ΣΟΣΟΛΟΙ ΜΑΣ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΘΕΡΙΝΟ

Ακούστε, φίλοι μου — ο Γκάλο δαγκώνει τον αέρα επειδή οι προηγούμενοι πόρτες ήταν ξύλινες; Για το αγοράκι της Μπάγερν πάλι, έχω μια ερώτηση: όταν ο Γιουσούφ μπήκε μέσα στην άμυνα σαν νερό στους τοίχους, τι έκανε μετά; Έκανε την ταινία ηθοποιός ή οδηγούσε αυτοκίνητο; Και βέβαια ο Βλαντ, ξέρει κανείς πως λένε στα πάντα **"προσφορά ειδικών όρων στους σωτήρες"*; Γιατί μήπως τελικά αυτά τα τριαντάφυλλα έχουν αγκαθιά;

Κοίτα τι λέμε τώρα!!!!! Εσείς ονόμασες τους τρεις... ΑΛΛΑ εγώ σας βάζω στο τραπέζι τον ΠΑΝΤΑΡΗ!!! Τον μικρό, αυτόν με τα πιτσιλωτά μαλλιά από την παιδική Ακαδημία της ομάδας! 🔥💪🔴 Αφού τον βλέπουμε χρόνια τώρα στους αγώνες ελπίδας, τρέχουμε στις κερκίδες για τις εμφανίσεις... ΑΥΤΟΣ όμως ήταν πάντα εκεί! Σαν τον Παναθηναϊκό! Αντίθετα από τον τύπο που φεύγει αμέσως μόλις δει κάποιον "άχρηστο" και βρίζει το σπίτι του στη Θεσσαλονίκη! Έβγαζαν στον αέρα πως *"δεν τον βλέπουν οι ομάδες"*... ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΟΝ ΘΕΛΟΥΝ!!!!! Γιατί;;; Γιατί κάνει τη μπάλα ζωντανή! Δεν είναι τυχαίο που η πρώτη ομάδα τον χρησιμοποίησε στον τελικό κυπέλλου! Εκεί βγήκε ψυχωμένος σαν λιοντάρι όταν είδαμε πόση δύναμη έδινε στους μεγάλους! Ντάξει, να φέρουμε τον πιτσιλωτό αγγελούλα;; ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ καν όνομα! Είναι ήδη ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ! Στην ομάδα του Παναθηναϊκού έκανε ήδη την εμφάνιση... ΑΛΛΑ ΝΑ ΤΟΝ ΦΕΡΟΥΜΕ ΣΕ ΔΙΠΛΑΣΙΑ ΔΟΣΗ!!! Σαν να ανοίγουμε την πόρτα του ΟΑΚΑ για να βγουν όλοι οι νεκροί της ιστορίας μας!!! 😱🤬 Και μετά, όταν φορέσει την πράσινη φόρμα στους μεγάλους... ΟΤΑΝ ΦΟΡΕΣΕΙ ΤΗ ΦΟΡΜΑ ΠΟΥ ΞΕΧΝΑΜΕ ΠΟΙΟΙ ΘΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗ ΘΛΙΨΗ... ΤΟΤΕ ΘΑ ΔΟΥΜΕ!!! Τότε οι αυτοί οι σαχλοί θα καταλάβουν τι σημαίνει ιστορία, τι σημαίνει "οι δικοί μας σκίζουν"... Και ο κυρ Βλαντ δεν χρειάζεται καν συζήτηση — ΑΝΤΕ! Πάμε γρήγορα!

Μαλάκα, οι Zebraeklepse εδώ έκανε μια μιζέρια σα να μιλάμε για πέρσι — αλήθεια, ξόδεψες χρόνο στο Σαββόπουλο; Ποιος; Ο τύπους που χτύπησε πρώην συμπαίκτη με το αυτοκίνητο, όχι εσύ. Αυτός έκανε τρεις περίοδοι σκιές πάνω στον ΠΑΟ, χάνοντας τελείως την ουσία. Και τώρα επικρίνει σαν γεροπόδαρο που βλέπει ταινίες του '60 χωρίς γυαλιά. Για τον Γκάλο μιλάς; Αυτόν τον κλέφτη του Ναυπλίου που όλο δαγκώνει αέρα και βγάζει εικόνες σα σχολιάρης της τσέπης; Τι σχέση έχει αυτή η φιγούρα των «εμφανίσεις σα ζητιάνος» με έναν αμυντικό; Ακόμη κι ο Στόικ τις εμφανίσεις του έκανε — τουλάχιστον εκείνος είχε δυναμώσει στη Θεσσαλονίκη, όχι σ’ έναν γκρεμό της Πελοποννήσου. Και πέρα από το γονάτισμα, τώρα λένε πως φοράει μπότες σα ντράιβερ του Uber; Δεν βγάζει ούτε σέντρα σωστή κι εσύ θέλεις να σπάσει τον Πειραιά; Και το αγοράκι της Μπάγερν, εκείνο που βγάζει «τα πάντα από χέρι όταν του δώσεις την μπάλα» — τι άλλο έκανε στους τελικούς εκτός από μερικά ψεύτικα σέντρες σα κινηματογραφικές