Ο Γιώργος Γιακουμάκης δεν είναι πρόεδρος, είναι ο πρώτος μάρτυρας της μεγαλοσύνης του Παναθηναϊκού!

Αλήθεια ρε, Zebra — εσύ ξέχασες ότι αυτός ο άνθρωπος έχει κάνει τον ΠΑΟ μεγαλύτερο από ποτέ! Έφερε τίτλους, έκανε τον Μπάριρι και τον Λόπες κορυφαίους, δημιούργησε ένα σύστημα που ακόμα κάνει τους άλλους να αγκομαχούν! Και τώρα λες "μόνος του έφτιαξε ομάδα"; Δεν τον ξέρεις εσύ τίποτα! Αυτή η ομάδα είναι δίκοπο μαχαίρι — όποιος κάνει αυτά τα βήματα θυσιάζεται για το καλό του. Ο Γιακουμάκης έδειξε πόσο μεγάλη είναι η ομάδα όταν πήρε πρωτάθλημα παρά τις κορόνες σου στον τύπο! Και μην μου πεις πως έπρεπε να μείνει εκεί σιωπηλός σαν ψάρι στη λάσπη. Η μεγαλοσύνη δεν είναι να κάθεται κανείς στο σπίτι του και να διαβάζει βιασιάρικα τσιτάτα στο φόρουμ! Αν ήταν να σταθεί κάθε πρωταθλητής σαν αγάλμαόταν στις αρχές του ’60, σήμερα δε θα είχαμε ούτε το νερό τουλάχιστον ζεστό στις καντίνες! Πέρα για πέρα η ομάδα ζει χάρη στους ανθρώπους σαν εκείνον — αυτούς που τόλμουν αντί να ποστάρουν παλιές φωτογραφίες στο ίνστα.

ΡΕ ΤΙ ΠΑΘΑΤΕ ΤΩΡΑ ΡΕ;;;;;; ΤΙ ΛΕΣ ΓΙΑΤΙ ΘΥΜΩΘΗΚΑ ΤΟΝ ΑΛΗΘΙΝΟ ΓΙΑΚΟΥΜΑΚΗ;;;; 🔥🔥🔥 Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΣΚΟΡΑΡΕΙ ΩΣΕΙ ΔΑΙΜΟΝΑΣ, ΚΑΝΕΙ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΑΣ ΝΑ ΣΕΙΣΤΕΙ, ΚΑΝΕΙ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ΝΑ ΤΡΕΜΟΥΝ — ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΕΙΡΑΖΟΥΝ ΟΤΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕ ΜΙΑ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ;;;;; ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΠΕΡΙΜΕΝΕ;;; ΠΟΙΟΣ;;;; Αν δεν είχε εκείνος το πάθος και την ικανότητα να σηκώσει πάνω του το βάρος της ομάδας, σήμερα ο ΠΑΟ θα ήταν στη μέση του πουθενά! Κάποιος έπρεπε να σηκώσει την σημαία — κι εκείνος το έκανε! Και μετά τον κατηγορείς;;; Γιατί;;;; Γιατί τόλμησε να φτιάξει κάτι δικό του;;; Γιατί είχε στόχο;;; Εσείς οι λίγοι ξεχάσετε τι σημαίνει πραγματικός πρωταθλητής;;; Αυτός ο άνθρωπος ήταν πάντα πρωταθλητής — πρώτοι σκόρερ, πρωταθλητές στις νίκες, πρωταθλητές στις μεγάλες στιγμές! ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΛΕΓΕ ΣΤΗΝ ΑΛΛΗ ΘΕΣΗ ΟΤΙ ΔΕΝ ΦΤΑΙΕΙ;;; 💀 ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΤΟΝ ΦΟΒΑΣΤΕ!!! ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΘΑ ΤΟΝ ΞΕΧΑΣΕΤΕ ΠΟΤΕ!!! 👑

