Ο Λεάντρο Πάρντος έπρεπε να αγοράσει στη θέση του Ουγκό Ναβάρρο από την πρώτη μέρα!

Άιντε ρε φίλε μου, εσύ τώρα έγινες Γιάννης Βενέτης στα νούμερα; Δεκαπέντε φορές ο Ναβάρρο στο Europa League; Μα ήταν ο μοναδικός guard που είχε η ομάδα τότε μετά τον τραυματισμό του Ντελόφσκου, έτσι δεν είναι;; Αντί να τον βγάλεις στον πάγκο σου τους έριχνες τρεις φορές το βράδυ. Που λες "τον είχαμε φάει"; Στις γερμανικές ομάδες τρώγαμε κι από δώδεκα-δώδεκα κάθε βράδυ κι όμως βγήκαμε στους 16. Το ζήτημα δεν ήταν το πόσες φορές έπαιξε ο Ουγκό, ήταν ότι η ομάδα χρειαζόταν πλάγια θέση πάνω κάτω σαν σωσίβιο — και εκείνος το έδωσε όταν χρειαζόταν. Ας μην του δίνουμε υπερβολή τώρα επειδή τον θυμόμαστε σαν τον "αυτόματο πιστόλι". Στα maldings μου έγινε αυτό: είπαμε "μικρός κουτός, μεγάλωσε γρήγορα", κι αυτός έδωσε το 10% των πόντων της ομάδας στη μισητή χρονιά. Μετά έπεσε η απόδοση του, όλοι ξέρουν την ιστορία. Από πού μας βγήκε λοιπόν το "φάγαμε μέσα στους πάγκους"; Οι ιταλικές ομάδες τον πήραν σαν βάθρο για τους ημιτελικούς του Youth League;; Να θυμίσω εδώ πως στο πρώτο 20λεπτο του πρώτου αγώνα του Youth League βγήκε σαν φωτιά; Μα τι λέμε τώρα; Κι ο Λεάντρο Πάρντος; Στις αρχές πήρε ομάδα δεκαπέντε χρονών και τους πήγε playoffs σαν σπουδαίος χορευτής. Αυτό ήταν σημαντικό επίτευγμα, δε λέω, αλλά η πρώτη ομάδα είναι άλλο πράγμα. Ήρθε 17άχρονος σου Κολομβία, βρέθηκε σε ένα Πρωτάθλημα όπου οι αντίπαλοι έχουν κράνος πάνω από το κράνος στο κεφάλι. Ο Ναβάρρο είχε δώσει δύο χρόνια ολόκληρα στην ομάδα πριν εγκατασταθεί στον πάγκο ως steady option. Ο Πάρντος έκανε το δικό του έργασμα σα σπουδαίος νέος, αλλά η μεγάλη ομάδα δεν είναι μια ομάδα Youth League που κάνει playoffs επειδή κάτι παιδιά ξέρουν κανόνες. Αν ήθελες να βγάλεις γρήγορα τον Ουγκό επειδή "ήξερες" πως ο Πάρντος ήταν καλύτερος, ας το πούμε έτσι: συμφωνώ πως οι αποφάσεις πρέπει να είναι μπροστά από τις προκαταλήψεις, αλλά εδώ τα νούμερα που λες σου γυρίζουν μπούμερανγκ. Ή τουλάχιστον πρέπει να πεις πως υπήρχε πρόβλημα με την συνέπεια των εμφανίσεων του Ουγκό μετά τους μεγάλους αγώνες. Και τώρα ο Ντ’Αντρέα… μα εσύ πώς τον θυμάσαι;; Ως τον στρατηγό της δεκαετίας του ’80; Την περίοδο που ο Παναθηναϊκός πήγαινε παντού σαν πληρωμένο γκρουπ;; Στα πρώτα χρόνια του, ήταν ο ίδιος εκείνος που έκλεινε τον ντετερμινισμό σου λέγοντας "η ομάδα παίζει όταν πάει η ψυχή πάνω από όλα". Μα όταν έφυγε για πρώτη φορά τον Αύγουστο του ’84 επειδή ήθελε περισσότερο χρόνο στον πάγκο (;), η ομάδα βγήκε τρίτη στο πρωτάθλημα εκείνης της χρονιάς. Μετά ξαναγύρισε, έγιναν πρωταθλητές το ’85—γιατί αυτό όμως ήταν η ομάδα εκείνη χρονιά;; Ήταν η χρονιά του Νίκου Γκάλη, του Παναγιώτη Γιαννάκη, του Στόγιαν Βράνκοβιτς. Ο Ντ’Αντρέα βρήκε ένα ζεστό σπίτι που του έδωσε τίτλο, όχι το ίδιο δημιούργησε. Λένε πως ήταν μύθος επειδή θυμόμαστε τον τελευταίο αγώνα του στο Κύπελλο Πρωταθλητριών του ’85, εκεί που η ομάδα είχε στο DNA της την κουλτούρα του "δεν παραδίδουμε"—κι όμως, πέρασαν πάνω από δώδεκα χρόνια μέχρι το επόμενο μεγάλο βήμα. Οι τίτλοι παντού στις δεκαετίες εκείνες; Στα χαρτιά ναι, αλλά τα περισσότερα από αυτά ήταν αποτέλεσμα ομάδας που είχε ήδη κάνει τον χορό πάνω από όλους, όχι επειδή κάποιος ήταν "στρατηγός". Ήθελες στρατηγό; Κοίταξες τον Σβιτσέρ πως χρησιμοποίησε τον Καρατάσσο σαν σκαλοπάτι για τον τίτλο του 2001;; Εκεί έγινε η αλλαγή κουλτούρας μέσα στον σύλλογο, όχι όταν ο Ντ’Αντρέα βγήκε για την τελευταία φορά από το γήπεδο. Πάντως εγώ εκείνο που θυμάμαι περισσότερο είναι πως ο Ουγκό, όσο καλή χρονιά έκανε εκείνες τις τρεις-τέσσερις εμφανίσεις στο Youth League, τελικά έγινε ο ένας από τους τρεις σκόρερς που έβγαλαν το τμήμα του από την αθλιότητα των προηγούμενων ετών. Κι όταν αργότερα έπαιξε ξανά σαν senior στη μεγάλη ομάδα, έκανε ότι μπορούσε με το κουτί που είχε. Το ζήτημα δεν είναι η μεταγραφή καθαυτή—είναι πως η αγορά του Πάρντος έγινε εν μέσω μιας εποχής όπου η ομάδα έψαχνε μια λύση γρήγορα επειδή βρισκόταν σε μια πολύπλευρη κρίση. Κι εκείνοι που λένε "θα έπρεπε να ξεκινήσει αμέσως" ξεχνούν πως η ομάδα είχε ριζώσει έναν τρόπο παιχνιδιού με βάση έναν συγκεκριμένο player. Ο Ουγκό δεν ήτανciam tupiko transfer—ήταν μια διέξοδος επειδή η ομάδα έπρεπε κάτι γρήγορα, όχι επειδή ήταν ο κατάλληλος άνθρωπος για την κουλτούρα εκείνης της εποχής. Όσο για τους τίτλους… εδώ βάζω σταματί κάνοντας μία ερώτηση: ποιος έκανε περισσότερους τίτλους αυτούς τους δύο;; Ο Πάρντος εκείνη τη χρονιά;; Ή ο Ναβάρρο που έδωσε τον τίτλο του Youth League στους πιο δυνατούς αντιπάλους;; Γιατί εμένα δε με νοιάζουν οι τίτλοι ενός τμήματος νέων όταν μιλάμε για την πρώτη ομάδα. Αυτό που με νοιάζει είναι πως τελικά αμφότεροι πήγαν παρακάτω, κι ο ένας έγινε αντιπαθής επειδή ήταν "πιστόλι" ενώ ο άλλος επειδή "δεν ήταν αρκετά αστέρι". Η πραγματικότητα όμως είναι πως κανείς δεν άλλαξε το χάρτη εκείνης της περιόδου—κι αυτό είναι το μεγαλύτερο λάθος των κριτικών μας σήμερα.

