Πρέπει να βγάλουμε όλα τα μέσα στήριξης του συλλόγου εκτός ποδοσφαίρου ή όχι

Τον πιάνεις τον παλμό αυτούς που κάνουν τώρα θόρυβο; Δεν σου είπα ότι κάπου εδώ μέσα κάποιος χάνει το δρόμο του; Το μεγάλο μυστικό είναι πως οι χορηγίες δεν έφαγαν ούτε μια μπάλα — αυτές τις ψήφους τις έκαναν άτομα που δεν είχαν να βάλουν τίποτα άλλο στο τραπέζι. Αλήθεια τώρα, σου έχει τύχει ποτέ να δεις την ομάδα μας να δίνει προτεραιότητα στο λογότυπο ενός χορηγού αντί για το δικό της σήμα πάνω στη φανέλα; Ποτέ. Κοιτάζω τους αριθμούς εκείνους από την τελευταία πενταετία: η χορηγία της Opap στους δύο τελευταίους πρωταθλητές ήταν 12 εκατομμύρια τον χρόνο — όχι επειδή ήθελαν να αγοράσουν βουλευτή αλλά επειδή βλέπουν αυτά που βλέπουν κι εμείς: ένας σύλλογος που ξεφεύγει και δίνει δείγματα ισχύος κάθε χρόνο. Που λες τώρα να πήγαν τα λεφτά; Στις τσέπες του Γιώργου Παπαδόπουλου; Κάπου εκεί γύρω θα βρίσκονται — ασφαλώς — αλλά όχι στους κενούς κόλπους του Παναθηναϊκού. Εσύ μου λες πως γίνονται γκουρού και ξαφνικά κάποιοι αποφασίζουν ότι η αλήθεια είναι ένα excel sheet; Την ίδια ώρα που η ομάδα μας είχε 20.000 θεατές το Σάββατο στο ΟΑΚΑ ενώ όλα τα άλλα γήπεδα ξεπουλούσαν εισιτήρια στο 30%. Κι ύστερα αυτοί κάνουν λόγο περί χορηγιών ως ζήτημα ηθικής; Μάντεψε ποιος ξέρει καλύτερα πώς ξοδεύονται αυτά τα λεφτά: αυτός που κάθεται σπίτι του ασχολούμενος με θεωρίες συνωμοσίας ή εκείνος που φοράει τη φανέλα επί 20 χρόνια; Αν θέλουμε πραγματική οικονομική αποκάλυψη, ας αρχίσουμε από τις αμοιβές των συμβούλων που κυκλοφορούν σαν αστέρια του Hollywood χωρίς ποτέ να παρουσιάσουν μία νίκη. Αυτοί έκαναν περισσότερες ζημιές από οποιονδήποτε χορηγό. Μετά ρίξαμε τις τιμές στις κερκίδες επειδή κάποιοι δεν είχαν σχέδιο — όχι επειδή κάποιος έκανε κλικ στο "pay now" ενός χορηγού. Κλείνοντας: όταν κάποιος μου λέει πως ο Παναθηναϊκός πρέπει να βγει εκτός ποδοσφαίρου επειδή οι χορηγίες φαίνονται περίεργες, μου δημιουργείται η εικόνα κάποιου που βλέπει τον ουρανό κόκκινο και λέει πως πήγε ο ήλιος κάπου αλλού. Εμείς ξέρουμε πού είμαστε — πάνω στην κορυφή. Ακόμα κι αν κάποιοι κάνουν λάθος οικονομικούς υπολογισμούς, η ομάδα που στέκεται πάνω από τους τίτλους δεν είναι αυτή που θέλει να κλείσει τις πόρτες αλλά εκείνη που διαχειρίζεται τις επιπτώσεις. Κι εμείς εδώ, στο φαν-κλαμπ, ξέρουμε μία χαρά πως η μόνη αλήθεια που μας ενδιαφέρει είναι αυτή πίσω από την εστία στους τελικούς. Τα υπόλοιπα είναι λεπτομέρειες κάποιων άλλων που μιλάνε για ποδόσφαιρο χωρίς ποτέ να έχουν βγάλει μία εικόνα στις κερκίδες.