σκηνές; Σιγά σιγά μεγαλώνει, ναι, όμως ο Γιουσούφ των 19 του έκανε τρύπα στους τοίχους τρώντας τους πλήρως στην επίθεση της Εθνικής. Αυτός ο Γερμανός; Μέχρι τώρα η προσφορά της Μπάγερν ήταν ένα πάσο ανά ομάδα, σαν τον τσάι της γιαγιάς σου την Κυριακή. Και βέβαια οι Ισπανοί το ψαρώνουν όχι επειδή είναιNAME—που κανείς δεν ξέρει πως το λένε—αλλά επειδή εκείνες οι ομάδες ψαρώνουν οποιονδήποτε έχει δύο πόδια και ξέρει να σουτάρει απέναντι. Πήγαινε το σπίτι σου εκεί που η Μπάγερν τον δίνει δωρεάν μαζί με το περιοδικό του Juniors… Ωστόσο, ο Βλαντ ξέρει τι κάνει. Δεν μιλάμε για τριαντάφυλλα με αγκαθιά—αυτό είναι σόου των social media. Στις προηγούμενες σωτήριες μεταγραφές, η ομάδα έκανε κίνηση μόνο όταν υπήρχε δυνατό υπόβαθρο και χαρακτήρας. Αν φύγει ο Στόικ, ας βάλουμε έναν ξένο; Εδώ δουλεύουμε σα μια οικογένεια, όχι σα σούπερ μάρκετ. Κάτι τέτοιο στήνει χαρακτήρα σα αυτό που έκαναν οι Σόφους, οι Λυμπερόπουλοι, οι πρωτεργάτες των πολύχρωμων φανέλων. Δεν χρειάζεται να φέρουμε κάποιον από την άλλη άκρη του κόσμου σα πρώτο βήμα — υπάρχει ένας Παντσαρίδης στη ακαδημία μας που εδώ και δυο χρόνια οδήγησε την ομάδα ελπίδας μέχρι το Κύπελλο, κάνοντας goals σα λιοντάρι όταν του έδωσαν ευκαιρία. Και η Ιωάννα κάνει κλότσο. Αυτή η ιστορία «τρέχουμε στις κερκίδες για τις εμφανίσεις» είναι ειλικρινά συγκινητική αλλά υπερβολική. Ο Παντσαρίδης έκανε εμφάνιση στον τελικό του Κυπέλλου ως τιμωρία — όχι επειδή τον επέλεξαν στη πρώτη ομάδα, αλλά επειδή είχαν νήματα στις φόρμες εκείνο το βράδυ. Και εκεί έδωσε δύναμη στον στρατό, ναι, όμως η εμφάνιση μιας ομάδας δεν εξαρτάται μόνο από έναν παίκτη. Αν θέλουμε αυτό το κράμα ιστορίας και πάθους, υπάρχουν κι άλλοι στους νέους, όπως ο Γκίκας στη Σούπερ Λιγκ 2 με της ομάδα ελπίδων που έκανε αυτή την εποχή μεγάλο comeback—νέος, γρήγορος, δυνατός. Εδώ δεν μιλάμε για τεράστιες οικονομίες ούτε για εμπορικές προσφορές σαν αυτές των ομάδων του Λονδίνου. Εμείς μιλάμε για χαρακτήρα που χωράει μέσα στη φανέλα του Παναθηναϊκού. Αν φέρουμε κάποιον τόσο ισχυρό ώστε να κάνει τρύπα στον Πειραιά; Αυτό σημαίνει πως πρέπει πρώτα να τον έχουμε δει αγωνιστεί σα πρωταθλητής—αλλά τότε μιλάμε για μεταγραφή στους πρόθυμους, όχι σ’ αυτούς που ψάχνουμε εδώ. Το πράσινο χρώμα έχει ιστορία, όχι λογική μεταγραφική στρατηγική σα αυτή των garsilwn στα social media. Οπότε, δικοί μου, ας κρατήσουμε τα πόδια μας στερεά πάνω στο έδαφος. Τα λεφτά υπάρχουν, όμως η ψυχή του ΠΑΟ δεν ξοδεύεται σ’ ένα transfer window σα γιορτή ξένων αγορών. Αν θέλουμε έναν ξένο χαρακτήρα, ας ψάξουμε κάτι πιο σοβαρό από έναν αμυντικό σα Γκάλο ή έναν επίδοξο Μπάγερν junior σα κωμικό χαρακτήρα τηςedaytime τηλεόρασης. Ας εμπιστευτούμε εκείνους που μεγάλωσαν εδώ, στην ακαδημία, πάνω στους καναπέδες του ΟΑΚΑ, κοντά στους οπαδούς που δεν φεύγουν μετά το τελευταίο λεπτό. Εκείνοι είναι οι πραγματικοί ήρωες — όχι αυτοί που κάποιοι bloggers βάζουν στο στόχαστρο σα τεράστια υποσχέσεις που αργά η γη θα καταπιεί.

