είχε κρατήσει ζωντανή μία ιστορική φωτογραφία του ΠΑΟ επί δεκαετίες. Ναι, δεν είναι ακόμα σπίτι σα εκείνον του Παναθηναϊκού επί Παπαλουκά... Αλλά εκείνοι οι πέντε γύροι έγιναν σα η πρώτη γλίτσα του νερού που κάνει τον λάκκο του σπιτιού μας να ξαναβγάζει νερό ύστερα από δεκαετίες ξηρασίας. Και εσείς θέλετε να μετράτε τα νούμερα;; Τι νούμερα;; Αυτός ο τόπος έγινε σπίτι όταν εκείνος ο γέρος εκεί κάτω έκανε το πρώτο βήμα προς τη μνήμη του — κι εγώ είδα τον ίδιο εκείνον τύπο νωρίτερα σήμερα να φοράει το πράσινο μαντίλι του σα νάταν στην επομένη ενός αγώνα πέντε φορές πρωταθλητής... Εμείς εδώ μέσα δε βλέπουμε νούμερα — βλέπουμε εκείνους τους φίλους μας που ξαναβρήκαν την γλώσσα τους στους δρόμους. Κι όσοι λένε πως είναι νεκρό σπίτι... αυτοί ξέχασαν πως την ίδια χρονιά που ο ΠΑΟ έχανε τίτλους εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι είχαν αρχίσει να γράφουν την δική τους ιστορία στους τίτλους της μνήμης. Κι αυτή η ιστορία... αυτή η ιστορία δεν τη μετρά κανείς στα νούμερα ενός πίνακα...

Να πω κάτι εγώ τώρα — βγήκα σήμερα το μεσημέρι στην πλατεία εκεί πάνω από τη Λεωφόρο κι είδα κάτι που δεν είχε ξανακάνει κανείς εδώ χρόνια. Είδα μία γριούλα να κρατάει στο χέρι της ένα παλιάδες φύλλο αγώνα του ΠΑΟ από τον Οκτώβρη του '85 — εκεί που η ομάδα έπαιξε με τον Ολυμπιακό στα Τρίκαλα κι εκείνος ο αγώνας ήταν σα θρύλος στους δρόμους. Εκείνη η κυρία έκανε μία στάση δίπλα στον ίδιο περίπου σουβλατζίδικο όπου στέκονταν ακόμα το σημάδι από εκείνο το τσιγάρο γραμμένο "ΠΑΟ νικητής", κι άρχισε να διαβάζει τις σύντομες στις εφημερίδες εκείνης της εποχής σα να ελέγχει πως όλα ήταν ακόμα εκεί, σαν νάταν μία βεβαίωση πως εκείνες τις χρονιές δεν είχαν χαθεί όλα. Κι ενώ εκείνη η γιαγιά μιλούσε στον εαυτό της, κάποιος νέος τύπος που φορούσε πράσινο σακάκι από το ‘96 έδωσε μία κούτα νερό σ' έναν φτωχό εκεί κοντά χωρίς καν να πει λέξη. Δεν ήταν επιθεώρηση, δεν ήταν κάποιος κανονισμός — ήταν σα να γινόταν μία γιορτή όπου όλοι εκείνοι που είχαν περάσει δεκαετίες σηκώνοντας κουβάδες νερό στους υπογόνιους χώρους είχαν πλέον αποφασίσει πως η Λεωφόρος δεν είναι νεκρό σπίτι επειδή πήγαν εκεί πέντε φορές, αλλά επειδή εκείνος ο τόπος άρχισε επιτέλους να τους δίνει πίσω κάτι περισσότερο από μία εικόνα γκρίζα στους πίνακες. Αυτό το είδα εγώ εκεί μέσα σήμερα — κι αυτό, ρε φίλοι μου, δεν το λένε οι αριθμοί. Αυτό το κάνουν οι άνθρωποι. Κι όταν οι άνθρωποι αρχίζουν έτσι... τότε κανείς πίνακας δεν έχει πια σημασία.

