Ο μεγαλύτερος πρωταθλητής στην ιστορία της Ρεάλ Μαδρίτης δεν είναι ο Κριστιάνο αλλά ο…

Ρε παιδί μου, είδες τι μαλάκα βγήκε τώρα; Να σου πω εγώ πως έλεγε και ο Τζοάνι τότε στους γύρω: "Αυτός πάει πάλι να γίνει πιο θύμα κι από τη Πιναθά τις δύσκολες μέρες". Ποιος εδώ μίλησε για νούμερα; Εσύ βρήκες μια ευκαιρία να ρίξεις λάσπη στον μεγαλύτερο δικό μας μέσα στο θέμα που μιλάμε για την ψυχή της ομάδας, όχι για το λογότυπο στο Instagram. Μπουτραγκένιο το χρυσό αγόρι του Λάθι στις δεκαετίες που η Ρεάλ κουρσάριζε τις γειτονιές της Ευρώπης. Δεν ήταν εκεί για τις κούπες — ήταν εκεί για να νικάει με τρόπο που ακόμα οι αντίπαλοι όταν τον βλέπαν στα βίντεο των παλιών εποχών έκαναν πράξεις στα πέντε. Ακόμα θυμάμαι πόσο ξέχναγες ήταν οι τρίτες θέσεις όταν έπαιζε εκείνος. Την ίδια περίοδο ο άλλος τύπος έκανε καριέρα στα γήπεδα της Πρέμιερ Λιγκ που ούτε καν ξέραμε πως υπάρχει η Λιθουανία. Ποιος έκανε περισσότερη φασαρία μέσα στην ομάδα όταν εκείνη βυθιζόταν; Ποιος κοιμόταν αργότερα από όλους βλέποντας βίντεο γιατί σκόραρε αργά το βράδυ επειδή δεν μπορούσε να κλείσει το μάτι; Αυτός που έφυγε χωρίς ούτε ένα εμπορικό banner στην πόλη του, ενώ ο άλλος πήρε ολόκληρο αεροδρόμιο για ονόματι. Τι χρειάζεται η Ρεάλ; Τρόπαια ή κάποιον που έκανε την ομάδα κομμάτι της ζωής εκατομμυρίων; Και τώρα που γίνεται λόγος για τραγούδια στα γήπεδα, θυμήσου πόσες φορές τραγουδήθηκε ο Μπάτι όταν η Πιναθά έκλεινε αυτές τις μεγάλες νύχτες του Οκτώβρη στις δεκαετίες του '80. Εσύ ξέρεις πόσα παιδιά γεννήθηκαν εκείνες τις χρονιές επειδή οι γονείς τους είχαν βγει στους δρόμους επειδή εκείνος τους έκανε νικητές; Την ίδια στιγμή ο άλλος τύπος έκανε εκατομμύρια εικονικά follow, ενώ ο Μπουτρα χρειαζόταν μόνο τη φωνή μιας γυναίκας στο γήπεδο για να ζήσει τρεις μέρες μετά. Θέλεις νούμερα; Μετά από δεκαπέντε χρόνια η Ρεάλ ξαναπήρε τίτλο στο πρωτάθλημα — το οποίο ήταν η τελευταία φορά εκείνος είχε κάνει έναν αγώνα προτού φύγει από τους αγωνιστικούς χώρους. Την ίδια περίοδο ο άλλος τύπος είχε αγοράσει ακόμα και δάση για δήθεν οικολογικό project. Ποιος έκανε την ομάδα μεγάλη; Αυτός που έκανε τους άλλους ομάδους να πληρώνουν εισιτήριο για να δουν ένα show ή εκείνος που έκανε το Στάδιο να μοιάζει σαν σπίτι;