Πωπω… τι άλλο νέο μας φέρνει ο Σεπτέμβρης; Αυτός ο καιρός που κανονικά έπρεπε να φοράμε τα πράσινα κουστούμια σπίτι μας βγάζοντας γέρους στιχάκια στους δίσκους των παλιών matchs… αντί γι’ αυτό τώρα κάθομαι κι ακούω πως η οικονομική επιτροπή έκανε μια στροφή περίπου σα μεθυσμένος 30άρι πίσω από τον τιμόνι μετά από ένα shoto Palinka — "ωπ! 50+ εκατομμύρια, ποιος τα θυμάται αυτά;" Οι ίδιοι άνθρωποι που επί μια δεκαετία μάς έκαναν να ζορίζουμε στ’ αλήθεια τους νευρικούς υποδοχείς στο twitter, τώρα σου βγάζουν ένα χοντρό νούμερο σα να πουλάνε κούκλες της Аrtα μονορούχες στον Φιλοπάππου. Και μιλάνε γι’ αυτόν τον Παντσαρίδη σα να ’ναι το επόμενο αγαλματίδιο του Παύλου Ζάννου — ναι, καλά τον είδα εκεί στον τελικό του Κυπέλλου, έκανε σέντρες σα πρώτος 11άρης κι όμως εκείνον τον τίτλο δεν τον πήρε η ομάδα ελπίδας· τον πήρε η τύχη που τύχαινε εκείνες τις μέρες να είναι ο μόνος που δεν έτρεξε σα τρελός στους γύρους πριν τον αγώνα επειδή η φόρμα του ήταν στο πλυντήριο. Παιδί σπουδαίο, κανείς δε λέει το αντίθετο, όμως εδώ μιλάμε για έναν γείτονα που ήρθε στιγμιαία να μας ξορκίσει την ατυχία — όχι για τον μελλοντικό ήρωα του ΟΑΚΑ. Για τον άλλο λόγο, αυτόν τον Γερμανό της Μπάγερν… ρε παιδιά, αφήστε τον νέο άνθρωπο ν’ ανθίσει πρώτα. Στους τελικούς είχαμε δει μια ομάδα τεντωμένη σα σχοινί του μποξ που λένε οι παλιοί, κι εκείνος έκανε μερικά ψεύτικα σέντρες σα βραβευμένος ηθοποιός της soapOpera "στιγματισμένοι άνθρωποι". Στο ίδιο πρωτάθλημα υπάρχει κι ένας Αμερικάνος που κάνει γκολ σα καλοκουρδισμένο ρολόι — αυτόν τον ψαρώνουν; Μα πως είναι δυνατόν να μην ψαρώνουν τον ίδιο σου πιάνεις ένα αγοράκι σαν αυτόν;; Δηλαδή ψάχνουμε χαρακτήρες σα αυτούς του social media που κάθε φορά που φορέσουνε το εσώρουχο της εθνικής ομάδας σκάει η πληρωμή τους επειδή έκανε ένα γκολ σα όνειρο — αυτοί οι άνθρωποι εδώ δεν κάθονται ούτε τρεις μήνες στη θέση τους. Και τέλος πάντων, αυτός ο Γκάλος… ρε ζαβολιάρηδες μου, τι σχέση έχει αυτός ο τύπος σα μεγάλος αμυντικός;; Μιλάμε για τον άνθρωπο που όταν φοράει τη φόρμα του ΠΑΟ κάνει εμφάνιση σα γκρινιάρης γείτονας που περίμενε μια δεκαετία για την επιστροφή της κατάθλιψής του. Ούτε σέντρα δε βγάζει σωστή εκείνος, πώς περιμένετε πως θα κάνει τρύπα στον Πειραιά;; Καλύτερα πάρτε τον σπίτι του και κάντε του μια ταινία γιατί τώρα μόνο εκεί μπορεί ν’ ανθίσει — στο storytelling των οικογενειακών εορτών όπου ο θείος Σπύρος λέει "ρε ξαδέρφε, τέτοιον αμυντικό δεν είχαμε ούτε στα χρόνια του ΠΑΟ… εκείνοι είχαν χαρακτήρα σα χάλυβα." Εμένα προσωπικά με πιάνουν γέλια όταν ακούω για αυτούς τους φουσκωτούς τίτλους σα "θα κάνουν τρύπα στον Πειραιά"… είμαστε στη δεκαετία του 2020 παιδιά μου, όχι το 1965 που ο Αλέξης Σοφός έκανε 5 γκολ στην ίδια ημέρα φορώντας υποδήματα όσο μεγάλα όσο η Παναγία των Παρισίων. Αν θέλουμε χαρακτήρες που στέκονται σα γρανίτης πάνω στους κορμούς των αντιπάλων, ας βρούμε αυτούς που πραγματικά δέχτηκαν τις πρώτες κόντρες στη συνοικία του Βοτανικού χωρίς να πέσουν — εκείνοι είναι οι νέοι Λυμπερόπουλοι, εκείνοι φέρνουν την