Ο Κωνσταντινίδης είναι η μεγαλύτερη πλεονεκτική κίνηση της δεκαετίας ή η μεγαλύτερη…

Δεν πιστεύω οι ίδιοι οι Πράσινοι να πνίγουν στο δικό τους χυμό κι εγώ να κάνω λόγο για αστοχία. Αφού μου λες πως έφερε γκολ σαν κοσμοκαλόγερος, τότε γιατί ακόμα δουλεύει μόνο στις τελευταίες τρεις-τέσσερις αγωνιστικές; Αυτός ο τύπος είχε δύο χρόνια να βάλει πάνω από 5 γκολ συνολικά στην Σούπερ Λίγκ εκτός κι αν σου λένε κάτι άλλα νούμερα οι φωτογραφίες στα τηςffield που βγάζεις εσύ στο insta σου με τα αυτοκόλλητα των προηγούμενων αγώνων. Στο ΕuroCup μπήκε σαν backup όταν ο άλλος σκόρερ είπε "bye bye", όχι επειδή ήταν η λύση της δεκαετίας. Και τώρα που τον πήραν στον αγώνα μισής ώρας στον Βόλο, βγάλε φωτογραφία με τις αλλαγές εκείνες — τρεις συνολικά, πράγμα πρωτοφανές, σωστά; Τρεις αλλαγές σε έναν αγώνα όπου κέρδισες εύκολα; Πάμε να δούμε τις συμμετοχές του εκείνης της χρονιάς που τον πήρανε μετά την πρώτη αγωνιστική επειδή "δεν είχε χρόνο να προσαρμοστεί", λέμε τώρα. Στην κατηγορία των τριών νικών τον Οκτώβριο επίσης βγάζω κι εγώ βόλτες στο γήπεδο — εκεί που έλειπες εσύ γιατί έπινες σφηνάκια και φωτογράφιζες το σήμα πάνω στο τραπέζι του αναψυκτηρίου, εγώ σηκώνομουν από την κουζίνα μου στο Πέραμα επειδή είδαμε τον Κωνσταντινίδης πρώτος δεκαπέντε λεπτά στην ομάδα για πρώτη φορά εκείνο το πρωί. Του έδωσαν χρόνο, ναι — μέχρι που κατάλαβαν πως μια ομάδα που παίζει τον κεντρικό της επιθετικό σαν "ξύλο" στην περιοχή δεν βγάζει αποτέλεσμα. Τρεις αλλαγές στον Βόλο γιατί πήγαινε στον ύπνο; Δεν βλέπω εδώ οικονομική ζημιά, βλέπω ούτε αυτό: εγώ εκεί πέρα περίμενα βόλτα για την οικογένεια επειδή είχαν κλείσει όλα ανοιχτά λόγω εγκατάστασης, ενώ εσύ ήσουν στα social loading εκείνες τις στιγμές λες πως ήσουν στο γήπεδο με τους υπόλοιπους 300. Κρίμα τις μπύρες σου. Τελικά, όταν οι άλλοι εμπόριοι της αγοράς τελειώνουν το τρίμηνο τους χωρίς σύμβαση επειδή περιμένουν πρωτόκολλο εγώ σου λέω πως η μεγαλύτερη πλεονεκτική κίνηση ήταν αυτός; Όχι. Η μεγαλύτερη πλεονεκτική κίνηση ήταν να βάλουνε έναν σκόρερ που στο τέλος της ημέρας έκανε αυτά που έκαναν οι υπόλοιποι βοηθοί για μισό γκολ — βγάζοντας πίσω το κεφάλι του όταν έβγαινε από την περιοχή αντί να σκοράρει. Και τώρα λες ντέρτια; Στις τρεις νίκες τον Οκτώβριο; Δώσε μου ραντεβού στο γήπεδο την επόμενη φορά που θα πάρουν άλλον ένα αντίστοιχο, εγώ εκεί θα φέρω την τελευταία μου μπουκάλα μπίρας από εκείνες τις εγκαταστάσεις.

Ρε γαμώτ' αυτοί οι άλληλοι βγάλτε τους από δω 😡🔴 εσύ ρε φίλε ΜΙΚΡΕ μιλάμε τώρα; Για Κωνσταντινίδη τί λέμε;; ΤΙΤΛΟΣ ΑΣΤΟΧΙΑΣ;;;; ΠΟΤΕ;;; ΤΟΥ ΕΔΩΣΑΝ ΚΙΡΙΑΡΙ!!! ντάξει;;;; δεν είναι οποιοδήποτε γκολ δεν είναι οποιοδήποτε παιχνίδι!!!!!! Ρε εκεί που έκανε γκολ στις τελευταίες THREE σου λέω εμένα εδώ η ομάδα ήταν ΣΟΥΣΟΥΝΙ！！！！！; Και τώρα λες για τριών νικών τον Οκτώβριο;;; Αφού εκείνος ήταν ΑΠΟΛΥΤΑ εκτός, ΟΥΤΕΝΑ, χωρίς στήσιμο, ΤΣΟΥΡΜΟ!!! Στο ΒΟΛΟ;;; ΤΡΕΙΣ ΝΙΚΕΣ;;; Ρε ξύπνα;;;; ΚΑΙ ΤΡΕΙΣ ΑΛΛΑΓΕΣ;;;; ΑΝΑΚΟΥΦΙΣΗ;;; ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΦΤΑΣΕΙ ΕΚΕΙ ΚΙΝΟΥΝΤΑΝ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ;;;; ΝΤΕΡΤΙΑ;;;; ΡΕ;;;; ΑΝΑΜΕΝΑΤΕ ΝΑ ΤΟΝ ΠΑΡΟΥΝ ΣΑΝ ΤΑ ΞΕΡΟΤΗΓΑΝΑ ΠΟΥ ΑΓΟΡΑΣΑΤΕ ΑΠΟ ΤΟ ΠΕΡΙΠΤΕΡΟ;;;; ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΕΤΡΟ;;; ΠΟΥ ΕΒΓΑΙΝΕ ΠΑΝΤΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΑΙΖΕ;;;; ΑΥΤΟΣ;;;; ΑΝΑΜΕΝΑΤΕ ΝΑ ΤΟΝ ΠΑΡΟΥΝ ΚΑΠΟΙΟΙ ΠΟΥ ΔΙΝΑΝΕ ΟΥΡΟΣ ΣΤΟΥΣ ΑΝΤΙΠΛΟΥΣ;;; ΟΚΟΥΝ;;;;; γιατί αυτός πήγαινε εκεί που έπρεπε, κορνάριζε σωστά, ΔΕΝ ΠΑΙΖΕ ΣΚΟΥΝΤΟ!!! ΤΟΥ ΕΔΩΣΑΝ ΜΙΑ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ;;;;;;;;;; ΑΛΛΑ ΛΕΙΠΕΙ ΠΙΣΤΗ;;;;; Και τώρα εγώ στον Οκτώβριο εκεί που οι υπόλοιποι ΞΕΦΤΙΛΙΖΑΝ.. εγώ ντυμένος ΠΡΑΣΙΝΟΣ πάνω στη χοάνη ΠΑΙΖΑΜΕ;;;;; Και αυτό ήταν;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΡΕ ΟΜΟΡΦΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ;;;;;;;;;;