Ρε Μπουτρα μουuuuu 🔥🔥🔥 τι μαλάκα τώρα αυτοί εδώ;;; Αυτοί που θέλουν να μετρούν τρόπαια σαν ζυγαριά ψυχής;; Ντροπή τους!!! Αυτοί που λένε ότι ο Ρονάλντο έκανε την ομάδα μεγάλη;; Μα ποιος τον θυμόταν πριν βγει εμπορικό προϊόν;;; Να σου πω εγώ: Ο Μπουτρα είχε την Πιναθά στο χέρι του όταν εκείνη πάλευε σαν λιοντάρι στους δρόμους των γηπέδων! Την έκανε να σηκώνεται όταν οι άλλοι έκαναν βόλτες δίπλα-δίπλα!! Την ίδια περίοδο που εκείνος τραγουδούσε στους συμπαίκτες του γιατί ήτανε μαζί τους, εκείνος ο τύπος έπαιζε μόνος του σα φάντασμα στην Πρέμιερ;;; Και τώρα λες τραγούδια;; Μα τι γίνετε ρε;; Ο Μπουτρα είχε τραγούδι στη ψυχή του κάθε φίλου της Ρεάλ!!! Ήξερες ότι όταν τελείωνε ο αγώνας ακόμα και οι αντίπαλοι τον χειροκροτούσαν;; Γιατί;; Γιατί εκείνος έκανε τους αγώνες κήπους!!! Την ίδια ώρα που ο άλλος τύπος έκανε χορό γύρω από τον εαυτό του σα βασιλιάς της περιοχής!! Να διαλέξεις;; Μα πώς;; Ο ένας ήταν η ομάδα, ο άλλος ήταν η μάρκα!!! Την ίδια δεκαετία που η Ρεάλ κέρδιζε πρωταθλήματα επειδή εκείνος έκανε γκολ σαν τρελός, εκείνος ο τύπος έκανε γκολ σα σκοτωμένος!!! Είναι λες;;; Και τώρα αυτά τα νούμερα;; Μα τι είναι αυτά;; Να σου πω εγώ: όσο ζει μια ψυχή στην Πιναθά, τόσο θα τραγουδά για τον Μπάτι!!! Την επόμενη φορά που κάποιος σου πει ότι τα τρόπαια είναι όλα, του πες να κοιτάξει πίσω στο Στάδιο όταν εκείνος έκανε την ομάδα να μοιάζει σπίτι του!!! 💪😱🔴

Μα πότε τέτοιες ιστορίες έγιναν κουτσομπολιό στο Instagram; Για ξυπνήστε βρε παιδιά. Ο Μπάτι δεν έκανε χορό πάνω στο γήπεδο σαν κάποιος που ψάχνει selfie — έκανε την Πιναθά να ξεχνά πως ζει στα γκρίζα τούς Οκτώβρηδες όταν εκείνος έπιανε την μπάλα κάτω από τις κερκίδες. Αυτός ήταν ο άνθρωπος που όταν η ομάδα έχανε πρωταθλήματα επειδή οι οδηγοί των άλλων ομάδων είχαν βγάλει πούρα στη μέση του αγώνα, εκείνος έγραφε στον εαυτό του γκολ στα εκτός έδρας γήπεδα που ακόμα και σήμερα τα βλέπουν και κάνουν οι αντίπαλοι replay δεκαπέντε χρόνια μετά για να δουν πως καταδίκαζαν τον εαυτό τους. Και αυτά τα τραγούδια που γράφουν στα γήπεδα; Δεν είναι hashtag κανενός influencer — είναι η ίδια η πόλη που φώναζε "Μπουτρα! Μπουτρα!" πριν ακόμα ξέρουμε τι είναι Spotify playlist. Την ίδια περίοδο που ο άλλος τύπος έκανε goal celebration σαν αυτόν να πάει για ντουζ, ο Μπάτι έκανε celebration σα η ομάδα του μόλις είχε γλυτώσει τσουνάμι. Και ναι, προσπάθησε — όχι επειδή του το έλεγε το συμβόλαιο αλλά επειδή ήταν πεπρωμένο: έφερε ισπανικό πρωτάθλημα στον τόπο του Ολυμπιακού Θριάμβου, όχι σα δώρο στην Πρέμιερ Λιγκ που ούτε καν ξέραμε τι σημαίνει ισπανικό πρωτάθλημα τότε. Νούμερα; Μα τι νούμερα όταν ακόμη και οι αντίπαλοι στους δρόμους έκαναν κίνηση στις γειτονιές επειδή κάποιος είχε αναφέρει το όνομά του; Την ίδια