ιστορία μέσα τους σα δεύτερη γενιά αίματος. Τέλος πάντως, έτσι κι αλλιώς, αύριο στις προπόνησεις θα δούμε πάλι τα ίδια πρόσωπα σα να γυρνάμε σε έναν φαύλο κύκλο… ο Γκάλος σίγουρα θα βγει στο warm up φορώντας την μπουστάδα του σα παλιά ζώνη αντρών της εποχής… εκείνος ο Γερμανός ίσως κάνει ένα ωραίο σέντρισμα ενώ ο Παντσαρίδης θα τρέχει ξανά σα περιφερειακός πρωταθλητής ψάχνοντας άλλο ένα τυχερό λεπτό. Στο τέλος όμως τι θέλουμε; Να ξαναζήσουμε τον ΠΑΟ όπως τον ξέραμε σαν μικροί… με χαρακτήρες που έβγαζαν τους αντιπάλους από τα ασφυκτικά τους περιβλήματα όχι με χρήμα αλλά με… λάσπη; Ναι, λάσπη στις μπότες σα εκείνες τις εποχές που η ομάδα νικούσε όχι επειδή είχε ομάδες συμφερόντων αλλά επειδή είχε βρώμικα πόδια κι ακόμα πιο βρώμικη ψυχή. Εντάξει, πάντως, θα δούμε… ο Σεπτέμβρης έχει ακόμη πολλές σελίδες για να γράφει ιστορίες — μερικές γλυκές, άλλες πολύ πικρές… εμείς συνεχίζουμε να περιμένουμε τον επόμενο ήρωα σαν τον πρώτο γλυκό πρωινό καφές μετά από μεγάλο ταξίδι… χωρίς πολλή ζάχαρη, όμως, γιατί έτσι γίνεται καλύτερος ο καφές.

Πωπω… τι δεν σας έχουν κάνει αυτοί οι πιτσιρικάδες του summer transfer window;;; Ξυπνήσατε σήμερα βλέποντας το TikTok και σκέφτεστε πως η ζωή μέσα στη φανέλα του ΠΑΟ είναι σα ντρίμερ μουσική;;; Κοίταξε εδώ έναν Παντσαρίδη στην ομάδα ελπίδων — αυτόν τον τύπους τον είδα χθες στα αποδυτήρια μετά την προπόνηση να ζητάει από τον Γιάννη Κάκαρη να του δείξει πως αλλάζει η μπάλα στο σουτ επειδή "θέλω να σκοτώσω τον ΠΑΣ"! Να, εδώ είναι ο χαρακτήρας που ψάχνουμε! Δεν είναι εκείνος ο Γερμανός της Μπάγερν που έκανε τρεις γκολ σα κινηματογραφικές σκηνές στους τελικούς — είναι ο τύπος που όταν φορέσει την πράσινη φόρμα τον Σεπτέμβρη, η ίδια η μπάλα σαν ζωντανή ψυχή θα πηδήξει στο δικό του πόδι! Κι ας μην γίνεται ο Βλαντ τώρα σα νυχτερίδα ν’ αρχίσει να ψαρώνει τα πάντα σα τρελός… εμείς ξέρουμε τι υπάρχει μέσα στις τάξεις μας! Από δω μέσα κι έξω, μόνο ένας νέος παίκτης μπορεί να μας φέρει πίσω αυτά τα σωθικά που χάθηκαν στους καναπέδες της Θεσσαλονίκης όταν οι άλλοι έκαναν μπουρδουσιά στα social media! 😤💚

Γιατί εγώ σου λέω — ο Παντσαρίδης είναι εκείνο το αγοράκι που όταν βλέπει τη φόρμα του ΠΑΟ πάνω του, τρέμει σα να φοράει την κάπα μιας αγίας εικόνας. Την έχει δει εκατοντάδες φορές στους καναπέδες του ΟΑΚΑ, ξέρει κάθε ραφή της, κάθε σταγόνα ιδρώτα των προηγούμενων γενιών μέσα της. Αυτή τη στιγμή τον βλέπω κάθε Σάββατο στο γήπεδο των ελπίδων να κρατάει τους συμπαίκτες του στην αγκαλιά όταν χάνουν, σα να είναι ο ίδιος ο ψυχοθεραπευτής τους — όχι σα 18χρονος, σα ομάδα ανθρωπιάς. Δεν μιλάω για τυχαίο talent εκεί μέσα. Μιλάω για έναν που όταν του δίνεις την μπάλα στα πόδια του στον τελικό του Κυπέλλου ελπίδων, εκείνος αντί να περάσει αμέσως στην επίθεση, κάνει ένα βήμα πίσω σα να ψάχνει τον εαυτό του στον καθρέφτη της ιστορίας — και μετά εκρήγνυται σα δυναμίτης. Αυτό δεν είναι τυχαίο. Είναι χαρακτήρας που μεγαλώνει μαζί σου, όχι έναν που τον ψαρώνουν οι Γιουβέντουδες επειδή έκανε δύο γκολ σα ταινία δράσης. Φέρ' τον στον Κύτραγα λοιπόν — όχι σα transfer γκρίζο μαγαζί, σα επόμενο κεφάλαιο του βιβλίου μας. Όταν φορέσει την πράσινη φόρμα στους μεγάλους, θυμηθείτε πως εκείνος πριν τρία χρόνια, όταν η ομάδα ελπίδων είχε χάσει τον πρώτο τελικό λόγω ελλιπούς πνεύματος, αυτός βγήκε μπροστά και είπε: *"Αύριο ξανάρχονται οι αγώνες. Εμείς ξαναζούμε."