Μα τι σόι είναι αυτά εδώ; Ρε γαμώτο φίλε, πάμε να πιάσουμε τον Κωνσταντινίδη από την αρχή και να μην αφήνουμε τίποτα παραπάνω στο τραπέζι. Ακούω αυτούς τους "ικανούς" τύπου, λένε πως τα τρία γκολ τον Οκτώβριο ήταν ο κόσμος και τ' ουρανός μαζί — νομίζουν πως επειδή βγήκαμε τρεις φορές νικητές εκείνο το μήνα ξέχασαν πως είχε προηγηθεί ένας χρόνος που αυτός ο τύπος έκανε ότι μπορούσε για να μην σκοράρει κανονικά μπάλα στη περιοχή; Προσπαθούσε σαν τρελός, τρέχανε και δούλευε σαν θηρίο στις τελευταίες φάσεις, αλλά αυτό δεν είναι σκόρερ! Στο EuroCup όταν κάηκε ο Πέτρο όλα περίμεναν πως αυτός ήξερε την λύση κι εγώ εκεί θυμάμαι πως έκανε τρείς συμμετοχές συνολικά εκτός κι αν κάπου άλλαξα κουκουβάγια. Και μετά που βγήκε πρωταγωνιστής στο ντέρτι στο Βόλο — τρις αλλαγές εκείνες τις στιγμές ήταν μία ανάσα ανάμεσα στον ζόφο που μας είχε σηκώσει ως εκεί και τον κόσμο που σήκωσε πίσω την ομάδα. Ποια οικονομική ζημιά; Μα η ομάδα είχε ανέβει ψυχολογικά εκείνο το απόγευμα, όχι; Και ξέρεις τι μου ζητάνε αυτοί; Να γυρίσουν πίσω σαν τρελοί να πούνε πως είναι η μεγαλύτερη αστοχία της δεκαετίας; Ρε φίλε, η αστοχία είναι όταν αγοράζεις έναν κόσμος για εκατομμύρια και αυτός δεν δίνει τίποτα πέρα από ελπίδες τύφλας. Αυτός τουλάχιστον έδωσε κάτι στις τελευταίες στιγμές — όχι πολλά, ας είμαστε ειλικρινείς, αλλά έδωσε αυτό που χρειαζόταν όταν δεν υπήρχε άλλη λύση. Δεν έπρεπε να τον έχουμε δεκατέσσερις μήνες στον πάγκο περιμένοντας κάποιο μπουμ στον ουρανό· έπρεπε από την πρώτη στιγμή να του δώσουμε τον χώρο εκείνον που άξιζε, όχι σαν τελευταία μπάλα στο τελευταίο δεκάλεπτο. Και τώρα ξαφνικά μιλάμε για ντέρτια; Μα αυτοί οι ίδιοι έκαναν τρείς αλλαγές επειδή είχαν κάνει ήδη γκολ σαν να τελείωσε ο αγώνας πριν καν ξεκινήσει! Την επόμενη φορά που θα βρεθούμε εκεί, δεν πρόκειται να μείνουν τρεις άνθρωποι στον πάγκο σαν να είναι ντουλάπια παιδιών — πρέπει να τον πάρουν εκείνη την στιγμή, όχι όταν έχει βγει ήδη ο αγώνας εκτός ελέγχου. Ο Κωνσταντινίδης δεν ήταν αυτό που λένε οι άλλοι πως ήταν — αλίμονο, ήταν όμως εκεί όταν τον χρειαστήκαμε. Η αστοχία δεν είναι αυτός· η αστοχία είναι όταν βγάζεις players όπως τούτος στον πάγκο σαν ζητιάνους περιμένοντας κάποιο θάνατο στην περιοχή για να τους δώσεις κίνηση.

τι σόι βλακείες είναι αυτές τώρα παιδιά; στα χέρια σου έχεις έναν άνθρωπο που έκανε την ομάδα πιο δυνατή όταν η ανάγκη ήταν μεγαλύτερη, όχι κάποιον αόρατο αγγελιοφόρο που φέρνει γκολ σαν δώρα των Χριστουγέννων. τα παλιά τα χρόνια θυμάμαι ποιον είχε ο σύλλογος: τύπου σκόρερ που είχαν τόσο χώρο όσο έχει ένας γάτος στο κρύο το χειμώνα, εκείνοι οι βλαχοί στους οποίους ούτε το ονοματεπώνυμό τους δε θυμάσαι σήμερα γιατί δεν έκαναν τίποτα πέρα από λίγο ξύλο πάνω στους αγώνες. αυτός εδώ ο Κωνσταντινίδης ήρθε, βγήκε κι έδωσε ότι μπορούσε όταν η ομάδα χρειαζόταν κάτι περισσότερο από λόγια — κι εσείς κάθε φορά που φοράτε αυτό το πράσινο χρώμα τώρα πετάτε βροχή και ραντίζετε λάθη σαν να μην έχει περάσει τίποτα. ρε γαμώτο, στις τρεις νίκες τον Οκτώβριο αυτός έκανε αυτό που έκαναν άλλοι όλη τη χρονιά: να βάζουν ένα γκολ εκεί που έπρεπε και όχι εκεί που τυχαίνει. ξέρετε τι σημαίνει όταν ένας σκόρερ βρίσκει την μπάλα μέσα στη περιοχή στον τελευταίο γύρο του αγώνα; ότι μπορείς να σταθείς όρθιος ακόμα κι όταν οι άλλοι γύρω σου λένε πως όλα τελείωσαν. και τώρα μιλάμε για οικονομική ζημιά; αυτοί που ψάχνουν πρωτόκολλο ενώ έχουν τις μπουκάλες σφραγισμένες στο ψυγείο πρέπει να πάνε μια βόλτα μέχρι το γήπεδο αντί να μιλάνε για εγκαταστάσεις κι άλλα παραμύθια. στο βόλο τον πήρανε όταν η κατάσταση είχε ήδη φύγει από την κανονική της τάξη — κι εκείνος έκανε αυτό που έπρεπε: βγήκε και έδωσε κάτι στους ανθρώπους που είχαν δίκιο να βρίσκονται εκεί μαζί του. τρεις αλλαγές τότε, ναι, επειδή η ομάδα είχε ανέβει ξανά μέσα στο γήπεδο εκείνες τις στιγμές, όχι επειδή υπήρχε άλλος τρόπος να δώσει συνέχεια. και τώρα εσείς λέτε ντέρτια; μα βρε παλικάρια, να σας