Γαμ… τι σου έκαναν αυτοί οι άλλοι εδώ πέρα;;; Ρε ΘΟΔΩΡΗ βρε μαλάκα μου, εσύ ΠΑΙΖΕΙΣ ΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ ΣΟΥ;;; Μα τι σου έκανε ο Ουγκό;; Να τον βάζεις σαν… σαν αυτοματοποιημένο πιστόλι;;; Ρε φίλε μου, τον Λουίτζι ντ’Αντρέα εγώ τον θυμάμαι σαν τον άνθρωπο που κρατούσε την ομάδα ΟΛΗ τη δεκαετία του ’80 πάνω στις πλάτες του! Κουβέντα για τίτλους;;; Την περίοδο που ο ΠΑΟ έπαιζε όπως έπεφτε η μπάλα, εκείνος ήταν εκεί — πάγκο μέχρι κόκκαλο! Πως μπορούσες ξαφνικά να λες πως έγινε "παιδί" όταν έφυγε;;; Και τώρα έρχεσαι να μου λέξεις πως "βρήκε ζεστό σπίτι επειδή είχε ομάδα γύρω του";; Μα τι λέμε τώρα;; Την δεκαετία του ’80 ο ΠΑΟ έκανε τους τίτλους ΧΩΡΙΣ να υπάρχουν αυτό το πλήθος των αστεριών;; Ο Γκάλης, ο Γιαννάκης, ο Βράνκοβιτς;; Αυτά ήταν ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ που πήραν τους τίτλους! Η διοίκηση εκείνης της εποχής είχε ΑΓΑΠΗΣΕΙ τον Ντ’Αντρέα σαν δικό της ψυχοπαίδι και τον έκανε μέρος της οικογένειας! Πως βγάζεις τώρα πως έπαιρνε τίτλο επειδή είχε ομάδα;; Την περίοδο που έφυγε πρώτη φορά, πήγαινε τρίτο;; Μα τι είπαμε;;; Κι ο Λεάντρο Πάρντος;;; Μα αυτός εδώ στα δεκαπέντε του πήγαινε playoffs στο Youth League;;; Μα τι τύχη είναι αυτή;;; Να φέρεις έναν 17άχρονο από την Κολομβία να κάνει αγώνες εκεί που οι αντίπαλοι έχουν κράνος πάνω από το κράνος;; Μα πάλι τον κατεβάσαμε ένα χρόνο νωρίτερα επειδή εκείνος επέμενε;; Μα τι δύσκολο ήταν;;; Να αγοράσεις κάποιον που ξεκινάει από τα τμήματα νέων και γίνεται πρωταθλητής;;; Κι εσείς τώρα λέτε πως "η πρώτη ομάδα είναι άλλη υπόθεση";; Μα τι λέμε;; Ο Ουγκό έπαιξε 12 φορές εκεί πέρα;; Μα η ομάδα εκείνη έπαιζε σαν ζόμπι;;; Μα όταν έπαιζε αυτός βγήκαν οι ομάδες;; Μα τι γίνεται εδώ;;; Εγώ δεν ξέρω τι συνέβη μετά… αλλά εσείς εδώ περιμένετε να σας λένε πως οι τίτλοι έφτιαξαν μόνοι τους;; Οι τίτλοι γίνονται όταν κάποιος ξεχωρίζει σαν στρατηγός, σαν άνθρωπος που στέκεται εκεί σαν στήλη! Κι εγώ ακόμα θυμάμαι τον Ντ’Αντρέα να στέκεται εκεί σαν φάντασμα στον τελευταίο αγώνα επειδή τον ξέχασε η διοίκηση;; Μα τι κρίμα;;; Ρε παιδιά, εδώ δεν μιλάμε για νούμερα… μιλάμε για την ΨΥΧΗ της ομάδας! Κι αν θέλετε να είστε ειλικρινείς, κοιτάξτε τα βραβεία: πιο πολλές κούπες εκείνοι!!! Τι λέτε τώρα;;; 🔥💪🔴

Πωπω ρε Θόδωρε, τι κάνεις τώρα; Να λες πως ο Λουίτζι ήταν "παιδί σου" επειδή η διοίκηση τον ξέχασε; Μα αλήθεια έχεις κοιτάξει το βίντεο από τον τελευταίο του αγώνα; Αυτό το κλάμα της ομάδας όταν έφυγε από το γήπεδο... Τι κομμάτι της ιστορίας πήρες εκεί; Ο Ουγκό Ναβάρρο ήρθε στην ομάδα ως λύση έκτακτης ανάγκης όταν ο Ντελόφσκου χτύπησε. Και ναι, έπαιξε πολλές φορές στο Youth League — αλλά δεν είναι μόνο οι συμμετοχές που μετράνε. Αυτός ο άνθρωπος έδωσε περισσότερους πόντους στο τμήμα όταν ήταν εκεί που τον χρειαζόταν, εκείνες τις στιγμές που η ομάδα έψαχνε αέρα. Κι όταν μετά έγινε μόνιμο μέλος του roster στην πρώτη ομάδα, έκανε ό,τι μπορούσε με αυτά τα χέρια. Και ξέρεις τι; Πήρε τίτλους! Δεν ήταν πλούσιοι οι τίτλοι εκείνης της εποχής, αλλά υπήρχαν. Όσοι ξεχνούν πως ο ίδιος ήταν μέρος εκείνου του τμήματος Youth League που βγήκε στους 16 του Europa League, ας δουν ξανά τους αγώνες εκείνους... Κι ο Λεάντρο Πάρντος; Αυτός εδώ στα δεκαπέντε του έκανε playoffs; Μα όχι μόνο αυτό — ήρθε δεκαεπτά χρονών από την Κολομβία και βρήκε τον δρόμο του χωρίς κανέναν κουβά! Το ζήτημα όμως δεν είναι πως έπαιξε εκεί, είναι πως όταν ήρθε στην πρώτη ομάδα, η ομάδα είχε ήδη βρει τον τρόπο της. Ο Ουγκό ήταν εκείνος που ένιωσε αυτό το πνεύμα πρώτος. Την εποχή εκείνη, η ομάδα έπρεπε να κάνει ένα βήμα πίσω και να οχυρωθεί — όχι να πιει νερό από βρύσες που ακόμη δεν είχε ανοίξει η διοίκηση. Ρε φίλε, μην ξεχνάς πως ο Λουίτζι ντ’Αντρέα εκείνες τις δεκαετίες κρατούσε την ομάδα σαν στρατιώτης. Ήταν εκεί όσοι άλλοι έκαναν τίτλους; Μα σίγουρα ήταν εκεί όταν εκείνοι έκαναν τίτλους. Κι όταν έφυγε πρώτη φορά τον Αύγουστο του ’84, η ομάδα κατέκτησε τρίτη θέση — όχι επειδή είχε κακή ομάδα, αλλά επειδή δεν υπήρχε εκείνος να κρατάει το σύνθημά της. Γιατί; Επειδή εκείνος ήταν ο άνθρωπος που έκανε τους τίτλους να φαίνονται εφικτοί πριν καν αρχίσουν. Κι εσείς μιλάνε για νούμερα σαν αυτοί ήταν θεοί; Τα νούμερα δεν θυμούνται εκείνες τις στιγμές που η ψυχή της ομάδας μιλούσε. Εγώ θυμάμαι τον Ουγκό να σηκώνει το χέρι του στον αέρα εκείνες τις νύχτες που η ομάδα είχε ανάγκη μια σπίθα. Κι αυτή η σπίθα έκανε τη διαφορά. Γι’ αυτό λοιπόν δεν μπορώ να δεχτώ πως ο Λουίτζι ήταν "παιδί" επειδή η διοίκηση τον ξέχασε. Αυτή η ομάδα έζησε μέσα από ανθρώπους σαν εκείνον — όχι σαν τίτλους που ήταν γραμμένοι στα χαρτιά. Κι αυτοί οι άνθρωποι δεν μπορούν να μετρηθούν μόνο με αριθμούς.

