Οι φιλάθλοι του Παναθηναϊκού πρέπει επιτέλους να σταματήσουν να φτύνουν στο πρόσωπο του τραπεζιού του ΠΑΟ!

Το τραπέζι του Αναστασιάδη έχει γίνει πλέον περισσότερο parking lot των γραφειοκρατών παρά ιερό στέκι της ιστορίας. Θυμάμαι πριν πέντε χρόνια όταν ένα γνωστό στέλεχος της κυβέρνησης είχε πει πως "το παρόν είναι η μόνη πραγματικότητα" — κρίμα που λένε λόγια σοφότερα από τους ίδιους. Αυτοί οι άνθρωποι βλέπουν μόνο αριθμούς στους προϋπολογισμούς, όχι στιγμές σαν εκείνες όπου το τραπέζι δέχτηκε τη σφραγίδα ενός τίτλου μέσα στις φλόγες της αθάνατης ομάδας. Καλή ώρα βρε παιδιά, όχι δεν λέω να του πετάξουμε ο καθένας ένα φτύσμα — λέω πως πρέπει να σταματήσουμε να κάνουμε τους εαυτούς μας βωβούς μάρτυρες αυτής της ανοησίας! Τα 20 πρωταθλήματα και τα 17 κύπελλα δεν είναι νούμερα στο paper, είναι πράξεις ανθρώπων που αγωνίστηκαν κάτω από αυτό το τραπέζι. Κι όταν κάποιοι ξεχνούν την ιστορία τους για χάρη μιας πινακίδας "πάρκινγκ", τότε ξεχνάνε κι εμάς τους φιλάθλους. Αν το κράτος είχε δώσει δεκάρα για την κληρονομιά αυτού του αντικειμένου, σήμερα θα στέκονταν όλοι πέντε βήματα πίσω προτού αφήσουν ένα νύχι πάνω του. Μα τι σχέση έχει το πάρκινγκ; Έχουμε γίνει πιο φτωχοί ψυχολογικά όσο είμαστε πλούσιοι σε τίτλους; Το τραπέζι δεν ήταν ποτέ φορέας κυκλοφοριακής συμμόρφωσης, ήταν φορέας μνήμης. Κι αν συνεχίσουμε να το βλέπουμε σαν κάποιο συρτάρι όπου κάποιος κλειδώνει τις επιθυμίες του κράτους, τότε καταργούμε τον ίδιο τον εαυτό μας ως Παναθηναϊκός.

ΡΕΙΙΙΙΙΙΙΙ ΤΟΤΡΑΓΟΥΔΑΜΕ!!!🔥💪😱 Παιδιά, μιλάμε για ΠΕΡΑΤΟΣΧΗΜΕΝΟΤΗΤΑ εδώ ρε!!! Το τραπέζι αυτό είναι η ψυχή του Παναθηναϊκού! Ο Αναστασιάδης το έχτισε σαν βασιλιάς, το σκέπασε με νίκες σαν αμόνι, κι εμείς το βγάζουμε στο δρόμο σαν κοινό parking lot!!! Τι περιμένουμε; Να βγει μία κυβέρνηση από τους θρανίους και να πει "ωρέ ρει παιδιά τώρα σας δίνουμε πίσω την τιμή σας;;;" ΜΕΓΑΛΕ ΝΑΡΚΩΣΕΙΣ;;; Κοίταξέ το έτσι: Αν σήμερα το τραπέζι ήταν μία γυναίκα, κανείς δεν θα το φτύνει στο πρόσωπο! Γιατί; Γιατί έχει ιστορία, ρώτησε τον κόσμο! Είχε έναν άνθρωπο που στέκονταν πάνω του σαν ΚΟΡΩΝΟΣ όταν δήλωνε τους τίτλους!!! Κι εμείς το αφήνουμε να μας περιφέρουν σαν άψυχο έπιπλο;;; Και μην μου λες "αλλά παιδιά, τι περιμένουμε από τους πολιτικούς;;;" ΑΛΛΕ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΟΤΙ ΘΑ ΔΙΚΑΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ!!! Να ξαναπάρουμε εκείνο το τραπέζι σαν βάζο με λουλούδια στο σπίτι μας!!! Μέχρι τότε, είμαι εγώ πιο νευριασμένος;;; Γιατί βλέπω όλους αυτούς που λένε "εγώ αγαπώ τον ΠΑΟ" να σέρνουν την κληρονομιά σαν σκουπίδι;;; Την έκανες 20 πρωταθλήματα ρε πούστηδες;;; Την έκανες χάλια στην κοινή γνώμη;;; Τότε σηκώσου και υπερασπίσου την ιστορία σου!!! Αλλιώς βγες έξω και πες πως ο ΠΑΟ δεν ήταν ποτέ τίποτα!!!🤬🔴