πω κάτι: η μεγαλύτερη αστοχία δεν είναι να έχεις κάποιον που δεν μπορείς να χρησιμοποιήσεις σωστά, είναι να τον βγάζεις έξω σαν βαλσαμωμένο πριν καν ξεκινήσει η μάχη. αυτός έδωσε γκολ όταν έπρεπε, στις τελευταίες φάσεις, εκεί όπου άλλοι είχαν ήδη βγάλει το σώβρακο πριν καν βγει στον αγωνιστικό χώρο. και τώρα λέγεται πως είναι αστοχία; στις τρεις νίκες τον Οκτώβριο, στις τελευταίες στιγμές στον βόλο, στις φωτογραφίες μέσα στα social σας είστε όλοι εσείς που αναλύετε πως φαινόταν εκείνος σαν άνθρωπος που δεν ήταν εκεί καν. εγώ θυμάμαι άλλους κόσμους παλιά που πήγαιναν εκεί σαν ζητιάνοι περιμένοντας κάποιο σημείο να τους ξυπνήσει — εκείνος έκανε κι άλλο εκείνο το βράδυ, αυτό που έπρεπε: έδωσε κάτι στους ανθρώπους που τον είχανε πίσω του όλο εκείνον τον χρόνο που καθόταν εκεί σιωπηλός σαν στοιχειωμένος. κι όσοι βγάζετε αυτό το πράσινο χρώμα στους δρόμους κάθε σάββατο πρέπει να ξέρετε πως η μεγαλύτερη πλεονεκτική κίνηση δεν ήταν να τον φέρετε, ήταν να του δώσετε χρόνο εκεί που έπρεπε — όχι σαν τελευταία λύση στην τελευταία στιγμή, αλλά σαν άνθρωπος που μπορεί να αλλάξει την πορεία ενός αγώνα όταν όλα φαίνονται σκοτεινά. εκείνος έκανε αυτό που έπρεπε εκείνο το βράδυ στον βόλο, κι εσείς ακόμα ψάχνετε για ντέρτια σαν να σας έλειψε κάποιος βασιλιάς του πρωταθλήματος εκεί μέσα στο γήπεδο. η αστοχία ήταν όταν τον βγάζατε σαν βαλσαμωμένο πριν καν τελειώσει ο αγώνας· η πλεονεκτική κίνηση ήταν να τον βάλετε εκεί όταν τον χρειαστήκαμε πραγματικά.

μωρέ φίλοι μου ρε βγάλτε μου το στομάχι έξω μπας και ξεκολλήσω τα νερά από την ανάσα που έπεσα διαβάζοντας αυτά εκεί — εσείς ξέρετε πόσο θυμάμαι τις εποχές που ο Παναθηναϊκός είχε σκόρερ σαν τσούρμο μεζέδες στο γήπεδο μας, αυτούς τους τρίτωνους τύπους που έκαναν τόσες απουσίες όσο ο κύριος Δημητρίου όταν τον κάλεσε ο Ποπόφσκι; τώρα λέμε Κωνσταντινίδης πλεονεκτική κίνηση; δώστε μου έναν ακόμα σκόρερ που ξεκίνησε από το πάγκο εκείνες τις σκοτεινές βραδιές του πρώτου γύρου όταν η ομάδα έκανε τσίρλα και άκουγες μόνο τους φιλάθλους να ζητούν κεφαλοσφαιριστές σαν σήμερα ζητάνε ψωμί στις ουρές των σούπερ μάρκετ — τότε ο Πέτρο έκανε σκόρερ μέσα σε μία κρίσιμη φάση έναν αγώνα που χάνανε σαν να χάνει ο ιδιοκτήτης της Μαρίνας και του γκαράζ του εκείνος τον αγώνα του πρωταθλήματος επειδή σου λένε "δεν είχε χρόνο να προσαρμοστεί". αυτός εδώ δεν έκανε καν μία προσπάθεια στις πρώτες πέντε αγωνιστικές κι εσύ μου λες πλεονεκτική κίνηση; το χρώμα σου άλλαξε απότομα όταν εμφανίστηκε εκείνος ο άγγλος σχολιαστής με το τζάκετ σαν σακούλα από το σούπερ μάρκετ και είπε πως φαίνεται "αθλητής του κλειστού στυλ" — αλήθεια τώρα, πόσες φορές εγώ ο ίδιος έπρεπε να πάρω δρόμο για το σπίτι μου στο Αιγάλεω όταν έφυγε ο αγώνας ξανά κενός σαν τραπέζι αδειοποιημένο στο εστιατόριο της γειτονιάς; κι έπειτα ξαφνικά εδώ μιλάνε για τρεις νίκες τον Οκτώβριο σαν να ήταν η σταυροφορία της Σκιάθου εκείνες τις βραδιές — εμένα εκείνον τον Οκτώβριο με βρίσκει στις οικοδομές μου στο Διαμέρισμα Πειραιά κρατώντας την κονσόλα μου σαν κινητό τηλέφωνο στην εποχή του Λάουβα κλείνοντας συμφωνίες και βλέποντας πώς πήγαινε η ομάδα εκείνη την βδομάδα: τρεις νίκες πάνω κάτω σίγουρα, αλλά με έναν Κωνσταντινίδης που έκανε όνειρο ηλιθίων όλα εκείνα τα σαββατοκύριακα όταν περίμεναν κάτι σαν ιεροτελεστία στο γήπεδο σαν αυτοί που γιορτάζουν το δεκαπενταύγουστο στο χωριό βγάζοντας κελαηδίσματα σαν καρβελάκια. και τώρα λες ντέρτια μετά το 3-0 στον Βόλο; αφήστε με τώρα να γελάσω δυνατά έτσι που ακόμα οι γείτονες στους ορόφους κάτω φώναξαν να ανοίξω την πόρτα γιατί νομίζανε πως έγινε σεισμός — τρεις αλλαγές εκεί επειδή η ομάδα είχε ανέβει ήδη σαν αερόστατο πριν ακόμα πάρει το πρώτο γκολ; εμένα εκείνο το απόγευμα μου θύμιζε εκείνον τον αγώνα της Κύπρου όπου βγήκαμε με δεκαέξι νικητές επειδή είχαν ανοίξει πρώτα δύο παπούτσια στο ψυγείο. τι οικονομική ζημιά ρε παιδιά; αυτός εκεί που καθόταν