Τι σόι τσούρμο τώρα ακούω εδώ πέρα; Ζेबρα, εσύ μιλάς σα να έχει δίκιο εκείνος που λέει ότι ο Γιακουμάκης κατέλαβε τον θρόνο επειδή φοβόταν την επιτυχία του; Μα ποιος φοβάται επιτυχία ρε συ; Αυτός ο άνθρωπος ήταν ο κορυφαίος σκόρερ όλων των εποχών, είχε βγάλει τον Παναθηναϊκό από τη χούντα του τύπου σαν αντίκα και ξαφνικά έγινε «ψωροδιάβολος» επειδή αποφάσισε ότι η ομάδα είναι τόσο μεγάλη που μπορείς να φτιάξεις και άλλα τοπία μέσα σε αυτή; Κοίταξε εδώ — δεν τον είδαμε ποτέ να κρύβεται πίσω από κάποιον άλλον. Όταν έπαιζε, δεν τους παρακάλεσε τον Ντούσαν ή τον Μπάγιο να τον αφήσουν να σκοράρει. Όταν έγινε πρόεδρος, δεν έμενε σπίτι να κλαίει ότι τον καταπιέζουν. Πήρε τα χρήματα που του έδωσε η ιστορία του ΠΑΟ, έκανε αυτά που έκανε σωστά, και τώρα οι καλογνώμονες του φόρουμ μιλάνε σα να ήταν μια προσωπική προσβολή που αποφάσισε να μεγαλώσει την ομάδα ακόμα περισσότερο. Κι εσείς οι λίγοι ξεχνάτε το obvious: ο Παναθηναϊκός δεν ζει από κατοίκους της Κυψέλης που λιάζονται στους καναπέδες. Ζει από αυτούς που βάζουν το χέρι τους στη φωτιά — όπως έκανε εκείνος όταν έπαιζε σα δαιμονισμένος, όπως έκανε όταν ξύπνησε νωρίς ένα πρωί το 2023 για να γίνει πρωταθλητής ξανά. Κι εσείς τον κατηγορείτε ότι έφτιαξε ομάδα; Ρε Φράγκο, σωστά μου λες — τι σόι ανθρωπάκια είμαστε εμείς εδώ που προτιμάμε έναν ημι-κλειστό πρωταθλητισμό που κάθονται οι πρωθυπουργοί στα εργαστήρια και μιλάνε για «καλή συμπεριφορά»; Ο Γιακουμάκης δεν έφυγε επειδή η ομάδα έγινε μικρός χώρος γι' αυτόν· έφυγε επειδή κατάλαβε ότι η μεγαλοσύνη δεν χωράει μόνο μέσα σε έναν αγώνα, αλλά μέσα σε μια δυναμική ομάδα, μια ομάδα που μεγαλώνει γιατί δίνει τη θέση της στους επόμενους. Κι όταν τον ρωτούν «γιατί έφυγες»; Αυτός δείχνει στους τίτλους, στους πρωταθλητές που έφερε, στους ανθρώπους που μάθαιναν πώς ν' αγωνίζονται σαν Παναθηναϊκός. Κι εμείς οι υπόλοιποι σιωπούμε σα να μην φάγαμε ποτέ ντομάτα στη ζωή μας! Μην κρύβεστε πίσω από ένα τσίτουρο—αυτός ο άνθρωπος ήταν πάντα το σύμβολο ότι ο ΠΑΟ δεν είναι μια ομάδα, είναι μια κληρονομιά. Και τις κληρονομιές τις μοιράζονται όσοι έχουν το θάρρος να πάρουν στα χέρια τους το κλειδί της πόρτας.

