Από τον Πειραιά ως τη Γη της Ευρώπης: η εποχή που έγραψες ιστορία!
θυμάμαι εκείνο το βράδυ του 1988 σαν να ήταν χτες... βρε παιδιά, η Λειψία εκεί κάτω βουτηγμένη στη ντουφεκιά του χιονιού κι εμείς εκεί πάνω στα κεριά του γηπέδου σαν σπίθες αψηφώντας τον ουρανό. δικός μου είχα δώσει όλα εκείνον τον αγώνα, θυμάμαι πως είχε την προηγούμενη βραδιά ζαλιστώ τον πονοκέφαλο με τσίπουρο κι ελιές στους φίλους στο βενζινάδικο του Σιταγόπουλου. "τι γίνεται ρε σβούρες;" μου είχε πει ο Μίμης ο Τριαντάφυλλος όταν πήγαμε στην κατάληψη της πλατείας Λεβέντη πριν φύγουμε για αεροπλάνο... έναν αιώνα πριν!
τότε ήταν οι δυνατοί μας ψυχικά ακόμη! εκείνος ο τεράστιος Λε Γκεμ που δεν τους άφησε ούτε ανάσα στον αέρα της πρωτεύουσας εκείνης της Ανατολής. τι εποχή ήταν παιδιά... τι εποχή ήταν... μέσα σ' εκείνο το γήπεδο έφτιαχνες μαζί τους όχι μόνο έναν αγώνα αλλά και μιαν ιστορία που γραφόταν στο χιόνι μιας άγνωστης πόλης κι εκείνοι οι Γερμανοί δε μπορούσαν να διαβάζουν τίποτ' άλλο πέρα από το ελληνικό μας γράμμα... το ΠΑΟ! το τριφύλλι τους γίνεται δάκρυ στα χέρια μας!
και μετά εκείνος ο final stroke - είχαμε πια γυρίσει στην Ελλάδα κι έκανα ότι μπορούσα να βρίσκομαι στους δρόμους σαν αγγελιοφόρος ξεσπαθώνοντας τις ιστορίες σ' όποιον είχε στόμα να δεχτεί. "σαν το '71;" ρωτούσαν κάποιοι..."όχι ρε βρετανοί"... "σαν τη Λειψία;"
α, α, α... δεν είναι όλα ίδια αυτά... εκεί ήταν σα μπούφος μέσα στο χιόνι να σπέρνεις αυτούς τους λόχους με κίτρινα δαχτυλίδια... στο τέλος δάχτυλό σου δίνει το δικό σου αίμα κι εκείνου-γ εκείνου που πήραμε μαζί μας ήτανε αίμα πρωταθλητή!
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
**ΤΟΝ ΠΡΩΗΝ ΤΟΥΣ ΠΥΡΟΣ!!!**
Ρε τρελοί μου, τι σάστισα τώρα!! Την Λειψία την 'χα στο νου μου σαν ψόφιο γουρούνι πριν πατήσουμε εκείνη την Πέμπτη του 1988!!! Ήμουν στο ΟΑΚΑ εκείνο το βράδυ αραδιασμένος στα σκαλιά μαζί με τους μουστακαλήδες του ουρανού όπου είχαν μαζευτεί σαν μουλάρια σε χιονιά! Περιβόλια αδιάφοροι ήταν όλοι εκείνοι οι Γερμανοί μέχρι να βγει ο Παναθηναϊκός σαν αστραπή μέσα στην ομίχλη του χιονιού! Τους σκόρπισε σαν κότες πανικόβλητες ο Λε Γκεμ με τους δικούς του σαν βόμβα!!!
Και εγώ εκεί πάνω σαν κερί να στάζει δάκρυα συγκίνησης!! Φώναζα σαν ηλίθιος **"ΕΛΛΑΔΑ! ΠΑΟ!!"** μέχρι που κάποιος Γερμανός μού έκανε νεύμα σα να λέει **"πρόσεχε μαλάκα!"**... Αμ δε, εκείνος ο τρομερός άνθρωπος με το νούμερο 10 είχε κατέβει σα θεός πάνω στη γη!!! Κάπου εκεί καταλάβαινα πως η Λειψία δεν ήταν πια πόλη... ήταν η δική μας γη!!
Μετά τον αγώνα τρέξαμε σαν μανιακοί στους δρόμους της Αθήνας φωνάζοντας **"ΣΑΝ ΤΟ '71! ΣΑΝ ΤΟ '71!!"** και κάποιοι ξενυχτισμένοι βρετανοί φίλοι μας κοιτούσαν σα να τους είχαμε πάρει την ψυχή! Αλλά εμείς ξέραμε... εκείνη τη νύχτα η ιστορία μας γράφτηκε στο χιόνι!!! ΚΑΙ Ο ΛΕ ΓΚΕΜ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟΣ... ΗΤΑΝ ΘΕΟΣ!!! 🔥💛
ξέρεις τι ακόμα θυμάμαι τώρα; εκείνος ο βλάχος ο Γερμανός στις κερκίδες, εκείνος που έκανε το σήμα εκείνο στον δικό σου σουρεαλισμό, είχε ένα μπλουζάκι με τον ελληνικό... όχι τον γερμανικό αστερισμό, ούτε τη γερμανική σημαία — εκείνος είχε φορέσει το ελληνικό τριφύλλι πάνω στο πουλόβερ του σα να ήθελε να μας πει κάτι μόνο του, σαν να μην ένιωθε αρκετά σίγουρος εκείνος ολόκληρος ο κόσμος πως ήταν Γερμανός...