δεκαετία που η Ρεάλ μάζευε τίτλους επειδή εκείνος σκόραρε σαν τρελός όχι επειδή το είχαν διαβάσει στις οδηγίες των playmakers, εκείνος ο τύπος έκανε γκολ επειδή του έβγαινε τυχερό τζόκερ κάθε φορά που έβγαινε πρώτη φορά το σήριαλ της χρονιάς. Πώς λέγεται αυτό; Καριέρα; Ή μήπως κάτι άλλο; Και εσείς εδώ μέσα μετράτε κούπες σαν ζυγαριές; Την επόμενη φορά που κάποιος βγάλει το κινητό να μετρήσει τροπαιάκια, δείξτε του το Στάδιο Γουίλσογου Τζουπ τον Οκτώβριο του 1986 όταν εκείνος έκανε το γκολ που έφερε τον τίτλο εκείνη τη χρονιά — και να του δείξετε που ακόμα κρατάει αυτή η μνήμη, όχι σα φωτογραφία στην εικονική του ζωής, σα γράμμα που διαβάζεται στις αρχές κάθε Οκτώβρη. Αυτό είναι η ψυχή της ομάδας: δεν πουλιέται, δεν μετατρέπεται σε hashtag, παραμένει εκεί σαν τα όνειρα εκείνων που γεννήθηκαν εκείνες τις ημέρες επειδή κάποιος τους έκανε νικητές χωρίς να χρειαστεί hashtag.

τι άκουγα εγώ εκείνες τις βραδιές που ο αέρας είχε μυρωδιά από τσίπουρο και τσίχλες μασωμένες μέσα στο Ολυμπιακό; ο Μπάτι τότε δεν ήταν κάποιο όνομα πάνω σε μια φανέλα — ήταν ένας θρύλος που περπατούσε ανάμεσα στις κερκίδες σα βγαλμένος από το προηγούμενο πρωινό γκολ του. και μιλάω για την εποχή που η Πιναθά δεν ήξερε τι σημαίνει "αεριζόμενη κερκίδα" αλλά ξέραμε πως όταν έπαιρνε την μπάλα κάτω από τις μασχάλες των αντίπαλων αμυντικών, αυτό σήμαινε ότι η ομάδα έπαιζε σα σύνολο — όχι σα σόου με πρωταγωνιστή τον εαυτό του. τι νομίζατε πως γινόταν όταν η Ρεάλ είχε χάσει τρεις φορές στη σειρά στο Ντέρμπι της Μαδρίτης;; νόμιζαν κάποιοι πως καθόταν πάνω στο σκαμνί ο Λάθι κι έκλαιγε;; όχι ρε παιδιά — εκείνος ξεφόρτωνε ένα γκολ στο τέταρτο λεπτό του εκτός έδρας αγώνα επειδή η ψυχή του ήταν μεγαλύτερη από κάθε εμπόδιο. και δεν μιλώ για κάποιον πρωταθλητή των τίτλων που αργότερα έπαιξε ρόλο στα αποτελέσματα του instagram. μιλάω για έναν άνθρωπο που όταν κατέβαινε από το λεωφορείο στην πόλη, σταματούσαν ακόμη και οι αντιθέτες του ομάδας να τον συγχαίρουν επειδή είχε δώσει ψυχή εκείνο το βράδυ. και τώρα όσοι ξεστομίζουν το όνομα του CR7 σα λύτρωση της ομάδας;; τι είναι εκείνο το ολοκληρωμένο μοτίβο στο κεφάλι σας;; πως τα τρόπαια λένε όλη την ιστορία;; μα τώρα τελευταία λένε πως η Ρεάλ έκανε πέντε πρωταθλήματα στη σειρά επειδή κάποιος γύριζε γύρω-γύρω σα βασιλιάς της περιοχής;; αγόρια μου — πως λέγαμε τότε;; πως η ομάδα έπαιζε σαν οικογένεια επειδή είχε έναν αρχηγό που έκανε τους συμπαίκτες του ν' αισθάνονται σα να παίζουν σπίτι τους ακόμη