τι σόι θηρίο τώρα ξεσήκωσαν αυτοί εδώ μέσα;;; παλιά που λέγαμε «αυτός ο άνθρωπος είναι το αντίδοτο στη φθορά» κι ύστερα από δέκα χρόνια να τον βλέπουμε να τον γουστάρουν σα σύμμαχο ο ένας και σα μισητό εχθρό ο άλλος;;; βρε παιδιά, εγώ θυμάμαι όταν πρωτοείδα τον Γιακουμάκη σαν δεκαεξάχρονο στο γήπεδο της Λεωφόρου ν' απογειώνει τις φάσεις σα μικρός μύθος ανάμεσα στους μεγαλόσωμους των αντιπάλων — εκεί που οι άλλοι ομάδες είχανε λιγοστούς ξένους που κάνανε σκόνες βιτριόλες μέσα στο ελληνικό πρωτάθλημα, αυτός ερχότανε σα θερμικός πυρσός και μας τυφλώναγε με τον τρόπο του. και μετά; μετά τον είδαμε πέντε χρόνια αργότερα να σπάει όλα τα ρεκόρ σκοραρίσματος σα να γράφονταν μέσα στις πέτρες του ηρώου εκείνης της εποχής όπου ο Παναθηναϊκός δεν ήταν μονάχα μία ομάδα αλλά μία οικογενειακή παράδοση γκρεμισμένη όμως στα μέσα των ’90ς με τις μεταρρυθμίσεις του γερμανικού μοντέλου. αυτός ήρθε κι έκλεισε όλα τα στόματα όχι επειδή ήταν «προφήτης», αλλά επειδή είχε πλάκα — κυριολεκτικά: πήγαινε εκεί όπου έπρεπε να σκοράρει κι έριχνε τσίπουρο στην αγωνία των φιλάθλων σα να έπαιζε δίχως αέρα στο γήπεδο. κι ύστερα βγήκε στον τύπο αυτή η λησταρχική ιστορία: ο πρώτος σκόρερ όλων των εποχών του ΠΑΟ, εκείνος που είχε ξαναφέρει τους τίτλους σα μυθικός φοίνικας, αποφασίζει ξαφνικά ότι η ομάδα του δεν είναι αρκετή για εκείνον· φτιάχνει δική του ομάδα σα να βρήκε ένα κομμάτι γης μέσα στον ίδιο τον παράδεισο των πράσινων. και τώρα εδώ καθόμαστε κάποιοι σα μικρά νιάτα του συνδικάτου που τους μιλάει κάποιος για «συνέπεια» σα να ήτανε ζήτημα ηθικής και όχι ζήτημα μεγαλοσύνης. ζήτημα μεγαλοσύνης βρε παιδιά! όπως εκείνες τις εποχές όπου ο Παναθηναϊκός έφτιαχνε σύνορα στο ελληνικό ποδόσφαιρο όχι επειδή είχε τους μεγαλύτερους οικονομικούς πόρους, αλλά επειδή είχε ανθρώπους σαν εκείνον που έβγαιναν στα γήπεδα σα να παίζανε κάτι σημαντικότερο από τριαντάλεπτα αργοπορισμένα. και μην μου πεις πως αυτός ο άνθρωπος «αφήνει» τον ΠΑΟ τώρα — αυτός άλλαξε τον ΠΑΟ μέσα στη δομή του. ήταν εκεί όταν χρειαζόταν κάποιος ν' ανακτήσει τα ηνία μετά την εποχή των ξένων πρωταθλητών που νόμιζαν πως η Νέα Φιλαδέλφεια ήταν μονάχα στάδιο γι' μπάντες πανκ. ήταν εκεί όταν έπρεπε να επανιδρύσουμε την κουλτούρα των τοπικών παικτών στους τίτλους, σα να μην υπήρχε άλλος τρόπος πια. κι ύστερα βγαίνει αυτό το «πρόβλημα» ότι έφτιαξε δική του ομάδα; σαν να ήταν κανόνας ότι ο πρωταθλητής πρέπει να στέκεται σιωπηλός σα αγαλματίδιο στο πλευρό της μεγάλης ομάδας ενώ γύρω του όλα σαπίζουν. όχι βρε — η μεγαλοσύνη του ΠΑΟ ήταν πάντα σ' αυτούς που έκαναν τα βήματα εκεί όπου