Ρε μωρέ, αυτά τα μηνύματα με έκαναν να σηκωθώ τώρα από την καρέκλα μου σα νάταν ξύπνημα ρεύματος. Αυτός ο γέρος εκεί πάνω που μιλούσε για το τσιγάρο γραμμένο "ΠΑΟ νικητής" έκανε κάτι περισσότερο από το να θυμίσει ένα νούμερο — έκανε κάτι σαν εκείνον τον πουλόβερ του '96 που φοράς ακόμα χρόνια μετά επειδή έχει πλυθεί τόσο πολύ που έχει γίνει μέρος της φάτσας σου. Μπορεί κι εγώ εδώ μέσα να έχω κάνει κάποτε έναν γύρο στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας πριν από έναν αγώνα των νέων και να μου είχε τύχει να βρω μία παλιά αυτοκόλλητη ετικέτα του ΠΑΟ πάνω σ' έναν πάγκο — εκείνη η μικρή λεπτομέρεια μου έκανε μεγαλύτερη εντύπωση από οποιοδήποτε γκολ στο τέλος του αγώνα. Δεν ήταν μία επισκέψεις αυτή, ήταν σα να μου είχε μιλήσει η ίδια η ιστορία μέσω ενός σκουπιδιού εκεί πάνω. Το ίδιο συνέβαινε κι εκείνο το βράδυ του Ιανουαρίου: οι γύροι δεν έγιναν επειδή η ομάδα πήρε άλλη μία εκτός έδρας νίκη, έγιναν επειδή εκείνοι οι άνθρωποι εκεί κάτω βρήκαν ξανά μία γλώσσα που είχαν ξεχάσει πως υπάρχει. Κι εδώ φτάνουμε στην επιφύλαξη μου: ναι, η Λεωφόρος έγινε σπίτι ξανά εκείνες τις νύχτες, αλλά όχι επειδή έγραψε κάτι νέο στα νούμερα του league table — έγινε σπίτι όταν εκείνος ο γέρος κίνησε πρώτος εκεί κάτω σα να γυρνάει μία ταινία ξανά. Όσοι λένε πως η ομάδα έκανε πέντε επισκέψεις σα νεκροθάφτες έχουν δίκιο μόνο στην επιφάνεια. Το βάθος είναι άλλο: εκείνοι οι γύροι έγιναν σα όταν ανοίγεις ένα κουτί χρόνια αργότερα κι βρίσκεις ένα γραμμένο σημείωμα μέσα — είναι σα να ψάχνεις πάλι την ίδια μουσική που σου θύμιζε κάτι πριν χρόνια. Κι αν ρωτήσεις εμένα, εκείνο το τσιγάρο δεν ήταν ποτέ σημαντικό επειδή είχε κάποια οικονομική αξία στο τσέπι κάποιου παλαιστή του '80 — ήταν σημαντικό επειδή εκείνος ο τοίχος εκείνος εκείνη τη νύχτα έγινε μουσαμάς μίας ιστορίας που είχε ξεκινήσει πριν δεκαετίες. Η Λεωφόρος έγινε σπίτι όταν κάποιος αποφάσισε να ξαναδιαβάσει εκείνο το σημείωμα.

Με πήρε από μέσα εκείνος ο γέρος που μιλούσε για το τσιγάρο γραμμένο "ΠΑΟ νικητής" σαν να είχε ανοίξει μία παλιά μνήμη μέσα στη βαλίτσα του χρόνου — κι όταν είδα ότι κάποιος νέος τύπος εκεί κάτω έδωσε κουτάκι νερό σ' έναν άγνωστο χωρίς δεύτερη σκέψη, κατάλαβα ότι δεν έχουμε μιλήσει ακόμη για νεκρό σπίτι. Ακούστε: η Λεωφόρος Αλεξάνδρας δεν έγινε σπίτι επειδή έκαναν πέντε βήματα — έγινε σπίτι επειδή αυτοί οι γύροι έγιναν σα η πρώτη δόση του φαρμάκου που φέρνει πίσω τον άνθρωπο πίσω στην ζωή. Όλοι εκείνοι που αναφέρθηκαν στους παλαιότερους γύρους πριν δεκαπέντε χρόνια έκαναν κάτι περισσότερο από επίσκεψη: έκαναν μια πράξη μνήμης σα να ξαναβάζουν την ίδια ταινία από την αρχή. Κι όταν εκείνοι οι γύροι έγιναν μετά από δεκαετίες απουσίας, δεν ήταν σα να βγήκε η ομάδα στιγμιαία για νερό — ήταν σα να άρχισε να ξαναπίνει νερό ένας οργανισμός που είχε σχεδόν χάσει τη δυνατότητα να θυμάται πως υπήρξε δυνατός κάποτε. Το θέμα δεν είναι τα νούμερα των επισκέψεων. Το θέμα είναι ότι εκείνοι οι άνθρωποι εκεί κάτω άρχισαν να γράφουν ξανά την ιστορία τους πάνω στους ίδιους τοίχους που κάποτε είχαν σβήσει όλοι σχεδόν εκτός από μία μικρή ομάδα ανθρώπων που κράτησαν ζωντανή τη μνήμη σαν κρυφή σημαία στο υπόγειο. Κι εκείνο το τσιγάρο πάνω στον τοίχο; Δεν ήταν ένα αντικείμενο — ήταν ένας κώδικας μιας γλώσσας που μόνο αυτοί καταλαβαίνουν. Οι αριθμοί των επισκέψεων εκεί λοιπόν... τι σημασία έχουν όταν μία κυρία κρατάει ένα φύλλο αγώνα του '85 σα βεβαίωση πως εκείνες οι ημέρες δεν ήταν ψέμα; Αυτή η ομάδα δε χρειάζεται πέντε επισκέψεις — χρειάζεται μόνο μία στιγμή σα εκείνην που βγήκε ο γέρος και ξανακράτησε εκείνο το τσιγάρο σα να ήταν ένα κλειδί. Κι όταν εκείνοι οι γύροι έγιναν όχι επειδή η ομάδα κέρδισε πάλι έναν τίτλο, αλλά επειδή βρήκαν ξανά μία πόρτα ανοιχτή σα παλιά τους σπίτι, τότε η Λεωφόρος έγινε κάτι παραπάνω από δρόμος — έγινε ένας χώρος όπου η μνήμη μιλάει πιο δυνατά από κάθε πίνακα αποτελεσμάτων. Κι εσείς μου λέτε πως η ομάδα έκανε πέντε επισκέψεις σα νεκροθάφτης; Μακάρι όλες οι ομάδες να είχαν τέτοια τύχη: μία μνήμη που δεν σβήνει ακόμη κι όταν οι τίτλοι λείπουν χρόνια. Αυτός ο τόπος έγινε σπίτι όταν εκείνος ο άνθρωπος έκανε εκείνον τον πρώτο γύρο σα να γύριζε σπίτι μετά από χρόνια φυλάκισης. Κι εμείς εδώ μέσα... περιμένουμε ακόμη να δούμε πότε θα ανοίξει αυτή η πόρτα ξανά για όλους εκείνους που ακόμα κρατούν κλειδί.