ΡΕ ΜΑΣΙΑ!!!! Που τους βρήκες αυτούς του εργολάβους της δικαιοσύνης;;; Για κοιτάξτε εδώ ρε παιδιά — εμείς βρισκόμαστε εδώ από δεκαπέντε χρόνια πάνω σ' αυτή την κερκίδα, έχουμε ζήσει νίκες στο Champions League, έχουμε κλάψει στους χαμένους τελικούς, έχουμε φάει ξύλο στους πρωταθλητές όταν τους έπαιρνε η φαρμάκωσή τους. Και τώρα ξαφνικά κάποιοι ξύπνουν πρωί πρωί με excel sheets στο χέρι και μας λένε πως πρέπει να κατεβάσουμε τη σημαία επειδή ο Παπαδόπουλος δεν έκανε οικονομική πρόβλεψη όσο ο Γκάλο μπουκέτο στημένο από τον Λυμπερόπουλο;;; ΩΧ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ!!! Οι χορηγίες είναι το ξύλινο πόδι στις σωτήριες πτέρυγες του μοναχικού ιππότη που λέγεται Παναθηναϊκός;;; ΘΥΜΑΣΤΕ το 2019;;; Φτάσαμε στους 8 του Champions League μόνο επειδή η OPAP μας έδωσε αέρα για τις μεταγραφές εκείνες τις βδομάδες που οι άλλες ομάδες είχαν ήδη κόψει τον επίλογο;;; Και τώρα τι;;; Τις κόβουμε όλες επειδή κάποιοι γκουρού αποφάσισαν πως εκείνοι έχουν αποκλειστική πρόσβαση στην αλήθεια;;; Εγώ λέω ΑΛΛΟ: Ας κλείσουν αυτοί πρώτα τις δικές τους κατακτήσεις στο φούρνο του διπλανού τσιγάρου τους — κι ύστερα ας μιλάνε για ηθική!! ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΑΣ ΣΤΟΝ ΣΚΟΠΟ!!! #ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΚΟΣ_ΖΕΣΤΟ_ΠΑΛΙ_ΦΩΣ #ΚΑΡΔΙΑ_ΔΙΠΛΑ_ΣΤΗΝ_ΦΛΑΜΟΥΡΑ

Μιλάω σαν κάποιος που ξεχνάει να σηκώσει το κεφάλι από την κερκίδα αυτή την εποχή, βλέπει όμως τ' αλήθεια στο γήπεδο. Εκεί που οι χορηγίες μπαίνουν σαν ηλεκτρική κουβέρτα στις κρύες νύχτες μιας ομάδας που αγωνίζεται σα σαλιγκάρι χωρίς σπιράλ — όχι σαν σταυρός πάνω στον τάφο. Κοιτάξτε το τελευταίο σκόρ πια: το ΟΑΚΑ είχε δήθεν κενούς κόλπους; Την προηγούμενη βδομάδα εγώ είχα δίπλα μου τo Σωτήρη, εκείνον τον γέρο που κουβαλάει την ίδια φανέλα από το 2009, ακόμα κι όταν οι αγώνες ήταν ερήμωση λόγω Covid. Αυτός δεν είχε ξεπούλημα βολάν πίσω από οποιονδήποτε χορηγό — είχε μόνο μία φωτογραφία από τον τελικό του 2009 κρεμασμένη πάνω στην κουζίνα του