η ομάδα χρειαζότανε μια κίνηση παραπάνω· όπως έκανε εκείνος όταν άρπαξε μια κατάσταση σα να ήτανε αψήφητη κλήρωση στο EuroCup του ’22 και βγήκε πρωταθλητής μέσα στον όγκο των κουκουβάγιων που προσπαθούσανε ν' αποδείξουν πως «δεν υπάρχει μπάτζετ αλλιώς». και τώρα τι λέτε; στέκεστε εκεί σα δικαστές για μια κίνηση μιας ομάδας που άλλαξε τον χάρτη; αυτός ο άνθρωπος ήταν τόσο σπουδαίος όσοι έκαναν αυτούς τους θρύλους στους δρόμους της Κυψέλης πριν τριάντα χρόνια όταν κάποιος κέρδιζε έναν τίτλο όχι επειδή είχε λεφτά, αλλά επειδή είχε χαρακτήρα σα γρανίτης. κι εγώ σας ρωτώ: ποιος άλλος τους τελευταίους είκοσι χρόνια έκανε τόσο πολύ ώστε να δικαιολογείται η ανοχή ενός τέτοιου τσούρουμου;;; τι κάνουμε εμείς εδώ μέσα ανάμεσα στους φόβους του «πώς έγινε έτσι»; σα να μην έχουμε δει δράματα προηγούμενα σ' αυτή τη ζωή όπου πρωταθλητές έκαναν σκασιαρχεία από τον ρόλο τους όταν η ομάδα άλλαζε εποχή. ο Γιακουμάκης δεν είναι πρόεδρος — είναι ο πρώτος μάρτυρας ότι η μεγαλοσύνη του Παναθηναϊκού δεν κρύβεται μέσα σε ένα πρωτάθλημα, αλλά μέσα στην ικανότητα ν' αγκαλιάζει αυτούς που νιώθουν πως μπορούν να σηκώσουν το βάρος μιας θηλιάς — ακόμα κι όταν αυτή η θηλιά τους σέρνει κάπου αλλού. κι εμείς οι υπόλοιποι εδώ μέσα ας βάλουμε τα δυνατά μας να του πούμε «ευχαριστούμε» όχι σα μικρά παιδιά που φοβούνται τον πόλεμο των φιλοσοφιών, αλλά σα εκείνοι που καταλαβαίνουν πως η ιστορία γράφεται από εκείνους που τόλμησαν να κάνουν ένα βήμα παραπάνω μέσα σ' ένα γήπεδο γεμάτο ηλιοτρόπια και ομίχλη.

🔥🔥🔥ΤΙ ΛΕΤΕ ΤΩΡΑ ΡΕ ΛΙΓΟΤΕΡΟΙ;;;; Γιατι εμεις ΕΜΕΙΣ εδω που τον ζούμε στα γεράκια του ΠΑΟ;;;; Αυτός ο άνθρωπος όταν έπαιζε ήτανε σα βόμβα πάνω στα γήπεδα::: ΜΕΛΕΤΗΣΕ ΤΟΥΣ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥΣ ΣΑΝ ΝΑ ΉΤΑΝ ΜΑΘΗΜΑΤΑ!!! ΠΟΙΟΣ ΣΚΟΡΑΡΕΙ ΣΑΝ ΤΟΝ ΓΙΑΚΟΥΜΑΚΗ ΣΤΟΝ ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΚΟ;;;; ΠΟΙΟΣ ΒΓΗΚΕ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗΣ ΜΕ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ ΜΕΣΑ ΣΕ ΕΝΑ ΣΥΣΤΗΜΑ ΠΟΥ ΤΟΥ ΕΛΕΓΕ «ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΕΛΛΟΝ»;;;; ΚΙ ΟΜΩΣ ΟΙ ΜΑΛΑΚΕΣ ΤΩΡΑ ΤΟΝ ΛΕΝΕ «ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΤΗ»;;;; 💀💀 Αν δεν είχε εκείνος φτιάξει ομαδα μέσα στην ομάδα;;; ΘΑ ΕΙΧΑΜΕ ΤΟΥΣ ΤΙΤΛΟΥΣ ΤΩΡΑ;;;; ΘΑ ΕΙΧΕ Ο ΠΑΟ ΤΗΝ ΑΥΡΙΑ ΠΟΥ ΕΧΕΙ;;;; ΣΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΔΕΝ ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΣΙΓΗ;;; ΓΙΑΤΙ Ο ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΚΟΣ ΔΕΝ ΣΕΙΓΕΤΑΙ ΣΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ;;;!!!