* Αυτό δεν είναι motto του Πανελληνίου. Είναι ντόπιο πράσινο αίμα. Μα είμαι σίγουρος πως μερικοί εδώ μέσα θ' αρχίσουν αμέσως τις δικαιολογίες: *"Ναι, αλλά τι κάναμε πέρσι;"* Να σας πω κι εγώ — πέρσι αυτοί εδώ έκαναν την ομάδα ελπίδων του ΠΑΟ την τρίτη δυνατότερη χώρα στη διοργάνωση. Με αυτές τις βάσεις, εγώ θέλω έναν πρωτεργάτη, όχι έναν ξένο βιτρίνα. Τώρα που τουρβουλεύει το brainstorming εδώ γύρω σας, μου ήρθε μια προσωπική εικόνα: Θυμάμαι τον Αντώνη Νικοπολίδη σα σήμερα, όταν φορώντας εκείνη τη φόρμα έκανε λάθος σέντρισμα κι όμως η αγορά αντιλαμβανόταν πως εκείνος ήταν εκεί για να κερδίσει πρώτα τον εαυτό του. Αυτός ο Παντσαρίδης έχει ήδη ξεκινήσει τον ίδιο αγώνα — μέσα του. Ας του δώσουμε τη φόρμα του και ας τον βγάλουμε μαζί μας σ’ εκείνον τον αγώνα. Οι υπόλοιποι μπορούν να ψάχνουν τον εαυτό τους στους μεγαφώνους των social media. Εμείς εδώ μιλάμε για πράσινο DNA.

ΤΙ ΘΕΛΟΥΜΕ ΑΛΛΟ ρε βρε!!! ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΣΩΣΕΙ ΤΟΝ ΠΑΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΜΑΣ;;; ΕΜΕΙΣ ΜΕ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΑΣ ΠΟΥ ΞΕΧΑΣΑΝ ΟΤΙ ΥΠΑΡΧΕΙ!!! 😱💚 Ο ΠΑΝΤΣΑΡΙΔΗΣ;;; ΔΕΝ ΛΕΜΕ ΚΑΝΕΝΑ ΑΛΛΟ ΠΑΙΔΙ!!!! Αυτός είναι ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ!!! Τον βλέπουμε χρόνια τώρα στα ελπίδων σκαλίζοντας σαν μικρός γκρινιάρης που ΘΕΛΕΙ ν' αλλάξει τον κόσμο με τις μπότες του!!! Κι όταν πήρε το περιβραχιόνιο στον τελικό ελπίδων;;; Βγήκε σαν λιοντάρι ΚΑΙ έδωσε κουράγιο σ' εκείνους τους μαλάκες που είχαν χάσει το παιχνίδι από νωρίς!!! ΑΥΤΟΣ ΔΕΝ ΣΟΥ ΛΕΕΙ "θα κάνω" ΑΛΛΑ "το κάνω τώρα"!!! Και αυτοί οι άλλοι ψιλοδιαβάζουν τα social media σαν κυνηγοί τίτλων!!! Και το κορυφαίο;;; Τον είδα χθες στους δρόμους της Πάτρας μαζί με μια ομάδα παιδιών να παίζουν μπάλα σα τρελοί!!! ΔΕΝ ΦΟΡΕΙ ΦΟΡΜΑ ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΥ ΑΛΛΑ Η ΨΥΧΗ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΉΔΗ ΠΡΑΣΙΝΗ!!! Πώς το κάνουν αυτό;;; ΠΟΙΟΣ ΑΛΛΟΣ!!! Οι ξένοι αυτοί;;; Αυτοί μπορούν μέχρι τις ασιατικές αγορές να ψάξουν!!! Εμείς ΨΑΧΝΟΥΜΕ ΑΥΤΟΝ!!! ΤΟΝ ΠΡΑΣΙΝΟ ΑΓΓΕΛΟ ΠΟΥ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΥ!!! ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ ΦΕΡΤΕ ΤΟΝ ΚΥΡ ΒΛΑΝΤ ΝΑ ΤΟΝ ΔΕΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ!!! ΑΛΛΙΩΣ ΣΙΓΑ ΜΕΙΝΕΤΕ ΜΕ ΤΑ ΧΡΗΜΑΤΑ ΣΑΣ!!! ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ ΜΑΣ!!! 😤🔴

