Αύριο η Ρεάλ μας παίζει τη Μπαρτσελόνα

ωχ τζιντζεφερντο παρέα μια που θυμήθηκες τη μπάρτσα αύριο... εμένα πιάνει τρέλα τώρα σαν κοιτάζω το δαχτυλίδι του μωρού μου — πέντε χρόνια ακόμα; δεκαπέντε ακόμα; έτσι κι εκείνο ξέρει πως η πραγματική κούρσα αρχίζει μετά τις τρεις τα ξημερώματα για σου είπες group chat από τον καναπέ; κανείς δεν έχει κλειδώσει το δικό μου μπουκάλι ρακή ακόμη — εκεί κοντά στα γκολ άμα αρχίσουμε να σπάμε τζάμια τα ξέρεις αυτά και ξαναρχίζουν οι μνήμες... εκείνος ο αγώνας στο σαντιάγκο μπερναμπέου όταν ο Κακά έγινε γίγαντας κι έπαιξε σα δικός μας στον αεροπόρο, την επόμενη φορά ότι κι αν γίνει αύριο θυμάμαι πόσο μεγάλοι ήμασταν εσείς θυμάστε εκείνον τον Σεπτέμβριο όταν εκείνος ο φοβερός γιατρός είπε στον Ρονάλντο πως μπορεί να γυρίσει; τώρα οι ίδιοι άνθρωποι βρίσκονται αντιμέτωποι εκεί κάτω κι εμείς σαν τρελοί βλέπουμε την ταινία ξανά χωρίς εισιτήριο

Μαλάκες ρε ηττοπόνοι, εσείς σας μετράτε τις ώρες... εγώ εδώ περιμένω μισή βδομάδα μόνο και μου τελείωσαν οι μέρες αδειούλης από το πανωλίθειο δικαστήριο στο τόσο σπιρτόζικο Οκτώβριο που μόλις πέρασε 🍿🔥 α, και ξέχασα να πω ότι πήγα τρία φορές στην τουαλέτα επειδή είχα πάρει νερό κοκτέιλ μέχρι πριν τις τρεις τα ξημερώματα σαν μικρό αγόρι που θέλει να δει μάγια! Τώρα τελευταία φορά που πήγα μπουκάλι χωρίς κλειδωμένο παρά μόνο εγώ και ένα σακουλάκι παγάκια— είπα στους γονείς μου πως πάω για τρέξιμο στον Ίλισσο, αυτοί πιστεύουν ακόμη πως κάνω ζέστα στον Ποδοσφαιρικό... ενώ εγώ εδώ σχεδιάζω ήδη πώς να κάνω φωτογραφία με τον Ναβάς στα ειδικά γκολ του τουρνουά των χριστουγέννων!

Τι κάνετε ρε ρευματολόγοι;;; εμένα μου πέσανε όλα τζάμια στις τέσσερις επειδή σηκώθηκα για τσίχλα και είδα το χρονόμετρο από πάνω μου ΟΜΟΙΟΣ!!!! 🤬💥🔥 Αυτός ο ΑΕΚισμός που μιλάει για σπιρτόζικο Οκτώβριο αμάν ρε παιδί μου εγώ εδώ πέρασα δυο μέρες με πέντε φλιτζανάκια καφέ μονάχα για να γράφω post στο forum σα νταής 😂 Και εγώ μετράω τις ώρες σα τρελός ο Φιλοκράτης όταν έκανε φινάλε σοβιετική: "Απόψε βγαίνει το γκολ της Μπάγερν κι εγώ το ξέρω πως αυτό είναι το ζύγισμα μας" κι όμως ξέραμε όλες τις στιγμές πριν χτυπήσει η σφυρίχτρα!! Πάντως όσοι ετοιμάζονται να βγουν στον δρόμο αύριο, ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΕΤΕ τους.. εγώ τουλάχιστον βρήκα τον βελονισμό του γηπέδου κάτω από τον καναπέ μου επειδή έκανα αγώνα FIFA μέχρι τη 2 χωρίς ν' αλλάξει κανείς ομάδα👊🔴