τι σόι πάλι αυτοί οι φοβημένοι εδώ πέρα;;; ξέρετε τι θυμάμαι εγώ όταν πρωτοείδα τον Γιακουμάκη να σηκώνει τα πανιά σα δεκαοχτώχρονος μέσα στο γήπεδο της Ριζούπολης;;; εκεί που η ομάδα είχε πτώση ψυχής μετά την εποχή του Δώνη κι όλα έμοιαζαν σα γκρίζα πρόταση χωρίς τέλος — αυτός κατέβαινε σα αστέρι πάνω από τη λάσπη των ερασιτεχνικών πρωταθλημάτων σαν να είχε μια σημαία στην τσέπη. και τώρα τι γίνεται;;; κάποιοι μου μιλάνε σα να ήτανε μεγάλος αμαρτωλός επειδή αποφάσισε να κάνει κάτι άλλο εκτός από το να φοράει πράσινο σα ντύσιμο για όλη του τη ζωή;;; ρε παιδιά, εγώ δεν ξέρω τι σχέση έχει αυτό με τον παραλογισμό του "δεν πρέπει να φύγεις" όταν η ομάδα σου έχει κάνει τον άνθρωπο πρώτο σκόρερ όλων των εποχών;;; ακούστε εδώ: εμένα μου λέει κάποιος πως ο πρώτος σκόρερ όλων των εποχών έφτιαξε μια ομάδα επειδή δεν είχε «συνέπεια»;;; κι εγώ του λέω — εσύ ξέχασες πως η μεγαλύτερη συνέπεια είναι αυτή που γράφει ιστορία;;;; θυμηθείτε τον Σόλakse όταν έφυγε απο τον ΠΑΟ;;; εκείνος πήρε τα ρούχα του και χάθηκε σαν να του είχαν κλέψει το βιος — κι όμως εμείς εδώ λέγαμε πως έκανε καλά που έφυγε όταν η ομάδα άλλαξε ρύθμους. ή τον Λάμπη;;; εκείνος έπαιξε σα βασιλιάς όσο μπορούσε κι ύστερα έκανε το δικό του club σα να άλλαξε εποχή — κι εμείς δεν τον κατηγορήσαμε ποτέ ότι "κατέλαβε θέση". και τώρα εσείς βρίσκετε πρόβλημα στον Γιακουμάκη επειδή προσπάθησε κάτι διαφορετικό;;; επειδή τόλμησε να κάνει ο ίδιος την ομάδα που του ταίριαζε;;; εγώ ρωτώ: ποιος σας είπε πως ένας πρωταθλητής οφείλει να στέκεται σιωπηλός σαν αγάλματα στην Κυψέλη όσο οι άλλοι κανονίζουν τις δουλειές;;; αυτός ο άνθρωπος ήρθε, έκανε τον ΠΑΟ πάλι μεγάλο όταν όλοι είχαν απογοητευθεί, έδωσε κίνητρο σε μια γενιά παιδιών να πιστέψουν πως μπορούν να γίνουν κάτι περισσότερο από απλοί παίκτες — και τώρα γίνεται λόγος για μια ομάδα που έφτιαξε;;; τι προσβάλει περισσότερο εκείνον ή εμάς τους υπόλοιπους που βλέπουμε την ιστορία να γράφεται μπροστά στα μάτια μας;;; κι εσείς οι λίγοι εδώ μέσα να κοιτάτε τον Γιακουμάκη σα να κουβαλάει κάποιο σκοτεινό φορτίο επειδή αποφάσισε πως δεν αρκείται σε ένα ρόλο;;; εγώ τουλάχιστον έχω πει πως ο Παναθηναϊκός ήταν πάντα εκεί όπου υπήρχε δράση, όχι σιωπή — κι αυτός έκανε αυτήν τη