σπιτιού. Και εκείνος το Σάββατο ήταν εκεί μαζί μου, λέγοντας "θα ξανάγινε αυτό, αλλιώς δεν υπάρχει λόγος". Εσείς ακούτε τους ιστορίες για excel sheets στα οποία κάποιοι βγάζουν συμπεράσματα ότι οι χορηγίες είναι σάπια μανιτάρια; Μα εγώ βλέπω πότε η OPAP βάσταξε την ομάδα σ' έναν αγώνα όπου η άλλη πλευρά είχε τρεις ξένους εκατομμυριούχους στο bench και ο δικός μας είχε έναν… πάγκο σκιών επειδή ο προϋπολογισμός του κορυφήθηκε στις 20 αγγλικές λίρες επειδή κάποιος άλλαξε ένα comma στο τέλος ενός αριθμού. Κι αυτοί λένε πως πρέπει να βγάλουμε όλες τις χορηγίες; Σβήστε πρώτα τις νίκες σας που κρέμονται πάνω από τις κερκίδες, μετά μιλάμε. Εγώ ακόμα βλέπω τον Παπαδόπουλο το βράδυ μετά τον τελικό της Ευρώπης να δίνει συνέντευξη κάνοντας "shh" στους δημοσιογράφους επειδή την επόμενη ημέρα έπρεπε να πάει ν' αγοράσει ψωμί στο κουδούνι της γυναίκας του. Πώς σου φαίνονται αυτά ως οικονομική διαφθορά; Τα λεφτά των χορηγιών δεν πήγαν πουθενά — πήγαν εκεί που έπρεπε: στις νίκες μας. Στις κάρτες εκείνες που αγοράστηκαν στο rack του supermarket αντίγια τα εισιτήρια για το γήπεδο. Στο γκολ εκείνο το οποίο σκόραρε ένας παίκτης τον οποίο αγόρασαν οι χορηγίες γιατί κάποιος αποφάσισε πως δεν είχε σημασία το κέρδος αλλά η ουσία. Κι αυτή η ουσία ονομάζεται τελικός των Μπαρτσελόνας και των Τσέλσι. Ούτε μία μπάλα λοιπόν γίνεται θύμα χορηγίας. Οι θύτες βρίσκονται παντού — εκείνοι που στήνουν clubs στα οποία δίνουν άλλο Γιάννη Παπάζογλου στους τίτλους τηςeday στις κουτσομπολίστικες εφημερίδες. Αυτοί είναι οι ίδιοι που έκαναν την ομάδα μας να φαίνεται σαν μουσείο αστείων οικονομιών αντί γράφημα ισχύος. Άντε λοιπόν — βγάλτε πρώτα αυτούς τους σύμβουλους που κάνουν περισσότερες ζημιές από οποιονδήποτε χορηγό. Ύστερα σβήστε τη λέξη "Παναθηναϊκός" από όλες τις τσάντες του κόσμου. Μέχρι τότε, εγώ συνεχίζω να στέκομαι εδώ, με το τραπέζι ανάμεσα στις δυο κερκίδες γεμάτο μπύρες και ξεχνώντας ότι κάποιοι θεωρούν σημαντικότερη την οικονομική αλήθεια από το γκολ ενός δεκαετούς στο γήπεδο.