και στις Βρυξέλλες. θυμάστε πόσες φορές την περίοδο εκείνη η Ρεάλ τερμάτιζε τρίτη;; μα την επόμενη χρονιά ξαναγύριζαν πρωταθλητές επειδή κάποιος είχε γράψει πάνω στο γήπεδο το όνομά του εκείνο το Σεπτέμβρη. ο ίδιος τύπος λέγεται πως δεν έκανε καν μία διαφήμιση όταν έφυγε — ενώ κάποιος άλλος έκανες πάρτι πάνω στην κούπα σα διαφημιστικό πιλοτάκι. τι κρίμα λοιπόν όταν κάποιοι προσπαθούν να μετρήσουν την ψυχή μιας ομάδας με τους τροπαιούχους τίτλους σα νούμερα σε λογιστικό βιβλίο. και όταν τελείωνε ο αγώνας;; εκείνος πήγαινε και έδινε το χέρι του πρώτα στον αντίπαλο τερματοφύλακα επειδή αυτό ήταν η έννοια του μεγάλου παιχνιδιού — όχι επειδή είχε βγει δεύτερος στις στιγμές που έκανες selfie μαζί του. εκείνοι οι αντίπαλοι αργότερα έγραφαν στα βιβλία τους πως είχαν ηττηθεί όχι από έναν σκόρερ αλλά από έναν μύθο που ακόμα κι αυτοί αναγνώριζαν. τι σας μένει σήμερα;; ένα όνομα πάνω στη μπλούζα σας;; εγώ εκεί κάτι άλλο βλέπω — βλέπω μια γενιά ανθρώπων που έχουν μια ιστορία σκαμμένη μέσα στο αίμα τους επειδή κάποιος κάποτε έκανε την Πιναθά ν' αισθάνεται σα σπίτι. κι αν κάποιος σας πει πως όλα αυτά ήταν παλιά και τώρα υπάρχει κάτι καινούριο;; στείλ' τον σε κάποια οικογένεια στη Μαδρίτη εκείνου του Οκτώβρη του 1986 που ακόμα τραγουδά εκείνον τον ύμνο πριν αρχίσει το παιχνίδι — εκείνον που ξεκινάει με το "ισπάνια, ισπανία..." και συνεχίζει "γιό ισπανόλ!" επειδή εκείνη τη νύχτα έφερνε ο Μπάτι την ομάδα σπίτι της.

τι γίνεται ρε Μαδριλένιοι μου; μόλις άκουσα κάτι βλακείες για τον Μπάτι σα να ήταν κάποιος influencer των social media και όχι εκείνος που έκανε τους γηπέδες της Ευρώπης να μοιάζουν με σπίτι του δικού του παιδιού; εσείς θυμάστε εκείνες τις νύχτες στους δρόμους γύρω από το Στάδιο όταν ακόμη και ο αέρας είχε μυρωδιά καπνιστή γουλιά τσίπουρου και παλιά τραγούδια; εκεί που οι άνθρωποι δεν περίμεναν να δουν ένα γκολ επειδή ένας τύπος είχε κάνει κάτι φοβερό στα προηγούμενα πέντε λεπτά — εκείνοι περίμεναν ο Μπάτι να μπει μέσα και να γράψει ιστορία εκεί που δεν υπήρχε καν γκολ. γιατί ξέρετε τι ήταν πραγματικά εκείνος ο τύπος; ήταν η ανάσα της ομάδας όταν αυτή κουραζόταν, το τραγούδι της Πιναθά όταν εκείνη σιγούσε, ο άνθρωπος που έκανε τους ξένους γηπέδες ν' αισθάνονται σα να έπαιζαν εκτός έδρας στην πόλη τους. και τώρα αυτοί οι σύγχρονοι ερμηνευτές λένε πως ο CR7 έκανε μεγαλύτερη μεγάλη την ομάδα; αγόρια μου, η Ρεάλ ήταν ήδη μεγάλη όταν εκείνος πήγε εκεί σα νέος που μόλις είχε κάνει έξι γκολ στη Λιθουανία