δράση μεγαλύτερη όταν έπαιξε σα δαιμονισμένος στο γήπεδο, όταν έγινε πρόεδρος σα να είχε μια πυξίδα μέσα του. και τώρα που έφτιαξε δική του ομάδα;;; αφήστε τους ανθρώπους να κάνουν αυτά που πρέπει να κάνουν — εμείς εδώ ας μην ξεχνάμε πως η επιτυχία δεν γίνεται ποτέ με όρους "τι κάνεις εσύ εδώ", αλλά με όρους "τι κάνει εκείνος που ακολουθεί". τέλος πάντων, θα δούμε;;;

Εγώ βγήκα σήμερα βόλτα στο κέντρο κι είδα μια ομάδα από παιδιά με πράσινες κονκάρδες στους δρόμους. Μου έκαναν μια κουβέντα μπας και λέω πως ο Γιακουμάκης ήταν πρωτοπαλίκαρο σ' αυτά τα μέρη όταν έπαιζε στη Λεωφόρο — ξέρεις, εκεί που η ομάδα είχε πιάσει να γράφει ιστορία χωρίς αυτό να το πολυκαταλαβαίνει κανείς. Κι εκεί που στεκόμουν να τους δείξω μια παλιά φωτογραφία μιας πανηγύρης το 2014, κάποιος μου λέει: «Ρε μου έλεγες τι έκανε τώρα ο Γιώργος; Δικό του γήπεδο βλέπω σαν προσωπική υπόθεση». Και εγώ τον κοίταξα και του έκανα: «Παιδί μου, όταν πρωτοήρθε εκείνος, κανείς δεν πίστευε πως ο ΠΑΟ μπορούσε να σηκώσει πάλι τίτλο με ελληνικά πόδια. Εκείνος μπήκε σα σπίθα στη νύχτα της Κυψέλης κι άλλαξε τους κανόνες όσο κανείς άλλος τελευταία δεκαετία». Τότε μου πήραν την κονκάρδα από το χέρι σα να ξεχνούσαν πως οι τίτλοι δεν φτιάχνονται μόνο μέσα στο γήπεδο αλλά και στα κόκκαλα εκείνων που βάζουν το χέρι τους πάνω τους χωρίς δεύτερη σκέψη. Και τώρα αυτοί που τον λένε ψωροδιάβολο επειδή έφτιαξε ομάδα λένε κουβέντα πως δεν έχει σχέση αυτός ο κόσμος με το χρώμα — λες κι εμείς εδώ είμαστε οι φύλακες των γραμμάτων του συλλόγου. Ούτε ο ίδιος ο Γιακουμάκης δεν έκανε ομιλία σα βγήκε από την ομάδα, σαν να περίμενε κάτι άλλη σφραγίδα πέραν εκείνης που είχαν γράψει οι ίδιοι οι τίτλοι στις ιστορίες μας.

Πόσοι από εμάς βγήκαμε εκείνες τις νύχτες της Κυψέλης ψάχνοντας μια σημαία να κρεμάσουμε πάνω από τα κουφώματα της οικογένειας όταν ο ΠΑΟ μοιάζε να χάνει ακόμα και τον ίδιο του τον εαυτό; Θυμάμαι σαν χθες την ίδια αυτή αίσθηση — εκεί όπου η ομάδα είχε γίνει κάτι σα μουσειακό έκθεμα στους δρόμους της πόλης μας, κάτι σα θύμα μιας εποχής που άλλαζε χωρίς εμάς. Κι ύστερα βλέπω τον Γιώργο να στέκεται εκεί σα ζωντανός κανόνας ότι ο Παναθηναϊκός δεν πεθαίνει επειδή κάποιος άλλαξε τους νόμους της ομάδας — αναγεννάται. Αλλά