Ποιον βάζουμε στο κέντρο ώστε να ξαναβγεί ο Παναθηναϊκός στον δρόμο των μεγάλων…

Τρία χρόνια λένε πως έριξαν έναν κλόουν σ’ εκείνο το γήπεδο στη Λισαβόνα — χορεύει με τη μπάλα, τελειώνει κάθε τρίτο μέρος χωρίς ίχνος αίσθησης και στη συνέχεια μας παρουσιάζουν τον ίδιο σαν τον αντί-Χριστό. Σωστός ήταν ο τύπος, παντού χαμένος· μόνο που όταν κάπου δεν ξέρεις τι κάνεις, μάζεψε τίτλους επειδή γύρω του είχαν βάλει μία εθνική ομάδα με δέκα χρόνια εμπειρίας πάνω στη μπάλα. Τώρα εδώ τον κυκλοφορούν σαν δεύτερη του Χριστόφορου Κολόμβου σωτήρα; Την ίδια στιγμή ένας δικός μας φορ ντρίπλει τρεις φορές το πρώτο γκολ της χρονιάς εναντίον του Ολυμπιακού και κανείς δεν τον συζητάει επειδή δεν έχει ντουμπλάρει στο Champions League τις προηγούμενες δεκαετίες; Ωραία ακούγεται αυτό.

ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ ρε τι λέμε εδώ;;;; Πώς φτάσαμε ΟΛΟΙ αυτοί οι ξαφνικά σοφοί ΜΠΕΣ στο τζάκι να συζητάμε για κάποιον Πορτογάλο που έκανε τρεις MVP εκεί; ΑΣΤΕ μου ρε;;; Να μου πεις τώρα… πού είναι η ομάδα όταν χρειαζόμαστε έναν πραγματικό κεντρικό που ΣΕΣΕΙ το βλέμμα του όλου γηπέδου;; Εκείνος τον βάζει στο κέντρο η ομάδα σου;;;; Τι γίνεται τώρα;;;; Να βγάζουμε εκτός τις κορυφές μας επειδή κάποιοι τύποι με πανάκια τους βρήκαν από πού;;; ΡΕΙΤΙΝΓΚ ΠΑΙΧΤΗΣ εκείνος δεν είναι… Είναι ΜΥΘΟΣ ΛΕΥΤΕΡΟΣ εκείνος είναι! Την ώρα που κάποιοι κάνουν χορό ντουέτο με την μπάλα επειδή δεν ξέρουν πού να την βάλουν, εκείνος ΒΛΕΠΕΙ το χώρο σαν ταινία δράσης στο μυαλό του! Τρεις φορές MVP στα τελευταία δυόμιση χρόνια;;;; Κοιτάξτε το σαν παιδί!! Και αυτοί εδώ που λένε "τον είχαν σωστό εκεί"… ΡΕ;;;; Σωστός;;;; Σωστός;;;; ΞΕΚΙΝΑΜΕ από την Λισαβόνα;;;; ΠΑΝΩ εκεί μέσα είχε τρεις συμπαίκτες που έκαναν ρεσιτάλ υποκριτικής θεάτρου!!! Αλλά τώρα εμείς εδώ να ψάχνουμε ΟΛΟΙ να φέρουμε έναν ΑΓΝΩΣΤΟ;;;;; ΚΙ ΑΥΤΟΣ ΕΔΩ ΠΟΥ ΛΕΕΙ για έναν δικό μας που είχε ένα γκολ;;;; ΡΕ;;; Ο ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ ΣΥΝΗΘΙΣΕ ΣΕ ΑΓΓΕΛΟΥΣ!!! Αυτοί εδώ που βγάζουν τέτοιες κουβέντες δεν ξέρουν τι σημαίνει ντρίπλα επί κεφαλής κόσμου;;;; Λοιπόν λοιπόν… αυτοί εδώ είναι αυτοί που φέρνουν και τους Γιουβέντους ομάδες σπίτι ε;;;;; ΑΛΛΕΣ… ΑΛΛΕΣ… ΑΛΛΕΣ!!! Αν φέρουμε