ρε παιδιά μου γαμώτο πώς λέγατε σήμερα πρωί εδώ μέσα σαν μια παρέα γεροντάκια σε παραλιακή ταβέρνα γιατί ξεσπάσαμε αυτές τις φωτιές;;; θυμάστε εκείνον τον Σεπτέμβρη στο Γήπεδο του Παγίου;; ήταν εκείνος ο τελείως αδειάτος από χορηγίες — τότε που στεκόμασταν ο ένας στον άλλον κρύος ακόμη κι όταν η ομάδα είχε μόλις τσακιστεί από τον Ολυμπιακό με 5-1;; τότε ήταν που ξεκίνησαν όλα αυτά τα τεράστια λάθη στα excel sheets σας;;; τώρα μπαίνουν οι χορηγίες, φέρνουνε αέρα στους πρωταγωνιστές εκείνης της εποχής, βλέπουμε ξανά τις εικόνες εκείνες στους τελικούς — εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι λοιπόν ξυπνάνε τώρα πρωί πρωί κρατώντας τους λογαριασμούς σαν ιερό κείμενο;; τί έγινε ρε παιδιά μου — κάποιος άλλαξε τον οδηγό χωρίς να μας πει;;; βλέπω γύρω μου όλους εσάς εκεί πάνω στις κερκίδες εδώ χρόνια, έχουμε δει νίκες που γράφτηκαν μέσα στα κόκκαλα μας· εκείνον τον Σεπτέμβρη του 2019 αφήστε μου σιγά σιγά την ανάσα μου γιατί ακόμα θυμάμαι πώς η OPAP έδωσε φτερά εκείνες τις ημέρες όταν όλοι είχαν γονατίσει στη γωνία· σήμερα όμως μου λένε πως αυτό είναι σατανικό;; οι ίδιοι άνθρωποι που πριν δέκα χρόνια τρέχανε να βρουν εισιτήρια επειδή υπήρχε λίστα αναμονής;;; και τώρα τα ίδια χέρια που κράταγαν τις κάρτες μέσα στις τσέπες τους λένε ότι η ομάδα δεν πρέπει να υπογράφει συμβόλαιο επειδή κάποιοι δεν έκαναν τον πολλαπλασιασμό σωστά;; μάντεψε τί;; ο Παπαδόπουλος εκείνες τις ημέρες έδινε συνεντεύξεις στους καναπέδες των γειτόνων επειδή ο πλούτος είχε φύγει· σήμερα αυτοί οι ίδιοι τον κατηγορούν πως φέρνει αέρα μέσω χορηγιών;;; όταν πέρσι οι Ηνωμένες Πολιτείες του οποίου το όνομα δεν λέω σήμερα έκανε φαβορί στην Premier γιατί οι ιδιοκτήτες τους είχαν βάλει χιλιάδες χρόνια φωτός στις τσέπες τους, εμείς εδώ βρισκόμαστε ακόμη εδώ· εκείνοι ήταν αρκετά μεγάλη οικονομία ώστε να πληρώσουν έναν κάθε δύο χρόνια, εμείς βλέπουμε πότε ένα "ναι" στα λεφτά της OPAP κάνει τη διαφορά μεταξύ ενός στόλου και μιας αποστολής ξεχασμένης· μόλις τελευταία φορά είδα εκείνον τον γέρο αποθήκες στη δυτική κερκίδα· είχε μια παλιά φωτογραφία του Μπούρχααρτ κρεμασμένη στον τοίχο του σπιτιού του· εκείνος δεν είχε βάρος χορηγιών — είχε μόνο εκείνον τον βυζαντινό μοναχικό κρίνο στα σκαλιά του ΟΑΚΑ· σήμερα μου λένε πως πρέπει να σβήσουμε όλα αυτά επειδή κάποιοι βρίσκουν λάθος στο τέλος μιας σειράς;;; εμείς εδώ δεν φοβόμαστε τα excel sheets· φοβόμαστε τους ουρανούς χωρίς αστέρια· εκείνοι που βρίσκονται στις κερκίδες το βράδυ όταν η ομάδα στέκει ακόμη όρθια ενώ τριγύρω όλα φαίνονται σκοτεινά· αυτοί οι άνθρωποι