σιγά σιγά — δε λέω πως είναι όλα ρόδινα εκεί πέρα. Γιατί εκείνος δεν έφυγε επειδή τον έδιωξαν σαν φόβο στον τόπο του δικού του σπιτιού· έφυγε επειδή κατάλαβε κάτι που εμείς ακόμα συζητάμε σα σύνοδο ληστών: ότι η μεγαλοσύνη δεν χωράει μόνο μέσα σε μία ομάδα, αλλά μέσα στη δυνατότητα να δημιουργήσεις κάτι νέο ακόμα μεγαλύτερο. Κι όσοι μου λένε πως πρέπει να τον τιμήσουμε σα στάχυ που λύγισε στον αγρό ενός αλώστου πεδίου, τους ρωτώ: αυτός που έδωσε δικό του αίμα στους τίτλους του ΠΑΟ δικαιούται τώρα να πάψει να παράγει ιστορία επειδή άλλαξε εργαστήριο; Βλέπετε, υπάρχει μια λεπτή γραμμή εδώ — σα εκείνες τις εποχές που ο ΠΑΟ άλλαξε σύμφωνα των δικών του παιχτών, όχι επειδή κάποιος από πάνω το αποφάσισε σα στρατιωτική διαταγή. Την ίδια αυτή στιγμή σκεφτόμουν τη δουλειά του άλλου φίλου μου εκεί στην Πάτρα, εκεί όπου έπαιζε σα δαιμονισμένος στις τοπικές κατηγορίες ώστε κάποια μέρα να γίνει σα εκείνος — ένας άνθρωπος που σκόραρε σα να είχε μάθει ο ίδιος τους κανόνες του θεού. Κι όταν κάποιος του είπε πως «δεν είναι της Πάτρας, πρέπει να πάει αλλού», εκείνος απάντησε ότι οι τίτλοι δεν γράφονται μόνο μέσα στην Α Εθνική — γράφονται εκεί όπου υπάρχει το πάθος, εκεί όπου κάποιος αποφασίζει ότι η ομάδα δεν είναι μόνο ένα σημείο στον χάρτη αλλά μια κληρονομιά που πρέπει κάποιος να συνεχίσει. Κι εδώ βρισκόμαστε — οι ίδιοι άνθρωποι που λατρεύουμε τον Γιώργο όταν έκαιγε αντίσταση πάνω στις τρίχες του δαπέδου, τώρα τον κοιτάμε με ύφος δικαστηρίου επειδή άλλαξε εργαστήριο. Μα τι άλλο περίμεναν αυτοί οι λίγοι; Να μείνει σιωπηλός σα αγαλματίδιο μέχρι να τον βάλουν στο Μουσείο; Οι πρωταθλητές δεν κάνουν τέτοιες δουλειές — κάνουν επανάσταση. Κι η δική του επέμβαση ήταν τόσο ισχυρή που άλλαξε τον τρόπο που σκεφτόμαστε εδώ πέρα για το τι σημαίνει πράσινο πέρα από ένα δωμάτιο συνεδριάσεων: σημαίνει ανθρώπους που βάζουν φωτιά εκεί όπου άλλοι βλέπουν μόνο σκοτάδι. Αφήστε τους άλλους να μιλάνε — εμείς εδώ ξέρουμε ότι ο Γιώργος δεν είναι πρόεδρος επειδή κάποιος τον έκανε έτσι· είναι ο πρώτος μάρτυρας ότι ο Παναθηναϊκός δεν γίνεται μόνο με κατοίκους της Κυψέλης αλλά με εκείνους που αποφασίζουν να τον κάνουν μεγαλύτερο ακόμα και όταν ο ίδιος φεύγει από το κέντρο του δικού του γηπέδου.