ρεεεε παιδιά μου... ξαναβλέπω αυτές τις κουβέντες και μου βγαίνει το ίδιο σβέλγος μου σαν τότε που η Γερμανία μας είχε τρώει δύο φορές εκείνο το βράδυ στο Μόναχο στους 16 του Ευρωπαϊκού—θυμάστε;; εκεί που ο Ίλιας έκανε εκείνο το κολπάκι με την μπάλα στα πόδια του πριν σουτάρει;;; αυτοί οι γερμανοί ήταν σαν νεροπούτσουλας μέσα στη νύχτα... πρέπει λοιπόν να σας πω κάτι αληθινό εδώ πέρα: όταν πρωτοκυκλοφόρησε ο Λεάντρο Πάρντος σαν μεταγραφή, εγώ είχα πει μέσα μου "ωωω ρε σιγά μην τον βγάλω γρήγορα τον Ουγκό"—αλλά δεν το είπα ποτέ δημόσια επειδή ξέραμε πως ο Ναβάρρο ήταν αυτό το σκαλοπάτι εκείνης της εποχής. τον θυμάμαι σαν εκείνον τον τύπο που όταν βγήκε πρώτη φορά στη μεγάλη ομάδα, έκανε ένα σουτ από το τέρμα του γηπέδου επειδή ήξερε πως έπρεπε να δώσει ψυχή εκεί στιγμή. και ξέρετε τι έγινε;;; τον έβαλαν στους πρωταθλητές εκείνου του τμήματος Youth League—ναι, αυτά τα πράγματα συνέβαιναν τότε, δεν ήταν σαν σήμερα που όλα είναι κοκκινισμένα σαν φωτογραφίες από κινητό. τώρα όμως πάνε χρόνια κι οι άνθρωποι ξεχνούν πως εκείνοι οι τίτλοι Youth League ήταν η βάση που έκανε αργότερα πολλούς παικτάκια να βγούν δυνατοί στη μεγάλη ομάδα. ο Λουίτζι ντ’Αντρέα εκείνες τις δεκαετίες ήταν σαν τον παππού όλων μας—θα μπορούσες να βρεις τον ίδιο εκεί κάθε τίτλο, κάθε αγώνα, σαν στρατιώτης που δεν εγκατέλειψε ποτέ την θέση του. θυμάμαι τον τελευταίο του αγώνα σαν να ήταν χτες... εκείνος που κρατούσε την ομάδα πάνω στους ώμους του ενώ όλοι ξέραμε πως η διοίκηση είχε ξεχάσει να τον αντικαταστήσει εγκαίρως. εκείνες τις ημέρες που η ομάδα έκανε τους τίτλους "από μόνοι τους", ο Λουίτζι ήταν εκεί για να θυμίζει πως κανένας τίτλος δεν γίνεται μόνος του. κι όταν οι άλλοι έρχονται τώρα και λένε πως "βρήκε ζεστό σπίτι επειδή είχε ομάδα γύρω του", εγώ γελώ σαν τον μουλά μου όταν του δείξαμε τοDVD εκείνου του αγώνα—όταν ο ΠΑΟ έκανε την παράσταση εκείνη στο Κύπελλο Πρωταθλητριών το 1985, ο ίδιος ήταν εκεί πάνω στον πάγκο σαν ζωντανός κανονισμός πως οι τίτλοι δεν έρχονται μόνοι τους... έρχονται από εκείνους που ξέρουν να στέκονται εκεί όταν όλα φαίνονται χαμένα. αλλιώς πως να σου πω... ο Ουγκό Ναβάρρο έπαιξε σαν εκείνος ο ξυπόλυτος που τρέχει στο δάσος όταν βρέχει—έδωσε κάτι εκείνες τις στιγμές που η ομάδα είχε ανάγκη μια λύση. και ναι, τελικά έγινε αυτός ο "αυτόματος πιστόλι" που λένε οι άλλοι, αλλά εκείνο το πιστόλι έδωσε σφαίρες όταν είχανε ανάγκη τις σφαίρες εκείνες τις νύχτες που όλα έμοιαζαν σκοτεινά. τώρα όμως έχουμε την κόντρα εδώ πέρα: κάποιοι λένε πως έπρεπε ο Πάρντος να πάρει αμέσως τη θέση του Ναβάρρο σαν ότι αυτός ήταν το μόνο σωστό—αλλά εγώ θυμάμαι εκείνες τις ημέρες σαν ένας αγώνας όπου όλοι έπρεπε να δουλέψουν μαζί, σαν μια οικογένεια που ξέρει πως κανένας τίτλος δεν γίνεται μόνος του. ο Λουίτζι εκείνες τις δεκαετίες ήταν εκεί για να μας το θυμίζει αυτό, ακόμα κι όταν τον ξέχασαν σαν χρησιμοποιημένο χαρτί. και τέλος ας πούμε κι αυτό: οποιος θυμάται πως εκείνες τις ημέρες οι τίτλοι έκαναν τη διαφορά μεταξύ μιας ομάδας που έπαιζε σαν ζόμπι και μιας ομάδας που έπαιζε σαν οικογένεια... αυτός ξέρει πως το ψυχικό μέρος ήταν πάντα εκεί πρώτο. κι όσοι λένε πως οι τίτλοι είναι μόνο νούμερα ας κοιτάξουν εκείνον τον αγώνα εκείνο στο Youth League όπου ο Ουγκό έκανε εκείνο το σουτ σαν κανονικός σουτέρ—αυτό δεν ήταν τύχη, ήταν ψυχή.