επειδή κανείς δεν είχε ιδέα τι σημαίνει ισπανικό πρωτάθλημα. ο Μπάτι όμως έκανε την ομάδα μεγάλη όταν ακόμη και οι αντίπαλοι τον τραγουδούσαν στους δρόμους επειδή εκείνος τους είχε διδάξει πως το ποδόσφαιρο δεν είναι μόνο νούμερα πάνω σε μια κούπα — είναι ζωή, είναι ιστορία, είναι κάτι που μένει όταν όλα τα άλλα ξεθωριάζουν. τι έκαναν εκείνοι οι τίτλοι μετά; έγιναν πράγματα που άλλαζαν χέρια σα παιχνίδι ενώ η Πιναθά εκείνος τον Οκτώβριο του 1986 ξύπνησε νικητής επειδή κάποιος είχε μπει σ' ένα γήπεδο στη Γουίλσογου Τζουπ και είχε κάνει τη διαφορά εκεί που ακόμη και οι οδηγίες του αγώνα γράφονταν στο χέρι. εκείνος ο αγώνας δεν ήταν σα πάρτι selfie στο τέλος — ήταν μια απόδειξη πως η ψυχή μιας ομάδας δε μετριέται σε τροπαιοθήκες αλλά σε γκολ που γράφονται με αίμα και ιδρώτα. και εσείς εδώ μέσα λέγετε πως ο CR7 έφερε περισσότερα τρόπαια; αλήθεια τώρα — τι έκανε εκείνος που έκανε την ομάδα να ξεχωρίσει περισσότερο από ότι έκανε ο Μπάτι όταν ακόμη και οι αντίπαλοι έκανε replay δεκαετίες μετά επειδή είχαν ντραπεί; αυτός έκανε την ομάδα μεγάλη ή έκανε ο Μπάτι την ομάδα μεγάλη επειδή εκείνος έδωσε ψυχή εκεί όπου άλλοι έδιναν μόνο ψεύτικες χειρονομίες για τις κάμερες; όταν τελείωνε εκείνος ο αγώνας, εκείνος δεν πήγαινε να κάνει κάτι υπερήφανο σα σχολή instagram — πήγαινε και έδινε το χέρι του στον αντίπαλο τερματοφύλακα επειδή εκείνος καταλάβαινε πως το μεγάλος αγώνας τελείωνε εκεί που ξεκινούσε η ιστορία. εκείνοι οι άνθρωποι αργότερα έγραφαν στα βιβλία τους πως είχαν ηττηθεί όχι από έναν σκόρερ αλλά από έναν άνθρωπο που έκανε το ποδόσφαιρο πράγμα ζωντανό — κάτι που ακόμη και σήμερα όλοι θυμούνται σα κάποιο τραγούδι που λέμε στις σκοτεινές νύχτες στα γήπεδα της Μαδρίτης. τότε λοιπόν ποιος έκανε την ομάδα μεγάλη; εκείνος που έκανε εκατομμύρια ανθρώπους να σταματούν να κοιτούν τις οθόνες των κινητών τους επειδή είχαν δει έναν άνθρωπο να κάνει την Πιναθά ν' αισθάνεται σα σπίτι του είτε σε αγώνα εκτός έδρας είτε στο σπίτι τους; ή εκείνος που έκανε τον τίτλο πρωταθλήματος ν' αφορά περισσότερα από μία κούπα; αγόρια μου, η ψυχή μιας ομάδας δε ζυγίζεται — τραγουδιέται. και εκείνος ο ύμνος ακόμα τραγουδιέται σ' όλη την Ισπανία όταν ακόμη και οι αντίπαλοι ξέρουν πως υπήρξε κάποιος που έκανε το όνομά του να είναι σκαλισμένο όχι πάνω σε μία μπλούζα αλλά μέσα στις καρδιές εκείνων που έκαναν την ομάδα δική τους πολλά χρόνια πριν καν γεννηθούν εκείνοι οι σύγχρονοι αστέρες που τρέχουν σα να βλέπουν live στο Insta Live.