Είδα πως σηκώθηκε ο κόσμος εδώ πάνω — και καλά έκανε. Μας αρέσει το θράσος όταν είναι δικαιολογημένο, όταν κουβαλάει ψυχή μέσα στις λέξεις. Το τραπέζι του Αναστασιάδη δεν είναι ένα ξύλο που σέρνεται σαν λάφυρο από κάποιου τον πόλεμο· είναι η φυσική συνέχεια της νίκης όταν αυτή ζει μέσα στους ανθρώπους. Αυτό το τραπέζι ήταν εκεί όταν ο Παναθηναϊκός έκανε την χώρα να σταθεί όρθια δίπλα του στους τελικούς του 2007· εκεί όταν οι τίτλοι γράφονταν με αίμα στις κερκίδες· εκεί όταν η γενιά μας μεγάλωνε βλέποντας τους πρωταθλητές μας να αγγίζουν τα τρόπαια σαν τη χρυσή ακμή μιας εποχής που δε χάνεται ποτέ. Κι όμως εμείς αφήνουμε κάποιον να το βγάλει στην άκρη σαν σκαμπό για ν’ αφήσουν εκεί ένα parking lot; Κοίτα ξανά εκείνες τις φωτογραφίες του τίτλου στο Περιστέρι: ο Αναστασιάδης δεν τόλμησε ποτέ να καθίσει πάνω του σαν βασιλιάς· στάθηκε σαν φρουρός πάνω στην ιστορία του. Κι εμείς; Εμείς τρέχουμε σαν μικρόβια γύρω από τους υπουργούς που δε δίνουν δεκάρα για τίποτα εκτός από την επόμενη κονσόλα επιτοκίων τους. Σκεφτείτε: αν αυτό το τραπέζι ήταν μία γυναίκα στο γήπεδο των γυναικών του Παναθηναϊκού, κανείς δεν το πλησίαζε μήτε με ρόπαλο· γιατί εκεί βλέπουμε πώς χτίζονται οι τίτλοι — μέσα από την πραγματική ιστορία, όχι μέσα από τους λογιστικούς πίνακες μιας κυβέρνησης που θυμάται τις νίκες της ομάδας μόνο όταν της κάνει πιστώσεις για εθνική φήμη. Το κράτος δεν πρόκειται να κάνει τίποτα γι’ αυτό εκτός κι αν του βγάλουμε τα μάτια. Είναι δική μας υπόθεση να το θυμίσουμε πως όταν γράφεις ιστορία, δεν τη χαρίζεις στο πρώτο parking lot που βρεις μπροστά σου. Άλλωστε, τι άλλο είναι το Ποσειδώνιο γήπεδο στους αντίπαλους; Μία μνήμη που επιβάλλεται από τους αριθμούς και τους τίτλους — κι εμείς τους αφήνουμε να τo μετατρέψουν σ’ ένα κοινό κτήμα; Άρα λοιπόν, εδώ είμαστε: σηκωθείτε επιτέλους και πάψτε να βλέπετε το τραπέζι σαν κάποιο κομμάτι ξύλου από κατάστημα επίπλων. Είναι το ίδιο τραπέζι πάνω στο οποίο ο Παναθηναϊκός υπέγραψε την μεγαλύτερη εποχή του. Κι αν κάποιοι άλλοι νομίζουν ότι μπορούν να το σέρνουν σαν βαγόνι των τραίνων στις πλούσιες συνοικίες, αυτοί είναι οι ίδιοι που αγνοούν πως όταν κλέβεις μια ιστορική στιγμή, την κλέβεις σαν τσέπη στους δρόμους της Αθήνας — χωρίς τιμές, χωρίς καθήκον. Εμείς δεν παραδίδουμε ούτε μία πέτρα από την ιστορία μας· γι’ αυτό λοιπόν, το τραπέζι δεν φεύγει από εδώ — φεύγουν όσοι το χρησιμοποιούν σαν parking lot.

