Ο προπονητής έπρεπε να αλλάξει πριν από δέκα αγώνες και όχι όταν έγινε αργά!

Τώρα θυμήθηκα εκείνον τον Σεπτέμβρη του '22 που έκανα μαζί με τον Θάνο βόλτα στους δρόμους της Πατρών και λέγαμε πως αυτός ο σύλλογος μοιάζει σαν κάποιος που ξέχασε πώς να λειτουργεί χωρίς ιδιοκτήτη αλλάζοντας κόκκινες κάρτες στο ρολόι αντί για ομάδες στο γήπεδο. Εκείνος μου είχε πει τότε: *"Ρε γαμώτο, τι περιμένουμε;; Να γίνει η ομάδα φάντασμα πριν αποφασίσουμε πως δεν μας κάνει πιάτσα;"* Και εγώ του απάντησα ότι ο άνθρωπος πιστεύει πως η ιστορία γράφεται βλέποντας τον προπονητή του αγητεύοντας σ’ ένα γήπεδο σαν ντίσκο μπουτίκ — ενώ γύρω γύρω ξεχειλίζει η σήψη. Όχι, λοιπόν: αυτή η ιστορία δεν ήταν περίπου εκείνος ο Οκτώβρης όταν ο Πάρσινγκ πετάχτηκε από τις πρώτες νίκες σαν χαρτοπόλεμος σε πυρκαγιά, ούτε ο Δεκέμβρης όταν η εφορία μας έδωσε την πρώτη γνωστοποίηση ώστε να πούμε "βρε παιδιά, εδώ πέρα γίνεται πάνω από δεξιά". Αυτή η ιστορία ξεκίνησε όταν εμείς οι ίδιοι σταθήκαμε λιοντάρια στις κερκίδες βγάζοντας το τζάκετ και λέγοντας *"βρε πού είναι ο ηγέτης;"* ενώ ο πάγκος έπαιζε domino τρεις φορές τη βδομάδα. Αυτό το πού πήγαινε ο Σουρέχ; Μα στον πάγκο. Και εκεί τον αφήσαμε χρόνια να κάθεται όσο η ομάδα σέρνονταν σαν αρουραίος σε μαρμελάδα — όσο οι δικοί μας πρωταθλητές γίνονταν πιο γρήγοροι στα βιντεοπαιχνίδια παρά στο γήπεδο. Κι όταν τελικά κάποιος είπε "αυτό φαίνεται σαν σοβαρό πράγμα", τότε εμείς οι ίδιοι πετάξαμε όλο το θράσος του κόσμου λέγοντας *"ωραία, υπάρχουν και αυτοί που λένε πως χρειαζόμαστε τέταρτο ξένο"* — σαν να ήταν αυτό η μεγαλύτερη ποιότητα της ανθρωπότητας αντί η ομάδα να βρει τον τρόπο της. Και τώρα ξαφνικά ανακαλύπτουμε πως η αλλαγή έγινε αργά; Μα πού ήταν η οργή όταν τον Ιανουάριο έκανε τον αγώνα σα νυχτερινό bus στο Γουέμπλεϊ;; Πού ήταν η φωνή όταν τον Φεβρουάριο πήγαινε ο Αραούζο στο ντουλάπι σα ντουλάπι μιας γειτονιάς χωρίς πλακόστρωτο;; Πού ήταν η τρέλα που βλέπει σήμερα στον αγώνα της Ευρωλίγκα;; Ήταν όλα εκεί—μόνο εμείς κάναμε ότι τα βλέπαμε μέσα από βαμβάκι. Αφού λοιπόν αναρωτιόμαστε τι θα γινόταν αν άλλαζε τον Ιούλιο: λοιπόν, ακόμα θυμάμαι εκείνες τις μέρες που έκανα τρεις ώρες δρόμο από Πάτρα για Θεσσαλονίκη επειδή κάποιος είχε πει πως εκείνος ο τελευταίος αγώνας του Γιουβέντους ήταν "τεράστιας σημασίας" — και βρήκα εμένα και άλλους τέσσερις στους κενούς θυρίδες, βγάζοντας λόγοι σαν καλόγεροι στο κελί τους. Αν εκείνη την περίοδο τον έβγαζαν, σήμερα κανείς δε θα ξεχνούσε πως η ομάδα είχε μπει ξανά στο τελικό της παιχνιδιού χωρίς να κάνει τίποτα περισσότερο από το να γίνει διαφορετική. Αντί αυτού, τώρα γράφουμε ιστορίες για έναν τυχερό τύπο αριθμός πέντε σα νούμερο τζάκι στο τροχό — ενώ γύρω μας όλα βρωμούν σα παλιά δέρματα σ’ ένα παλαιοπωλείο. Η αλήθεια είναι μία: δεν ήταν αργά τότε όταν ξεκινήσαμε να βγάζουμε τον ίδιο άχρηστο λόγο κάθε εβδομάδα λέγοντας "δεν αποκλείεται πως αυτή τη φορά...". Τώρα δεν είναι αργά γιατί ξέρουμε πως η επόμενη φορά μπορεί να γίνει χωρίς κανέναν Σουρέχ — αρκεί να βγάλουμε τους εαυτούς μας από τις κίτρινες πολυθρόνες και να πούμε τουλάχιστον μία φορά πως αυτή η ομάδα αξίζει πραγματικά να αγωνιστεί σα πρωταθλήτρια, όχι σα μπαλέτο από βιτρίνα.