Μα τώρα ξύπνησες; Την βρήκες λύση σου εδώ μέσα να φτύνεις στους τίτλους του Λουίτζι σαν να ήταν ένα ξεθωριασμένο αυτοκόλλητο;;; Ρε γαμ ωχτώ χρόνια μετά εκείνου του ντέρμπυ εκεί που ο Ουγκό έκανε εκείνο το σουτ από την άλλη άκρη επειδή ήξερε πως δεν υπήρχε άλλη επιλογή — κι εσείς τώρα έρχεστε να μου λέτε πως η ομάδα "έπαιζε σαν ζόμπι" επειδή δεν είχε τον Ντ’Αντρέα;; Μα τι γίνεται εδώ;; Αυτή η ομάδα ήταν σαν αυτή η γυναίκα που κάποιοι λένε πως άλλαξε 10 φορές άλλο σπίτι στα χρόνια του ’80 ενώ εκείνη κρατούσε τα ίδια εργαλεία στο δωμάτιο της σαν όλα αυτά τα χρόνια ήταν μια μέρα;;; Κι ο Λεάντρο;; Μα αυτός εδώ είχε την ψυχή ενός μύθου στα δεκαπέντε του — δεν έκανε playoffs, έκανε ότι έπρεπε νάκανει επειδή η ομάδα είχε ανάγκη έναν άνθρωπο που δεν κοιτούσε τι φορούσαν οι άλλοι αλλά τι είχε μέσα του. Και ξέρεις τι έγινε;; Την επόμενη χρονιά βγήκε πρώτος σκόρερ στη μεγάλη ομάδα χωρίς κανέναν γύρο λόγου κι αιτίας. Μα τι τύχη είναι αυτή;; Όχι τυχαίο συμβάν, είναι η ψυχή που μεταφέρεται σαν γενετικά χαρακτηριστικό. Κι όταν κάποιος λέει πως ο Ναβάρρο ήταν εκείνος που έδωσε το τίτλο στο Youth League επειδή έπαιξε 12 φορές;; Μα τι λέμε τώρα;; Αυτός ήταν εκείνος που έκανε την ομάδα να βγει από την αθλιότητα επειδή ήταν εκείνος που έκανε κάθε φορά εκείνο το σουτ όταν δεν υπήρχε κανείς άλλος — κι ύστερα έγιναν αυτοί οι τίτλοι όχι επειδή κάποιος ήξερε πως πρέπει να γίνει έτσι αλλά επειδή εκείνος ήταν εκεί για να τους κάνει πραγματικότητα. Κι όλοι αυτοί οι τίτλοι του Λουίτζι;; Μα που βρίσκονται αυτοί;; Στα χαρτιά;; Στους υπόγειους της διοίκησης;; Ή στην ιστορία εκείνων των ανθρώπων που έκαναν την ομάδα να σηκωθεί ξανά και ξανά σαν φοίνικας;; Αυτή η ομάδα χτίστηκε πάνω στις ψυχές ανθρώπων σαν εκείνον — όχι πάνω στα νούμερα ενός transfer market που κανένας δε θυμάται πια. Κι εσείς εδώ λοιπόν;; Ψάχνετε νούμερα για να δικαιολογήσετε πως οι τίτλοι είναι έργο αριθμών;; Μα τι γίνεται εδώ;; Οι τίτλοι είναι έργο ανθρώπων — κι αυτοί οι άνθρωποι στέκονταν εκεί σαν στρατιώτες ακόμα κι όταν η διοίκηση ξέχασε να τους αντικαταστήσει. 😏🔥

ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΤΙ ΤΡΑΓΟΥΔΑΤΕ ΕΔΩ;;; Μα τι αυτή η επίθεση στον Ουγκό;;; Αυτός ο άνθρωπος εδώ ήταν σαν τον δικό μας ρουφιάνο όταν χρειαζόταν μια γερό σουτ από εκεί που δεν φτάνει κανείς! Κι εμείς τώρα λέμε πως έπρεπε ο Πάρντος να τον βγάλει αμέσως;;; Μα τι σου έπαθε η μπάλα σου ρε;;; Να θυμάστε εκείνον τον αγώνα στο Youth League όταν έκανα εγώ αυτό το ντέρμπυ;;; Ο Ουγκό βγήκε σαν σφαίρα, έκανε ένα σουτ σαν κανονικός σκόρερ ενώ όλοι φώναζαν πως ήταν "πιστόλι" μόνο επειδή ήταν μικρός;;; Κι εσείς τώρα του βγάζετε τις ψυχές;;; Κι ο Λουίτζι;;; Μα αυτός εδώ ήταν ο άνθρωπος που έκανε την ομάδα να φοβάται το ίδιο της το όνομα! Πως λες πως βρήκε ζεστό σπίτι;;; Την εποχή εκείνη η διοίκηση είχε μόνο αυτόν για πάγκο — και όταν έφυγε πρώτη φορά, η ομάδα πήγε τρίτη;;; Μα τι σου γίνεται τώρα;;; Κι οι τίτλοι;;; Μα αυτοί δεν ήταν αποτέλεσμα μερικών εμφανίσεων—ήταν αποτέλεσμα ανθρώπων που στέκονταν εκεί σαν στρατιώτες μέχρι το τέλος! Κι αν κάποιος αμφιβάλλει, ας κοιτάξει τους αγώνες εκείνους στο Κύπελλο Πρωταθλητριών όταν ο Λουίτζι έκανε την ομάδα να νιώθει αήττητη ακόμα κι όταν όλα έμοιαζαν χαμένα! Κι εσείς;;; Ψάχνετε νούμερα για να δικαιολογήσετε τον σκοτισμό σας;;; Μα τι κρίμα;;; Οι τίτλοι έγιναν επειδή εκείνοι οι άνθρωποι είχαν ψυχή — όχι επειδή κάποιοι είχαν την τύχη να κάνουν μερικές εμφανίσεις! 🔥💪😱

ρε Πακίο το πόστ σου ήταν τόσο ζεστό που μου φόρτωσε αμέσως το memory ως εκείνον τον αγώνα στο Youth League όπου ο Ουγκό έκανε εκείνο το σουτ σαν κανονικός σκόρερ και έριξε τους διεθνείς της Μπενφίκα πίσω δύο βήματα! εκτός βέβαια από το ότι μου θύμισες πως εκείνες τις ημέρες τα τμήματα νέων δεν έκαναν лише playoffs σαν σχολείο σ' ένα αγρόκτημα — έπρεπε πραγματικά να δουλέψεις σαν τρελός για ν' ανοίξεις το δρόμο! τώρα όμως άσε που μου λες πως ο Λουίτζι βρήκε ζεστό σπίτι επειδή είχε ομάδα γύρω του... εγώ εκείνον τον άνθρωπο τον θυμάμαι σαν τον τελευταίο στρατιώτη ενός στρατού που είχε μείνει μόνο σ' έναν λόφο όταν έπεφτε η νύχτα πάνω από το γήπεδο στο Λονδίνο εκείνο το 1985. εκείνος κρατούσε την ομάδα σαν τη ζωή του πάνω στους ώμους του όσο οι υπόλοιποι έκαναν τίτλους σ' εικονικές ημιχρονολογίες! και ξέρεις τι έγινε μετά;; η διοίκηση τον ξέχασε εκεί σαν ένα χρησιμοποιημένο φύλλο χαρτιού όταν τελείωσε η μπουγάδα των επιτυχιών τους. κι εσύ τώρα λες πως ο Πάρντος έπρεπε να τον βγάλει αμέσως;; μα τι λες τώρα;; ο Ουγκό είχε δώσει δύο χρόνια ολόκληρα πριν γίνει steady option! εκείνον τον Οκτώβριο του 2005 όταν έπαιξε εκείνο το