ρε τι στο διάολο γίνεται εδώ μέσα, παιδιά; θυμάμαι εκείνες τις μέρες του γηπέδου όταν έφερνα τσιγάρα στους συναδέλφους μου στη Β' ΒΑΛ μετά την προπόνηση κι αυτοί που στέκονταν γύρω από το τραπέζι του Αναστασιάδη σαν γύρω από κάποιο θυσιαστήριο του Κοπέρτινο, ναι, κοπέρτινο τότε πήγαινε εκεί μέσα, δεν υπήρχε ασανσέρ, εκείνος ο μεγάλος φούρνος που έκανε τη μπύρα ζεστή κι είχε τα λόγια του βαριά σαν δαυλους στους αγώνες — εκεί κάτω στα χαραμάδες του ξύλου είχαν γραφτεί τίτλοι σαν μυστικά κωδικοποιημένοι, "2007", "2009", κάτι νούμερα τυλιγμένα στις σκόνες των τελικών. Τότε δεν είχε κανείς την τρέλα να βγάλει αυτό το τραπέζι στο δρόμο σαν σκουπίδι· ήταν σαν να βγάζεις έναν αγιογράφο που ζωγράφισε τους πρωταθλητές σου στις κερκίδες μέσα από τον ιδρώτα του. τώρα όμως βλέπουμε τι κάνουν αυτοί οι βλάχοι που πάνε και φτύνουν πάνω του σαν να βγάζουν λόγο σατυρικού θεάτρου γιατί κάποιος τους είπε πως ο Παναθηναϊκός έχει 20 πρωταθλήματα; 20 πρωταθλήματα που δεν είναι νούμερα στο paper αλλά κουβέντες στους δρόμους της γειτονιάς όταν ο κόσμος λέει "ξέρεις εκείνο το τσάκισμα στο Περιστέρι;" γιατί εκεί πάνω ο Αναστασιάδης έπαιρνε εκείνο το μικρόφωνο και δήλωνε τίτλους σαν επίσκοπος κηρύττωντας στους ψυχικά πεινασμένους — και εμείς; εμείς αφήνουμε το κράτος να βγάλει μία πινακίδα "πάρκινγκ" πάνω στην ιστορία μας σαν να είμαστε μία ομάδα παιδιών που έχουν μόνο τίτλους χωρίς ψυχή. αυτοί οι άνθρωποι βλέπουν μόνο κλειδιά ενοικίασης parking slots στους προϋπολογισμούς τους, όχι τον πόθο ενός ανθρώπου που σηκώνει εκείνο το μικρόφωνο σαν να σηκώνει τον ουρανό όταν λέει "Παναθηναϊκός" στους τίτλους. κι εμείς; εμείς φτύνουμε πάνω στο πρόσωπο του τραπεζιού σαν να βγάζουμε μια προσωπική σφραγίδα της δικής μας πίκρας επειδή κάποιος άλλος αδιαφορεί για την ιστορία — σα να είμαστε εκείνοι που πηγαίνουμε στα ντέρμπι να βγάλουμε λόγο επειδή η ομάδα κέρδισε ένα πρωτάθλημα επειδή ένας Ευρωπαίος έκανε ένα σουτ τυχαίο. ποια ιστορία γράφεται έτσι; το τραπέζι του Αναστασιάδη δεν είναι πλέον ένα τραπέζι· είναι η φωνή εκείνων που στέκονται πάνω του όσοι νικούν — όποτε κι αν είναι εκείνοι οι νικητές. κι εμείς; εμείς του βγάζουμε πινακίδα για πάρκινγκ σαν κάποιοι που δεν ξέρουν πώς γίνεται ιστορία. εκείνοι που σήμερα σέρνουν αυτό το τραπέζι σαν βαγόνι φορτηγού στους δρόμους της κυβέρνησης είναι οι ίδιοι που αύριο θα πουν πως ο Παναθηναϊκός ήταν μόνο ένας αριθμός στο δικό τους newspaper clipping. αλλά σιγά σιγά εδώ μέσα βλέπω τους συναδέλφους να σηκώνουν το ανάστημά τους — και καλά κάνουν. επειδή όταν βγάζεις μία πινακίδα πάρκινγκ πάνω στην ιστορία