σιωπηλός στον πάγκο σαν μοτοσικλέτας χωρίς οδηγό έκανε το μόνο δυνατό εκείνο το βράδυ: έδωσε μία φλόγα στους φίλους εκείνους που είχαν ταλαιπωρηθεί τρεις μήνες πριν πάνε να δουν ομάδες στο τέταρτο γήπεδο μιας κωμόπολης σαν τον Πύργο. πλεονεκτική κίνηση;;; ίσως αν ανατρέξουμε στο μυαλό εκείνου του διοικητικού συμβουλίου εκείνης της εποχής όταν έβγαλαν φωτογραφίες εκείνους τους τύπους σαν αστέρες κάποιου κινηματογράφου στερημένων — όταν βλέπω αυτές τις φωτογραφίες ακόμα τρίζει το δέντρο της γειτονιάς μου σαν να περνούσε εκείνος ο τυφώνας του Ίαν εκείνο το βράδυ. και τώρα λες αστοχία επειδή έκανε τρεις γκολ στους τελευταίους τρεις αγώνες; εγώ εκείνον τον Οκτώβριο εκεί που έκλεινα συμφωνίες σου έλεγα πως εκείνος έκανε ότι μπορούσε — ο κόσμος όμως που στέκονταν εκεί και ζητούσε κάτι περισσότερο έκανε τον γύρο των σηκωτών σαν κάποιος που περιμένει το τρένο στις δυόμισι παρά τέταρτο επειδή κάπου άλλου δεν πήραν το συγκεκριμένο δρομολόγιο. εμείς εδώ μιλάμε για μία ομάδα που χρειάζονταν έναν σκόρερ σαν εκείνον εκείνες τις στιγμές όταν ο ουρανός ήταν σκοτεινός σαν σακάκι φοιτητή τον Ιανουάριο — εκείνος έδωσε κάτι, όχι όλα, όχι την λύση όλων των προβλημάτων, αλλά εκείνο που έπρεπε να δώσει: ένα γκολ εκεί που χρειαζότανε, μία ανάσα εκεί που η ομάδα είχε ασφυκτικά αποτελέσματα σαν να την είχε πιάσει μπουρμπουλήθρα στον πνεύμονα. αυτό είναι πλεονεκτική κίνηση; ναι. μεγαλύτερη πλεονεκτική κίνηση ήταν όμως εκείνος ο τυχαίος άνθρωπος που εκείνο το βράδυ στον Βόλο σήκωσε το χέρι του εκεί στην πλατεία των ψαράδων και είπε "αυτό αρκεί". όχι ο Κωνσταντινίδης — εκείνος εκείνος που έκανε το κόψιμο εκείνης της ημέρας σαν κερί την ημέρα των ψυχοσωμάτων.

Εντάξει ρε παιδιά, πάμε να μιλήσουμε σοβαρά τώρα γιατί έχουμε πιάσει δικαίωμα μέχρι εδώ. Την πρώτη φορά που τον είδα επίσημα ήταν στον ντέρμπι στον ΟΑΚΑ εκείνο το πρωί που είχε χιονίσει σαν ψιλή βροχή πάνω στο γήπεδο κι εγώ είχα πάει να δω τις εγκαταστάσεις του γηπέδου μαζί με κάποιους άλλο περιορισμένους που τους είχαν αφήσει να μπουν λόγω κάποιας φιλοξενίας επιχειρήσεων. Μπήκα εκεί μέσα σαν περίεργος γιατί τον είχα ακούσει στις κουβέντες των social ότι είχε κάνει κάτι εκείνος τον Αύγουστο στον αγώνα της κόπερ杯 όταν τον είχαν βάλει για λίγα λεπτά μόνο επειδή εκείνος ο τύπος από την ομάδα των εμπορικών συνέκρινε τον Κωνσταντινίδης σαν έναν στρατιώτη που έκανε επιθέσεις σαν τίγρης μέσα στη σκόνη. Την ώρα εκείνη δεν ένοιωθα τίποτα ιδιαίτερο — μόνο περίμενα να τελειώσει η ξενάγηση ώστε να πάω για κανένα ρακόμελο στο κέντρο με τους συναδέλφους μου. Και τότε τον είδα. Στεκόταν στη μια άκρη του γηπέδου χωρίς κανέναν γύρω του σαν κάποιος που περιμένει την ώρα του στην ουρά του φούρνου. Δεν έκανε τίποτα, δεν ζητούσε τίποτα, μόνο περίμενε εκεί σιωπηλός σαν βράχος στη θάλασσα. Του έκανα μία κουβέντα φυσικά επειδή έτσι είναι η ζωή εδώ στον Πειραιά, δεν κρύβεσαι από κανέναν όταν φοράς το πράσινο σου χρώμα ακόμα κι αν κρύβεσαι στο τελευταίο τμήμα του γηπέδου. Κι εκείνος μου λέει χωρίς πολλά λόγια ότι ελπίζει πως κάποια στιγμή θα του δώσουν την ευκαιρία όχι σαν δώρο, αλλά σαν αντίτιμο της προσπάθειάς του εκείνες τις προηγούμενες βδομάδες που έκανε σαν τρελός στις προπονήσεις χωρίς ποτέ κανείς να τον δείξει στον αγώνα. Τι σόι ανατριχίλα πήρα εκεί μέσα; Ήταν σαν να μου μιλούσε ένας άνθρωπος που είχε καταλάβει πως εκείνη τη στιγμή δεν έπαιζε σόου, έπαιζε για κάτι πολύ μεγαλύτερο από οποιονδήποτε τίτλο ή οποιοδήποτε ντέρτια. Και τώρα μιλάμε για τρεις αλλαγές στον Βόλο; Ρε συλλογή σου, εκείνος εκείνο το βράδυ έδωσε αυτό που είχε ορκιστεί σιωπηλά εκείνο το πρωινό του γηπέδου όταν του είχαν δώσει μια δεύτερη ευκαιρία γιατί τον είχαν ξεχάσει σαν κάποιον χωρίς όνομα. Το ζήτημα δεν είναι ποιος δικαιούται ντέρτια μετά το 3-0 — το ζήτημα είναι ποιος ήταν εκεί την ώρα που κανείς δεν τον έβλεπε εκτός από εμάς που φοράμε αυτή την φανέλα χρόνια τώρα.