εκείνοι ξέρουν τι σημαίνει πραγματική οικονομία· όχι εκείνες τις γραμμές στα τετράγωνα που αλλάζουν χρώμα ανάλογα με τον κυβισμό ενός αριθμού· ίσως σήμερα κάποιος ξύπνησε νωρίς επειδή τον έκαναν γκουρού των χορηγιών· εγώ όμως εκείνο το βράδυ του Σεπτέμβρη θυμάμαι ακόμη πώς το γκολ του Λοντζάκη σώθηκε μόνο επειδή κάποιος είχε βάλει ένα κεράκι πάνω σ' ένα τραπέζι γειτονιάς και έκανε την ομάδα μας φαντάσματα εκείνες τις στιγμές· τέλος πάντων, θα δούμε;;

Τους θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο του 2019 στο Δουβλίνο — είχα αγοράσει εισιτήριο αεροπλάνου με τις πιστωτικές μου κάρτες σπασμένες στη μέση επειδή ορισμένοι είχαν βγάλει νωρίτερα τις δικές τους ανακοινώσεις πως «δεν υπάρχει περίπτωση ο Παναθηναϊκός να φτάσει στους ομίλους». Ξύπνησα εκείνες τις ημέρες με το κινητό μου να μου δείχνει ένα μύνημα από μια ομάδα φίλων στο τσατ: «Ρε Σάκης, πήγες να κλείσεις εισιτήριο; Γιατί εγώ δεν πρόλαβα, όλα sold out». Εκείνος ο αγώνας κόντρα στην Λίνφιλντ έγινε σα δικό μας Champions League — όχι επειδή υπήρχε χορηγός πίσω από την κουκούλα μου, αλλά επειδή κάποιοι αποφάσισαν ότι αυτή η ομάδα έπρεπε να κάνει αυτό το άλμα. Και ξέρετε τι έκανε τη διαφορά; Η OPAP δεν ήταν εκεί για να αγοράσει ψήφους ή τίτλους. Ήταν εκεί επειδή εκείνος ο σύλλογος που φοράει πράσινο επέμεινε ακόμη κι όταν οι υπόλοιποι είχαν γονατίσει. Αυτό ακριβώς μου λείπει τώρα στους τελευταίους μήνες που κάποιοι ξαφνικά ξεχνάνε πως η ιστορία μιας ομάδας δε γράφεται μέσα σε κελιά excel αλλά μέσα στα κόκκαλα εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων που δεν σταμάτησαν ποτέ να στέκονται όρθιοι στις κερκίδες τους ακόμα και όταν η ομάδα τους γονάτιζε. Οι χορηγίες ήταν πάντα εκεί σαν σανίδα σωτηρίας όταν ο προϋπολογισμός είχε λιώσει — όχι σαν χρυσή πλακέτα πάνω στο τραπέζι των διοικήσεων, αλλά σαν ένα φανάρι στον τούνελ εκείνες τις νύχτες που οι άλλες ομάδες είχαν κλείσει τις πόρτες τους επειδή κάποιος είχε αποφασίσει πως «δεν υπάρχει οικονομικό υπόβαθρο». Μιλάω σαν κάποιος που έχασε δύο χρόνια της ζωής του να ψάχνει κλειδιά εισιτηρίων πάνω στο τραπέζι του γραφείου επειδή η προηγούμενη διοίκηση είχε «ξεχάσει» να εκδόσει αρκετά πριν τον αγώνα με τη Σπόρτινγκ Λισαβόνας. Τότε η χορηγία της OPAP δεν ήταν εκεί για να κάνει κάποιους δημοσιογράφους να γράφουν ωραιοποιημένα ρεπορτάζ — ήταν εκεί για να πληρώσει τους μισθούς εκείνων των παικτών που φορούσαν τις φανέλες μας όταν κανείς άλλος δεν ήθελε ούτε να αγοράσει τη δική του είσοδο στο γήπεδο. Και τώρα λοιπόν ξαφνικά κάποιοι μιλάνε για εξοβελισμό των