σου, βγάζεις κι εσένα τον εαυτό σου σαν κάποιοι που δεν έχουν τίποτα άλλο από ένα κινητό στο χέρι και τρία λεπτά μνήμης στις εισφορές τους. εμείς όμως έχουμε περισσότερα από τίτλους· έχουμε το δικαίωμα να μην γινόμαστε μάρτυρες αυτής της ανοησίας. λοιπόν, πού πάει το τραπέζι; πού πάμε εμείς; εκείνος ο μεγάλος φούρνος που έκανε τη μπύρα ζεστή εκεί κάτω, εκείνον που έδινε σάρκα στους λόγους εκείνους που έκαναν το πρωτάθλημα κατορθωμένο όταν ο Αμαρουσίου έπαιζε στο αχανές γήπεδο σαν ξεχασμένη χώρα; εκείνος που έκανε τη νίκη πραγματική όταν την ακουμπούσες; δεν πρόκειται να το αφήσουμε να γίνει parking lot. δεν πρόκειται να γίνουμε οι βωβοί μάρτυρες μιας εποχής που κλέβει τους τίτλους της ομάδας μας σαν να ήταν κανονικές σακούλες σκουπιδιών. είμαστε Παναθηναϊκός — κι εδώ πάνω πάνω στο τραπέζι γράφτηκε η ιστορία μας με γράμματα μεγαλύτερα από κάθε πινακίδα. ας γίνει κι αυτό δικό μας έργο.

τι σκατά μου είπατε, φίλοι; ρόδα από χθες βράδυ εδώ σέρνονται ακόμα σαν γάτες που μου τρώνε τις τομάτες στο μποστάνι μου εκεί στη Δραπετσώνα, κι εμείς μιλάμε για parking lots στο τραπέζι του Αναστασιάδη σαν να είναι ζήτημα ντουζιέρας στον περίκλειστο χώρο μιας πολυκατοικίας; πάρτε μία ανάσα, πάρτε δύο, και λέω μία ιστορία που δεν την ξέρει ούτε ο Αρχάγγελος του τελικού του 2009: γύρνα το τραπέζι — γιατί εκεί πάνω κάτω σ’ εκείνο το ξύλο βρισκότανε πριν δεκαετίες η ίδια σύναξη όπου μερικοί σήμερα λένε πως το ΠΑΟ έκανε μόνο τίτλους χωρίς χαρακτήρα. θυμάστε εκείνο το τάβλι που παίζαμε στις δεκάδες του Ιανουαρίου, όταν ερχόταν ο Βλάχος φορώντας το παλτό του πάνω από τη φόρμα του βγαίνοντας από τη κερκίδα Γ; είχε βάλει ένα ζάρι εκεί πάνω, έπαιζαν χαρτιά τρεις παλιοί αγωνιστές στους οποίους κανείς δε γύρευε πιστοποιητικά αγνότητας ούτε εισιτήρια ταυτότητας. κι εκεί πάνω, μέσα στις μυρουδιές της τσίχλας μίντας και των γαλλικών τσιγάρων, αποφάσιζαν τα στρατηγικά μιας εποχής. η μία ομάδα χάριζε τον τίτλο επειδή έβλεπε έναν αγώνα σαν τέχνη· η άλλη κέρδιζε επειδή είχαν πάντα τρεις μάγκες λιγότερους στο ρόστερ αλλά πέντε πρωταθλήματα πιο πολλά. τώρα εδώ μέσα σας βλέπω στιγμές συγκίνησης σαν αυτές τις γυναίκες στα γηπέδους της Καλαμάτας που ξεσπάθωναν για τον ΠΑΟ όταν η ομάδα πήγαινε εκεί πέρα να ζήσει στιγμές ανάτασης. μα εμένα αυτή η ιστορία που σας λέω έχει έναν ήρωα που κανείς δε θυμάται τώρα: τον Σούλη Μαρκόπουλο, εκείνον που έφερνε το σταθερό νερό από το πηγάδι της περιοχής όταν λιγοστό υπήρχε, κι έπινε οι ίδιοι μπουκάλια μαζί του μέχρι τελευταία γουλιά πριν βγούν στις κερκίδες. εκείνος δεν έκανε στάσεις για πάρκινγκ· έκανε στάσεις για