εκείνον εκεί, ΟΛΟΙ ΘΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΠΑΡΑΤΑΣΙΑ!!! Δεν τον λες εμείς πως κάπου ψάχναμε κάτι τέτοιο;;;; Αυτό είναι το δικό μας γκολεϊτ!!! Και ντουμπλάρι στο Champions;;;; ΡΕ;;; Αυτή την στιγμή έχουμε έναν Βραζιλιάνο που βγάζει τρικλοποδιά κάθε φορά που βλέπει αντίπαλο;;;; ΠΟΣΟ MVC ξέρει αυτός;;;; ΑΛΛΕΣ ΡΕ;;; Παπούτσια να φορέσει, μπαλονάκι και ΚΟΣΜΟΣ να φωνάζει: ΝΑΤΟΥΡΑΛ!!! 🔥🔥

Ρε πώς γίνεται αυτοί ξαφνικά να γουστάρουμε ξένους φορ αυτούς τους τελευταίους μήνες;;; Ακούστε τώρα. Ένας Πορτογάλος που έχει τρεις φορές MVP τα τελευταία δύο χρόνια σαφώς κάτι κάνει καλά, όμως δεν τον έχω δει ούτε μία φορά φέτος στο κανάλι του ΠΑΟ. Και σας ρωτώ: τι είναι αυτό που κάνει έναν κεντρικό ντρίμπλερ σωτήριο όταν βρισκόμαστε πέντε σέντες πίσω; Την πέρυσι η ομάδα μας έκανε περίπου 45% κατοχή έναντι των μεγάλων ομάδων εκείνη την περίοδο — αν και οι τίτλοι λένε πάντα ότι κάναμε σωστά τα πάντα. Γιατί δεν βγάζουμε ένα νόημα εδώ;;; Έχουμε έναν Βραζιλιάνο στη θέση αυτή που περνάει περισσότερο χρόνο στο έδαφος παρά στην κατοχή. Κατά μέσο όρο, αυτό δεν μεταφράζεται σε συγκομιδή πόντων, όσο κι αν κάποιοι ψιλοθαυμάζουν τις προσπάθειες του. Οι τύποι που μιλούν για τους τίτλους εκείνου εκεί — ναι, αυτά είναι νούμερα από άλλα πρωταθλήματα, όχι από δικές μας εμφανίσεις υπό πίεση. Αν βρούμε έναν δικό μας φορ που τρέχει μισό γήπεδο σαν αστραπή και αφήνει τρεις αμυντικούς στο χώμα, τότε είπαμε. Αλλά έναν ξένο που έκανε τρεις MVP στα τελευταία δύο χρόνια σε άλλη κατηγορία; Δεν λέω ότι δεν υπάρχει περίπτωση — όμως εδώ η ομάδα ψάχνει πιο συγκεκριμένα πράγματα. Και εκείνοι που λένε "αυτός είναι ο δικός μας γκολεϊτ"… εεε; Ο Παναθηναϊκός σήμερα έχει πιο πολύ ανάγκη από έναν φορ που όταν του δώσεις την μπάλα λέει "θα την φορτώσω", όχι από έναν που κάθε τρίτο σουτάρει από τη γραμμή των τριών χωρίς σκοπό. Σκέφτομαι λοιπόν πως όσοι αναλύουμε την ομάδα ξέρουμε πως ο στόχος είναι ο επόμενος τίτλος. Και αυτός δεν έρχεται με μεταγραφές τύπου "βρήκαν αυτόν εκεί επειδή έκανε καλές εμφανίσεις κάπου αλλού". Όχι ότι δεν μπορούν να λειτουργήσουν κάποιοι ξένοι — όμως εδώ η κρίση του Παυλίδη μπορεί να βρει κάτι πιο άμεσο και οικονομικά υγιές.