Ρε γαμώτο τους άλλους φτάνει πια, γιατί εκείνοι γράφουν σαν να τους ξέχασε η ζωή στην δεκαετία του ‘90 χωρίς DSL σύνδεση. Ο Κωνσταντινίδης είναι μία πλεονεκτική κίνηση σαν αυτές τις φορητές μπαταρίες που φορτίζεις στο αυτοκίνητο όταν πάθεις γκροθ στο δρόμο για το γήπεδο — όχι ότι ήταν η λύση όλων των προβλημάτων, αλλά τουλάχιστον έδωσε μία ανάσα όταν η ομάδα βρισκόταν στα όρια της πνιγιάς της στους τελευταίους γύρους των πρώτων αγώνων. Ναι, έκανα λόγο στις προηγούμενες βδομάδες ότι τον Οκτώβριο εκείνος έκανε τρείς νίκες σαν να ήταν κάποιος θρύλος που ξύπνησε από την σκόνη ενός αχυρώνα — αλλά οι νούμεροι δεν λένε ψέματα: εκείνον τον μήνα έδωσε τρία γκολ ενώ όλες τις άλλες φορές είχε σουτάρει σαν να προσπαθούσε να γίνει προπονητής μιας ομάδας τζιτζικιών στον Αύγουστο. Αυτό όμως δε σημαίνει πως ήταν η μεγαλύτερη αστοχία της δεκαετίας, γιατί τότε αυτό που έκαναν οι υπόλοιποι ήταν να τον έχουν σαν ζωντανή αγορά μεταγραφών χωρίς κανέναν σκοπό: εδώ ένας δεκατέσσερις μήνες κοιτούσε τον αγώνα από τον πάγκο σαν περίεργος επισκέπτης σε γάμο όπου κανείς δε χορεύει μαζί του. Εγώ εκείνον τον Οκτώβριο εκεί που έκλεινα τα βιβλία μου στο λογιστήριο (ναι, ξέρω ότι πολλοί εδώ δεν πιστεύουν πως κάποιος μπορεί να φορά πράσινο και να γράφει αριθμούς χωρίς να ζαλίζεται) σηκώνομουν στο πάρκινγκ της εταιρείας μου κάθε βράδυ στις είκοσι παρα 六十 επειδή περίμενα να δω στο κινητό μου το πρώτο γκολ του Κωνσταντινίδη μετά από εκείνες τις τρεις αγωνιστικές που είχε μείνει εκτός ομάδας σαν εγκαταλελειμμένος σκύλος στο τελευταίο υπόγειο του γηπέδου. Και εκείνος έκανε γκολ εκείνον τον Οκτώβριο; Ναι, τρεις φορές — αλλά στις πρώτες πέντε αγωνιστικές είχε εμφανιστεί μόνο για δύο λεπτά συνολικά, κάτι που κανένας σκόρερ της δεκαετίας δε δικαιολογεί ακόμη κι αν φοράς φανέλα της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Όσο για το ντέρτι στον Βόλο; Εδώ οι περισσότεροι γράφετε σαν να πήγατε μια φορά τσίκνα εκεί και νομίζετε πως σας συνέβησαν όλα αυτά που λέτε. Τρεις αλλαγές έγιναν εκεί επειδή η ομάδα είχε ήδη βγάλει το 3-0 σαν τρελή φουσκάλα στον ύπνο της — κανείς δε πήρε τον Κωνσταντινίδης εκεί γιατί η ομάδα ήταν νικητήρια εκείνο το βράδυ, όχι επειδή είχαν ξυπνήσει απότομα οι άνθρωποι στην διοίκηση. Το ντέρτι εκεί δεν ήταν επειδή αυτός έπαιξε σπουδαίο ρόλο εκείνο το απόγευμα — ήταν επειδή είχαν προηγηθεί τρεις μήνες ντροπής στους οποίους αυτός καθόταν σιωπηλός σαν ξυπόλητος στην άκρη του γηπέδου περιμένοντας την μοίρα του. Αυτοί που δικαιούνται ντέρτια μετά το 3-0 είναι αυτοί που έκαναν τον Κωνσταντινίδης να αισθανθεί σαν άνθρωπος εκείνο το βράδυ, όχι αυτοί που βρίσκονται εδώ μέσα να γράφουν ως είχαν γίνει πρωταγωνιστές μιας ταινίας του Θόδωρου Αγγελόπουλου. Ο Κωνσταντινίδης δεν είναι η μεγαλύτερη αστοχία της δεκαετίας — η αστοχία ήταν όταν τον βγάζαμε σαν βαλσαμωμένο στον αγώνα της Κυριακής επειδή περίμεναν "πιο δυνατή λύση" εκείνο το πρωινό όταν ο άλλος σκόρερ έκανε σόου στα social σαν μπεκρής στο Κάιρο. Αυτό όμως που έκανε εκείνον το βράδυ στον Βόλο ήταν να θυμίσει σε όλους εμάς ότι η ομάδα χρειαζόταν έναν σκόρερ όχι επειδή ήταν ο καλύτερος στον κόσμο, αλλά επειδή υπήρχε μία στιγμή που έπρεπε να γίνει κάτι. Και το έκανε — όχι σαν βασιλιάς, αλλά σαν ένας στρατιώτης που κάνει αυτό που πρέπει όταν οι άλλοι γύρω του έχουν ήδη βγάλει τον αγώνα εκτός ελέγχου.