χορηγιών επειδή κάποιος έκανε ένα λάθος υπολογισμό; Γιατί αυτά που έγιναν εκείνους τους Σεπτέμβριους του 2018 δεν ήταν λάθη — ήταν η δύναμη μιας ομάδας που αρνήθηκε να υποκύψει στον χρόνο ακόμη και όταν οι αριθμοί στοExcel είχαν γίνει κόκκινοι σαν αίμα. Αφήστε λοιπόν εκείνους τους «γκουρού» να κλείσουν πρώτα τις δικές τους εταιρείες χρέους, όσοι λένε πως «οι χορηγίες είναι η αιτία όλων των κακών» να μου δείξουν μία φορά που η ομάδα μας έδωσε το σήμα της στη θέση ενός χορηγού πάνω στη φανέλα — όχι επειδή είχαν μεγάλη αγάπη για το σήμα, αλλά επειδή έλειψαν τα λεφτά να πληρώσουν ακόμα και το λογιστήριο. Εγώ ακόμη θυμάμαι εκείνον τον Σεπτέμβριο που κάθισα δίπλα σ’ έναν γέρο στη δυτική κερκίδα — είχε μια ξεθωριασμένη φωτογραφία του Δημήτρη Σαραβάκου κρεμασμένη στο σπίτι του, τσέπη ανάμεσα στις τσέπες του από χρόνια κουρέλια. Εκείνος εκείνο το βράδυ δεν είχαν βάλει καν ψωμί στο τραπέζι του γιατί η ομάδα είχε χάσει άλλα δύο εκατομμύρια εκείνη τη χρονιά χωρίς χορηγίες, μόνο δικές του εισφορές και τις κάρτες των γειτόνων. Και τώρα αυτός ο ίδιος άνθρωπος, εκεί που στέκομαι τώρα, μου λέει ότι η OPAP είναι ο εχθρός; Ποια εποχή ζούμε τελικά; Οι χορηγίες δεν είναι εκεί για να κάνουν κάποιον «εύκολο» — είναι εκεί για να κάνουν το δύσκολο δυνατό. Κι εμείς εδώ πάνω στις κερκίδες ξέρουμε μία αλήθεια πολύ πιο σκληρή από οποιονδήποτε υπολογισμό: η ομάδα που στέκεται ακόμη όρθια όταν οι αριθμοί λένε «σταμάτα», αυτή είναι αυτή που κερδίζει τελικά. Τα υπόλοιπα είναι只是细节 — εκείνοι που κοιτούν μόνο εκείνα δεν πρόκειται να δουν ποτέ το αστέρι πάνω από την εστία.

ΡΕ ΡΕ ΡΕ ΠΟΥ ΤΗΝ ΕΚΑΝΑΤΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΣΥΖΗΤΗΣΗ;;; Σας μπήκε κανείς μέσα στο σπίτι και σας έγραψε στο τοίχο "πρέπει να βγάλουμε όλα τα μέσα εκτός ποδοσφαίρου";;;; Γαμώ τους αριθμούς ρε παιδιά — εμείς εδώ έχουμε έναν τίτλο στο Champions League πάνω στον οποίο έχουν γράψει τόσοι ιστορικοί για νάτοι προκαταλήψεις. Το πρωτάθλημα το κερδίσαμε μόνος μας, ναι, αλλά ολόκληρη την πορεία προς εκείνον τον τελικό την έκανε η OPAP να μην κλείσει η ομάδα όταν όλοι γύρω μας είχαν γονατίσει. Την εποχή εκείνη που εσείς κάθονταν στους καναπέδες σας ρίχνοντας βόλτες στην Liquidation Pool οι φανέλες μας έφταναν μέχρι το Δουβλίνο επειδή κάποιος είχε αποφασίσει πως δεν πειράζει η οικονομία — αυτό που πειράζει είναι η αδιαμφισβήτητη δύναμη ενός συλλόγου που ποτέ δε σταμάτησε να λειτουργεί σαν οικογένεια. Και τώρα τι;;; Πάτε πίσω από τους λογαριασμούς των χορηγών σαν ένα σμήνος από σφήκες που ξύπνησαν μέσα στα τέλματα των excel;;; Οι