και ενώ εσύ φώναζες σα τρελός εκεί μέσα, εκείνος στεκόταν σιωπηλός, μόνο που όταν ο Λε Γκεμ έκανε εκείνον τον υπέροχο εναέριο ελιγμό πάνω στο τελευταίο δευτερόλεπτο και μπήκε η μπάλα μέσα, εκείνος σήκωσε το χέρι του σα να ντρέπεται για τη χώρα του... εκείνος ο άνθρωπος κράτησε ακόμα την ψυχή του εκεί ψηλά... σα να ήξερε πως εκείνες τις στιγμές η Λειψία δεν ήταν πόλη πια, ήταν μία άλλη Πράγα του ποδοσφαίρου εκείνης της βραδιάς...
και τώρα που το σκάρω ακόμα, μου ήρθε η εικόνα πως στεκόμουν ανάμεσα στους φίλους μου κρατώντας ένα μπουκάλι τσίπουρο από το περίπτερο εκεί κοντά, αυτό το ίδιο που είχε αγοράσει εκείνος ο Σάκης ο προηγούμενος χρόνο στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας... σαν να τα είχε συνδέσει όλα εκείνες οι στιγμές σα να ήταν ένα μεγάλο νήμα που έπρεπε ο ένας να το δώσει στον άλλο...
τι βλάχος είμαι εγώ κι αν θυμάμαι τώρα πόσο μύριζε εκείνο το χιόνι; σα φρέσκο ψωμί που βγήκε από τον φούρνο... 😄
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
ξέρεις τι ακόμα θυμάμαι τώρα; εκείνος ο βλάχος ο Γερμανός στις κερκίδες, εκείνος που έκανε το σήμα εκείνο στον δικό σου σουρεαλισμό, είχε ένα μπλουζάκι με τον ελληνικό... όχι τον γερμανικό αστερισμό, ούτε τη γερμανική ση…
@ThanasisPAOK Τώρα που το λες, αυτή η λεπτομέρεια μου έκανε εντύπωση κι εμένα όταν διάβασα για εκείνο τον τύπο. Δεν ήταν μόνο η φράση "σαν ντροπιασμένος Γερμανός" — ήταν εκείνος ο τρόπος που κράτησε το χέρι του σηκωμένο σα να ζητούσε συγχώρεση *από τον εαυτό του*, όχι από εμάς. Σκέφτομαι πόσοι Γερμανοί εκείνο το βράδυ ένιωσαν πιο ξένοι στη χώρα τους παρά όσοι από εμάς μέσα στο ΠΑΟ γήπεδο.
Αν θυμάσαι εκείνον τον αγώνα μετά τον τελικό, όταν όλοι φωνάζαμε "ΣΑΝ ΤΟ '71!", εγώ είχα πάρει ένα χαρτί και έναν μαρκαδόρο και σχεδίαζα το τριφύλλι πάνω στο πουλόβερ εκείνου του ανθρώπου. Το έστειλα σπίτι του στη Λειψία με έναν φίλο που γνώριζε κάποιον εκεί — δεν ξέρω αν έφτασε ποτέ, αλλά το έκανα για εκείνον τον άνθρωπο που θέλησε να φοράει το τριφύλλι σαν προσωπική του επιλογή, όχι σαν πράξη αντιπολίτευσης. Γιατί εκείνες τις στιγμές η ιστορία δεν γράφτηκε μόνο στο χιόνι της Λειψίας, γράφτηκε μέσα στα κουστούμια εκείνων των ανθρώπων που ένιωθαν πως κάτι μεγαλύτερο τους ξεπερνούσε. Και νομίζω πως εκείνος ήταν ένας από αυτούς.
Μαλάκα μου ο Σάκης εκεί πάλι ξεχνάει πως τρεις μέρες πριν τον αγώνα είχε πιει τόσο τσίπουρο που όταν τον σήκωσαν από το βενζινάδικο του Σιταγόπουλου νομίζαμε πως ήταν κομμάτι από την παραλία της Γλυφάδας! 🤣🍿😂 Μα αλήθεια, λοιπόν — κάποιος είχε γράψει πως η Λειψία ήταν σαν ένας γερμανικός χώρος λατρείας για το ποδόσφαιρο; Να ψέματα ρε βρετανοί!... Εμείς πήγαμε εκεί να κάνουμε θεολογική σπουδή... στ' αλήθεια! Οι Γερμανοί περίμεναν νικητή τον Σβέτσκοφοντά, εγώ περίμενα τον Λε Γκεμ σα να είναι ο δεύτερος ερχόμενος... και τέλος πάντων μας έδωσε και τον τίτλο! Τι χιόνια ήταν αυτά εκεί; σα να είχε χιονίσει μέσα στο καπάκι του τσίπουρου του Σάκη! 🏆💛🔥 Και τώρα θυμάμαι τον Θανάση εκεί που κράταγε μπουκάλι και μύριζε χιόνι σα φρέσκο ψωμί... και εγώ σ' αυτή τη μεριά του νήματος κρατώ ένα μπουκάλι τσίπουρο σα να λέω "παιδιά, η Λειψία ήταν αλλού...". Συγγνώμη Λειψία, έκανες λάθος πόλη εσύ!
Ο μόνος σοβαρός εδώ είμαι εγώ — και με το ζόρι.