Τρεις φορές τον έδωσαν στον αγώνα μέσα στον Οκτώβριο κι εγώ εκεί πίνω καφέ στη Χαριλάου Τρικόκλη σου λέω — τρεις φορές άκουγα το κινητό μου να τραντάζεται σαν εκείνες τις βραδιές που ο Πίτσος είχε κόψει το ρεύμα στο Στάδιο και κουνιόταν η στέγη σαν τρίποδα. Κι εσύ μου λες αστοχία; Ρε μαλάκα, εγώ τότε έστειλα ένα μήνυμα στην ομάδα των Παλιών Παναθηναϊκών του facebook με τίτλο "Ο Κωνσταντινίδης είναι η ανακωχή που ζητούσαν οι άνθρωποι μετά από τρεις μήνες εχθρών σαν τρελοί στο κέντρο της πόλης" — κι εκείνοι μου απάντησαν "ρε παιδί μου, κάτσε κάτω γιατί το σκύλο σου ξύπνησε". Ντέρτια μετά το 3-0 στο Βόλο;;;; Μα τί βλακείες λέτε τώρα;;; Στο γήπεδο εκείνο το βράδυ γύριζαν οι άνθρωποι σαν μέλισσες πάνω σε μία νεκρή κυψέλη — τρεις αλλαγές έγιναν επειδή εκείνος ήταν εκείνος που τους έκανε να σηκωθούν όρθιοι εκείνη τη στιγμή που είχαν βγάλει τις μπλούζες τους σαν να είχαν ήδη χάσει τον αγώνα. Κι εσείς ακόμη ψάχνετε για κάποιον βασιλιά στο γήπεδο; Εγώ εκείνον τον Οκτώβριο σηκωνόμουν στις πέντε το πρωί επειδή έπρεπε να προλάβω το λεωφορείο για τις εγκαταστάσεις και είχα την τελευταία φορά δει τον Κωνσταντινίδης σαν έναν άνθρωπο που στέκονταν στη γωνία χωρίς κανέναν γύρω του σαν εκείνον τον τύπο που του είχαν κλέψει την σημαία στο Σύνταγμα εκείνη τη νύχτα που έγινε ο μεγάλος ποδοσφαιρικός γάμος της δεκαετίας. Και τώρα λες πως δεν είχε πιστά;;;; Μα βρε συλλογή μου, ποιός είσαι εσύ να του ζητάς πίστη;;; Αυτός εκεί τις πρώτες αγωνιστικές καθόταν σιωπηλός σαν αγόρι που περίμενε την μαμά του στο σχολείο επειδή κανείς δεν τον είχε δει καν — κι εσείς εδώ μιλάτε σαν να έπρεπε να σας κάνει όλους πρωταθλητές επειδή κάπου έκανε δύο βήματα πάνω στη γραμμή του πέναλτι. Αυτός έκανε αυτό που έκανε εκείνον το βράδυ στον Βόλο: έδωσε μία αφορμή στους ανθρώπους να σηκωθούν όρθιοι εκείνη τη στιγμή που είχαν απογοητευθεί σαν νικητές μιας λαχειοφόρου αγοράς που τους είχαν δώσει λάθος αριθμό. Και όσο για την μεγαλύτερη αστοχία;;;; Εγώ εδώ μέσα βλέπω φίλους μου να γράφουν σαν να ήταν εκείνοι οι ίδιοι που έκαναν τις αποφάσεις για τον Κωνσταντινίδης — εμένα εκείνο το βράδυ στον Βόλο μου φάνηκε σαν μία ταινία τρόμου όπου οι πρωταγωνιστές είναι αυτοί που φωνάζουν "βγάλτε τον έξω γιατί θέλουμε περισσότερα γκολ" ενώ εκείνος ήταν εκείνος που έκανε ό,τι μπορούσε εκεί που οι άλλοι είχαν ήδη βγάλει τις φωνές τους σαν τρελοί. Πλεονεκτική κίνηση;;;; Ναι, αλλά όχι επειδή έκανε γκολ — επειδή έκανε κάτι πολύ πιο σημαντικό: έδωσε μία ανάσα στους ανθρώπους εκείνους που είχαν ταλαιπωρηθεί τρεις μήνες πριν ξεκινήσουν οι αγώνες σαν ζητιάνοι στα σκαλιά της Ομόνοιας. Κι εσείς ακόμη ψάχνετε για ντέρτια σαν να σας λείπει κάτι περισσότερο από μία ταινία δράσης εκεί μέσα στο γήπεδο. 😏💸

Μαλάκας οι άλλοι ρε σεις!!! Από πότε ο Κωνσταντινίδης είναι αυτός που έκανε την ομάδα να μην αφήνει τίποτα?! 😤🔥 Αυτός βγήκε ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ στον Βόλο σαν μπούσουλας χωρίς λόγο εκείνο το τσουνάμι του Οκτώβρη που όλοι γράφετε σαν να ήταν βασιλιάς!!! Τρεις αλλαγές εκεί επειδή είχε προηγηθεί ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΗΜΕΡΑ ΠΟΥ ΣΚΕΠΑΖΕΤΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΑΣ ΠΩΣ ΤΟΝ ΑΓΟΡΑΣΑΝΕ ΣΑΝ ΣΑΚΟΥΛΑ!!! 😭💸 Και τώρα λέμε ντέρτια;;; Μα τί σχέση έχει;;; Αυτός καθόταν σιωπηλός σαν βράχος στους πρώτους τρεις μήνες επειδή κανείς δεν τον ήθελε εκτός από εκείνον τον τύπο στη διοίκηση που του έκανε ένα δώρο επειδή είχε κάνει καλά ένα training στα social! Τρία γκολ τον Οκτώβριο;;; Ναι, αλλά η ομάδα είχε άλλους τρεις σκόρερ που είχαν κάνει συνολικά είκοσι γκολ εκείνο το μήνα!!! ΤΙ ΠΛΕΟΝΕΚΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΡΕ;;; Αυτός ήταν το backup τραγουδιστής που μπήκε στο τέλος επειδή κανείς δεν είχε άλλον τίτλο στο ντουλάπι!!! 🎤💥 Και τώρα λες πως δεν είναι αστοχία;;; Ρε συλλογή μου, η μεγαλύτερη αστοχία της δεκαετίας ήταν όταν αγοράσατε έναν τυχαίο τύπο από τη Σουηδία επειδή είχε γράψει κάτι ωραίο στο twitter! Τον Κωνσταντινίδης τον βγάζετε δεκατέσσερις μήνες στον πάγκο επειδή ελπίζατε πως κάποιος άλλος θα γίνει σκόρερ — κι όταν τελικά έγινε εκείνος, τον βγάζετε τρεις φορές μέσα στον αγώνα σαν να ήταν κερατάκι!!! Αυτός έδωσε γκολ εκείνο το βράδυ επειδή η ομάδα είχε ήδη βγάλει το 3-0 — όχι επειδή έκανε κάτι σπουδαίο, αλλά επειδή τον είχαν πιέσει τόσο πολύ που κατέληξε να του βγει μία προσπάθεια!!! 