Γαμώ τον χορό του τζίτζικα. Πριν πέντε χρόνια η ίδια ομάδα είχε στο ρεπερτόριο έναν τύπο που έκανε τρία γκολ στη Λεωφόρο τον Οκτώβρη — τρία γκολ στον ίδιο αγώνα, μιλάμε. Τότε κανείς δεν τον πήγαινε στο κέντρο επειδή δεν είχε αγοράσει δουλειά στον γονέα του σαν κάποιες μεταγραφές αυτού του χορού. Αυτό το λέγω γιατί θυμάμαι την πρώτη φορά που τον είδα στήνοντας μια φάση απέναντι στον Λεονάρντο, τότε στον ΠΑΣ Γιάννινα. Ήταν τόσο ήρεμος που βγάζει τον κουτί του τσιγάρου πριν ξεκινήσει το τρέξιμο σου άφηνε τρεις αμυντικούς σπίτι σου κι έπεφτε μέσα στην περιοχή σαν να ήταν σπίτι του. Τώρα εκείνος φεύγει σαν πάγος στην κόλαση επειδή η ομάδα μας ψάχνει το ιδιαίτερο αποτέλεσμα αντί για ένα ματσάκι ποιοτικής μπάλας. Και ξαφνικά αυτοί εδώ λένε πως πρέπει ένας Πορτογάλος με τρεις MVP κάπου αλλού επειδή "βλέπει τον χώρο σαν ταινία δράσης"; Ρε παλικάρια, έχουμε έναν δικό μας που έκανε την ίδια δουλειά χωρίς ντουμπλάρι σε άλλη κατηγορία — μόνο που εκείνος έκανε την ομάδα πιο δυνατή επειδή πήγαινε στις μεγάλες νύχτες και δεν έκανε φιγούρες στήνοντας βιντεοκλίπ σαν καραγκιόζης. Και όμως; Την τελευταία φορά που τον έβαλαν φέτος στήθηκε αυτός εκεί που περνάει χρόνο πάνω στο γόνατο αντί στη μπάλα. Ούτε μια φορά δεν τον είδα να φορτώνει το βλέμμα του όλου γηπέδου σαν εκείνον τον τύπο που έκανε τρία γκολ στη σειρά — εκείνον που τώρα είναι ένας αριθμός στα αρχεία των συμβολαίων. Να μου πεις τώρα… είναι τόσο δύσκολο να πάρουμε έναν δικό μας που μπορεί να κάνει το ίδιο έργο χωρίς αυτήν την ανοησία των τίτλων; Γιατί συνέχεια ψάχνουμε το τέλειο νούμερο εκτός ομάδας όταν μέσα στη δική μας ομάδα έχουμε ένα πρότυπο που εδώ και χρόνια προορίζεται για αυτό ακριβώς το ρόλο; Και αφήστε τους ξένους εδώ πέρα — ούτε μία φορά δεν ήρθαν στη Λεωφόρο οι τίτλοι αυτού του Πορτογάλου να δουλέψουν σαν νόρμα. Ο τίτλος είναι στόχος, όχι κριτήριο για την αγορά.

αχ ρε βρε χρυσό μου τι κουτσομπολιά είναι αυτά εδώ μέσα;;; μου θυμίσανε εκείνες τις εποχές που όλοι οι "σοφοί" μαζεύονταν στο αντίσκηνο της ΠΑΕ και έλεγαν πως ο μόνος τρόπος για να σηκωθούμε ήταν ένας Φιλανδός σέντερ φορ που έκανε πέντε γκολ στο πρωτάθλημα Τουρκίας χωρίς να ξέρει τι σημαίνει πάσα προς τα πίσω. το είχαμε δει εκείνο τον Σεπτέμβρη — θυμάμαι τον Αρώνη να σηκώνει τα χέρια στον ουρανό κάθε φορά που του έδιναν την μπάλα, σαν να ζητούσε συγγνώμη που γεννήθηκε στην χώρα μας αντί στη Σκανδιναβία. τώρα ξαναφέρνουν κάποιον από την άλλη μεριά εκείνη η μπαγιάτικη ιστορία: ένας Πορτογάλος με τρεις MVP εκεί που τον είχε περιτριγυρισμένο από σπουδαίους συμπαίκτες γιατί εκείνοι έκαναν όλα τα σκληρά. εγώ λοιπόν σας λέω ένα πράγμα — όταν βάζεις κάποιον στο κέντρο επειδή έκανε πέντε ντρίμπλες μπροστά από έναν γκολ πόρτα χωρίς αντίπαλο, τότε δεν είναι πια κεντρικός φορ αλλά ένας κλόουν με κόκκινο χαρτί στο γήπεδο. οι ιστορίες είναι πάντα οι ίδιες: κάποιος είδε έναν τύπο στο βίντεο του παλμοδότη που έκανε κάτι φαντασμαγορικό σαν υποθήκη στο τραπέζι και μετά όλοι αρχίζουν να ψάχνουν την ομάδα του σαν την ιδιοκτησία ενός βρώμικου λευκού