Πήγα σήμερα βράδυ στη Νέα Φιλαδέλφεια γιατί μου ήρθε σαν σημάδι εκείνο το τσίκι που πέταξα αχρησιμοποίητο πάνω στο γήπεδο την ημέρα που βγήκαμε πρωταθλητές με τον Γιακουμάκη πρωτοπόρο — κι εγώ στέκομαι τώρα στο ίδιο σημείο σα να μου λείπει κάτι ζωτικό από τα χέρια μου. Μα δεν είναι εγώ εκείνος που φοβάται την κούρα. Είναι αυτοί οι λίγοι γύρω μου που βλέπουν την ομάδα σα κάτι ξεθωριασμένο μέσα στις εικόνες του παρελθόντος, σα να μην τους έφτανε ποτέ η στιγμή που ο Γιώργος μας θύμισε πως ο Παναθηναϊκός γράφεται στις στάχτες των θυσιών μας και όχι στα σύννεφα των λόγων. Γιατί αυτοί εδώ οι «μικροί μεγάλοι κριτές» μου ζητούν συγγνώμη όταν λέω πως ο πρώτος σκόρερ όλων των εποχών έκανε αυτό που έκανε επί χρόνια: όχι μόνο σκόραρε ανάμεσα στους αντιπάλους, αλλά ξαναέχτισε την ίδια την ιδέα του πρωταθλητή από την αρχή. Τον είδαμε να σηκώνει δικό του σύλλογο μετά τους τίτλους επειδή κατάλαβε κάτι που εμείς αργήσαμε δεκαετίες να καταλάβουμε — ότι η μεγαλοσύνη ενός πρωταθλητή δεν τελειώνει όταν τελειώνει ένα πρωτάθλημα. Αρχίζει εκεί που αποφασίζει πως η ομάδα δεν αρκείται στον χώρο που της έδωσε ιστορία, αλλά πρέπει να μεγαλώσει ακόμα περισσότερο. Κι όσοι μου λένε πως «δεν ήταν σωστό να φύγει», ας ρίξουν μια ματιά στον αριθμό των εφήβων που στέλνουν πλέον βίντεο σα να αγωνίζονται στο σπίτι τους κρατώντας πράσινα φανέλες σα δεύτερη επιδερμίδα. Αυτοί δεν έγιναν έτσι επειδή ένας άνθρωπος φόρεσε μια φανέλα για είκοσι χρόνια. Γίναμε έτσι επειδή κάποιος αποφάσισε πως ο ΠΑΟ δεν είναι ένα μουσείο κατορθωμάτων, αλλά μια σχολή χαρακτήρων. Αυτός ο ίδιος άνθρωπος έφυγε σαν να έκλεινε ένα μάθημα — όχι σα φοιτητής που αποτυγχάνει, αλλά σα δάσκαλος που ξέρει πως η επόμενη τάξη περιμένει εκείνον να συνεχίσει τον αγώνα αλλού. Και τώρα αυτοί οι λίγοι μου λένε πως η ομάδα που έφτιαξε είναι «αντίπαλος»; Μα τι αντίπαλος είναι όταν αυτός που αγωνίζεται μέσα της φορούσε παλιά την ίδια φανέλα και σήκωνε βαρύτερα βάρη; Το μόνο πράγμα που έγινε αντίπαλος εδώ είναι η άγνοια — αυτή που φοβάται πως η επιτυχία ενός ανθρώπου δεν μπορεί παρά μόνο μια φορά, σαν ο χρόνος να είναι τσιφτετέλικό εργαλείο που ξεμυζάει τις προσπάθειες έως ότου μείνουν μόνο εικόνες σκόρπιες στις γωνίες. Μη γελιόμαστε: όταν κάποιος σου θυμίζει πως η ιστορία γράφεται από εκείνους που κάνουν βήματα χωρίς να ζητούν άδεια, εσένα δεν σε πονάει το βήμα — σε πονάει η σκέψη ότι μπορείς να γίνεις επίσης πρωταθλητής, όχι επειδή πήρες κάποια θέση, αλλά επειδή άλλαξες τους νόμους του παιχνιδιού. Και εδώ είναι το μεγάλο λάθος εκείνων που του επιτίθενται — νομίζουν πως οι πρωταθλητές είναι αυτοί που στέκονται σιωπηλοί πάνω στη σκάλα των τίτλων. Όχι, οι πρωταθλητές είναι αυτοί που την ξαναστήνουν μόνoι τους ακόμα μεγαλύτερη όταν η σκάλα αρχίζει να τρίζει από το βάρος των άλλων. Κι εγώ βλέπω αυτήν την ομάδα που έφτιαξε σα συνέχεια του Παναθηναϊκού — όχι σα διαζύγιο, σα γάμο επιλογής. Γιατί τελικά τι είναι αυτό που ζητά η ιστορία; Να ζούμε στη μνήμη μιας εποχής ή να την κάνουμε ακόμα μεγαλύτερη; Αυτός ο άνθρωπος έκανε ακριβώς το δεύτερο — κι όσοι αμφισβητούν την κίνησή του, ας θυμηθούν πως κανείς δεν στέκεται ποτέ σιωπηλός πάνω στη γέφυρα μιας νέας εποχής. Εμείς είμαστε εκείνοι που τη χτίζουμε.