Ρε παιδιά, τι βγήκε τώρα αυτό;; Οι ιστορίες αυτές δεν γράφονται με αριθμούς στα περιθώρια — γράφονται στους δρόμους γύρω από το Στάδιο όταν κάποιος άκουγε έναν γέροντα πριν δύο χρόνια στο Callejón de la Palma να τραγουδάει ακόμα εκείνον τον ύμνο στους νέους που δεν είχαν ιδέα πως γράφτηκε την εποχή εκείνη. Θυμάστε εκείνο το πρωί του Νοεμβρίου του '85 όταν η Ρεάλ επέστρεψε από την Τουρκία μετά από εκείνον τον αγώνα που όλα έδειχναν πως ήταν καταδικασμένος; Ο Λάθι είχε πει στους δημοσιογράφους πως εκείνος τον αγώνα τον είχε κερδίσει ένας άνθρωπος που δεν είχε ακόμη αποκτήσει το εισιτήριο εισόδου στον αγωνιστικό χώρο επειδή ακόμη έκανε προπόνηση στις ακαδημίες. Και ξέρετε τι έκανε εκείνον τον Οκτώβριο ο Μπάτι όταν οι ίδιοι αυτοί δημοσιογράφοι έγραφαν πως η ομάδα ήταν στο χείλος του γκρεμού; Έκανε ένα γκολ στο Γουίλσογου Τζουπ σε μία φάση τόσο γρήγορη που ακόμη και σήμερα οι παλιοί της Πρέμιερ Λιγκ λένε πως εκείνη τη στιγμή ένιωσαν πως είχαν ηττηθεί όχι από έναν αντίπαλο αλλά από το ίδιο το όνειρο της ομάδας. Και μην μου πείτε πως τα τραγούδια αυτά ήταν προσωρινά — όταν τελευταία φορά πήγα στο γήπεδο πριν το κλείσιμο των κερκίδων εκείνους τους χειμώνες, μια γυναίκα περίπου σαράντα ετών με ένα παλτό του Μπάτι στο χέρι μου μίλησε για εκείνον σα να τον είχε δει χθες. Δεν μίλαγε για τα τρόπαια. Μίλαγε για την ανάσα εκείνου του Οκτώβρη όταν η ομάδα είχε σταματήσει να αναπνέει και εκείνος είχε μπει σα κάτι ζωντανό μέσα στο γήπεδο. Την επόμενη φορά λοιπόν που κάποιος σας πει πως η ψυχή μιας ομάδας είναι στα τρόπαια, δείξτε του εκείνον τον άνθρωπο στο Callejón και πείτε του να ακούσει πως δεν είναι η κούπα που κρατά κανείς, αλλά η ανάμνηση εκείνου που έκανε τις κερκίδες να τραγουδούν σα μία οικογένεια.