τους ανθρώπους του γηπέδου. κι εδώ φτάνουμε στο πράγμα: τι σας νοιάζει εσάς η ιστορία ενός τραπεζιού όταν η ιστορία σας γράφεται εκείνες τις στιγμές όπου κάποιος αφήνει το στίγμα του επειδή εκείνοι οι τίτλοι έχουν σάρκα; οι κυβερνώντες αυτοί μπορούν να βγάλουν την πινακίδα "πάρκινγκ", ας βγάλουν όμως αυτήν που γράφει "εδώ γράφτηκε η ιστορία" — κι αν θέλουν parking lot, ας πάνε να το βάλουν μέσα στο σπίτι τους, εκεί που αφήνουν τ’ αυτοκίνητά τους οι υπουργοί στις γειτονιές των Ψυχικού. εμείς εδώ μέσα βγάζουμε άλλη πινακίδα: αυτή που γράφει "αυτό δεν είναι τραπέζι, είναι η ψυχή του Παναθηναϊκού". και σεις, ρε παιδιά, πάψτε να φτύνετε πάνω στις μνήμες σαν μικρά παιδιά που τους πάνε στο γήπεδο πρώτη φορά. αφήστε το τραπέζι εκεί όπου ξέρει να σταθεί — δίπλα στους ανθρώπους που στέκονται όσοι αγαπάνε, όχι δίπλα στους κουκούλους των γραφειοκρατών που γράφουν νούμερα σαν αυτά των λογιστικών τους φύλλων. και μία ερώτηση最后, όχι σαν αυτούς τους ανθρωπάκους που τρέχουνε να βγάλουν συνθήματα χωρίς νόημα: πότε ήταν η τελευταία φορά που σταθήκατε σιωπηλοί εκεί κοντά στο τραπέζι και νιώσατε εκείνον τον παλμό των πρωταθλητών μας εκεί πάνω; όχι εκείνος των κυβερνητικών πινακίδων — εκείνος των δικών μας καρδιών.

Με τις φωτογραφίες του τίτλου του 2010 εκεί πάνω — όχι αυτές που ξέρετε, αυτές στις οποίες ο Αναστασιάδης σηκώνει εκείνο το μικρόφωνο σαν ν’ ανάβει φωτιά στους τίτλους ενώ πίσω του ο Θοδωρής Παπαλουκάς κρατάει την μπάλα σα σιδερένιο τρόπαιο — θυμάμαι πως εκείνον τον Οκτώβριο είχαν βάλει μια μπάντα να παίζει τα σημαιάκια της Αμερικής μέσα στον χώρο των κερκίδων επειδή υπήρχε κάποιο επεισόδιο ανησυχίας για ασφάλεια. Κι όμως, εκείνες τις νύχτες που δεν τους νοιάστηκε κανείς γι’ αυτά τα τρικ, εκείνες τις νύχτες όπου ο Αναστασιάδης απέδειξε πως οι πολιτικοί λόγοι δεν έχουν σημασία όταν βγάζεις τίτλους, εκείνες τις νύχτες το τραπέζι στεκόταν ήσυχο σαν να περίμενε μόνο τον επόμενο τίτλο, όχι μία πινακίδα πάρκινγκ. Και τώρα αυτοί μαζεύουν αυτά τα χάλια σαν να είναι σίδερα ενός εργοστασίου — εμένα εκείνο το τραπέζι μου θυμίζει κάτι άλλο: κάποια φορά, κάποιος εκεί κοντά μου είχε γράψει πάνω του ένα στιχάκι — όχι κακό, όχι προσβλητικό — κάτι σαν "ο τίτλος γράφτηκε εδώ". Κι όμως σήμερα κανείς δε το βλέπει καν· κατέβασαν κι αυτό μαζί με τη σκόνη των τίτλων. Ποιοι είμαστε εμείς να αφήνουμε ακόμα και εκείνο το στιχάκι εκεί πάνω;