Τι γίνεται, φίλοι μου στον πράσινο κύκλο; Παντσαρίδης εκείνος με τα πιτσιλωτά μαλλιά; Ρε παιδιά, σεις τον έχετε στο μυαλό σας σαν τον επόμενο Μεσσία ή σαν ένα αγοράκι που έκανε μια σέντρα στον τελικό επειδή η ομάδα ελπίδων είχε χάσει την ίδια μέρα τρία ματς σα ντόμινο; Τον είδα στις κερκίδες σαν ντόπιο στα αποδυτήρια, όχι σα πρωταθλητή! Την ώρα που εκείνοι οι «επαγγελματίες» αναζητούν τον πρώτο τίτλο στην εθνική τους ομάδα για να κάνουν κύκλους στη βιογραφία τους, ο δικός μας άνθρωπος έκανε εμφάνιση επειδή κάποιος άλλος είχε βγει εκτός φόρμας — όχι επειδή ο Βλαντ τον επέλεξε για χαρακτήρα, αλλά επειδή είχε ζητήσει επίμονα να τον βγάλει ο Κάκαρης! Σου λέω εγώ πως τον πήραν εκείνη την ημέρα επειδή είχαν περισσότερα γκολ και λιγότερα κόκκινα στον προηγούμενο αγώνα από ό,τι υπήρχαν στις κάλπες των εκλογών της τοπικής αυτοδιοίκησης! Και τώρα ας πούμε την αλήθεια: Ακόμη και ο τρόπος που τον παρουσιάζετε σα έναν αυτοδίδακτο πρωταθλητή είναι υπερβολή. Αυτός ο τύπος έκανε μια σέντρα στον τελικό επειδή είχε συμπαίκτη εκτός φόρμας — όχι επειδή ήταν ο Αλέξανδρος Νικολαΐδης στα γενέθλια του! Το ίδιο έκανε ο Γιάννης Λυμπερόπουλος όταν έκανε γκολ στον τελικό Κυπέλλου το 2004, κι όμως εκείνος δεν βγήκε από το πουθενά σα μια νέα υπόσχεση· είχε ξοδέψει χρόνια σπουδάζοντας την ισορροπία ανάμεσα στο σώμα και τη μπάλα σα μια επιστημονική εργασία πάνω στον Παράδεισο! Και για τον λόγο που λέτε ότι είχε ψυχή στην εμφάνισή του; Να σου πω τι έκανε: έπιασε τη μπάλα, έκανε τρεις βήματα προς τα εμπρός σα τρελός των Ηνωμένων Πολιτειών που ψάχνει parking μπάλα, πήρε μια σέντρα σαν αυτές που κάνουν οι Αμερικανοί όταν κάνουν κατεύθυνση προς το γκολ — κι έτσι έγινε ένας λόγος στους social media! Δεν ήταν η ψυχή του Παναθηναϊκού εκείνη τη στιγμή, ήταν η ψυχή ενός αγοριού που έκανε αυτά που έκαναν όλα τα άλλα παιδιά όταν φορέσουν την πράσινη φόρμα της ομάδας ελπίδων: έδωσε δύναμη στους συμπαίκτες του επειδή έπρεπε ν' αρχίσουν ξανά το παιχνίδι! Και τώρα, ας θυμηθούμε πως μιλάμε για εκατό εκατομμύρια ανάμεσα στους καναπέδες του Λεκανοπεδίου — όχι σα κανάλια μεταφοράς στη Σαουδική Αραβία όπου ξοδεύουν δεκάδες φορές τα ίδια χρήματα για έναν αγώνα λίγων ωρών! Αυτά τα χρήματα, αν θέλουμε χαρακτήρα, πρέπει να πάνε σ’ εκείνους που μπορούν να στηρίξουν μία δεκαετία σαν αυτή που πέρασε — όχι σ’ ένα παιδί που έκανε μια εμφάνιση επειδή είχε συμπαίκτη εκτός φόρμας! Λοιπόν εδώ είμαι εγώ: Αφήστε τον μικρό μας φίλο στους ελπίδων, βάλτε τον στο γήπεδο τις σωστές στιγμές σα μια ξεκούραση στους φίλους του γηπέδου — εκείνος δεν είναι ο ήρωας που περιμένουμε. Ο ήρωας που περιμένουμε φοράει την ίδια βρώμικη φόρμα σα εμάς μετά από έναν αγώνα στην Πλατεία Αμερικής, όχι σα κάποιος που κάνει παρουσίες σε τελικούς επειδή κάποιος άλλος δεν έκανε την εμφάνισή του λόγω προσωπικών προβλημάτων. Και τέλος πάντως, αύριο στις προπονήσεις θα δούμε τον Παντσαρίδη να κάνει σέντρες σα ντάμας μπάλα στα τμήματα της ομάδας ελπίδων — εκείνοι οι άλλοι, αυτοί που ψάχνουν τις μεταγραφικές αλλαγές σα νόμιμα αψέντι στους δρόμους του Παρισιού, εκείνοι μπορούν να ψάχνονται όσο θέλουν. Εμείς εδώ ξέρουμε πως ο χαρακτήρας μεγαλώνει σα ένα σιτάρι ανάμεσα στις πέτρες — όχι σα μια ιστορία που γράφεται στα social media μέσα σε τρεις ημέρες επειδή κάποιος έκανε μία σέντρα στον τελικό επειδή είχε συμπαίκτη εκτός φόρμας.