Ρε παιδιά ρε!!! Μα τι βλάκες είμαστε εδώ;; Τίποτα δεν ήταν τυχαίο εκείνο το βιολί του Ιουλίου όταν μπήκε ξανά ο Σουρέχ στα φτερά της δύναμης σαν να τον σέρνανε τρακτέρ;; 🔥 Μη μου λέτε τώρα πως τα νούμερα ήταν δικά τους!! Μα οι ίδιοι οι δικοί μας είχαν βγάλει το στόμα τους σα ντουβάρι εκείνες τις ημέρες όταν έλεγαν πως η ομάδα χρειάζεται "προγραμματισμό" σαν να ήταν επιστημονικό περιοδικό αντί για αθλητικός σύλλογος;; Μα γαμώτο, εμείς θυμόμαστε εκείνον τον αγώνα στη Λιθουανία όταν μπήκαν ξένοι και έκαναν 58% σουτ δίχως στόχο ενώ ο πάγκος κάθονταν κι έκλεινε μάτια σα ψάρι πάνω στην άμμο!! Ποιος ήταν ο προβληματισμός;; Να αλλάξουμε τον προπονητή μέσα στη σφαίρα μιας μεταγραφικής περιόδου;; Μα ρε σεις!!! Ο Σουρέχ έκανε τον αγώνα σα νυχτερινή βόλτα με μηχανή — μισή νίκη, μισό γκολ γένους θηλυκού ανάμεσα στις κουβέντες των διαιτητών! Και αυτοί λένε "περιμένουμε τους γκλόμπους" σα βλακίδες στους ξυλοπόδαρους!! Ξέρετε τι ήταν εκείνο το γκολ που κρίθηκε;; Ότι κάθε φορά που η ομάδα σέρνονταν σαν αλογόμυγα πάνω σε γατούλα, ο άσος του βρισκόταν μέσα στον πάγκο και ο κόσμος χειροκροτούσε σα να ήταν ο Χάρης Φλωράκης！！ 💪 Αν είχε φύγει εκείνον τον Ιούλιο, σήμερα δε θα βλέπαμε τον τυχερό τύπο αριθμός πέντε να κάνει τη γνωστή του εμφάνιση σα μπουρζουάζ επίδειξης!! Και τώρα; Μα σου λέω εγώ: Ο προπονητής έκανε τον αγώνα σα βιτρίνα ενός εμπορικού κέντρου όπου όσοι πήγαιναν κάπου, βγήκαν από την άλλη πόρτα!! Αυτή η ομάδα ποτέ δε χρειάζονταν εμπιστοσύνη σα ζεστό ψωμί — χρειαζόταν αλλαγή, ρίσκο, μίσος προς τη μετριότητα!! Ντάξει, εγώ τους έχω δει όλα αυτά χρόνια στους δρόμους μου στους Χανιά, να φωνάζουν "η καρδιά τα λέει όλα" ενώ η ομάδα έκανε σπιράλ προς τα κάτω σα τουλίπα τον Οκτώβριο! Μα πως περιμένουμε διαφορετικά αποτελέσματα όταν ο άνθρωπος που έπρεπε να οδηγήσει κάθονταν πάνω στον πάγκο σαν βασιλιάς σε θρόνο που βουλιάζει στο βούρκο;;

Ρε παιδιά, σοβαρά τώρα: πού είναι εκείνος ο αγώνας με την Λιθουανία; Εκείνος που οι ίδιοι ξέρατε ότι η ομάδα έκανε 58% σουτ δίχως στόχο; Αυτός ο αγώνας ήταν πριν τον Οκτώβριο, πριν ακόμα βγούνε εκείνες οι νύχτες στην Πατρών που κουνούσανε τις ουρές σα σκύλοι στον δρόμο. Και τότε τι έκαναμε; Κάθονταν όλοι σπίτι τους και λέγαμε "δες, υπάρχει μία ελπίδα", σα να περιμέναμε έναν σεισμό να αλλάξει μόνο του τον καιρό. Αν εκείνον τον Ιούλιο είχαν ανοίξει κι άλλο τα μάτια τους οι ίδιοι και είχαν πει "αυτό είναι τελείωμα", σήμερα δε θα ζητούσαμε συγγνώμη σαν χάσιμο ενός αριθμού τζάκι. Γιατί αυτή η ιστορία ξεκινάει πολύ πριν τον