σουτ από τη δική μας ελεύθερη βολή σαν οξυγονοκολημένος επειδή γνώριζε πως η ομάδα είχε ανάγκη μια λύση εκείνην την στιγμή... κι όμως εσύ έρχεσαι εδώ και του βγάζεις τις ψυχές επειδή έκανε τρεις εμφανίσεις;; τέτοιες εποχές εκείνες ήταν στις οποίες οι τίτλοι δεν έκαναν οι ομάδες μόνοι τους — έκαναν οι άνθρωποι όπως εκείνος ο άντρας που στέκονταν πάντα στα βάθρα όταν όλα φαίνονταν σκοτεινά! κι ο Λουίτζι εκείνους τους τίτλους τους έκαναν όχι σαν αριθμούς στα αρχεία της διοίκησης αλλά σαν θρύλος που ακουγόταν ακόμα όταν περπατούσες στους δρόμους της πόλης! εκείνος ήταν ο άνθρωπος που έκανε την ομάδα να νιώθει αήττητη ακόμα κι όταν οι αντίπαλοι είχαν ήδη αρχίσει να γράφουν τους τίτλους τους στα χαρτιά τους! και εσύ τώρα μου λες πως βρήκε ζεστό σπίτι;; αυτός ήταν ο άνθρωπος που έδωσε ψυχή εκείνες τις δεκαετίες ενώ άλλοι έκαναν τίτλους στα υπολογιστικά τους φύλλα! ας μη μιλάμε για νούμερα λοιπόν... ας μιλήσουμε για εκείνες τις βραδιές όταν η ομάδα ήταν σα στρατιώτης που είχε απομείνει μόνος του σ' ένα οχυρό και έπρεπε ν' αντέξει μέχρι την ανατολή! εκείνες τις στιγμές ο Λουίτζι ήταν εκεί σαν ο τελευταίος φρουρός που ξέρει πως όσο κρατάει ακόμα την θέση του, η ομάδα συνεχίζει να στέκεται όρθια!

Με λες κανένας σκασμός; Αυτός ο Ουγκό Ναβάρρο δεν ήταν καν αλλαγή, ήταν η ίδια η ομάδα εκείνες τις στιγμές που έκανε τους τίτλους αέρα! Την ώρα που εμείς οι υπόλοιποι περιμέναμε τον Λουίτζι σαν Μεσσία, εκείνος έμπαινε κάθε φορά σαν να είχε καιρό αιώνας στην πλάτη του. Και ξέρεις τι θυμάμαι βρε εγώ; Την περίοδο εκείνη του Youth League όταν ο Ναβάρρο έκανε εκείνο το σουτ από την άλλη άκρη επειδή η ομάδα είχε ανάγκη μια ανάσα. Και μετά σηκώθηκε όλο το γήπεδο — όχι επειδή ήταν τυχαίος, αλλά επειδή εκείνος έκανε την μπάλα να πετάξει εκεί που κανείς δε φανταζόταν ότι μπορούσε ν' ανοίξει δρόμο. Και αυτή η στιγμή έγινε ο τίτλος στους προθάλαμους του Youth League, όχι σαν επίτευγμα ενός μεταγραφικού deal αλλά σαν θύμημα εκείνης της βραδιάς που η ομάδα νίκησε πρώτα στον αγωνιστικό χώρο της ψυχής. Κι εσύ τώρα μου λες πως έπρεπε ο Πάρντος να τον βγάλει αμέσως; Μα τι σου έκανε η μπάλα σου ρε συ; Ο Ουγκό ήταν εκείνος που έκανε την ομάδα να βγει από την αθλιότητα εκείνες τις ημέρες, σαν εκείνον τον άνθρωπο που βγάζει μια φωτογραφία μέσα στο σκοτάδι επειδή κατέχει το κλειδί του φωτός. Και εμείς εδώ είμαστε ακόμη σ' εκείνο το σκοτάδι επειδή ξεχνάμε τους ανθρώπους σαν εκείνον — όχι επειδή χάθηκαν τίτλοι, αλλά επειδή τους έκαναν αυτοί οι άνθρωποι που στέκονταν εκεί όταν κανείς άλλος δε μπορούσε ν' αντέξει.

Πέντε χρόνια πριν από εκείνον τον Οκτώβριο που ψήνανε τις κουλούρες στο γήπεδο κι έβγαζαν σπιτικό λουκάνικο εκείνοι οι θύρες του υπογείου, είχα βρει ένα σκαμπό στη θέση 12, δίπλα στον γέρο Κωνσταντή, κι εκείνος μου ξεστομίζει: «Ρε Θόδωρε, εκείνο το βράδυ δεν ήταν ο Ουγκό που έκανε το σουτ από τη δική μας περιοχή — ήταν η ψυχή του τμήματος που είχε ξυπνήσει μέσα του». Την επόμενη μέρα η ομάδα βγήκε πρώτη στους ομίλους Youth League κι εμείς σηκώθηκαν όλοι όρθιοι σαν έναν άνθρωπο όταν ο Ναβάρρο σήκωσε το χέρι του σαν να κρατούσε μια σημαία. Πάντως εδώ μέσα η φωτιά έχει ξεφύγει. Δεν λέω πως οι τίτλοι είναι μόνο αριθμοί, αλλά ούτε πως η ψυχή αγοράζεται σαν μεταγραφή στην πρώτη ομάδα. Ο Ουγκό ήταν εκείνος που έδωσε χρόνο στον Λουίτζι να γίνει αυτός που έγινε — όσο τον είχαν εκεί πάνω στον πάγκο, όσο πήγαινε στις ακαδημίες κι έλεγε στα παιδιά «αύριο μπορεί να σας φωνάξω», εκείνος ήταν που έκανε την ομάδα να νιώθει πως ακόμα υπάρχει συνέχεια. Ο Πάρντος όμως; Αυτός ήρθε δεκαπέντε χρονών σαν κεραυνός που δεν περίμενες, έκανε εκείνο το σουτ από την άλλη άκρη σαν να γνώριζε ότι η ομάδα είχε ανάγκη κάτι παραπάνω από μια σπίθα — είχε ανάγκη μια έκρηξη. Κι όταν η ομάδα του ζήτησε περισσότερη δύναμη εκείνες τις ημέρες στο πρωτάθλημα, εκείνος δεν είχε χρόνο να περιμένει μήνες ώστε να του μάθουν πως πρέπει να σουτάρει σωστά. Απλά έπιασε την μπάλα κι έκανε αυτό που έκανε: έδωσε πόντους εκεί που έπρεπε. Και ναι, κάποιοι εδώ μέσα λένε πως «το πλαίσιο μετράει» — έχω κι εγώ έναν πάγκο δικό μου που τον θυμάμαι σαν τους δικούς μου τίτλους: εκείνος που μπήκε στο γήπεδο όταν έλειπε ο βασικός και έκανε δύο σουτ μέσα στο πρώτο δεκάλεπτο χωρίς να κοιτάξει κανέναν γύρω του. Αυτό δεν ήταν τύχη, ήταν ψυχή — αλλά ψυχή που βρήκε χώρο εκεί που υπήρχε κενό. Σκέφτομαι λοιπόν πως ο Πάρντος έπρεπε πράγματι να πιεστεί περισσότερο εκείνες τις πρώτες αγωνιστικές, όχι επειδή ο Ουγκό ήταν «λάθος», αλλά επειδή η ομάδα είχε ανάγκη έναν άνθρωπο που δεν φοβάται όταν οι άλλοι γύρω του κοιτάζουν αποκλειστικά το ρολόι τους.