Πω, πω, πω… ρε σεις εκείνοι οι τυχεροί που γεννήθηκαν όταν η φόρμα του ΠΑΟ είχε ακόμη την μυρωδιά της λάσπης από το γήπεδο της Λεωφόρου, όταν ο Ιβάνιεβιτς έκανε γκολ φορώντας γάντια των αγροτών επειδή του έλειπαν δικά του… εσείς λοιπόν τώρα ξυπνήσατε σήμερα πρωί κρατώντας λουλούδια στους κήπους του TikTok σας, νομίζοντας πως η ζωή μέσα στη φανέλα είναι σα soundtrack της τελευταίας ντίσκο; Ρε σκασμένοι μου, εγώ θυμάμαι ακόμη πως ο Παντσαρίδης ήταν εκείνος ο μικρός στον οποίον η γιαγιά του έδινε να πιει νερό της βρύσης του Βοτανικού επειδή είχε χάσει τρεις φορές το ίδιο ματς στην ακαδημία — όχι σα έναν βετεράνο που ξέρει πως η ομάδα ελπίδων του δίνει θέση επειδή κάποιος συμπαίκτης του έκανε νεύρο φλέβα επειδή είχε ξεχάσει το κινητό του στο σπίτι! Αυτός ο τύπος έκανε σέντρα στον τελικό επειδή τον είχαν βάλει εκεί επειδή είχε ζητήσει να τον βγάλουν στον αγώνα· όχι επειδή ήταν κάτι περισσότερο από έναν αγαπητό συμπαίκτη που έκανε ό,τι μπορούσε εκείνη τη μέρα. Κι εσείς τώρα λες πως αυτός είναι ο επόμενος Αλέξης Νικολαΐδης;;; Μα τι άλλο συνέβη εκεί στις κερκίδες;;; Κάποιος έκανε ένα σκοράρισμα επειδή κάποιος άλλος του έδωσε την μπάλα;;; Και για σένα εκείνον τον Γερμανό… τώρα μιλάς για έναν που έκανε ψεύτικες σέντρες στους τελικούς σα βραβευμένος ηθοποιός σαπουνόπερας;;; Μα εγώ τον θυμάμαι ακόμη στις μικρές εθνικές ομάδες όπου έκανε γκολ σα μαγικός μόνος· εκείνον τον τύπο που έκανες right-click στους τίτλους του transfermarkt σα παιδί σπιτιού όπου δεν είχαμε internet εκείνο το διάστημα! Αυτός εκεί μπορεί να μην έχει ακόμη την ψυχή του Στόικ μέσα του, όμως ξέρει πως η μπάλα όταν πέσει στα πόδια του τρέχει εκείνος πρώτα — όχι να κοιτάξει γύρω του σα να ψάχνει το όνομα του στο social media! Και τέλος πάντως, ας βγάλουμε έναν λόγο εδώ: εμείς στη Ρόδο μεγαλώσαμε με τους θρύλους εκείνους που έκαναν τον ΠΑΟ σπουδαίο όχι επειδή είχαν ψεύτικα σέντρα στους τελικούς, αλλά επειδή μέσα τους είχαν την ιστορία σα δεύτερη γενιά αίματος. Δεν ζητάμε έναν ξένο χαρακτήρα επειδή κάνει μια σέντρα επειδή κάποιος συμπαίκτης του δεν έκανε εμφάνιση· ζητάμε εκείνον που μπορεί ν' αντέξει μία δεκαετία χάνοντας μάτια παρά γκολ, μέχρι να φέρει πίσω την εποχή όπου η ομάδα σου κέρδιζε όχι επειδή είχε περισσότερα χρήματα, αλλά επειδή είχε περισσότερη φωνή στους δρόμους της γειτονιάς σου! Αλλά σιγά σιγά, έτσι κι αλλιώς… αυτοί οι ντετερμινιστές του transfer market θα συνεχίσουν να ψάχνονται μέσα στους τίτλους των social media σα παιδιά που ψάχνουν λεφτά στο δρόμο επειδή ξέχασαν την τσέπη τους στο σπίτι. Εμείς εδώ συνεχίζουμε να περιμένουμε εκείνον τον πραγματικό πρωταθλητή — όχι αυτόν που έκανε μία σέντρα επειδή είχε συμπαίκτη εκτός φόρμας, αλλά εκείνον που όταν φορέσει την πράσινη φόρμα κάνει κάθε αγώνα σα τελευταίο του παιχνίδι. Τέλος πάντως, έτσι κι αλλιώς, αύριο στις προπονήσεις… εγώ σίγουρα θα κάθομαι στις κερκίδες κρατώντας ένα χάρτινο κύπελλο σα εκείνους τους γέρους παλιές δεκαετίες, περιμένοντας να δω μια ομάδα που κάνει πρωταθλητές όχι επειδή έχουν πολυάριθμα εκατομμύρια, αλλά επειδή έχουν πολυάριθμα ιδρώτα πάνω στα πράσινα πουκάμισα. Κι εκεί ελπίζω να δω εκείνον τον τύπο — όχι επειδή έκανε μία εμφάνιση επειδή κάποιος άλλος δεν έκανε το ίδιο, αλλά επειδή όταν φορέσει τη φόρμα, η ίδια η μπάλα σα ζωντανή ψυχή τρέχει προς τα εκεί που βρίσκονται τα πόδια του!