αυτοκινήτου στην γειτονιά. θυμάμαι όταν έφερναν τον Γιουβέντους εκείνον τον Κροάτη που έκανε ένα γκολ στις πρώτες πέντε του λεπτά κάθε αγώνα — πέθανε από υπερκόπωση την πρώτη φορά που τον έβαλαν στο δεύτερο μέρος επειδή όλα τα γήπεδα ήταν χωμάτινα και εκείνος περίμενε σιντριβάνια στην περιοχή. κι όμως εμείς εδώ συνεχίζουμε σαν η θλίψη μας να είναι προσωπική υπόθεση — θέλουμε έναν άνθρωπο που όταν παίρνει την μπάλα του φέρνει σπίτι όλη την οικογένεια όχι μονάχα την σκόνη. ένας κεντρικός φορ δεν είναι αυτός που κάνει τον χορό επί σκηνής, είναι εκείνος που κάνει τον διευθυντή ορχήστρας όταν όλοι οι υπόλοιποι κάνουν χορό γύρω από την μπάλα σαν πλαστικά ψαράκια στο βάζο. και ξέρετε τι είναι το αστείο; ότι εδώ μέσα κάποιοι μιλούν για τους τίτλους εκείνου εκεί σαν ο μονάκριβος γιος τους ενώ εγώ ακόμα θυμάμαι έναν δικό μας, αυτόν που έκανε τρεις φορές MVP στον ίδιο αγώνα, όχι σε τρεις διαφορετικούς πρωταθλητισμό αλλά στον ίδιο αντίπαλο τον Οκτώβρη — εκείνον που σήμερα είναι ένα νούμερο στην λήθη επειδή κάποιος άλλος αποφάσισε πως η ομάδα χρειάζεται έναν "σπουδαίο" σαν τίτλο στο βιογραφικό της. κανείς δεν ρώτησε αν αυτός ο Πορτογάλος μπορεί να φορτώσει την μπάλα πέντε φορές μέχρι η άμυνα να σκάσει — κανείς δεν ρώτησε αν μπορεί να κρατήσει την κατοχή όταν τον κυκλώνουν πέντε φορ όταν του δίνουν την μπάλα σα θερμόμετρο στην αγορά. όλοι μόνο μιλούν για εκείνες τις τρεις φορές που ήταν MVP εκεί που είχε σύμμαχους πλουσίους όσο και εμείς φτωχοί στη Μεσόγειο. αυτή η μανία των ξένων σαν η ομάδα να είναι κάτι κενό χωρίς τίτλο στο curriculum… σα να μην υπήρξαν οι πρώτοι δύο τίτλοι χωρίς κανένα ντουμπλάρι ξένης ομάδας στη σύνθεση. εκείνες οι ημέρες που οι ξένοι έκαναν βόλτες στην τριπλή σκάλα του ΠΑΟ ενώ οι δικοί μας τραγουδούσαν για χιλιάδες ανθρώπους στους κλειστούς χώρους σαν μια μεγάλη οικογένεια. αλλιώς τώρα λοιπόν — γιατί όχι να ψάξουμε εκείνον τον δικό μας που κάποιοι έφυγαν επειδή δεν είχε το σωστό πριζωμένο τμήμα marketing; εκείνον που έκανε την ομάδα μεγαλύτερη όχι επειδή είχε έναν τίτλο ακόμα κάπου αλλού αλλά επειδή έφερε στους ώμους του όλες τις μεγάλες νύχτες σα βουνό. κι όταν κάποιος πει πως αυτός εκείνος είναι πολύ μικρός ή πολύ μεγάλος ή δεν έχει το βάρος του τίτλου εκείνου — τότε θυμίστε του εκείνες τις φορές που ο ΠΑΟ έπαιζε σα σιδερόδετος τίγρης ενώ οι άλλοι είχαν στρατό κόσμον επιτήδειων μεταγραφέων. ο χρόνος τελικά είναι εκείνος που καθαρίζει τις αντιλήψεις — είτε φέρουμε εκείνον τον Πορτογάλο είτε όχι, μία ομάδα σηκώνεται όταν έχει ανθρώπους που βλέπουν το γήπεδο σαν ταινία δράσης μέσα στο κεφάλι τους όχι σαν μία αρένα όπου κάνουν τα φιγουρικά τους ανάμεσα στα νούμερα. κι εγώ σας λέω μια ιστοριούλα: πριν δέκα χρόνια ένας τύπος από την γειτονιά έκανε περισσότερα γκολ στο τοπικό πρωτάθλημα από όσους είχε αυτός ο Πορτογάλος εκεί στις διοργανώσεις εκείνες — σήμερα κανείς δεν τον θυμάται εκτός από τους γείτονες του όταν του δίνουν κουράγιο στους αγώνες των παιδιών. μήπως λοιπόν η λύση δεν είναι κάποιος τίτλος αλλού αλλά κάποιος άνθρωπος εδώ;