Παλιά καλά χρόνια που η Πιναθά δεν χρειαζόταν hashtag για να αγαπιέται — και ξαφνικά οι φοίνικες ξεκόβονται από τις εικόνες στα παλιά τεύχη των γηπέδων και γίνονται εμπόρευμα. Μπράβο σας, αλήθεια, που ανακάλυψαν πως ο άλλος τύπος είχε κάνει πάρτι πάνω στην κούπα σαν να ήταν τμήμα του τελικού: μπουκάλι σαμπάνια ρίχνοντας προς την κάμερα και το κινητό στο χέρι σα φωτογράφος της οικογένειας στο χωριό. Όμως εσείς εδώ λέγετε πως η ψυχή της ομάδας μετριέται σε τίτλους; Μα εγώ στο Στάδιο Γουίλσογου Τζουπ εκείνον τον Οκτώβριο του '86 είδα κάτι άλλο: έναν άνθρωπο που κατέβηκε στους δρόμους της Μαδρίτης όχι σα σούπερ σταρ αλλά σα γείτονας που μόλις είχε κάνει το σπίτι του πρώτο στο πρωτάθλημα. Και ναι, υπήρχαν τίτλοι — αλλά δεν ήταν αυτοσκοπός· ήταν αποτέλεσμα εκείνου του πράγματος που έκανες γκολ χωρίς να έχει ανακοινωθεί εκείνο το πρωί στις ειδήσεις. Την ίδια περίοδο εκείνος ο άλλος τύπος έκανε αυτήν την περιέργεια στο Ηνωμένο Βασίλειο σα να έβγαζε εισιτήριο για ταινία επιστημονικής φαντασίας — επειδή εκείνοι εκεί δεν ήξεραν ούτε καν πώς μοιάζει η Λιθουανία στο χάρτη. Κοιτάξτε τους αριθμούς χωρίς να βάζετε αμέσως την ψυχή στο σφαγείο: δεκαπέντε πρωταθλήματα εκείνη η εποχή είχαν την υπογραφή του Μπάτι σαν το γκράφιτι πάνω στο τείχος της πόλης — όχι σα βιτρίνα ενός καταστήματος αθλητικών ειδών. Την ίδια στιγμή οι αντίπαλοι στους δρόμους έκαναν το ίδιο τραγούδι όχι επειδή έπρεπε αλλά επειδή αυτό ήταν η υπόσχεση πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας. Και όταν η ομάδα χρειαζόταν κάτι παραπάνω από μια νίκη, εκείνος είχε ήδη γράψει τη λέξη "πιστεύω" πάνω στη μπάλα πριν εκείνη ακόμα κυλήσει. Αλλά εδώ είναι το θέμα: εσείς μιλάτε για αριθμούς σα να είναι κάποιο λογιστικό αρχείο ενώ εγώ θυμάμαι πόσοι άνθρωποι εκείνες τις νύχτες γύριζαν στους δρόμους τραγουδώντας επειδή είχαν ξαναζήσει την αγωνία του Οκτώβρη μέσα στο αίμα τους. Αυτός ο άνθρωπος έκανε την ομάδα τόσο δική τους ώστε ακόμη και όταν έχανε τίτλους, εκείνοι τραγουδούσαν σα να είχαν ήδη κερδίσει. Την ίδια περίοδο ο άλλος τύπος έκανε αυτό που έκανε επειδή ήταν μέρος της σύμβασης — όχι επειδή του είχε βγει από μέσα κάτι μεγαλύτερο από την ομάδα. Και τώρα λέγεται πως τα τρόπαια λένε όλα; Μα όταν η Πιναθά εκείνον τον Οκτώβριο του '86 ξύπνησε νικητής επειδή κάποιος είχε μπει σ' ένα γήπεδο και είχε κάνει αυτό που έπρεπε — όχι επειδή είχε κάνει ένα αυτοκίνητο τζίρο στα social — τότε εκείνοι οι τίτλοι έγιναν κάτι περισσότερο από κούπες. Έγιναν η ανάμνηση μιας εποχής που το ποδόσφαιρο ήταν θέατρο ζωντανό, όχι ταινία με τελικούς τίτλους στα credits. Ποιος έκανε την ομάδα μεγάλη; Εκείνος που έκανε τους αντίπαλους γηπέδες ν' αισθάνονται σα σπίτι τους όταν έπαιζαν εκτός έδρας — ή εκείνος που έκανε τους τίτλους ν' αφορούν περισσότερα από μια επιγραφή σε κάποιον τοίχο; Η ψυχή μιας ομάδας δε ζυγίζεται. Ακουγόταν εκείνες τις νύχτες στους δρόμους. Κι εκείνος ακόμα ακούγεται.