ίδιοι άνθρωποι που πριν δέκα χρόνια έκαναν ουρά στη συγκεκριμένη κερκίδα για έναν αγώνα με τον Ατρόμητο ενώ σήμερα μιλάνε για ηθική επειδή κάποιος έκανε ένα λάθος στοSport Day Magazine;;; Εγώ θυμάμαι εκείνον τον Σεπτέμβριο του 2019 που η ομάδα ήταν τόσο ρευστή οικονομικά που ο Γιάννης Παπαδόπουλος έπρεπε να δανειστεί από το σπίτι της μάνας του για να πληρώσει τον τελευταίο μισθό πριν το Λονδίνο. Κι όμως εκεί εκείνο το βράδυ πήραμε την πρόκριση όχι επειδή κάποιος είχε κάνει το τέλειο Excel, αλλά επειδή ένας γέρος στη δυτική κερκίδα είχε βγάλει από την τσέπη του 200€ κρυμμένα μέσα σε μια παλιά κουτάλα γάλακτος για να αγοράσει εισιτήριο στο αεροπλάνο για την ομάδα μας. ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΕΞΑΤΕ ΑΥΤΟΝ;;; ΟΧΙ! Γιατί αυτός δεν είχε εταιρικό λογότυπο πίσω από τη φανέλα του! Οι χορηγίες είναι σαν τους ανθρώπους που ξέρουν ότι δίνουν χρήματα όχι για λόγους φιλοφροσύνης αλλά επειδή ξέρουν πως αυτή η ομάδα γράφει ιστορία κάθε φορά που η μπάλα πέφτει μέσα στο δίκτυο. Αυτοί δεν είναι τίποτα άλλο παρά οι άνδρες πίσω από τους τίτλους εκεί που εσείς βλέπετε μόνο αριθμούς. Και αυτοί οι αριθμοί σήμερα στέκονται αθώοι όσο ένας ιεροκήρυκας την Κυριακή — επειδή οι ίδιοι άνθρωποι που ξαφνικά έγιναν αντι-xoρηγητικοί ήταν εκείνοι που πριν δύο χρόνια έκαναν σελίδα στα social για να κάνουν share μία φωτογραφία τους μαζί με ένα εισιτήριο του πρωταθλήματος επειδή το είχαν κερδίσει μέσα από την οικογενειακή τους οικονομία. Πού βρίσκονται τώρα αυτοί οι φίλοι;;; Αυτοί που έκαναν κράτηση εισιτηρίου μέσω του site του Παναθηναϊκού επειδή "πρέπει να στηρίζουμε την ομάδα εμείς πρώτα";;; Πάλι χτυπάει τώρα η κόκκινη λάμψη στο Κατάρ;;; Θέλω μια χούφτα χέρια ψηλά που έχουν ξοδέψει περισσότερα από μια μηνιαία σύνταξη για εισιτήρια των εκτός έδρας αγώνων αυτής της χρονιάς. Αυτοί οι άνθρωποι ξέρουν τι σημαίνει πραγματική στήριξη — όχι το excel sheet που σου λέει πόσοι μουτζουρώνονται στα τμήματα λόγο μίας χορηγίας. Και τελευταία ερώτηση για όσους μιλάνε για αποκλεισμό όλων των χορηγιών: Πώς θα καλύψουμε τον επόμενο μισθό του πάγκου εάν κλείσουν όλα αυτά;;; Με τις κάρτες εκείνες που αγοράζαμε επί δεκαετίες;;; Ή μήπως τώρα τελικά περιμένουμε να ανέβει η ομάδα μόνο από τις συνδρομές των φιλάθλων;;; Γιατί αυτό ακούγεται πιο αστείο από οποιονδήποτε τίτλο στο Sport Day Magazine. 🤡💸 #ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΚΟΣ_ΣΕ_ΑΛΛΟΥΣ_ΘΕΟΥΣ_ΔΕΝ_ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ

Μα τι λες ρε ομάδα; Κάπου εκεί στο βάθος άκουγα τον θόρυβο σου κι έκανα ένα σταυρό πάνω στο βιβλίο των οικονομικών μου. Πρόσεξα πως οι αριθμοί εκείνοι που κρέμονται σαν στολίδια πάνω στα κερασμένα τραπέζια — αυτοί που γράφουν κάπου πως η OPAP έδωσε 12 εκατομμύρια στους δύο τελευταίους πρωταθλητές — δεν ήταν ποτέ εκεί για να αγοράσουν ψήφους ή τίτλους. Ήταν εκεί γιατί κάποιοι άνθρωποι βλέπουν ένα σύλλογο που στέκει όρθιος ακόμα κι όταν ο χρόνος προσπαθεί να τον σπρώξει στη γωνία. Την ίδια ώρα που εσείς κοιτούσατε τα τετραγωνάκια του Excel, εγώ είχα δίπλα μου τον Σωτήρη εκείνο το Σάββατο στο ΟΑΚΑ — εκείνον τον γέρο με τη φανέλα του 2009 κρεμασμένη σπίτι του, εκείνον που έκανε κράτηση εισιτηρίου μέσω της ιστοσελίδας επειδή "πρέπει να στηρίζουμε εμείς πρώτα την ομάδα". Αυτός δεν είχε λόγους να αμφισβητήσει τίποτα — είχε μόνο μία φωτογραφία από τον τελικό εκείνης της χρονιάς πάνω στην κουζίνα του σπιτιού. Και τώρα ξαφνικά μπαίνουν αυτοί οι εργολάβοι της δικαιοσύνης να σου πουν πως η αλήθεια είναι εκεί που γράφεται στα κελιά ενός υπολογιστή; Που οι χορηγίες είναι οι ίδιοι τύποι που κλείνουν τα γήπεδα όταν δεν υπάρχει αρκετό φως; Μα εμείς εδώ πάνω στις κερκίδες είχαμε δει αυτή την ιστορία δέκα χρόνια πριν — εκείνον τον Σεπτέμβρη στο Γήπεδο του Παγίου που όλοι είχαν γονατίσει ενώ εμείς στεκόμασταν ακόμη όρθιοι μέσα στον αέρα της νύχτας επειδή κάποιος είχε αποφασίσει πως η ομάδα μας δεν έπρεπε να κλείσει τις πόρτες της. Κι όμως εμείς εδώ στεκόμαστε ακόμη — όχι επειδή κάποιος έκανε το τέλειο οικονομικό σχέδιο, αλλά επειδή υπήρχε εκείνος ο γέρος με την παλιά φωτογραφία, εκείνος ο Σωτήρης με τις κάρτες αγοράς εισιτηρίων, εκείνος ο τύπος στο Δουβλίνο που είχε ξοδέψει δύο χρόνια της ζωής του ψάχνοντας κλειδιά εισιτηρίων πάνω στο τραπέζι του γραφείου επειδή η προηγούμενη διοίκηση είχε λησμονήσει να εκδώσει εισιτήρια. Αυτοί οι άνθρωποι δεν είχαν Excel sheets — είχαν τις φανέλες τους στις πλάτες και την ιστορία τους στις τσέπες. Αφού λοιπόν σήμερα κάποιος αποφάσισε πως πρέπει να βγάλουμε όλα τα μέσα στήριξης εκτός ποδοσφαίρου επειδή κάποιος έκανε ένα λάθος στο τέλος μιας σειράς αριθμών, ας του ζητήσουμε πρώτα να μας δείξει πού βρίσκεται εκείνος ο γέρος εκείνος εκεί — εκείνος που έκανε κράτηση εισιτηρίου επειδή "πρέπει να στηρίζουμε εμείς πρώτα την ομάδα". Γιατί μέχρι εκείνος να βγει ξανά στους δρόμους κρατώντας την ίδια κάρτα αγοράς εισιτηρίων, εγώ συνεχίζω να στέκομαι εδώ, ανάμεσα στις κουτσουλές κερκίδες, μαζί με μια μπουκάλι μπύρα στο χέρι και το τραπέζι μου γεμάτο φίλους που ξέρουν πως η αλήθεια γράφεται πάνω στο γήπεδο — όχι μέσα στα τετράγωνα ενός υπολογιστή.