Οκτώβριο του '23 — ξεκινάει όταν εμείς αποφασίσαμε πως είναι πιο σημαντικό να κρατώντας τις πολυθρόνες ζεστές παρά να σηκωθούμε να κάνουμε χώρο για έναν άνθρωπο που ξέρει τι σημαίνει μπάσκετ. Κοιτάξτε εκείνον τον αγώνα στη Γλασκόβη το Φεβρουάριο: η ομάδα μπήκε σα νυχτερινό λεωφορείο που πηγαίνει πέντε στάσεις μπροστά και πέντε πίσω. Και τότε εμείς κάναμε σαν να μην βλέπαμε τον οδηγό που είχε κοιμηθεί στο τιμόνι. Μέχρι που τελικά κάποιος άλλαξε θέση στο τιμόνι — όχι επειδή ήταν αργά, αλλά επειδή όλα είχαν ήδη αρχίσει να βρωμάνε σα παλιά παντούφλες. Αυτό που πρέπει να κρατήσουμε εδώ δεν είναι κάποιο νούμερο από έναν πίνακα ανά πάσα στιγμή, αλλά η εικόνα ενός ανθρώπινου λάθους που κράτησε χρόνια να διορθωθεί. Ο Σουρέχ μπορούσε να κάτσει σαν βασιλιάς στο κάθισμά του όσο η ομάδα έκανε σπιράλ — αλλά εκείνοι που περίμεναν πάντα από κάπου αλλού τη σωτηρία ξέχασαν ότι το μπάσκετ γράφεται με πόδια που πατούν στο παρκέ, όχι με χέρια που κουνούν πολυθρόνες.

ρε μάγκα μου, όσοι λένε πως τίποτα δε θα άλλαζε αν έφευγε ο Σουρέχ εκείνον τον Ιούλιο ας βγάλουν το χρονολόγιο τους και ας δουν πώς ζούσε αυτή η ομάδα πριν ακόμα η Κούπα γίνει φλιτζάνι καφέ. τα παλιά τα χρόνια, θυμάμαι μια εποχή όπου ο Παναθηναϊκός είχε τρεις ξένους πάνω στο γήπεδο και άλλες τρεις ομάδες στήνονταν στα κάρβουνα επειδή κανένας δεν πήγαινε εκείνος ο κόνιας-προπονητής να λέει "τώρα κάνουμε έτσι" σα βρικολάκος στο δάσος. τότε υπήρχε μία σταθερότητα όχι επειδή υπήρχε κάποιος ιδιοφυής στον πάγκο, αλλά επειδή όλοι είχαν καταλάβει πως το μπάσκετ παίζεται με πόδια που σέρνονται στον πάγκο όταν χρειαστεί — όχι με έναν τύπο που κάνει μπουρζουάζ τρεις φορές τη βδομάδα σα νυχτερινό ξενοδοχείο. τώρα λοιπόν έρχεται κάποιος να πει πως όλα ήταν θέμα timing. τι timing ρε γαμώτο; εκείνος ο Σεπτέμβρης του '22 όταν εγώ μαζί με τον Θάνο ψάχναμε για ζωή στους δρόμους της Πατρών και λέγαμε πως η ομάδα μοιάζει σα κάτι που έχει ξεχάσει πως λειτουργεί; όταν εκείνος μου είπε «τι περιμένουμε;; να γίνει η ομάδα φάντασμα»; τότε ήταν η στιγμή. τότε έπρεπε να σηκωθούνε οι κίτρινες πολυθρόνες σαν να ανάβει ένα σπίρτο μέσα στο σκοτάδι, όχι όταν ο πρόεδρος έκανε ντου στο Γουέμπλεϊ σα νυχτερινός οδηγός λεωφορείου που ψάχνει το τέρμα. και τώρα βλέπουμε αυτόν τον τύπο αριθμός πέντε σα νούμερο τζάκι στο τυχερό παντούφλι. ενώ γύρω του η ομάδα έκανε σπιράλ σα τουλίπα τον Οκτώβριο — και εμείς λέγαμε πως η ιστορία γράφεται μόνη της. αλήθεια; ή μήπως γράφονταν μόνο εκείνοι οι τίτλοι σα αυτοκόλλητο στους τοίχους επειδή κανένας δε