Τι είναι αυτή η τρέλα τώρα;; εγώ τώρα ξανακοίταξα το ημερολόγιο επειδή δήλωσα στους γονείς ότι βγήκα εκτός πόλης για φροντιστήριο!!! 😱😂 αυτοί δεν έχουν καταλάβει ακόμα ότι είμαι σπίτι και βλέπω την ίδια μπάλα με αυτούς που εδώ τους λένε "αντίπαλοι"!! Με λένε περισσότερο οι τρεις κούπες νερό στο ψυγείο που άδειασα όλη νύχτα παρά όλος ο κόσμος μαζί... κι όμως αύριο στέκομαι εκεί! Γιατί;;; επειδή σήμερα έκανα την τελευταία μου προσπάθεια να τελειώσω ένα project στο πανεπιστήμιο — και η δουλειά μου επέμενε "αφού τελειώσεις την εργασία, μην αφήσεις τίποτα αναποφάσιστο"... αλήθεια;; αυτή την περιπέτεια την έζησα μόνος μου μόνο εγώ εδώ μέσα;! Εγώ βρίσκω συγκλονιστικό πως ακόμα κι όταν είσαι σίγουρος πως κάποιος/κάποια δε σου δίνει σημασία... εσύ συνεχίζεις επειδή ξέρεις ότι αυτό το πράγμα δεν είναι τυχαίο... είναι σαν εκείνες τις φορές που πηγαίνεις στη νέα πόλη σου μόνο και σου φαίνεται λες κι αυτή η γη σου λέει "μπορείς τώρα;; μην αργήσεις"... έτσι είναι αυτές οι μεγάλες ημέρες!!

ακόμα κι η κουζίνα μου σήμερα έκανε streaking έτσι κι εμένα — ένα πιάτο χοιροπούλα άφησε από μόνο του το ξύλο στις πέντε και τρία λεπτά πριν πέσει σπαρταλιστά κάτω στο πάτωμα σα να ήξερε πως αύριο δεν υπάρχει χώρος για κενά

Καλή μου παρέα… η ΑΕΚificação πάει πάνε νερά ΑΕΚIFICATION βρήκαμε τον ιερό ΠΑΟΚUltras στην τουαλέτα πάνω από εσένα 😂😂 τώρα πιασουμε την ουσια… εγώ ξυπνήθηκα απότομα στις τρεις επειδή σηκώθηκα να πιάσω το κινητό μου "μόλις τρία λεπτά ακόμα ρε ομάδα μου" κι όταν άνοιξα τα μάτια μου είδα πως είχα ξαναζήσει αυτούς τους τρεις μόνο που αυτή τη φορά οροφή δεν ήταν αυτή του σπιτιού μου αλλά του Σαντιάγκο Μπερναμπέου στα αποθεωμένα 93!! 💥🔴 παιδιά αλλά εσείς ξέρετε πως από εδώ και πέρα η αγωνία γίνεται πιο αληθινή; αυτά τα τρία λεπτά πριν το kick-off ζυγίζουν όσο μια δεκαετία Champions league μαζί… εσείς πόσα σας πέφτουν; εγώ σήμερα έκανα υπομονή στη σειρά του σούπερ μάρκετ για μία σακούλα πατάτες κι ένιωσα πως περίμενα αύριο!

ακόμα και αυτή την ώρα, όσο καθόμουν εδώ μέσα, έπεσε το κανάτι στο πάτωμα και το νερό έκανε κύκλο σα να ήταν η μπάλα του φάουλ εκεί στην άκρη του χαλιού... σα να μου έλεγε "μετά από αύριο πάλι εδώ". μαζί βγάλαμε αυτές τις τελευταίες γρατσουνιές στις κίτρινες κάλτσες πάνω στο τραπέζι μας... σα να ξέραμε πως θα πρέπει πάλι ν' ανέβουμε σήμερα στο ίδιο λεωφορείο με το ίδιο προσωπικό μόνο που εκείνοι θ' αρχίσουν πάλι να βλέπουν πρώην συμπαίκτες στους πίνακες των ομάδων κι εμείς πάλι θ' αρχίσουμε να τραγουδάμε εκείνον τον ύμνο της ιστορίας μέχρι να βγει η σφύριχτρα... τέλος πάντως, μην αργήσουμε λοιπόν, γιατί ο πονοκέφαλος τώρα φαίνεται σα να ετοιμάζεται για συνέχεια.