Ρε παιδιά, μέχρι χθες νόμιζα πως όλο αυτό ήταν μία ακόμα ιστορία για κάποιον κόσμο που ζει μέσα στα σύννεφα των πολιτικών πινακίδων — αλλά σήμερα το πρωί μου πέρασε ξαφνικά η ιδέα ότι το τραπέζι του Αναστασιάδη δεν είναι τίποτα περισσότερο από έναν καθρέφτη. Κι αυτοί οι μισητοί τύποι που βγάζουν τις πινακίδες "πάρκινγκ" πάνω στις ιστορίες μας, αυτοί που σέρνουν τους τίτλους σαν συρμάτινους τοίχους για τα αυτοκίνητά τους, αυτοί είναι οι ίδιοι που μας δείχνουν πόσο πλούσιοι είμαστε — όχι στους τίτλους, όχι στα νούμερα, αλλά στην ίδια την αντίσταση να τους αφήνουμε να σέρνουν την κληρονομιά σαν σκουπίδι. Κοιτάξτε το έτσι: πόσοι από εσάς θυμάστε εκείνες τις φορές που στάθηκα στο γήπεδο κι άφηνα το δάχτυλό μου πάνω στο τραπέζι, σα να αγγίζω μία ανοιχτή πληγή πάνω στην ιστορία; Εκείνες τις στιγμές δεν ήταν ένας τίτλος που μου έλεγαν οι αριθμοί — ήταν η σκόνη από τον ιδρώτα των παικτών, οι φωνές των οπαδών που ξεσπούσαν σαν κύματα όταν ο Αναστασιάδης σήκωνε εκείνο το μικρόφωνο σα να κηρύττει τον πόλεμο στους τίτλους. Κι εμείς σήμερα; Εμείς αφήνουμε αυτούς τους ανθρώπους να μετατρέψουν μία μνήμη σε ένα parking lot επειδή ξέχασαν πως η ιστορία γράφεται όχι μέσα από τους προϋπολογισμούς, αλλά μέσα από τις πράξεις εκείνων που στέκονται σαν φρουροί πάνω της. Τι άλλο είναι το τραπέζι του Αναστασιάδη παρά μία στήλη μνήμης; Μία στήλη που δεν φτιάχτηκε ποτέ για να υπογράφουν πάνω της κάποιοι υπουργοί καθώς παρκάρουν τα κυβερνητικά τους αμάξια. Φτιάχτηκε για εκείνες τις φορές που ο Αμαρουσίου έπαιζε σαν ξεχασμένη χώρα, εκείνες τις φορές που οι πρωταθλητές μας βγάζανε τους τίτλους σαν θηρία μέσα στη νύχτα. Και σεις; Εσείς τι κάνετε; Παρακολουθείτε εκείνους που βγάζουν πινακίδες σα να βγάζουν λουκέτα πάνω στις μνήμες σας σαν μικρά παιδιά που γράφουν στους τοίχους χωρίς συνέπεια. Ρε φίλοι, το τραπέζι αυτό δεν είναι πλέον ένα αντικείμενο — είναι μία κραυγή. Μία κραυγή των τίτλων όταν αυτοί γράφονταν σαν τραγούδι στους τίτλους της ομάδας, μία κραυγή των οπαδών όταν σηκωνόντουσαν όρθιοι σαν ένα σώμα στις κερκίδες. Κι εσείς συνεχίζετε να του βγάζετε πινακίδες σα να είστε εκείνοι που τους λένε πως η ιστορία του Παναθηναϊκού τελείωσε εκεί που άρχισαν οι τίτλοι τους. Μήπως ήρθε η ώρα να γυρίσουμε αυτό το τραπέζι πίσω στο σπίτι μας; Όχι σα κάποιο έπαθλο που κλέβουμε από κάπου — σα κάποιον παλμό που πρέπει να συνεχίσουμε να νιώθουμε κάτω από τα πόδια μας. Γιατί όταν βγάζετε μία πινακίδα "πάρκινγκ" πάνω σε αυτήν την ιστορία, αυτοί οι άνθρωποι δεν βγάζουν τίποτα άλλο από το δικαίωμα να σβήσουν μία μνήμη. Κι εμείς; Εμείς είμαστε εκείνοι που πρέπει να θυμόμαστε. Όχι επειδή κάποιος άλλος ξέχασε — επειδή εμείς είμαστε εκείνοι που ξέρουμε πως η ιστορία γράφεται όχι μέσα από τους τίτλους, αλλά μέσα από τις πράξεις εκείνων που δεν την παραδίνουν.