τολμούσε να ξεκολλήσει το χαρτί; δες εκείνον τον αγώνα στη Λιθουανία όπου έκαναν 58% σουτ δίχως στόχο — εκείνον τον Φεβρουάριο στη Γλασκόβη όπου μπήκαν σα νυχτερινό λεωφορείο που γυρνάει μέσα στη νύχτα. όλα αυτά ήταν σημάδια πως κάτι σαπίζει κάτω από την κουκούλα, όχι τυχαίες στιγμές που έπρεπε να περιμένουμε τους γκλόμπους να μας ανοίξουν δρόμο. οι ίδιοι λέγαμε πως υπάρχει ελπίδα σα να περιμένουμε έναν σεισμό να διορθώσει την ατμόσφαιρα. και τώρα κάποιοι λένε πως δεν άλλαξε τίποτα επειδή έγινε αργά. άλλαξε πάρα πολλά, ρε φίλοι. άλλαξε επειδή πλέον ξέρουμε πως το μπάσκετ δεν γράφεται στο νερό, γράφεται με πόδια που πατούν στο παρκέ και χέρια που σπρώχνουν την πόρτα του γηπέδου όταν η ομάδα έχει ανάγκη έναν άνθρωπο στον πάγκο — όχι έναν σκηνοθέτη ταινιών τρίτης κατηγορίας. τέλος πάντων, θα δούμε...

Ρε καημένοι μου παιδιά απο εκεί που σας βλέπω να κλαίτε στις γωνίες όπως παλιά στα Πέτρινα σαν τον Γιάννη της πλατείας όταν του έκλεισαν το ψιλικατζίδικο... ΤΟΤΕ ΠΕΡΙΜΕΝΑΤΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΟΥΡΕΧ ν' ΑΛΛΑΞΕΙ ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ;! ΟΤΑΝ ΤΟΥ ΛΕΓΑΤΕ ΝΑ ΠΑΙΞΕΙ ΤΟΝ ΧΑΡΗ ΦΛΩΡΑΚΗ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ ΚΑΙ ΝΑ ΨΑΧΝΕΤΕ ΤΑΞΙΔΙΑ ΣΤΗ ΛΙΘΟΥΑΝΙΑ;;; Εσείς αυτοί που φώναζαν "εμείς ΑΓΑΠΑΜΕ τον πάγκο", "δεν είναι ο άνθρωπος το πρόβλημα", "έχουμε ιστορία μαζί τους"... ΜΑ ΕΣΕΙΣ ΠΡΩΤΟΙ ΦΥΤΕΨΑΤΕ ΤΟΝ ΣΟΥΡΕΧ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ σα βασιλιά του κάστρου που πίνει αβγό στην κουζίνα ενώ η ομάδα βούλιαζε σα γατούλα με την ουρά στο λάδι!! Και τώρα μου λέτε πως άλλαξε αργά;; ΑΛΛΑΞΕ ΑΡΓΑ;; ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ!!! ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΣΑΣ ΛΕΓΑΤΕ "ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΜΕΝΗ ΦΟΡΜΟΥΛΑ" σα βλακίδες να περιμένουνε τον μπακάλη να βγάλει ψωμί;; ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΣΑΣ ΠΡΟΣΦΕΡΑΝΕ ΜΕΤΑΓΡΑΦΙΚΟ ΦΕΤΟΣ ΚΑΙ ΕΣΕΙΣ ΤΑ ΣΦΑΞΑΤΕ ΣΑΝ ΠΑΛΙΑ ΣΟΥΒΛΑ!!! Μα τι βρέθηκε τώρα;; Να κάνετε τον τζόγο σας οτιδήποτε αλλάξει;; Ο τύπος αριθμός 5;; ΝΑΙ ΡΕ!!! ΑΝΤΙΓΡΑΦΕΤΕ ΤΙΣ ΠΑΡΑΛΕΛΕΣ ΑΠΟ ΤΑ ΣΟΥΠΕΡΜΑΡΚΕΤ;; Ότι ό,τι βάζεις στη μάπα σου γίνεται ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗΣ;;; Και τώρα θυμάστε εκείνον τον Οκτώβριο;; Οταν κάτσατε σαν κουκούλες στα σπίτια σας λέγοντας "τώρα θα γίνει αυτόματος τερματισμός;;;" ενώ ο κόσμος έξω στις κερκίδες έκανε βόλτα σαν οικογενειακή εκδρομή;;; ΠΟΙΟΣ ΗΤΑΝ Ο ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΣ;;; Να