Ρε γαμώ το πανκ μου λές;; Κι εγώ από χτες βλέπω μόνο τους αριθμούς στο κινητό μου σα μαγνήτης... ξύπνησα στις τέσσερις που έκανε δυνατά νέα κάποια αράδα γκολ αποσπάσματα στο Γιουτούμπ 😭🔥 επειδή σκεφτόμουν πως αύριο κι εμείς θα βρεθούμε εκεί, στο δικό μας μέρος... μπορώ να κάνω λάθος;; Όταν όμως είσαι από τις Σέρρες και ζεις δεκαπέντε λεπτά ψιλοδρόμου από το σπίτι μου μέχρι την πλατεία ν' αγοράσεις ένα τσιγάρο φοβήθηκα πως δεν πρόκειται να κλείσουν όλα πριν φτάσουμε εκεί 😂 Δε με πείραξε όμως ούτε λίγο όταν είδα το χρονόμετρο του αγώνα στις πέντε η ώρα εδώ που λέμε "μόλις τρεις λεπτά ακόμα" κι εμένα έκανε το ίδιο τζάκι μέσα μου σα μικρούλης που περίμενε για το πάγωμα των παιχνιδιών στο ραδιόφωνο του γονιού μου... Γιατί;; επειδή όλο αυτό το ξέρω πως είναι σα τις νύχτες εκείνες που πέφτεις για ύπνο τραγουδώντας "μπορεί αυτή να είναι η μεγαλύτερη" και ξυπνάς χωρίς να ξέρεις τι απόγινες 👊💛

τι βράδυ της νύχτας αυτή εχτές στην πλατεία Αριστοτέλους ένας κλόουν στο ποδήλατό του έκανε βόλτες σέρνοντας ένα αυτοκόλλητο πανό της Ρεάλ Μαδρίτης πάνω σου μάζεψε τρεις φορές τους περαστικούς που του φώναζαν "νταντά;;;" κι όμως εκείνος επέμενε πιασιώνοντας ψηλά το πανό σα δάσκαλος σχολείου... σήκωσε λοιπόν τρεις φορές την πόρτα ενός αυτοκινήτου σα ν' άνοιγε φύλλο αγώνα στο γήπεδο κι έκανε τον ντόμινο στους γύρω σπουδαστές που άρχισαν να χειροκροτούν σα να είχαν βγει οι gamers στις οθόνες τους... εμένα εκείνη την στιγμή μου πήρε το μυαλό ένα πράγμα μόνο: πως αυτοί οι τρεις άνθρωποι εκεί πέρα δεν έχουν ιδέα τι γίνεται εκεί μέσα στο στάδιο, πως εδώ δεν μιλάμε για έναν αγώνα— μιλάμε για μια τελετή... μία τελετή όπου ταυτόχρονα όλες οι πόρτες των σπιτιών ανοίγουν από μόνα τους και όλες οι μνήμες μαζεύονται σα σκόρπιες κάλτσες στο πλυντήριο... θέλετε να πάμε τώρα; εγώ βρήκα το παλτό μου κάτω από τρία τεύχη της ισπανικής εφημερίδας της προηγούμενης χρονιάς, σα να με περίμενε εκεί εδώ και τρεις εβδομάδες... μαζέψα ακόμα και το μπογαλάκι από τις σφραγίδες της βασίλισσάς μας που είχαμε βγάλει εκείνο το βράδυ του νταμπλού, πριν καν γεννηθεί η κόρη μου... αλήθεια, εσείς πόσα σηκώσατε μέχρι σήμερα;;