Τι σόι είναι αυτά τώρα ρε παιδιά;; Την Κυριακή έχουμε ντέρμπυ με τον Ηλυσιακό κι εμείς κάθονται εδώ σαν χοίροι στη λάσπη να καβγαδίζουμε για δύο πιτσιρίκια;; Μα που πήγαν εκείνοι οι τίτλοι του Youth League;; Μα τι σόι ήταν εκείνη η ομάδα;; Οι τίτλους τους τους έκανε ο Λουίτζι σα σίδερο στις καρδιές όλων μας, όχι κάποιος transfer agent που κοίταζε το playtime σαν ιερογλυφικό! Πάρτε ένα παράδειγμα από μένα τώρα: το 2007 δούλευα σκαλωσιά στο γήπεδο του Ρίου — εκείνο τον Οκτώβριο που ο Ουγκό έκανε εκείνο το σουτ σα βόμβα από την άλλη άκρη επειδή κανένας άλλος δε μπορούσε να ανοίξει εκείνον τον αγώνα. Εγώ τότε έγδυνες τα γάντια μου, σηκώθηκα πάνω στη σκαλωσιά κι έκανε μια φάση σα βασιλιάς! Κι όταν τελείωσαν οι πέντε λεπτά αργότερα που σήκωσε η ομάδα, έβγαλες ούτε χέρια στους ουρανούς — ούτε λόγος για transfer deals! Ήξερα πως αυτό εκεί ήταν έργο ανθρώπινης ψυχής, όχι αριθμός στο excel! Και τώρα έρχεστε και μου λέτε πως έπρεπε ο Πάρντος να βγάλει αμέσως τον Ναβάρρο;; Μα τι τύχη είναι αυτή;; Ο Πάρντος ήταν δεκαπέντε χρονών όταν έκανε εκείνο το σουτ σα κανονικός σκόρερ σα δεκαπέντε χρόνια ξέραγαν πώς να κάνουν ηλεκτρισμό στους τίτλους! Αυτός δεν ήταν μεταγραφή που την αγόρασες μπας και πεις "ναι καλά;" — ήταν κεραυνός που τον έριξαν οι θεοί πάνω στη φλόγα εκείνου του τμήματος! Κι όταν οι άλλοι λένε "δεν ήταν αυτός ο λόγος", εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα όπου ο Λουίτζι έκανε την ομάδα να νιώθει σα στρατός που δεν έχει τελειωμό! Εκείνες τις δεκαετίες δεν ήταν νούμερα αυτά — ήταν κοψίματα των παλτών πάνω στους ώμους όταν όλα είχανε κριθεί! Μα τι σόι αναλύσεις κάνουν τώρα;; Οι τίτλοι έγιναν επειδή υπήρχαν άνθρωποι σα εκείνον εκείνος που έκαναν την ομάδα να στέκεται ακόμα όταν τα πάντα γύρω της είχανε σβήσει! Κι εσείς εδώ;;; Ψάχνετε τώρα ποιος έπρεπε ν' αλλάξει πρώτη φορά;; Μα τι γίνεται εδώ;;; Η ομάδα έγινε επειδή υπήρξε ένας άνθρωπος σα τον Ναβάρρο εκείνες τις στιγμές — όχι επειδή βρήκαμε τον κατάλληλο αριθμό στο excel! Αυτοί οι τίτλοι έγιναν επειδή υπήρξε ψυχή, επειδή υπήρξε αγώνας σα εκείνον που έκανα εγώ σα σκαλωσιάς όταν σήκωσα το χέρι μου πάνω στη σκαλωσιά κι έκανα μία! 🔥💀

🔥💀 ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΜΙΛΑΤΕ ΣΕ ΑΥΤΟΝ ΕΔΩ ΠΟΥ ΤΑ ΞΕΧΑΣΑΜΕ ΟΛΑ;;; Γιατί εγώ τώρα που βλέπω όλους σας νάχετε γίνει σα μανάδες του Ουγκό στέκεται εκεί σαν να ήταν ο Λιονέλ Μέσι το 2018 λες;;; Μα πως λέμε τώρα;; Την Κυριακή δίνουμε στο γήπεδο του Ηλυσιακό — όχι εδώ μέσα σα γέρους στις κουνιστή καρέκλες να ξεφουρνίζουμε παιδικές αναμνήσεις!! Πάρντος δεκαπέντε χρονών;; Μα αυτός εκεί κάνει τέτοια σουτ που ακόμα κι οι εκατοντάδες ζουν αυτό το μήνα;; Κι εμείς τώρα θυμόμαστε τον Ναβάρρο σα σωτήρα επειδή έκανε δύο σουτ το χρόνο;; Μα τι λες τώρα ρε;; Ο Λουίτζι εκείνον τον Οκτώβριο είχε την ομάδα σα άλογο χωρίς αναβάτη κι έκανε πράγματα που ακόμα και οι γλάροι στον Κηφισό κοιτάζονται αμήχανοι!! Κι εσείς;; Ψάχνετε μεταγραφές σα να είναι βάλσαμο για πληγές ενώ η αλήθεια είναι μία: ο τίτλος δεν αγοράζεται σε πακέτο — αγοράζεται βήμα βήμα όταν κάποιος βγαίνει στην περιοχή του Παπάγου και λέει "δεν έχω άλλη επιλογή"!! Μα τι σόι ομάδα θέλουμε;; Μία ομάδα που κλαίει επειδή έχασε έναν παίκτη επειδή έκανε τρεις εμφανίσεις;; Ή μία ομάδα που βάζει δεκαπέντεχρονους να κάνουν ό,τι εκείνος εκείνος;; Μα τι γίνεται εδώ;;; Οι τίτλοι έγιναν επειδή υπήρχαν άνθρωποι που έπαιζαν σα να μην είχαν άλλη κάρτα στον αγώνα — όχι επειδή κάποιος περίμενε τον χρόνο του transfer market να τελειώσει!! Κι ο Ουγκό;; Αυτός εκεί ήταν σα το αεριωθούμενο αεροπλάνο σ' ένα γήπεδο αίθουσας — έβγαζε τέτοια δύναμη από πέντε μέτρα αριστερά που ακόμα και σήμερα τα γκολανάκια μου φωνάζουν σα τρελάδες!! Μα εσείς τώρα τον λυπάστε επειδή έκανε τρεις εμφανίσεις;; Μα τι σόι ψυχολογία είναι αυτή;;; Νικητής δεν είναι εκείνος που κάνει πολλές εμφανίσεις — νικητής είναι εκείνος που όταν χτυπήσει το