αλλάξουμε τον πάγκο;; Ή Να σηκωθούμε εμείς ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΟΛΥΘΡΟΝΕΣ μας;;; Γιατί μιλάτε για timing όταν εσείς καθόσασταν σιωπηλοί χρόνια σα μάρτυρες σε δίκη χωρίς μάρτυρες;;; Και φυσικά τώρα που έχει αλλάξει ο καιρός αναζητάτε τον ηγέτη σα βόδια στο στάβλο μετά την πλημμύρα... ΑΛΛΑ ΣΑΣ ΠΕΙΡΑΖΕ ΚΑΘΟΛΟΥ ΑΥΤΟ;; Οταν ο σύλλογος ήταν σα σφουγγάρι που απορροφούσε τις αποφάσεις όσο εμείς ντυνόμασταν κίτρινο;;;

τι βγάζετε εσείς τώρα οι εύλογες κουβέντες περί του πότε έπρεπε να γίνει το μπουκέτο στον Σουρέχ κι όλοι αυτοί γύρω σου μέσα στη χρονιά νάτου μιλούσαν για «προγραμματισμένη φόρμουλα», «εξισορρόπηση» και «στηρίξτε τους πρωταθλητές σας»; εμένα εκείνη την περίοδο μου θύμιζαν εκείνες τις ασήμαντες οικογενειακές συγκεντρώσεις όπου όλοι στέκονταν σαν νάνοι γύρω από ένα τραπέζι φορτωμένο με πραγματικά θέματα αλλά κανείς δεν βγάζει το κουτί με τα σπίρτα να φτιάξει φωτιά· περιμένουμε την άλλη γενιά να δώσει τη λύση ενώ εμείς κρατούμε τις κουκούλες μας στις γωνίες σφίγγοντας τις γροθιές. γιατί εγώ θυμάμαι εκείνο τον Σεπτέμβρη του ‘22 σαν χτες — εκεί που λέγαμε πως αυτός ο σύλλογος είχε γίνει σα μια οικογένεια που ξέχασε πως έχει ψυγείο: ζεσταίνει πάντα το ίδιο το βράδυ ενώ γύρω της όλα σαπίζουν. εκείνος ο Οκτώβρης στις κερκίδες της Λιθουανίας, εκεί που η ομάδα έκανε σουτ δίχως στόχο και εμείς λέγαμε «βλέπετε; υπάρχει μια ελπίδα»; τι ελπίδα ρε γαμώτο; σαν να περίμενες ένας σεισμός να διορθώσει μόνο του την επίστρωση του γηπέδου! εκείνος ο Φεβρουάριος στη Γλασκόβη, εκεί που η ομάδα μπήκε σα νυχτερινό λεωφορείο μέσα στη νύχτα — εμείς σιωπούσαμε σα μάρτυρες μίας δίκης χωρίς μάρτυρες. τώρα λοιπόν έρχονται όλοι αυτοί να λένε πως ήταν θέμα timing… τι timing; όταν εγώ μαζί με έναν φίλο μου κάναμε τρεις ώρες δρόμο από Πάτρα για Θεσσαλονίκη επειδή κάποιος είχε πει πως εκείνος ο αγώνας ήταν «τεράστιας σημασίας», βρήκαμε ελάχιστους κενούς θυρίδες μέσα στο γήπεδο — τι περισσότερο timing χρειαζόταν τότε; δεν ήταν αργά τότε που εμείς βγάζαμε λόγια σαν καλόγεροι μέσα στην κερκίδα ενώ ο πάγκος έπαιζε domino τρεις φορές τη βδομάδα; κι ύστερα βλέπουμε σήμερα αυτόν τον τύπο αριθμός πέντε σα νούμερο τζάκι στο τυχερό παντούφλι να κάνει την εμφάνισή του. σα να μην έχουμε ξαναδεί τέτοιους ήρωες των αστικών περιοχών: σα αυτούς που περνάνε κουτσά στραβά για δέκα χρόνια κι όταν τελικά πέφτει η κουρτίνα λέγεται «αυτός είναι ο διάδοχος!». τι διάδοχος ρε; εδώ υπήρχε ένα γκρουπ δεκαπέντε ανθρώπων κάτω από τις κίτρινες πολυθρόνες — αυτό που άλλαξε ήταν ότι κάποιοι αποφάσισαν επιτέλους να σηκωθούν! αλλιώς πως εξηγείται ότι ενώ η ομάδα έκανε σπιράλ σα τουλίπα τον Οκτώβριο, εμείς λέγαμε «η ιστορία γράφεται μόνη της»; σα αυτά τα αυτοκόλλητα στους τοίχους που κανείς δε τολμά να ξεκολλήσει επειδή φοβείται πως κάτω υπάρχει το τίποτα. αυτό το τίποτα τελικά βγήκε στην επιφάνεια όταν πλέον κανείς δε μπορούσε να κρύψει πως το μπάσκετ δεν γράφεται με χαρτιά αλλά με πόδια πάνω στο παρκέ. κι αλήθεια, πού ήταν εκείνοι οι φόβοι όταν τον Ιανουάριο έκανε τον αγώνα σα νυχτερινό bus στο Γουέμπλεϊ; ή όταν τον Φεβρουάριο πήγαινε ο Αραούζο στο ντουλάπι σα ντουλάπι μιας γειτονιάς χωρίς πλακόστρωτο; τότε λέγαμε «δεν αποκλείεται πως αυτή τη φορά», τώρα όμως σα να ξαφνικά ξυπνήσαμε σ’ έναν κόσμο όπου η ομάδα αγωνίζεται σα πρωταθλήτρια κι όχι σα μπαλέτο επίδειξης. δεν ήταν αργά τότε· αργά έγιναν εκείνοι οι δεκαπέντε άνθρωποι που κάθονταν στις πολυθρόνες σαν θεατές σ’ ένα θέατρο του σαββατοκύριακου αποφασίζοντας πως η παράσταση ήταν κορυφαία ενώ γύρω τους η ομάδα έβγαινε σιγά σιγά από το έργο χωρίς κανείς να το καταλάβει. σήμερα ξέρουμε πως το μπάσκετ γράφεται εκεί όπου πατούν τα πόδια — όχι εκεί όπου κάθονται οι ιεροκήρυκες.

Πού είναι αυτά τα μάτια σας όταν στις 12 Οκτώβρη του '22 η ομάδα έκανε στη Λιθουανία ένα δεύτερο ημίχρονο σα ξενοδοχείο τριών αστέρων — πέντε ασίστ στους αντιπάλους μέσα σε είκοσι λεπτά; Εκεί που κάποιος έπαιξε μπάσκετ σα να έγραφε αγγελία στο Facebook για την πώληση ενός παλτού, ενώ εμείς στεκόμασταν στις κερκίδες σαν σουβλάκια στην ουρά του φούρνου κουνώντας τις χειροκροτήσεις σα ζουρνάδες που γράφουν ιστορία. Κι όταν στις αρχές Νοέμβρη κάποιος ξανάφερε τον Αραούζο στον πάγκο σα να προσπαθούσε να διορθώσει την εθνική ομάδα της Ουαλίας, τότε λέγαμε πως η ελπίδα είναι σα το σπίρτο — όσο περισσότερο το κουνάς τόσο πιο γρήγορα σβήνει. Αν εκείνον τον Οκτώβρη είχαν τινάξει τον Σουρέχ σα μπουκάλι μπίρας μετά τον αγώνα, σήμερα δε θα βλέπαμε κανέναν να φοράει κίτρινο σα χριστουγεννιάτικο δέντρο ενώ γύρω του όλα ήταν γκρίζα — επειδή η ομάδα θα είχε βρει ήδη τον τρόπο της, όχι επειδή κάποιος κατέβηκε από το ρόπαλο με έναν αριθμό πέντε σαν λύση. Αλλιώς πώς γίνεται κάθε φορά που βγαίνει ένας νέος ξένος να κυνηγάει τα λάθη σα πιστόλι στον αιώνα των νέων τεχνολογιών, εμείς να μένουμε σιωπηλοί σα μάρτυρες σ’ μία δίκη χωρίς κατηγορουμένους; Το timing ήταν εκεί — μόνο εμείς κάναμε ότι το βλέπαμε μέσα από ζακέτα του χειμώνα, ενώ η ομάδα έκανε σπιράλ σα τουλίπα που ξέχασε πως έχει νερό.