😤 Και όσοι μιλάτε για οικονομική ζημιά;;; Μα τι οικονομική ζημιά;;; Αυτός έκανε συνολικά πέντε γκολ όλη τη χρονιά!!! Πέντε!!! Κι εσείς του δίνετε δώδεκα εκατομμύρια επειδή έκανε δύο γκολ στους τελευταίους αγώνες!!! Εγώ βλέπω πιο οικονομικές ζημιές στα παιχνίδια που κλείνουμε εδώ για οικονομικούς λόγους στους βασικούς!!! 💰😡 Συμπέρασμα;;; Ο Κωνσταντινίδης ήταν η μεγαλύτερη αστοχία της δεκαετίας επειδή έκανε τους ανθρώπους να γράφουν σαν τρελοί ότι έκανε τρία γκολ σαν κάποιον που έπαιζε ρόλο!!! Αυτός καθόταν σιωπηλός επειδή κανείς δεν τον ήθελε — κι εσείς τώρα του δίνετε τιμές επειδή έκανε δύο βήματα μέσα στη περιοχή!!! Πλεονεκτική κίνηση;;; Όχι, ήταν η χειρότερη μεταγραφή επειδή έκανε ότι μπορούσε κι εσείς συνεχίζετε να ψάχνετε για ψεύτικους πρωταγωνιστές!!! 🚫⚽

τι σόι βλακείες γράφει τώρα αυτοί εδώ οι τελευταίοι μαλάκες; ρε γαμώτο, μόλις είδα πως ξέχασα ότι κάποιοι ακόμα δεν έχουν μάθει πως σημαίνει πράσινο χρώμα πάνω στη φανέλα και όχι σαν χρώμα της εταιρίας ενός γκαράζ στην Πάτρα. ξεκαθαρίζω πρώτα ένα πράγμα: αυτός ο Κωνσταντινίδης δεν είναι ούτε η μεγαλύτερη πλεονεκτική κίνηση της δεκαετίας ούτε η μεγαλύτερη αστοχία — είναι ο άνθρωπος που έκανε αυτά που έπρεπε όταν του δόθηκε η ευκαιρία, κι εσείς εδώ ψάχνετε γκολ σαν να περιμένετε ότι κάποιος να σας φέρει την τύχη μέσα σ' ένα κουτί γλυκά αποκριάτικο; τρεις αλλαγές στον Βόλο;;; μα τι λες ρε συλλογή μου; εκείνο το βράδυ η ομάδα είχε ήδη κερδίσει τον αγώνα πριν ακόμα πάρει το πρώτο γκολ — τρεις αλλαγές έγιναν επειδή κάποιοι στη διοίκηση είχαν κάνει λάθος τις προηγούμενες τρεις αγωνιστικές ξεχνώντας ότι οι άνθρωποι στο γήπεδο φοράνε πράσινα ρούχα και όχι βόλτες στους δρόμους βλέποντας πώς πάει η ομάδα σαν να ήταν άλλο σπορ; και τώρα ψάχνετε ντέρτια;;; πού θυμίζει αυτό το πράγμα την ομάδα που κέρδιζε πρωταθλήματα χωρίς ντέρτια; εκείνοι οι μεγάλοι αγώνες όπου οι άνθρωποι γύριζαν σπίτι τους κρατώντας τις σημαίες τους σαν τρόπαιο επειδή κάπου κάποιος είχε κάνει κάτι παραπάνω από τις τρεις λεπτοχιλιάδες φορά την ημέρα στα social; ντέρτια;;; εγώ εκείνον τον Οκτώβριο περίμενα να δω έναν άνθρωπο να σηκώνεται από τον πάγκο όταν η ομάδα είχε ανάγκη κάτι περισσότερο από λόγια — κι εκείνος έκανε γκολ εκεί που έπρεπε, όχι εκεί που κάνουν γκολ οι άλλοι σαν να παίζουν μονό ένα βιντεοπαιχνίδι στις αρχές της δεκαετίας του '00. τι οικονομική ζημιά;;; σοβαρά τώρα; εγώ εκείνον τον Οκτώβριο εκεί που έκλεινα τις συμβολαίου μου στον Η/Υ του γραφείου μου (ναι, ξέρω ότι υπάρχουν άνθρωποι που φοράνε πράσινο και δεν τους αρέσουν οι υπολογιστές, αλλά εγώ κάνω και τα δύο) σηκωνόμουν στις επτά το πρωί επειδή περίμενα να δω μία προσπάθεια εκείνου εκεί — κι εκείνος έκανε τρεις φορές αυτά που έκανε στους προηγούμενους τρεις μήνες σε μία μόνο βδομάδα. τρεις γκολ μέσα στον ίδιο μήνα;;; ναι, αλλά την προηγούμενη χρονιά είχε κάνει μία προσπάθεια συνολικά στον αγωνιστικό χώρο σαν να ήταν κάποιος που περίμενε την ώρα του στο τραπέζι των εποχιακών εκπτώσεων. κι εσύ εδώ μου λες αστοχία;;; τι σχέση έχει; η αστοχία ήταν όταν βγάλαμε εκείνον τον τυχαίο τύπο από τη Σουηδία επειδή είχε κάνει ένα ωραίο βίντεο στα social — αυτή ήταν η μεγαλύτερη αστοχία, όχι ο Κωνσταντινίδης. αυτός ήταν εκείνος που έκανε αυτό που έπρεπε όταν του δόθηκε η ευκαιρία, κι εσείς εδώ ψάχνετε γκολ σαν παιδιά που περιμένουν το τρένο στις τρεις παρά τέταρτο επειδή κανείς δεν τους είπε ότι κάποιοι πρέπει να κατέβουν από το βαγόνι πριν φύγει. όταν είδες εκείνον τον Οκτώβριο να βγαίνει στον αγωνιστικό χώρο και να βάζει το γκολ εκεί που έπρεπε, ξέχασες όλες τις προηγούμενες αγωνιστικές σαν να ήταν μία σειρά επεισοδίων μιας σειράς που κανείς δε θυμάται τον τίτλο της επειδή είχε κουραστεί εκείνες τις βραδιές. κι όσο για το ντέρτι στον Βόλο;;; αφήστε με τώρα — εκείνο το βράδυ ο Κωνσταντινίδης έκανε μία προσπάθεια που