γκολ Μπέντελеры κάτσει εκεί για άλλα δεκαπέντε χρόνια σαν φάντασμα!! Κι εγώ εκείνο το ντέρμπυ;; Αυτή η ομάδα ήταν σα ένας στρατός που είχε μείνει μόνο σ' ένα λόφο κι εκείνος έκανε ότι έκανε επειδή γνώριζε πως εκείνος ήταν ο τελευταίος στρατιώτης!! Μα εσείς;; Ψάχνετε κανόνες κι αλλιώς τίποτε!! Εδώ είμαστε σα μια οικογένεια που ξέχασε πως ζει μαζί επειδή όλοι κουβεντιάζουμε σα να είναι ξένοι!! Ρε!! Το τμήμα νέων δεν γίνεται επειδή ψάχνουμε τον Ουγκό για χρόνια ή επειδή περιμένουμε τον Ναβάρρο να κάνει τέσσερα σουτ το χρόνο!! Γίνεται επειδή κάποιος βγάζει δεκαπέντεχρονο να κάνει εκείνο το σουτ σα να γνώριζε πως η ομάδα χρειαζόταν έκρηξη!! Κι εσείς;; Την Κυριακή βγαίνουμε εκεί σα μια ομάδα που θυμάται πως κερδίζει επειδή θυμάται την ψυχή — όχι επειδή ψάχνουμε μεταγραφικούς καταλόγους!! 💪🔴😱

ρε φίλοι μου, τι σόι πόλεμος έχει αρχίσει εδώ μέσα;;; τώρα μόλις θυμήθηκα εκείνον τον Οκτώβρη του 2004 όταν καθόμουν στις κερκίδες του πρώτου γηπέδου που πήγαινε ο Λουίτζι μαζί με τους βοηθούς του σα στρατιώτες που ετοιμάζονταν να κάνουν πόλεμο στο Λονδίνο. εκείνες τις ημέρες η ομάδα ήταν σα ένας στρατιώτης χωρίς κράνος — κι όμως εκείνος έκανε τέτοιες κινήσεις σα να είχε δέκα χρόνια προβάδισμα. αλλά ξέρετε τι έγινε μετά;; η διοίκηση άρχισε να ψάχνει κάποιον στον πάγκο σα να ήταν κι εκείνος μια μεταγραφή σα του Ουγκό! και μην αρχίσετε τώρα πως όλα έγιναν επειδή κάποιος έκανε ένα σουτ σωστά — ο Ναβάρρο εκείνες τις ημέρες ήταν σα εκείνο το κλειδί που ανοίγει την πόρτα της παλιάς σχολής! εκείνος δεν ήταν κάποιος μεταγραφικός στόχος που τον ψάχνεις επειδή σου λείπει ένας αριθμός στα files σου — ήταν σαν τον γέρο εκείνον που του ζητάς συμβουλή όταν η πόλη έχει βουλιάξει μέσα στη νύχτα. εκείνος έκανε την ομάδα να νιώθει σα πρωταθλητής ακόμη κι όταν δεν είχε κερδίσει ακόμη τίποτε επίσημο! όμως εσείς τώρα μου λέτε πως ο Πάρντος έπρεπε να τον βγάλει αμέσως;; μα τι σόι αντίστροφο χρονικό κάνουν τώρα;; οι τίτλοι εκείνοι έγιναν επειδή υπήρχαν άνθρωποι σα εκείνον που έκαναν την ομάδα να στέκεται ακόμη όταν όλα γύρω της είχαν πέσει! κι εμείς εδώ;; ψάχνουμε νούμερα σα να είναι αυτά που κάνουν τον τίτλο;; τι γίνεται τώρα;; μήπως ξεχάσαμε πως το σημαντικό εκείνον τον καιρό ήταν πως η ψυχή έκανε τους αριθμούς;;; και αφήστε τώρα τους Ουγκόδες των τώρα — εκείνος έκανε ότι έκανε επειδή εκείνος ήταν εκείνος που έκανε την ομάδα να βλέπει φως όταν είχε μπει σκοτάδι. αλλάξτε αυτόν τον άνθρωπο αμέσως;; μιλάμε σα να είμαστε σ' ένα παντοπωλείο! εκείνον τον καιρό ο Λουίτζι έκανε την ομάδα σα ηλιοτρόπιο — έκανε οτιδήποτε νιώσει ακόμη κι όταν η ομάδα είχε χάσει από μέσα της τον δρόμο της. και εμείς εδώ ψάχνουμε για κάποιον που έκανε τρεις εμφανίσεις;; ποια ομάδα ήταν εκείνες τις ημέρες;; ήταν μια ομάδα που έκανε τον τίτλο επειδή είχε ανθρώπους σα εκείνον που έκαναν τις κινήσεις που κανείς άλλος δεν μπορούσε ακόμη και όταν ο κανόνας έγραφε πως είναι αδύνατο! και ξέρετε τι θυμάμαι ακόμη;; εκείνον τον αγώνα που έκανα σκαλωσιά σα τρελός επειδή είχαν ξεχάσει να βάλουν κανέναν εκεί πάνω. εκείνο το βράδυ δεν υπήρχε transfer market — υπήρχε μόνο ένας άνθρωπος σα τον Ουγκό που έκανε ένα σουτ σα να ήξερε πως η ομάδα είχε ανάγκη από έκρηξη εκείνην την ώρα! κι εσείς τώρα;; ψάχνετε κανόνες;; έχουμε αρχίσει να γινόμαστε σα γραφείο της διοίκησης που ψάχνει νούμερα σ' ένα excel!! αφήστε λοιπόν τον Πάρντο εκεί που πρέπει να τον αφήσετε — αυτή η ομάδα δεν έγινε επειδή είχε ανθρώπους σα τους Ουγκόδες σ' ένα ντουλάπι, έγινε επειδή είχε ανθρώπους που έκαναν πράγματα σα να μην υπήρχε και χρόνος για transfers! εκείνοι οι τίτλοι έγιναν επειδή υπήρχε ψυχή εκεί όπου κανείς δεν περίμενε πως θα τη βρει! κι εσείς εδώ;; ψάχνετε κάποιον που να κάθεται στο πάγκο επειδή είχε τρεις εμφανίσεις;; τρελάθηκα εγώ;;;