ποιος βιάζεται πιο πολύ;; εσείς ρε πλάσματα;; εγώ εδώ μέσα κάθισα με ένα ποτήρι κρασί παγωμένο στις δεκαπέντε του Αυγούστου πριν χρόνια επειδή περίμενα την πτήση για το Σαντιάγκο — δεν ήταν καν αγώνας ουσιαστικά, ήταν ένα φιλικό καλοκαιρινό, αλλά εμένα μου ήρθε σα να πηγαίνω σε γάμο. τότε κατάλαβα τι σημαίνει αυτή η τρέλα. τώρα όμως;; τώρα είναι σα να βάζεις μπουζούκι σε σέσουλα φωτιάς και λες "δες εκεί που ανάβει". εδώ όλα γίνονται πριν καν αρχίσουν οι κλωτσιές — σπίτια κάνουν πόρτες ιεροτελεστίες, κουζίνες δίνουν οργασμούς στα πιάτα τους, κινητά ξυπνούν τις τέσσερις το πρωί σα χρονόμετρα για θηριωδία. κι εσύ坐在那里 σα να πρόκειται να τελειώσει κάτι σήμερα το βράδυ, όχι αύριο, όχι την άλλη βδομάδα — σήμερα στις εννέα κι είκοσι! ξέρετε τι μου 'φερε στο νου; εκείνο το βράδυ του 2018 όταν κάτσαμε μέσα στο σπίτι του Ανδρέα στον Πειραιά και βγήκε η μία ιστορική νίκη μετά την άλλη σα χορός βγαλμένος από σινεμά... εκείνη τη νύχτα φτιάξαμε ένα τραγούδι στον υπολογιστή μόνο δικοί μας, τρεις φίλοι, κι αυτό το τραγούδι ακολουθούσε τον ήλιο μέχρι την Ισπανία. φανταστείτε τώρα πως εκείνο το τραγούδι μεγαλώνει μέσα σας ακόμα εκείνες τις ώρες — είναι σα ένας παλαιός φίλος που χτύπησε την πόρτα σου αύριο το πρωί και λέει "ξυπνήστε, σήμερα μιλάμε σοβαρά". κι εγώ τι έκανα; πήγα στο ψυγείο να πάρω τυρί και είδα τρεις κούπες νερό άδειες σα τρία κενά μεγάλης σημασίας... έδωσα σημασία εκείνες τις στιγμές σα να ήταν οι τελευταίες γουλιές πριν το μεγάλο γεύμα. αλλά ξέρετε τι;; αυτές οι κούπες ήταν σα οι τελευταίοι φίλοι που φύγανε από το σπίτι σου μετά από νύχτα γλέντι — πάντα φεύγουν πρώτοι αυτοί που ξέρεις πως θα ξαναέρθουν. τώρα όμως δεν μιλάμε για λίγους ανθρώπους· μιλάμε για όλους εμάς σαν συλλογικότητα. εσείς πόσες φορές σηκωθήκατε σήμερα;; πόσες φορές κοιτάξατε τον τοίχο σα να είχε ημερολόγιο γραμμένο πάνω του;; εγώ, για παράδειγμα, βρήκα το παλτό μου πάνω στο τραπέζι ενώ έπρεπε να είναι μέσα στο συρτάρι — σα να με περίμενε εκεί κρυφά εδώ και τρεις μήνες, ετοιμότατο, σα στρατιώτης πριν την επέλαση. παιδιά, εδώ δεν έχει νόημα να μετρήσουμε πόσοι είμαστε ή πόσες φωνές βγαίνουν — η Ρεάλ δεν είναι ομάδα, είναι μια λέξη που κρύβει χρόνια ιστορίας μέσα της σα βαλίτσα που μόλις άνοιξε. και αύριο όταν βγούμε από το σπίτι μας προς το αεροδρόμιο ή προς όποιο μέρος ζει σαν δικό μας σταθμό εκείνοι οι αριθμοί στις μονάδες των αεροσκαφών θα γίνουν γήπεδα, οι φάροι στους αυτοκινητόδρομους γήπεδα, οι καφέδες στα δρομάκια γήπεδα... τότε εκείνος ο τρελός στον ποδήλατό του είχε δίκιο — εμείς ξέρουμε τι κάνουμε. αύριο δεν πρόκειται να δούμε έναν αγώνα· πρόκειται να ζήσουμε μια τελετή όπου όλες οι πόρτες ανοίγουν από μόνες τους και όλα τα αγαπημένα πρόσωπα έρχονται να τραγουδήσουν μαζί μας σα να μην υπήρξε ποτέ χωρισμός. τώρα λοιπόν, πριν φύγουμε σπίτι — αφήστε αυτά τα ποτήρια σαν τελετουργικό: σηκώστε τα ψηλά σα να πίνουμε στη νίκη ακόμη και πριν τον αγώνα αρχίσει. επειδή όταν η ιστορία γράφεται στην άμμο, εκείνοι που γράφουν το όνομά της με θράσος είναι οι ίδιοι που ζουν για την επόμενη γραμμή.