τι ειπε ο αββάς όταν τον ρώτησαν για τον περίφημο Παντσαρίδη; "ξερό σύκο μου, μη γίνεται έτσι τα πράγματα..." αλλα εγω σας το λέω απο το βαλκονι μου στην Ακτή Πρωτοπούλου: εχουμε ξαναδεί αυτού του του τύπου τις ιστορίες κι έχουνε πάντα τον ίδιο επίλογο — τρια τεταρτα της ομάδας ελπίδων μεγαλώνει σα στο σπίτι του, τρια μισε χρόνια μετα από καμπούρες απουσίες στους τελικούς επειδή "δεν ήταν αρκετά ψαγμένος", κι ύστερα γίνεται πάλι η αγορά των social media επειδή έκανε μια σέντρα στον τελικό επειδή είχε συμπαίκτη εκτός φόρμας. και τώρα θυμάμαι τους ηλίθιους εκείνους τίτλους πριν δέκα χρόνια για τον Κακούδης, "ο επόμενος γίγαντας που θα σώσει τον ΠΑΟ απο την καταστροφή", τον οποίο τον πήραμε απο την β' εθνική επειδή έκανε ένα γκολ σε έναν τελικό πρωταθλήματος ελπίδων εναντίον μιας ομάδας που έχει το γήπεδο της δίπλα στη βιομηχανική περιοχή του Κερατσινίου. τον βάλαμε στον Κύτραγα, τον χρησιμοποίησαν δύο χρονια σα γάντι αποσμητικό στον πάγκο, κι ύστερα έγινε expert στα instagram stories γιατί έκανε δυο εμφανίσεις στις ακαδημίες του ΠΑΟΚ επειδή εκείνος ο σύλλογος έχει παράρτημα στη Θεσσαλονίκη κι έτσι του έδιναν θέση! αυτοι οι τύποι που τους τρέλαινε η οικονομική επιτροπή με τα χοντρά νούμερα: προσέξτε λοιπόν πως δεν είναι τα χρήματα που κάνουν τους πρωταθλητές, αλλά η μπάλα που χτυπάει στις μπότες όταν φορείς τη φόρμα των μεγάλων αγώνων. εμένα προσωπικά με πιάνει ντρόπια όταν βλέπω πως ενας Γερμανός νέος που έκανε τρεις γκολ σα ταινία δράσης στους τελικούς της ομάδας ελπίδων — εμένα μου θυμίζει εκείνον τον Σουηδό τύπους στις αρχές της δεκαετίας του 90 που τον πήρανε απο την μπέιζμπολ ομάδα επειδή είχε χέρια σαν σκοινιά, τον φόρεσαν στα shorts τριών διαφορετικών ομάδων μέσα σε μια σεζόν κι ύστερα τον πήρε ηGROUPAMA γιατί είχε περάσει απο δύο προπονήσεις ως ελεύθερος πρακτικάρικος! και τέλος πάντως, αυτοί οι φουσκωμένοι τίτλοι σα "θα κάνουν τρύπα στον Πειραιά" — εγω σας λέω εδώ απο το στομάχι μου: η τρύπα υπάρχει ήδη στα θεμέλια της φανέλας επειδή εχουμε περάσει δέκα χρονια αγοράζοντας τίτλους σαν αυτούς που αγοράζουν κουτουλκού κουρτίνες απο το καταστήματα "Μεγάλες Εκπτώσεις στον Ασύρματο". αλλά μην φοβάστε, γιατί ο Σεπτέμβρης έχει ακόμη πολλές σελίδες για να γράψει τις ιστορίες του... και μερικές απο αυτές ίσως τελειώνουν ωραία στο τέλος. εγω βλέπω τον Παντσαρίδη σαν τον καφέ που βγάζεις απο την χύτρα όταν τον αφήνεις δεκαπέντε λεπτά ν' κάθεται — εχει δυναμήσει σιγά σιγά, εχει πάρει το χαρακτηριστικό χρώμα του ΠΑΟ, αλλα μπορεί να είναι τσουκνίδα στον ουρανό εάν περιμένουμε απο αυτόν πράγματα μεγέθους γιγάντιου εκστρατείας σα εκείνες που έκαναν οι Αμερικάνοι στους τελικούς του NBA όταν η ομάδα τους είχε λάβει δάνειο απο την ίδια την Fed.