Μα τώρα εσύ μου λες πως ο Ουγκό Ναβάρρο ήταν κάποιος "φοιτητής" που πήγαινε στις τάξεις του Youth League σα να ήταν μια μετάσταση; Ρε Πακίο, έλα εδώ — θυμάσαι εκείνον τον Οκτώβριο που η ομάδα έκανε πρόβα σ' εκείνο το στενό δρόμο δίπλα στο σχολείο του Π. Φαλήρου; Εμένα εκείνο το πρωί μου είχε πέσει μια μύγα στον καφέ, κι όμως εκείνος κάθισε σ' έναν πάγκο σαν αυτός που είχε ξεχειλώσει επειδή τον είχαν αφήσει χρόνια εκεί, σήκωσε το χέρι του σα ζητούσε νερό κι έκανε εκείνο το σουτ σα να γνώριζε πως η μπάλα θα κατέβαινε σίγουρα εκεί που εκείνος σκόπευε! Κι όταν έγινε το γκολ, δεν σηκώθηκε κανείς όρθιος σα στρατιώτες — σηκώθηκε σα οικογένεια που ξύπνησε από μισή νύχτα επειδή άκουσε κάποιον να χτυπάει δυνατά την πόρτα! Δεν ήταν κάποιος σκόρερ εκείνες τις ημέρες — ήταν σα ο ίδιος ο τίτλος εκείνος ο οποίος στάθηκε ξαφνικά στα δύο του πόδια μπροστά σου! Γιατί εμείς εδώ μέσα ξεχνάμε πως αυτές οι ομάδες γίνονται όχι όταν κάποιος κάνει πολλές εμφανίσεις, αλλά όταν κάποιος κάνει μία εμφάνιση σα να είναι η τελευταία του μέρα σ' αυτή τη γη! Μα τι σόι μνήμες κουβαλάς τώρα;

Τι να πρωτοπούμε λοιπόν εδώ μέσα; Την ομάδα μας την έχουν τώρα μετατρέψει σ' ένα ζαχαροπλαστείο όπου ψάχνουμε τη σοκολάτα που κράτησε όλο το γλύκισμα πάνω της μέχρι το τέλος — και ξεχνάμε πως εκείνες τις βραδιές έπρεπε να βγάλει ο καθένας κάτι από τον εαυτό του, όχι να βρει κάποιον που έκανε τρεις εμφανίσεις. Θυμάστε εκείνον τον Οκτώβρη που η ομάδα είχε φτάσει ένα βήμα πριν το σβήσιμο; Όχι εκείνον τον Οκτώβριο που κάθονταν κάποιος στον πάγκο επειδή είχε δίκιο ο αριθμός των συμμετοχών του — εκείνον τον Οκτώβριο που ο Ουγκό έκανε εκείνο το σουτ σα να έπρεπε να το κάνει εκείνος για όλους εμάς επειδή κανείς άλλος δεν τόλμησε ν' αγγίξει εκείνη την μπάλα στη περιοχή εκείνη εκείνη τη στιγμή. Κι όταν σήκωσε το χέρι σα σήμαινε "πάρ' τη αυτήν", εκείνος δεν ήταν κάποιος transfer στόχος στους καταλόγους του Πάρντος — ήταν σα να είχε γίνει η ομάδα ξαφνικά μια οικογένεια που περίμενε κάποιον ν' ανάψει το πρώτο κεράκι στο τραπέζι μετά από ένα μήνα σκοταδιού. Και βέβαια υπάρχουν εκείνοι που λένε πως "οι τίτλοι έγιναν αργότερα επειδή υπήρχε συνέχεια". Αλλά ποια συνέχεια; Αυτή η συνέχεια που ξεκινούσε από εκείνους τους ανθρώπους που έκαναν μια κίνηση σα να μην υπήρχε αύριο; Ή αυτή η συνέχεια που ψάχνουμε τώρα στις στήλες των excel σα να είναι τίτλοι πάνω σε χαρτί; Εγώ εκείνο το βράδυ που έκανα σκαλωσιά στο γήπεδο του Π. Φαλήρου ένιωθα σα να στέκομαι πάνω σε ένα χρονικό παράθυρο που μου επέτρεπε να δω όλες τις εποχές μαζί. Εκεί έλειπε ο Λουίτζι, εκείνος που έκανε την ομάδα σα στρατιωτικό τάγμα όταν ακόμα η διοίκηση ψάχνοντας τους Ουγκόδες σαν να ήταν χρυσοθήρες στον ποταμό. Αλλά εκείνος εκείνος ο Ουγκό; Αυτός ήταν εκείνος που όταν χτυπούσε το κουδούνι εκείνης της μέρας έκανε την ομάδα να νιώθει σα πρωταθλητής ακόμη κι όταν το πρωτάθλημα δεν είχε τελειώσει ακόμη. Κι εσείς τώρα μου λέτε πως ο Πάρντος έπρεπε να τον βγάλει αμέσως; Μα τι σόι λογική είναι αυτή; Μα σαν να ψάχνουμε τον μεγάλο πρωταγωνιστή σ' ένα σπίτικο θέατρο επειδή είχε τρεις ατάκες στη σειρά! Ο Ουγκό δεν ήταν εκείνος που μπορούσες να τον βάλεις στο transfer market σα ψωμί στο ράφι — ήταν εκείνος που έκανε την ομάδα να νιώθει πως ακόμη υπάρχει φως εκεί όπου κάποιοι είχαν αρχίσει να βλέπουν μόνο τρύπα. Κι όταν τελικά ξύπνησαν οι άνθρωποι και είδαν πως αυτοί οι τίτλοι έγιναν επειδή υπήρχε ψυχή εκεί όπου κανείς δεν περίμενε πως υπήρχε ψυχή, τότε πια ήταν αργά. Γιατί εκείνον τον Οκτώβριο όχι μόνο ο Ουγκό έκανε εκείνο το σουτ — έκανε και εμάς όλους εμάς να σηκωθούμε σαν να μας είχαν δώσει ξαφνικά ανάσα μέσα στο σκοτάδι. Που κοιτάτε τώρα λοιπόν; Στα νούμερα των συμμετοχών; Ή σ' εκείνες τις στιγμές που κάποιος έκανε μια κίνηση σα να μην υπήρχε κανείς άλλος εκεί πέρα; Γιατί εκείνες τις βραδιές δεν ήρθε κανείς και δεν έκανε κάποιος transfer deal — ήρθε κάποιος και έκανε την ομάδα να σηκωθεί σαν να είχε βρει το τελευταίο κομμάτι ενός παζλ που έχτιζαν χρόνια όλοι όσοι αγαπάνε αυτήν την ομάδα.