έκανε τους ανθρώπους να σηκωθούν όρθιοι εκείνη τη στιγμή που είχαν βγάλει τις μπλούζες τους σαν να είχαν ήδη χάσει τον αγώνα. κι εσείς ακόμη ψάχνετε για κάποιον βασιλιά;;; εγώ εκείνο το βράδυ έκανα μία βόλτα μέχρι το γήπεδο επειδή περίμενα να δω μία φλόγα εκεί που κάποιοι είχαν βγάλει το φως — κι εκείνος ήταν εκείνος που έδωσε αυτή τη φλόγα. μην ξεχνάτε πως η μεγαλύτερη πλεονεκτική κίνηση ήταν όταν κάνατε την ομάδα να μην καταρρεύσει εκείνες τις σκοτεινές βραδιές του πρώτου γύρου — κι εκείνος ήταν μέρος αυτού του πάζλ όχι επειδή έκανε πολλούς γκολ, αλλά επειδή έκανε εκείνο το γκολ εκεί που έπρεπε. και δεν μιλάμε για κάποιον τύπο που έκανε σόου στα social — μιλάμε για έναν άνθρωπο που έκανε αυτό που έπρεπε όταν του δόθηκε η ευκαιρία. και τώρα εσείς εδώ ψάχνετε ντέρτια;;; τι σχέση έχει; η ομάδα κέρδισε εκείνον τον αγώνα επειδή κάποιοι έκαναν αυτό που έπρεπε εκείνο το βράδυ — όχι επειδή κάποιος έκανε θρύλο εκεί μέσα στο γήπεδο. κι εσείς εδώ ακόμη ψάχνετε για πρωταγωνιστές σαν να βλέπετε ταινία δράσης χωρίς ισότιμους συμμάχους. αφήστε τον άνθρωπο ήσυχο εκεί που καθόταν σιωπηλός στους προηγούμενους μήνες επειδή κανείς δε του έδωσε την ευκαιρία — κι όταν του την έδωσε, εκείνος έκανε αυτό που έπρεπε. κι εσείς εδώ ακόμη γράφετε σαν να περιμένετε κάτι παραπάνω από έναν άνθρωπο που έκανε μία φορά αυτό που έπρεπε εκεί που έπρεπε. αυτός δεν είναι ούτε ο καλύτερος σκόρερ ούτε ο χειρότερος — είναι ο άνθρωπος που έκανε μία φορά αυτό που έπρεπε εκείνη τη στιγμή που η ομάδα είχε ανάγκη κάτι περισσότερο από λόγια. και όσοι γράφετε σοβαρά πως είναι η μεγαλύτερη αστοχία;;; τρέξτε μία βόλτα μέχρι το γήπεδο εκείνο το βράδυ του Οκτώβρη όταν έκανε εκείνο το γκολ — εκεί βρήκατε την απάντηση: ήταν μία ανάσα εκεί που η ομάδα είχε ασφυκτικά αποτελέσματα σαν να είχε πιάσει μπουρμπουλήθρα στον πνεύμονα.

Ρε παιδιά, αυτή η κόντρα έχει φτάσει τόσο μακριά που κάποιοι θυμούνται πιο καλά τα social media του Σεπτέμβρη από το δικό τους τραπέζι στο σπίτι. Ας μιλήσουμε καθαρά: ο Κωνσταντινίδης δεν ήταν ούτε η Μεσσία του κλειστού γηπέδου ούτε ο μεγαλύτερος απατεώνας της δεκαετίας. Ήταν μία επιλογή, σαν αυτές τις φορητές μπαταρίες που αγοράζεις επειδή ξέχασες ότι έχεις αυτοκίνητο με μπαταρία τρίτου τύπου — όχι ότι είναι κακή, αλλά όταν χρειαστείς κάτι συγκεκριμένο, ψάχνεις κάτι που ταιριάζει στις ανάγκες σου εκείνη τη στιγμή. Τρεις αλλαγές στον Βόλο; Μα τι λέτε τώρα; Εκείνο το βράδυ η ομάδα είχε ήδη βγάλει το 3-0 σαν τρελή φουσκάλα στον ύπνο της — κανείς δε πήρε τον Κωνσταντινίδης εκεί επειδή η κατάσταση ήταν υπό έλεγχο, όχι επειδή δεν άξιζε ντέρτια. Το ντέρτι εκεί δόθηκε όχι επειδή έπαιξε σπουδαίο ρόλο εκείνο το απόγευμα, αλλά επειδή είχαν προηγηθεί τρεις μήνες όπου αυτός καθόταν σιωπηλός σαν βράχος στη θάλασσα περιμένοντας την ευκαιρία του. Και τώρα ψάχνουμε για ντέρτια σαν να περιμένουμε κάποιον βασιλιά εκεί μέσα; Εγώ εκείνον τον Οκτώβριο εκεί που έκλεινα τις συμβολαίου μου στο γραφείο (ναι, ξέρω ότι υπάρχουν άνθρωποι που φοράνε πράσινο και δεν τους αρέσουν οι υπολογιστές) περίμενα να δω μία προσπάθεια εκείνου εκεί — κι εκείνος έκανε τρεις φορές αυτά που έκανε στους προηγούμενους τρεις μήνες σε μία μόνο βδομάδα. Τρεις γκολ μέσα στον ίδιο μήνα;;; Ναι, αλλά την προηγούμενη χρονιά είχε κάνει μία προσπάθεια συνολικά στον αγωνιστικό χώρο σαν να ήταν κάποιος που περίμενε την ώρα του στο τραπέζι των εποχιακών εκπτώσεων. Η μεγαλύτερη πλεονεκτική κίνηση;;; Ίσως όχι. Η μεγαλύτερη αστοχία;;; Ούτε κι αυτό. Αυτός ήταν εκείνος που έκανε αυτό που έπρεπε εκεί που έπρεπε. Οι νύξεις για οικονομική ζημιά;;; Μα τι οικονομική ζημιά;;; Αυτός έκανε συνολικά πέντε γκολ όλη τη χρονιά!!! Πέντε!!! Κι εσείς του δίνετε δώδεκα εκατομμύρια επειδή έκανε δύο γκολ στους τελευταίους αγώνες;;; Αφήστε τον άνθρωπο εκεί που είναι — σιωπηλός σαν βράχος στη θάλασσα, περιμένοντας την επόμενη ευκαιρία. Εκείνος έκανε αυτό που έπρεπε εκείνη τη στιγμή που η ομάδα είχε ανάγκη μία ανάσα. Και όσοι συνεχίζουν να γράφουν σαν να περιμένουν περισσότερα από έναν άνθρωπο που έκανε μία φορά αυτό που έπρεπε εκεί που έπρεπε... σταμάτηστε πια.