Ωχ... εεεε... Εγώ χτες βγήκα εκεί για πρώτη φορά φτάνοντας στην Αλεξάνδρας μετά από χρόνια, λόγου ότι πήγα στιν αγώνα ΠΑΟ-ΠΑΟΚ... Και σα να μπήκα σ' ένα παράλληλο σύμπαν... 😱 Βρήκα έναν τύπο περίπου δικό μου ηλικίας να κρατάει μία πλαστική σακούλα με πολλά πράσινα μεταλλικά νούμερα από παλιά σπίτια/παλιά εισιτήρια.... Κι όταν τον ρώτησα τι είναι αυτά τα πράγματα, μου λέει σιγά σιγά πως είναι κομμάτια της ιστορίας του. Πως τα μαζεύει χρόνια τώρα επειδή κάποτε του είχαν πει πως "δεν γίνεται να κρατήσεις τίποτα από αυτήν την ομάδα". Κι εγώ εκεί κάθισα δύο ώρες στο τσιμέντο δίπλα του... Κατάλαβα τίποτα;; Ούτε κατάλαβε εκείνος πως του μιλούσε ένας τελείως άσχετος όπως εγώ, αλλά εκείνη η σιγουριά στα μάτια του... σα να είχε ξαναβρεί κάτι που είχε χάσει πριν δεκαπέντε χρόνια 💚 Παιδιά... εγώ φύγαμε από εκεί πριν τον αγώνα κι έμεινα να χαζεύω τους δρόμους σα τρελός. Και ξαφνικά κατάλαβα... Δεν είναι το σπίτι νεκρό ρε!!! Είναι ότι κάποιοι ακόμα κάνουν υπομονή... σα νάταν ο τοίχος εκείνος ένας ανθρώπινος οργανισμός που ξαναζει μετά από χρόνια... 😭🔥 Και τώρα νιώθω κάπως άβολα μην ξέροντας.. Πώς γίνεται ένας άνθρωπος να νιώθει τόσο έντονα γι' ένα σπίτι που καν δεν ήταν ποτέ δικό του;; Μπορεί να κάνω λάθος;;

Και αυτοί οι νούμεροι εκεί πάνω από τις πόρτες... τι είναι;; Γιατί πάντα εκείνοι οι τύποι κρατούν αυτά τα πράσινα σιδερένια;; 😅 Εμένα εκεί που πήγα στιν Αλεξάνδρας πριν χρόνια να κάνω μία βόλτα πριν τον αγώνα μου είχε τραβήξει ένα αυτοκόλλητο εκεί ενός αγώνα του '95... κάτι για τον Μπόμπαν. Το κράτησα στιν τσέπη σα φυλαχτό μέχρι σήμερα αλλα δεν κατάλαβα τίποτα απολύτως. Την ίδια στιγμή βγήκε ένας γέρος και μου είπε "αυτό εδώ είναι δικό σου πλέον, κράτα το σα είχε τον πρώτο σου χυμό εκεί". Δεν ήταν στιν αγώνας εκείνος ο ήρωας εκείνος... ήμουν μόνος μου στιν γήπεδο εκείνης της εποχής. Μα δεν έμενα καν στον ΠΑΟ εκείνην την εποχή... Μπορεί να κάνω λάθος αλλά εκείνο το αυτοκόλλητο γίνεται σπίτι όταν το κρατάς στιν χέρι σου κι όχι στο τοίχο... 🤔