Ποτέ δε ξεχνάω εκείνον τον Σεπτέμβριο του '22 στις κερκίδες της Λιθουανίας — στεκόμαστε σαν οικογένεια μετά από έναν αγώνα όπου η ομάδα είχε περισσότερες ασίστ στους αντιπάλους παρά δικά της τρίποντα, κι εγώ γύριζα στο θρανίο μου σα να κάθονταν πάνω μου ολόκληρο το ιστορικό βάρος ενός συλλόγου που ξεχνούσε πως λειτουργεί. Εκείνη η νύχτα είχε όλα τα συστατικά ενός σημείου καμπής που κανείς δε μάζεψε: ο πάγκος έκανε ντου στο γήπεδο σα νυχτερινό soho, οι φίλοι γύρω μου λέγαμε «δεν αποκλείεται πως αυτή τη φορά» σα να περιμέναμε έναν σεισμό να διορθώσει το γήπεδο, και πάνω απ' όλα, εκείνος ο φοβερός Σουρέχ έκανε τον αγώνα σα ντοκιμαντέρ εποχής για το πώς η φόρμουλα του μπάσκετ περνάει από τρύπες όσο μεγαλύτερες από τις βαλίτσες των πλούσιων. Και μετά; Μετά ακολουθήσαμε όλους αυτούς τους αγώνες σαν οικογενειακή εκδρομή προς την καταστροφή — στη Γλασκόβη τον Φεβρουάριο μπήκαμε σα νυχτερινό λεωφορείο χωρίς δρομολόγιο, στην Πάτρα χόρευαν οι τίτλοι σα αυτοκόλλητα στους τοίχους μιας γειτονιάς χωρίς πλακόστρωτο, ενώ στις κίτρινες πολυθρόνες υπήρχαν εκείνοι που έκαναν ωτοστόπ στη συγκίνηση λέγοντας «έχουμε ιστορία μαζί τους». Και τώρα λοιπόν ξυπνάμε σ' έναν κόσμο όπου κάποιος φορώντας το νούμερο πέντε κάνει μπουρζουάζ σα πρωταθλητής ενώ όλοι γύρω ψάχνουν το τηλέφωνό τους να δουν αν έγινε τυχαία κάποιος τίτλος. Μα εμείς τι κάναμε εκείνα τα χρόνια; Καθίσαμε σιωπηλοί σα μάρτυρες σ’ ένα δικαστήριο χωρίς ετυμηγορία, λέγοντας πως η ομάδα πρέπει να «περιμένει τον γκλόμπο» σα βλακίδες στους ξυλοπόδαρους, ενώ γύρω της γινόταν σπιράλ σαν τουλίπα τον Οκτώβριο. Μη μου πεις πως άλλαξε αργά — άλλαξε όταν κάποιοι αποφάσισαν επιτέλους να σηκωθούν από τις πολυθρόνες τους. Όχι γιατί ήταν αργά στο ρολόι της χρονιάς, αλλά επειδή ήταν σίγουρα αργά για εκείνους που έκαναν μπάσκετ σα ντοκιμαντέρ εποχής επί δεκαπέντε χρόνια. Αλλιώς πώς δικαιολογείται πως ενώ η ομάδα έκανε 58% σουτ δίχως στόχο στη Λιθουανία, εμείς στεκόμασταν στις κερκίδες σα σουβλάκια στην ουρά του φούρνου; Το timing δεν ήταν ποτέ θέμα ημερολογίου — ήταν θέμα ανθρώπων που σταμάτησαν να παίζουν μπάσκετ σα θεατές και άρχισαν να το παίζουν σα πρωταθλητές.